Opinions

"Deus Irae" (Latijn voor 'De toorn van God ') is een Argentijnse horrorfilm die gebaseerd is op zijn gelijknamige korte film. En het is enorme baal-film! Nu zijn er veel exorcismefilms en de meeste volgen hetzelfde riedeltje. Deze film stelt de vraag… of het de enige manier is om het Kwaad te bestrijden, door nog iets ergers te worden. Plus in plaats van de katholieke overlevering, komen de demonen uit de Lovecraft-mythos Dus hier en daar zijn er wat verwijzingen naar Cthulhu of Yog Sothoth. En dat is niet het enige dat deze film zo frustrerend maakt. De film scoort namelijk ook hoog op het gebied van praktische wezen- en make-upeffecten! Hoewel dat allemaal erg positieve dingen waren, vond ik dat de manier waarop het verhaal werd uiteengezet maar een warrige puinhoop. Onsamenhangend en uitermate verwarrend doordat het heen en weer in de tijd en dromen springt. Alsof scènes in de verkeerde volgorde werden gespeeld. De desoriënterende aard van het verhaal moet Pater Javiers eigen onvermogen weerspiegelen maar werkt grotendeels averechts voor de film! Als fan van het genre kan ik hier nog wel enigszins van genieten maar ik zal het niet opzetten als je een lekker horrortje wil kijken.

Als in deze film geen Bela Lugosi speelde, zou het waarschijnlijk al lang geleden verdwenen zijn. De film is low-budget, luchtig en redelijk verwaarloosbaar. Hij speelt de gekke wetenschapper maar ook geliefde dokter Carruthers die buiten proporties vleermuizen creëert. Echter concentreert de film zich meer op een whodunit. Journalist Johnny Layton en zijn cameraman One-shot McGuire (wie bedacht die naam?) proberen deze zaak op te lossen. Natuurlijk kunnen ze niet zonder love- interest en die vinden de heren dan ook in Mary Heath en dienster Maxine. Doordat je hierdoor al weet wie erachter zit, moet alle spanning komen van de Duivelse vleermuis en tja met een laag budget was dat dus ook niet mogelijk. De film biedt geen goede horror of entertainment en gek genoeg weet de film, ondanks het maar uur duurt, saai te zijn. Tegenvallende film.

Tja, een standaard Australische monsterfilm met teveel gebreken om meer te worden. Het had iets kunnen zijn. Het verhaalidee dat een Bunyip, een mythisch dier uit de droomtijd van de Aboriginals, problemen veroorzaakt was zo gek nog niet! Helaas werd dit begraven onder een heleboel muf, gepraat wat voor acteerwerk doorging en middelmatige visuele effecten. Wat blijkt, dit is geen nieuwe film maar een herbewerking voor de Amerikaanse markt (gesneden naar anderhalf uur en voorzien van een nieuwe score) van regisseur Sparke's eerste speelfilm Red Billabong (Film, 2016) . Deze film lijdt dus ook onder 2016-low-budget-technologie waardoor verschillende scènes duidelijk een groen scherm zijn. Welke van de twee versies de leukere is, weet ik niet maar deze heeft sowieso als pluspunt dat het minder lang duurt!

Lukas 10:18

En hij zei tegen hen: "Ik zag Satan als een bliksem uit de hemel vallen." En toen...Satan de grond raakte, zei hij: "shit." Oké. Dat laatste staat natuurlijk niet in de Bijbel maar geef mooi weer dat je deze film niet al te serieus moet nemen! Het is een B-film met blockbuster-allure. Voor 95% FUN! Verwacht meer belachelijk entertainment dan indrukwekkende filmprestaties.

Geen wonder dat de gegoede filmpers dit niet ziet zitten! Stel je voor plezier...Natuurlijk vertaalt 'plezier' zich vaak niet in perfect gemaakte films En deze is absoluut de smaak van B-film. Toch heb ik er juist om die redenen van genoten. Voor de duidelijkheid, ik heb het hier niet over een geval van "zo slecht, het is goed". Maar vanaf de openingszin vliegt het wel uit de rails!

Een vastgeketende Lucifer in zijn onderwereldgevangenis roept zijn legioenen op om de lijkwade van Turijn te rippen, zodat hij met het DNA van Christus kan komen rondneuzen voor helse doeleinden. Ondertussen ontdekt schuchtere priester Marconi zijn heilige alter ego, via Terminator naar andere actiestereotypen uit de jaren '80

Ook zijn er gekke wetenschappers die sleutelen aan DNA om Michelangelo baby 's en andere legendes te maken, zodat hij ze vervolgens kan verkopen aan de hoogste bieders. Wie wil dit talentvolle kroost nu niet? De Kloonmoeders worden vermoedelijk geïmpregneerd in een gesteriliseerde fokkliniek. Laura (Alice Orr-Ewing) heeft de hoofdrol dus mag baby Jezus ontvangen! Alle gekheid is veroorlooft en Ja de film mist bijna net zoveel als het raakt en verdwaald soms in zijn eigen 110 minuten plot.

Na de weliswaar goed gemaakte opening daalt het budget maar de film ziet er lang niet zo goedkoop uit als je zou verwachten. Er is een verrassende aandacht voor detail, wat resulteert in speciale effecten die de verwachtingen voor zo'n film overtreffen. Sommige specifieke scènes zijn zo glorieus oubollig dat ze perfect in een Sam Raimi -film zouden passen. En voor het geval dat je twijfelt, dat is een compliment.

Nee het zal allemaal niet cinema van de hoogste kwaliteit zijn. Regisseur Nathan Frankowski heeft een basale, point-and-shoot-stijl, maar het productieontwerp van de film door Ondrej Lipensky is gelikt. En redelijk origineel een WTF soort film, ik heb echt genoten van deze, het is veel beter dan de cijfers je doen geloven.

Goedkope TV-film die oorspronkelijk werd uitgezonden op de Halloween-avond van 1978 en die een poging waagt om onze viervoeters te demoniseren. Tja...en uiteraard doe je dat door een cultus van Satan-aanbidders de duivel/demon op te roepen in een Duitse herder. Waarna je zijn satanische puppy's uitdeel via de groenteverkoper aan het prototype Amerikaanse familie. Zodat die pup het leven van de brave huisvader kan frustreren door zijn familie te hersenspoelen, de buren en vrienden te vermoorden en zijn vrouw in slet veranderd. Wat een angst levert dat op! Dit is een uitermate serieuze film dus wel met een recht gezicht blijven kijken! Alsof dat nog niets is, heeft elk stadje uiteraard ook zijn eigen lokale demonoloog die raad weet. Daarom reis je even naar Ecuador, breng je een bezoek aan een sjamaan en komt alles goed! Toch was deze gekke film nog lang zo slecht niet, het was zelfs nog wel entertainend maar dan meer als komedie dan als horror.

In de jaren '50 maakte je low-budget sci-fi-films door een groepje mensen met probleempjes bij elkaar te zetten op één locatie. Het ziet er niet veel anders uit dan een toneelstuk. De cast komt van links of rechts de set binnen lopen, zeg een paar regels en verlaat vervolgens op dezelfde manier weer de set. Deze speelt zich af in Bonnie Charlie, een afgelegen Schotse herberg. Het duurt niet lang voordat een vliegende schotel uit de lucht neerdaalt en voor de herberg parkeert. Daaruit komt Nyah, een vrouwelijke in lakleer geklede commandant van Mars om als missie onze mannen te ontvoeren. Zeg maar een soort strenge jaren '50 dominatrix in fetisj-uitrusting. Ook zij doet niet meer dan constant de herberg binnenkomen, een bedreiging maken of iemand ontvoeren, gaat dan weer weg, komt terug, maakt een andere bedreiging, stuurt iemand terug, enzovoort. Ondanks dat de film niet verder komt dan een toneelstuk zijn er twee elementen die wat opvallen. Nyah onthult namelijk dat ze wordt vergezeld door een robot, Chani genaamd, maar om eerlijk te zijn, een teleurstelling. Het is gewoon een grote doos met een paar knoppen en een grote gleuf onderaan die deed op een brievenbus lijken, een grote gloeilamp voor een hoofd en armen die hij niet veel beweegt. Het andere is dat ze kortstondig de herberg verlaten om in de controlekamer te kijken maar deze is al net zo minimalistisch als de robot. Helaas was dit gedateed en niet echt goed (er zijn wel slechtere) Het bezit wel een korte speelduur maar wist mij als de kijker niet echt te vermaken.

Hand-held camera werk kan me vaak niet boeien maar er zijn uitzonderingen ook in dit genre. Deze film haalt het niet bij andere films maar was zeker ook niet de slechte in zijn soort. Verder vond ik de bezetene mooien scary in beeld gebracht. Daarnaast was het een goed horror einde. Wat deze film naar de drie sterren brengt!

Ondanks dat niet alle special effects de tand des tijds hebben overleeft, is dit een zeer goede en vermakelijke film uit de Hammer studio`s met Christopher Lee. Het is een simpele maar effectieve griezelfilm over het occulte. Het is vooral genieten van de geweldige sfeer. Iets wat veel producties uit de Hammer studios hebben.

Onderhoudend vertelsel die eigenlijk nooit helemaal past in het horrorgenre. De film is gebaseerd op de roman van A. Merritt getiteld Burn Witch Burn. Echter gebruikt het vooral het gedeelte van de poppenwinkel en vult dit aan met wraakmotief en een dochter-vader relatie.

Paul Lavond, een ontsnapte gevangene, doet zich voor als de eigenaar van een speelgoedwinkel. Verkleed als een oude dame wat regisseur Tod Browning al eens had gebruikt in The Unholy Three (1925). De poppen die hij verkoopt zijn eigenlijk echte mensen die zijn verkleind; en een groot deel van de film toont dan ook hen als charmante en maar slechts af en toe verontrustend. De poppen zijn drukker met het om te gaan van gigantische meubels, schoolmeisje te ontwijken en het nemen van moorddadige wraak op degenen die Paul Lavond naar Devil's Island stuurden.

Gek genoeg leveren Miniatuur moordenaars en Gekke wetenschappers hier geen horrorfilm. In het beste geval is er een gespannen sfeer. De speciale effecten zijn eenvoudig, maar nog best aardig gedaan. Vermoedelijk moest regisseur door de controversiële film; 'Freaks', iets veel lichters maken, de film is best wel leuk, maar met toepasselijk melodramatische uitvoeringen door een heerlijke cast, is het geen grote klassieker, laat staan horror.

Het was zes jaar wachten op een nieuwe film van regisseur Sean Byrne en het is een aangenaam filmpje geworden. Niet zozeer in verhaal maar wel in uitvoering. Zo als in vele films verhuist een familie (vader,moeder en dochter), ditmaal is dat naar een boerderij. Geen standaard-familie maar een meer alternatieve, artistieke. Vooral de vader dan, hij is schilder en luistert naar heavy-metal. Een happy familie dus, echter is er iets met of in het huis, er zijn satanische krachten. En net hier loopt het niet lekker. De andere belangrijke is Ray Smilie (Pruitt Taylor Vince) en ook hij heeft last van satanische krachten. Het is vrij onduidelijk waarom of waar die stemmen vandaan komen. En waarom ze niet weggaan als het huis verlaten werd. Dit was absoluut niet goed uitgewerkt. Ook jammer was dat de verhaallijnen van beide mannen bijna compleet gescheiden waren van elkaar en pas tijdens de climax bij elkaar komen. Hierdoor mist de film nogal wat dreiging, zeker ook omdat er maar weinig horrormomenten te zien zijn. Gelukkig heeft de film wel een fantastische atmosfeer en samen met de ontknoping is het wel een degelijk film om te bekijken.

Een beetje een rare film. Niet zozeer in beeld en verhaal maar qua uitvoering. De film gaat namelijk over indianen en het geen rechten bezitten. Ook al ben je al jaren je bevriend, vochten ze in een oorlog aan jou kant en kleden zich zelfs als cowboy. Je bent en blijf een indiaan. Met andere woorden het onrecht van indianen wordt aangekaart. Nu is het rare dat diezelfde indiaan dan niet de hoofdrol mag spelen. Nee, daar is een blanke voor gekozen die ze dan schminken. Enfin Robert Taylor is dus deze hoofdrolspeler en doet het verder prima, al bleef het enigszins ongeloofwaardig. Louis Calhern en vooral Paula Raymond als beauty waren zeer goed. Doordat de film de meest voor de hand liggende clichés ietwat uit de weg gaat, blijft de film toch aardig en fijn.

"This is a waste of your film,"

Nou eigenlijk niet! Alhoewel "Found footage" een genre is waar ik maar bar weinig heil in ziet. Vaak gebeurd er maar weinig en is het niet spannend. Zonder te weten dat deze bij het "Found footage" -genre behoorde de film opgezet. Het is dan ook een grote verrassing om te ontdekken dat The Devil's Doorway behoorlijk goed was. Oké niet alle typerende kenmerken van het genre worden losgelaten. Schuddende camera's en rondrennen in donkere gangen zijn ook hier aanwezig.

Echter wordt de film gepresenteerd als een compilatie van gevonden 16 mm celluloid-beelden uit de jaren '60. En het voelt gewoon volledig authentiek, Breedbeeld was er toentertijd nog niet dus wordt het hier nu niet gebruikt, alles is in 4: 3-presentatie. En waar veel found footage-films het als trucje gebruiken om te proberen het gebrek aan goed visuele beeld te verbergen. Laat regisseur Aislinn Clarke wel-degelijk een behendige en goede regie zien. Het eindresultaat is bijna een speelse vorm van beelden.

Het verhaal gaat over de Pastoors Thomas Riley (Lalor Roddy) en John Thornton (Ciaran Flynn) - de laatste is onze 'betrouwbare' cameraman - zij worden door het Vaticaan gestuurd om een ​​incident met betrekking tot een bloed-huilend standbeeld van de Maagd Maria te onderzoeken in het Magdalene-klooster annex wasserij in Ierland gerund door Moeder-overste (Helena Bereen) Ze ontdekken de jonge Kathleen O'Bryan (Lauren Coe), die vastgeketend zit in de kelder van de Wasserij, Maagd maar ook zwanger en schijnbaar bezeten door een kwaadaardige kracht. Zie daar het gebruikelijke ingredient voor een verhaal over bezetenheid. Maar het werd met veel enthousiasme gebracht! Het vertrouwt op de cameratrucs, goede editing korte tijdsduur en soms een prima jump scare.

Helaas heeft The Devil's Doorway wel nog steeds last van een aantal veelvoorkomende kwalen die de found footage-manier teisteren. Toch zou je veel slechter verwachten dan het geval was! Het debuut van Clarke kondigt dan ook vermoedelijk een innovatief talent aan met een goed oog en gevoel voor datgene wat ons de stuipen op het lijf jaagt.

Zwaard-en-tovenarij-films zijn denk ik één van de moeilijkste genres om met een beperkt budget iets goeds te realiseren. Deze Mahal Empire-producties is daarom eigenlijk al best gewaagd! Sets, kostuums, wapens en rekwistieten slokken al een groot deel van het budget op, en dan zijn er ook nog monsters nodig. Maar de Amerikaanse broers Michael en Sonny Mahal die low-budget films produceren die een beetje doen denken aan Full Moon Features (of The Asylum maar dat is toch wel geval apart) deden zeker hun best!

De film begint bij een kampvuur waar een gehavende vreemdeling zijn verhaal aan een stelletje vagebonden Hij vertelt over zijn heldendaden van toen hij nog lid was van een groep monsterjagers. Het is dus het begin van een net genoeg interessante flashback met veel tijd verspilde dialogen en zinloze scènes. De meesten van de cast hebben weinig anders te doen dan stoer praten, vechten en, gezien het toch al enorm grote aantal mensen in de film, sterven. Ook Eric Roberts (cameo), Kevin Sorbo (pas na het eerste uur) en Daniel Baldwin (enkele minuten in de kampvuurscènes) lopen er in rond.

Als je daar een beetje overheen kan kijken dan is er aan de positieve kant wel tijdens de gevechten CGI-bloed. De zwaardgevechten zelf zijn trouwens ook overtuigend. En er zijn ook monsterlijke razernijen en die monsters zijn geweldige mannen-in-pak en eigenlijk best goed. Het waren die momenten die de film tot een genot maakten om naar te kijken. Goed zal of wil ik de film niet noemen maar binnen de vele goedkope low-budget films was dit ook niet eens zo heel slecht!

Na de Halloween remakes (1 goed en 1 niet) en House of the 1000 corpes (prachtige film) Nu de The Devil's Rejects gekeken, toch stelt Rob Zombie me met deze lichtelijk teleur. Ik mistte bezetenheid,liefde voor de oude horror, spanning en de bizarre onderbrekingen die de eerste film wel had. Niet dat dit een slechte film was hoor! Er zijn genoeg prachtige momenten en visueel is erg puik! Ook de einde scene vond ik tergend langzaam, het duurt een heel liedje, wat me meer het gevoel gaf dat ik naar een slechte videoclip zat te kijken. Zombie bezit kwaliteit maar zit met de vier films die nu gekeken heb wel in een dalende lijn.

The Devil's Rock is een kleine maar geweldige horrorfilm. Kort en to the point,met zowel interessante als ook griezelige elementen. Het meest goede aan de film is het feit dat het ondanks weinig middelen toch effectief was. Regisseur Paul Campion laat ons een goed voorbeeld zien van hoe je met een goed verhaal, de juiste griezelige atmosfeer, vier personages en een paar vertrekken, een zeer fijne film met een kleiner budget kan maken.Twee Nieuw-Zeelandse soldaten (Craig Hall; Galion uit THe Hobbit en Karlos Drinkwater) landen op één van de Kanaal-eilanden om afweergeschut op te blazen die zich bevindt bij een bunker. En toen die bunker werd getoond leek het verdacht veel alsof dit een hommage was aan The Keep (1983) Nu werken dit soort bunkers altijd wel om een goede creepy sfeer op te roepen! En als daar dan de enge Duitse Kolonel Klaus Meyer in huist maakt dit het nog beter! Daarnaast is er precies genoeg bloed en gore en de enige dame in de film is de voormalig Power Ranger, Gina Varela en nog sexy ook, dat zijnzeker pluspunten!

Technische gezien valt de film nog wel mee. Voor een film met een laag budget ziet het er nog aardig uit, zijn de acteurs niet heel vervelend en de CGI bij de climax nog best te pruimen. Echter waar het in de film aan ontbreekt zijn goede spanning of een interessant monster. In beide gevallen faalt de film enorm. Het is prima om binnen het bezeten/ duivel subgenre een film te maken. Maar door de vele andere films moet je naast de oude ideeën ook iets nieuws nodig hebben om je te onderscheiden. Helaas faalt de film ook hier want het komt nog niet eens tot aan de grenzen van genre, sterker het blijft met dit netjes-binnen-de-lijntjes-script er zelfs nog ver vandaan. De bezetenheid in dit verhaal was domweg saai, de oplossing (priester, psychiater) nog saaier, de climax is vaker gedaan en daarom nogal afgezaagd. De hoofdrolspeler was afdoende maar verre van charismatisch. Zwaar tegengevallen.

Mooi kostuumdrama waar we aan de hand van het fictieve karakter Angelica Fanshawe (Andrea Riseborough) o.a. de vier belangrijkste sleutelfiguren uit de eerste en tweede Engelse burgeroorlog te zien krijgen. Angelica is van rijke aristocratische afkomst en verkeerd in de kringen rond King Charles I (Peter Capaldi) Zij trouwt met haar jeugdvriend Harry en deze verwacht van haar dat ze zoals het goede vrouw beaamt in die tijd ze onderdanig is pech voor haar want ze is nogal vrijgevochten. Een ietwat te modern feministisch voorstelling. Het verdere verhaal laat ons zien dat ze de mannen in haar leven nogal beroert. En die ontmoetingen zijn vooral de historische figuren Oliver Cromwell, (Dominic West) John Lilburne, (Tom Goodman-Hill) Edward Sexby, (John Simm) en Thomas Rainsborough (Michael Fassbender) Nu zijn niet alle historische feiten even nauwkeurig weergegeven en sommige gebeurtenissen werden in een sneltreinvaart er doorheen gejaagd terwijl andere niet te zien zijn. Hierdoor is niet alles even duidelijk. Dit is echter niet geheel te wijten aan de makers want wat ik op wiki heb gelezen blijkt dat die de bedoeling hadden om er een tiendelige serie van te maken. Echter moesten ze het later terug brengen naar vier! Hoe dan ook, de film is visueel prachtig, en de kostuums zien er uitstekend uit. Daarnaast is het acteerwerk zeer goed. Ondanks zijn gebreken was het een fijne mini-serie over een bewogen tijdperk.

Ulli Lommel verkeerde in Duitsland, als regisseur én acteur, in kringen rond Rainer Werner Fassbinder en later in Amerika zelfs rond Andy Warhol. Had zelfs nog even succes met The Boogey Man (1980) Na die film leverde Lommel met afnemend succes nog wat genrewerk af als BrainWaves (1983), Olivia (1983) en deze The Devonsville Terror. Veel van zijn werk zal niet veel liefde krijgen,(vaak ook terecht) maar op één of andere manier vond ik deze film op zijn minst vaag interessant. En de vraag waarom...? Kan ik eigenlijk niet echt goed beantwoorden. Het acteer en camerawerk waar op zijn best middelmatig. Het verhaal van hekserij, gaat meer over vrouwenhaat en onderdrukking van de andere sekse, historisch en in de huidige tijd. Wat het een soort Jaren '80 feministische kritiek is. Wat wordt uitgebeeld door drie onafhankelijke jonge vrouwen die naar het kleingeestige Devonsville verhuizen (Jenny de leraar, Chris de wetenschapper en Monica de radio-dj) De regisseur co-schreef het scenario met zijn toenmalige vrouw en ster van de film, Suzanna Love. Het is traag en saai en vreemd, gefilmd op het platteland van Wisconsin. Het is geen perfecte film en heeft heel wat gebreken maar ik bleef toch gefascineerd. Dat kwam vermoedelijk grotendeels door zijn A-typische aanpak waarbij de echte horror kwam van ogenschijnlijk 'normale' mensen met een diep puriteinse instelling. Heksen, eigenaardigheden die grenzen aan onhandigheid en een smeltend gezicht maakte het voor mij de moeite van het bekijken waard. Maar de meeste zullen er niets mee kunnen want het is absoluut niet voor iedereen. Ik raad dan ook aan om deze film te kijken als je alles al heb gekeken.

Di Renjie was een van de een meest gevierde functionarissen van de Tang en Wu Zhou-dynastie. Daarnaast verschijnt zijn personage in menig gong'an misdaad-roman. Voor ons westerlingen was de eerste kennismaking een vertaling van drie verhalen (Celebrated Cases of Judge Dee) uit 1940 van Robert van Gulik. Echter deze film vertelt een fictief verhaal over Di Renjie (gespeeld door Andy Lau) In het China van de negende eeuw na Christus wordt er een bouwopzichter, belast met het toezicht op de constructie van een gigantisch Boeddhabeeld, op gruwelijke wijze om het leven gebracht. Hierna geeft Keizerin Wu Zetian (Carina Lau) de opdracht om de briljante speurder Dee (Lau) uit de gevangenis te halen om de zaak op te lossen. Deze echt bestaande keizerin was de enige officiële keizerin in de geschiedenis van China.Haar regeerperiode betekende zelfs een onderbreking van de Tang-dynastie. Detective Dee krijgt hulp van twee erg leuke personages; de fraaie kolonel Shangguan Jing'er (de erg mooie Bingbing Li) en albino Pei Donglai (Pei Donglai) De film is in feite een soort van Oosterse Sherlock Holmes, een mysterie dat opgelost moet worden en dat wordt omgeven door de nodige magie, Chinese martial arts-gevechten en bizarre gebeurtenissen die zich afspelen in het oude China. De choreografie van die gevechten zit prima in elkaar (met dank aan Sammo Hung) en ook de manier waarop het in beeld wordt gebracht is dik en orde. Tel daarbij op de prachtige decors en schitterende kostuums, dan kan het niet anders dan dat deze actie/ avonturenfilm dan ook een lust voor het oog is. De film heeft een erg leuk en fris verhaal, zeer degelijk acteerwerk en voldoende zelfspot om je de gehele speelduur mee te vermaken.

“Dangerous people with weird skills”

Oudgediende regisseur Hark Tsui pakt weer flink uit in het derde deel over de detective Dee uit de Tang-dynastie. Ook niet verwonderlijk want de films zijn enorme blockbusters in Hong Kong en China. Tevens is dit de tweede prequel van de eerste film, en plaats zich daarmee tussen Di Renjie: Shen Du Long Wang (2013) en Di Renjie (2010)

De Taiwanese Mark Chao speelt wederom detective Dee Renjie. Hij is geknipt voor deze rol! Al was hij dit keer wel minder te zien. Ook andere belangrijke personages zoals Wu Zetian, de keizerin van China (Carina Lau) Koninklijke Garde Yuchi Zhenjin (Shaofeng Feng) en sidekick van Dee Shatuo Zhong (Kenny Lin) zijn terug. Leuk was de introductie van sluipmoordenares Shui Yue (Sandra Ma Sichun)

Nadat de Keizer Gaozong, Detective Dee de magische Dragon Taming Mace heeft geschonken met de instructies om de Tang-dynastie te beschermen zoals hij dat nodig acht, vreest Keizerin Wu dat Dee deze zou kunnen gebruiken om haar omver te werpen als hij het niet eens is met haar heerschappij. De keizerin beveelt het hoofd van de gouden garde Yuchi, samen met een jianghu-groep om het zwaard te stelen, met als gevolg de doodstraf voor Dee.Echter Yuchi is wantrouwend tegenover de motieven van deze Huan Tian en zijn Mystic Clan (Spectral Blades,Night Ghost,Smoke Volant en Water Moon) Daardoor wordt de loyaliteit van Yuchi verscheurd tussen zijn plicht tegenover de keizerin en zijn loyaliteit aan rechercheur Dee, en komt hij in een precaire situatie terecht. Detective Dee moet ondertussen een samenzwering zien te ontrafelen om zichzelf, zijn vrienden en de Tang-dynastie te redden.

Net als ook in voorgaande delen is de aankleding voortreffelijk, zowel de meer "gewone" kostuums van de helden als ook de flitsende outfits van de slechteriken. De gekozen locaties zien er ook geweldig uit. Na Sammo Hung in Phantom Flame en Yuen Bun in Sea Dragon neemt ditmaal de relatief jonge Lin Feng de choreografie van de gevechten op zich. Hij levert goed werk! De gevechten zijn grandioos met fantasierijke wapens en inventieve Taoïstische magie.

Naast die martial arts is een Di Renjie-film zonder CGI bijna ondenkbaar en die is er dan ook in overvloed. En zelfs een tikje beter dan in voorgaande films maar nog wel steeds ook een beetje inconsistent. Naast dat ze CGI gebruiken voor slimme bommen en shuriken. Zien we ook een vliegende draken (waaronder een gouden), een gigantische goudvis, een paar Hindoestaans-achtige goden en een gigantische albino-gorilla (gewoon onweerstaanbaar en grappig:"King Kong in de Tang-dynastie") Gelukkig waren de meeste best indrukwekkend!

Ik heb erg genoten van "The Four Heavenly Kings" Het was wederom een goed deel uit de franchise. Ik kijk dan ook zeker uit naar een volgend deel, maar ik hoop dat het plot dan iets intrigerender zal zijn. Tip: Blijf bij de aftiteling nog even hangen want er volgen nog twee korte aanvullingen!

Dit is een prequel van regisseurs Hark Tsui's Di Renjie (2010) Di Renjie, die in het vorige deel gespeeld werd door Andy Lau is vervangen door de Twaineese Mark Chao, deze komt aan in de hoofdstad van het keizerrijk om te gaan werken als officier bij het departement van Justitie. Op dat moment trekt net een ceremoniële processie van de mooie courtisane Yin Ruiji (mooie maar niet zo heel getalenteerde Angelababy) langs. Zij is uitgekozen door de stadsambtenaren in een poging een zeemonster te sussen. Tevens heeft keizerin Wu Zetian, (wederom Carina Lau) die aan het begin staat van haar regeerperiode, de felle detective Yuchi Zhenjin (William Feng) opdracht gegeven om onderzoek te doen naar het zeemonster. (een soort gigantische reuzen-manta) Naast de rivaliteit tussen de twee detectives moeten ze dan ook nog jacht maken op niet één maar twee monsters, parasieten en hele zwik schurken.

Ondanks dat decors, aankleding en choreografie van de martial arts-gevechten weer dik in orde zijn, laten sommige fantasierijke CGI het wat afweten. Daarnaast lijkt het alsof er 3-D-effecten aanwezig zijn en deze overtuigen absoluut niet! De eind-scene overtuigd dan gelukkig wel wat dan ook vooral aan regisseur Hark Tsui te danken is. De eigenzinnigheid van zijn voorganger, die het hielp opvallen, is hier grotendeels afwezig en het uiteindelijke resultaat van deze prequel is nogal gewone maar goede entertainment.

Prachtige visuele actiefilm van Mario Bava. Na wat ik heb gelezen is de film gebaseerd op een populair Italiaans stripboek uit die tijd. Waarin supercrimineel Diabolik de ene na de andere spectaculaire diefstal pleegt. Hij wordt hierbij geholpen door zijn liefje Eva Kant. Respectievelijke worden ze gespeeld door John Phillip Law en Marisa Mell en het mag duidelijk zijn dat ook zij zijn gecast voor het plaatje. Het had het een beetje dezelfde stijl als Barbarella (1968) Die uit hetzelfde jaar kwam. Regelmatig leek het ook visueel alsof het zo uit een Bond-film kwam. Een franchise die zes jaar daarvoor was begonnen. Inclusief de Jaguar auto's waarmee heerlijk mee-gescheurd werd. Helaas zaten er dan weer geen technische trucjes in stijlvolle auto's. De grot waar beide anti-helden zich ophielden was zelfs het meest indrukwekkende van de hele film. Natuurlijk was er ook nog de sterke arm van de wet en die werd hier voor het grootste gedeelte in zijn hemd gezet. Het spreekwoord: "Je vangt een dief met een dief" kwam daardoor van stal. Dit was zeer goed gevonden en bracht de nodige spanning in de film. Helaas werd het mij iets teveel naar het einde toe. Dat kwam vooral omdat er maar niet kon worden gekozen hoe het nu moest eindigen.

Ondanks veel lovende woorden, hoge scores en posities in lijstjes, vond ik de film tegenvallen. Deze film over de twee leraressen op een jongensschool die samen een plan bedenken om de directeur die de man van de één en minnaar van de ander is te laten verdwijnen, is mij helaas niet bevallen. De opzet was verschrikkelijk traag. Langzaam de tijd nemen is voor mij niet erg maar deze traagheid zonder enige spanning was toch te veel van het goede. Je mag eerst 45 minuten lang aan zien hoe de vrouwen het plan bedenken waarna er een half uur komt met het wegwerken van het lijk, om vervolgens in de resterende minuten tot ontknoping te komen? Een conclusie die naar mijn mening ook nog veel te omslachtig was. Daarnaast irriteerde ik me nogal aan Christina of het acteerwerk van Véra Clouzot, daar ben ik niet helemaal over uit? Niet alleen was ze voor mij irritant maar ook geven ze door de nadruk te liggen op haar aandoening (dat werd wel tig keer herhaald) met haar de clou weg. Maar er was meer waar ik niet zo te spreken over was. Zo zijn er nogal wat scenes die het onnodig langer maakte. Of de verschrikkelijke praatjes tussen die twee mannelijke leraren. Moesten die nu voor een luchtige noot zorgen? Geen idee? Het werkte bij mij in ieder geval niet. Al die elementen zorgde bij elkaar ervoor dat ik me al gauw stierlijk aan het vervelen was.

Tjonge toch best knap om een film over vrouwen in de gevangenis en dat je er dan zo'n duffe tamme bedoening van kan maken. Naar verluidt geschoten tijdens de pauzes toen ze filmen voor Frauengefängnis (Film, 1976) Dit is een slap verhaaltje over een diamantenroof en waar daarna een stel vrouwen voornamelijk naakt ronddwalen op een plek die er misschien uitziet als een gevangenis, als je vrijgevig bent. Het plot is erg onbeduidend, een puinhoop en slaat nergens op. Waarom ging Lina Romay's personage naar de gevangenis? Het geweld, de reden waarom je een WIP-film was dermate zwak; wat zweepslagen, celgenoot wordt in koelen bloede vermoordt, vaginale shockbehandeling (niet zo grafisch vreselijk als het klinkt) De ondersteunende spelers zijn ook allemaal nogal vergeetbaar. Voor de rest is dit domweg een goedkope film zonder al te veel moeite.

Wederom was het Vincent Price op zijn best, als de magistraat Simon Cordier. Helaas hebben de speciale effects de tand des tijd niet goed doorstaan. Goed mogelijk dat ze voor die tijd ook al goedkoop waren uitgevoerd en dat is nu dubbel zo goed te zien. (blauwe lichtjes, slechte beelden van de brand) Toch is de film nog redelijk het aanzien waard. Vooral door het goede acteerwerk. Het verhaal is dit keer niet van Poe maar van Guy de Maupassant namelijk De Horla uit 1887. Waar in beschreven wordt hoe een man geleidelijk krankzinnig aan het worden is.

Ja de film was sfeervol! Maar waar het eigenlijk over ging? Misschien vampiers? Misschien de duivel? Volgens de quote aan het begin is; “DIA VLO. Een superieure soort met geavanceerde mentale vermogens. Een roofdier dat het op mensheid heeft voorzien. Vermoedelijk uitgestorven aan het eind van de 19e eeuw. " Iets wat je beter dus maar niet kan storen ...! Echter meer dan een stel horror-elementen bij elkaar vegen deden ze denk ook niet? Waarom dit in de jaren '70 plaatsvind? Misschien omdat je dan in een paar coole auto's kan rondrijden? Natuurlijk is er het oude en griezelige huis zonder telefoon. Waar de leuke Maria Camilia Perez (Cherry Holly) een brunette speelt die wellust opwekt euh...bij een bedlegerige oude man, bloedtransfusies verzorgt Oh en uiteraard heeft ze ook een jeugdtrauma, alleen diende die nergens voor. Er is ook nog de mysterieuze dochter van de oude man en iets met dezelfde ketting. En een onbeduidende donkere jongen die jaagt en waar Cherry steeds mee wil dansen? Oh-oh, er komt ook een spooky kind opdagen , een piano levert een bijdrage en Cherry leest in een oud boek. Waarom? Tja... Pas als haar vriendinnen Maria en Sara komen feesten, beginnen er interessantere dingen. Tja kortom sfeervolle Colombiaanse chaos

Het is een goedkoop gemaakte film, geregisseerd door een voormalig lid van The Exploited en dat is niet eens het grootste probleem. Want voor een crowdfunding lowbudgetfilm was de productiewaarde nog enigszins goed. Echter het script en het verhaal zijn verschrikkelijk. Wat kan er eigenlijk misgaan met een versie van "The Dirty Dozen" ? Waar een groep buitenbeentjes de opdracht krijgt achter de vijandelijke linies een ​​geheime nazi-bommenwerper te vernietigen. Alles dus....ten eerste het overmatig gebruik van digitale effecten, met name de kogelinslagen die lijken alsof een meloen openbarst. Slecht acteerwerk; de titulaire Dick Dynamite, is de no-budget-light-versie van Schwarzenegger. De humor slaat steeds de plank mis! Vaak piemelhumor wat ik eigenlijk ook had kunnen verwachten met door de held zijn voornaam...In het middengedeelte voelt het al geheel repetitief...en dat gaat het een tijd door! De film lijkt ook zelfbewust en geconstrueerd als "laten we een slechte film maken" waardoor het algauw tegen gaat staan! Terwijl Nazi's vermoorden mij bijna nooit gaat vervelen. Na vijf minuten kijken weet je of dit je ding is of niet. De mijne in ieder geval niet!

Rasechte pulp-horrorfilm uit de jaren '60, die losjes gebaseerd is op het verhaal "The Colour Out of Space" van horrorschrijver H.P. Lovecraft. In de film arriveert de jonge Stephen Reinhart in het stadje Arkham. Dit stadje en de buitenaardse oorzaak van alle ellende zijn de enige raakvlakken met de schrijver. Wat erg mager is natuurlijk. Wanneer die Stephen in het stadje naar het landgoed van de famile Witley vraagt worden zowel hij als de kijker duidelijk dat er in de omgeving iets niet in de haak moet zijn omdat iedereen een zeer vijandige houding heeft. Na de openingsscènes komt het verhaal dan in het teken te staan van de geleidelijke ontrafeling van datgene wat er op het landgoed van de Witleys blijkbaar het daglicht niet kan verdragen. Regisseur Daniel Haller weet het stijlvol en met oog voor detail vorm te geven in gotische decors en weet zo nog de nodige nieuwsgierigheid op te roepen. Echter lijkt alles een beetje te worden ingehouden waardoor het nooit te eng of beklemmend wordt. De gebeurtenissen zijn her en der wat te warrig en het tempo is zeker in het middenstuk van de film, te laag. Horrorveteraan Boris Karloff speelt vakkundig maar ook niet meer dan dat, de aan zijn rolstoel gebonden landgoedeigenaar Nahum Witley. De rest van de cast deed het verder ook prima. Helaas bezit deze middelmatige film verder de teveel ongeloofwaardigheden en is gebrek aan logica ver te zoeken. Hierdoor is de onderhoudende horror/mysteriefilm nog wel sfeervol maar duidelijk niet de beste die ooit gemaakt is!

Het is goedkoop maar prima. Het is een Scarecrow die Art the Clown "Terrifier", nadoet, met vergelijkbare scènes. Iets beter dan andere low-budgetfilms vooral door behoorlijke pogingen tot bloederigheid. Want ja het is bloederig, heeft goede praktische effecten, helaas is het plot is zwak, het acteerwerk op zijn best middelmatig maar hé als de sterfgevallen goed zijn... Het is kort en er was potentieel dus twee jaar later kwam er meer met Die'ced: Reloaded (2025)

Soms is een film net als een oester, je opent en eet er vele, soms lekker, soms is het oké en soms zijn ze smerig. Maar eens in de zoveel tijd opent er iemand er één en ontdekt men een parel. Deze bovennatuurlijke horror film van Hunter Adams is zo'n parel! Niet zo zeer een horrorfilm pur-sang die het moeten hebben van jump-scares en gore. Nee, deze film zoekt het meer onderhuids. De film laat zich een beetje vergelijken met: Stand by Me (1986) (Naar het verhaal 'The Body' van Stephen King) Met jongens die op zoek gaan naar een lijk. Hier draait het om een meisje Jacqueline Mathers (Jake) genaamd die zowel de de moeilijke weg naar volwassenheid aflegt als ook de dood van haar broer onder ogen moet zien en een verschrikkelijk moraal dilemma moet zien te overbruggen. (het Horror aspect) Dit relaas is ingenieus verpakt door telkens korte flashbacks te tonen uit de jaren '40. Terwijl de rest zich afspeelt in de jaren '70. Natuurlijk heeft de film meer te bieden! Twee hoofdrolspelers zijn namelijk fantastisch! Vooral de jonge Samantha Isler die de meeste tijd in beeld is speelt enorm geloofwaardig. De andere is haar opa en tevens sheriff Waterhouse een rol van Ted Levine. Maar de rest van de cast is ook zeer sterk. Verder verdient de regisseur veel lof want ook cinematografie is prachtig. De film is rijk aan donkere aspecten en de diepe silhouetten komen zeer vakkundig overeen met de rest van de toon van het verhaal en zo geeft het maar mondjesmaat zijn geheim prijs. Helaas zal de film vermoedelijke niet voor een groot plubliek te zien zijn maar mensen die wel het geluk hebben om hem te bekijken zullen hem denk ik nog dagen lang herinneren.