Opinions

Fatsoenlijke en stijlvolle religieuze horrorfilm die begint met een veelbelovende openingsscène, maar nadat de hoofdpersonen het afgelegen klooster verlaten, het enigszins laat afweten. De film volgt een Russisch/Estlandse non die beweert dat een tweeling is verwekt door een onbevlekte ontvangenis. Het Vaticaan stuurt een stel priesters op onderzoek uit, maar leden van het geheime genootschap Vox Dei (de stem van God) hebben andere plannen. De eeuwige vraag over, en strijd tussen goed en kwaad. De film bezit prima visuele kwaliteit, maar schiet uiteindelijk tekort door een ietwat warrig uitgevoerd verhaal. Het plot wordt geplaagd door tempoproblemen, lastige overgangen en een gebrek aan duidelijke richting. maar de film was nog best spannend, helaas waren er maar gemiddeld hoeveelheid horrorscenes aanwezig: een paar gore-scènes (regelmatig in visoenen) zorgen hier en daar voor wat meer pit maar ook niet veel. Hoewel de film de moeite waard was om naar te kijken, slaagt heter uiteindelijk niet goed in zijn potentieel helemaal waar te maken.

De film heeft heel wat bekende namen uit de horror en film-wereld, echter die namen weten niet te voorkomen dat ik de film nog enigszins als acceptabel kan zien. Het lig niet aan de acteerprestaties van de A-List cast en ook regisseur Scott Derrickson toont soms best mooie beelden. Maar het is puur de uitwerking en invulling van het verhaal. Het verhaal is overigens gebaseerd op het boek 'Beware the Night' van politieagent Ralph Sarchie met daarin zijn griezelige en 'waargebeurde' zaken. Mijn vermoeden bestaat dat vooral filmproducent Jerry Bruckheimer een te grote zeggenschap heeft gehad in hoe de film eruit moet komen te zien. Wat heeft geresulteerd in een gemakzuchtige film. Het einde van de film staat min of meer wel vast met natuurlijk de uiteindelijke exorcisme, maar de weg er naar toe is een saai samenraapsel van zowat elk horrorclichés die je maar kan bedenken, aangevuld met de overbekende bombastische muzikale begeleiding tijdens de schrik-momenten. Ook is de film een mengelmoes van veel andere succesvolle films uit het genre. Om er een paar te noemen wat dacht je van; Fallen door de terugkerende muziek van The Doors, The Exorcist, afgezien van exorcisme kwam de oorsprong van de demon net als in die film uit Irak en dan was er nog de opzet van politie-thriller iets wat dus duidelijk uit Seven kwam. Nu had de uitdrukking; "beter goed geleend dan slecht verzonnen" nog van toepassing kunnen zijn ware het niet dat het de film verder grossiert in 'overkill' en toevalligheden. En op de koop toe worden we ook nog opgezadeld met goedkope Jesus Christ propaganda en een tenenkrommend en dramatisch einde. Spijtig genoeg is de uitwerking van deze film allesbehalve geslaagd te noemen.

Een vermakelijke avonturenfilm van regisseur John Boorman ("Excalibur", 1981) Een film over een paar mannen die gaan wildwater-raften die zijn spanning heel goed opbouwt. Een ogenschijnlijk eenvoudig kano-tripje wordt echter verstoord door problemen die ze krijgen met twee lokale bewoners. Maar voordat je spanning en gekibbel van mannen op middelbare leeftijd krijg is er eerst totaal nutteloos...banjomuziek. En die banjo's gaan ook niet meer weg. Had gedacht dat ik dit leuker zou gaan vinden...misschien doordat soms de scènes lang bleven hangen het toch wat te gedateerd over kwam. Toch wel een degelijke film met één opvallende scène.

Vreemd...land van herkomst is Finland maar dit was een Amerikaanse film....? Enfin het uitgangspunt van deze low-budget thriller is heel simpel, op een ijzige avond krijg Leland 'Lee' Shaw, een 'pechvogel' -maaltijdbezorger meer dan alleen te weinig fooi. De film leunt op een sfeer van winterse isolatie en een gevoel van dreiging. De sneeuw, de verlaten weg en het compacte van een auto creëren enigszins spanning. Het was best een aardige achtbaanrit met wat bloed en geweld maar nergens te extreem. Zie wat vergelijkingen met Steven Spielbergs film "Duel" maar er is hier maar één enkele scene waar een vrachtwagen met sneeuwploeg, een auto achtervolgt. De rest van de film was toch iets anders? Neem niet weg dat ik wel vind dat er dingen ontbreken....Want wat is de betekenis achter dat vreemde kruis en waarom was het belangrijk? Wie was en waarom doet de chauffeur dit? Tja, als je de vragen, en geen antwoorden....achterwege laat dan was het een simpele B-thrillerfilm! Prima maar verwacht niets diepgaands of origineels. (gekeken voor de Movie world challenge in mijn uppie)

Fantastische film! Een mix van droge humor en horror. De dode komen volgens het verhaal naar zeven dagen weer terug en Dellamorte is degene die ze weer terug moet sturen. Everett is bijzonder goed gecast. Kortom het is een surrealistische horror met een behoorlijke dosis zwarte komedie waarvan ik heb gesmuld, zo vlak voordat ik mijn bed in ga duiken.

Regisseur Menahem Golan was vooral bekend doordat hij samen met zijn neef Yoram Globus mede-eigenaar was van The Cannon Group. Die in de jaren tachtig waren gespecialiseerd in het produceren van Amerikaanse actiefilms met een laag tot gemiddeld budget waaronder Runaway Train (1985), de vervolgfilms op Death Wish en deze Delta Force.

Het verhaal start met een zeer licht geïnspireerde scene van de mislukte reddingsoperatie Operatie Eagle Claw, daarna toont de film veel overeenkomsten met de kaping van Trans World Airlines-vlucht 847 uit 1985. Maar verder is het een fictief stuk met die ware gebeurtenissen als verhalende structuur; om puur, onvervalst machismo te laten zien.

De film bestaat in principe uit drie door elkaar afspelende verschillende gedeeltes; een rampenfilm met de gezichten van Shelley Winters, George Kennedy, Lainie Kazan, Robert Vaughn, Joey Bishop en Martin Balsam uit de jaren 70 en gaat over de gijzelaars in het vliegtuig en hun boosaardige ontvoerders. Lee Marvin (zichtbaar ongemakkelijk in zijn laatste filmrol) die zijn mannen voorbereidt om het vliegtuig te bestormen. En Chuck Norris die Robert Forster achtervolgt op zijn ongelooflijk coole motorfiets uitgerust met machinegeweren en raketten.

De film is één van de ambitieuzere inspanningen van Cannon Film. Het is echter geen goede film maar wel een leuke film geworden! En als de missie is volbracht, de geredde passagiers allemaal een Budweiser hebben en samen triomfantelijke zingen 'America the Beautiful' leefde ze nog lang en gelukkig!

Een bijzondere film was het wel! Een film die laveert tussen thriller en mystiek. Piotr “Pyton” arriveert in Polen om met zijn verloofde Zaneta te trouwen. Ze gaan trouwen bij het familie landhuis en voordat dit gaat plaatsvinden moet er nog wat boompjes weggehaald worden. Tijdens de werkzaamheden ziet Piotr wat menselijke botten. Eerst vertelt hij niets maar tijdens de trouwerij en het daarop volgende feest gebeuren er vreemde dingen. Nadeel van de film is dat alles afspeelt op één locatie. Hierdoor verandert de film vooral in een klucht. De vader die alles wil verbergen voor de gasten. Een dominee, dronken broers, de bruid en de bruidegom waar duidelijk iets mis mee gaat. Iedereen loopt van de ene kamer naar de andere, komt binnen of gaat weer weg. En ondertussen vloeit de wodka rijkelijk. Dit irriteerde me in deze film lichtelijk. Het acteerwerk was dan wel zeer goed. Geen topper, maar wel een film die interessant genoeg is om als liefhebber van films een keer gezien te hebben. Als was het maar omdat regisseur Marcin Wrona na deze film zelfmoord heeft gepleegd.

Van regisseur Steven Boyle zal je waarschijnlijk niet gehoord hebben, echter is de kans groot dat je weleens iets van hem heb gezien. Hij is namelijk geen onbekende in film, en ook niet in horror, furore maakte hij met make-upontwerpen en wezenseffecten voor films variërend van Love and Monsters (2020), Jungle (2017), What We Do in the Shadows (2014), The Hobbit:(2012) en Daybreakers (2009) Die laatste is van de The Spierig Broers en één van hen (Peter) deed hier de score.

De drie broers Jake, Phillip en Graham, zijn na de dood van hun vader George verder gegaan, maar niet zonder het trauma. Jake en Phillip blijven op de familieboerderij, Graham verlaat het ouderlijk huis, begint een garage en neemt een meisje genaamd Cole in dienst. Het zijn de bekende dingen over personages die hun trauma onder ogen moeten zien...visueel tot leven gebracht met horrorelementen

Tja en het is direct duidelijk dat Boyle zich meer op zijn gemak voelt als het gaat om het vervullen van de technische aspecten van de speciale effecten. En de meest van de tijd praktische effecten, het is dan ook het sterkste elementen van de film. Zeker in het derde bedrijf deinst hij niet terug voor de bloederige details, en dat met een beperkt budget

Helaas schiet de film uiteindelijk tekort in het leveren van een volledig samenhangende of meeslepende ervaring. De film wisselt ongemakkelijk tussen emotionele beats en horror. Daardoor lijkt het of iemand moeite had om te beslissen in welke genre ze een film wilden maken, het leverde een ​​inconsistente toon of tempo op. Tja, het lijdt onder problemen van debuutfilms maar hij slaagt door goede effecten de moeite waard te blijven. Let op ,de film eindigt met een scène halverwege de aftiteling, wat een open einde suggereert.

Ik zeg niet dat dit goed is, maar je krijgt wat het belooft; een stelletje studenten dat naar een eiland gaat om deel te nemen aan een wedstrijd onderbroeken zoeken en wordt vermoord door een demonische piñata! Maar voordat het zo ver is kwam er eerst nog wel een geschiedenisles van zeven minuten over het ontstaan van de piñata. Tja een kwaadaardige piñata is natuurlijk al een belachelijk uitgangspunt en ik zou echt niet weten hoe je hier nog iets beters van kan maken. Misschien dat het wat creatiever was geweest als het uit de jaren '80 kwam? Nu vertrouwen ze voor de speciale effecten teveel op goedkope CGI. Duidelijk ook pas achteraf toegevoegd. Het pinata-monster zelf is een op klei lijkende man maar verandert in de loop van de film in andere lelijker uitziende vormen. Ook besteden ze veel te veel tijd aan het tonen van afschuwelijke, niet te ontcijferen pinata-visie-effect. Een soort Predator-perspectief. Ik had graag wat meer praktische effecten gezien en misschien wat meer variatie in de kills? De personages zijn de bekende stereotypen en de cast die ze spelen zijn van het soort; waar ken ik die ook alweer van? Typische jaren '00 horrorfilm en verrassend genoeg niet van SyFy Channel.

Demon Seed, gebaseerd op een boek van de Amerikaanse schrijver Dean Ray Koontz, is een sterke psychologische sciencefiction thriller. De film handelt over het schrikbeeld van kunstmatige intelligentie die de controle over ons mensen zullen overnemen. Uiteraard wordt de computer de meest verregaande en enge eigenschappen toegedicht. In deze film is het de ultra-geavanceerde computer Proteus IV (de stem van acteur Robert Vaughn) die de drang heeft tot voortplanting. Om dit te bewerkstelligen terroriseert hij Susan Harris (een prima rol van Julie Christie) de vrouw van zijn schepper. De film moet het verder niet hebben van grootse special effects, actiescènes of schrikeffecten. De film toont meer de psychologische strijd op tussen mens en computer maar doet dit wel erg effectief. Het camerawerk is degelijk. Hierdoor blijft helaas wel het echte vuurwerk een beetje uit. Gelukkig blijf de film door de centrale thematiek wel boeiend als ook bizar.

Tot slot nog een dramatisch feitje over de regisseur Donald Cammell (1934-1996) Deze maakte in zijn leven slechts vier films, waarbij Demon Seed zijn tweede film was. Na zijn vierde film Wilde Side, die tegen zijn zin zwaar werd geëdit, pleegde Cammell zelfmoord.

Hoewel het als een vervolg wordt gepresenteerd is deze film niet veel meer dan een remake, een bijna exact kopie van de eerste, alleen speelt het op een andere locatie; het filmdoek werd vervangen voor de tv in een appartementencomplex. Verder volgt het verhaal dezelfde lijnen als zijn voorganger, waarbij merkbaar de meeste ideeën volledig uit het oorspronkelijke script wordt gehaald. Meestal bezit een tweede deel elementen uit het eerste in de overtreffende trap. Dat is ook hier het geval echter precies de verkeerde... er is hier meer geschreeuw, gekrijs en geren. En juist het bloed is hier minder en niet eens zo indrukwekkend als voorheen. Er is een volledig geruïneerde scene waar een klein gremlin-achtig wezen een zwangere vrouw aanvalt. Dat is niet alleen een slechte scène door het als maar voortdurend hoog piepgeluid, het is ook nog eens veel te lang. Het hoogtepunt was één grote anticlimax want die is een complete chaos. Het plot en de manier waarop het is uitgewerkt, voelt gewoon erg lui aan. Aan de andere kant zijn er nog wel twee leuke metamorfoses. (de eerste Demon en een hond) Echter een voldoende kan ik aan de film niet kwijt!

Eigenlijk behoort de film zeker een halve punt minder te krijgen want goed was deze film helemaal niet! Maar ik ben ruimhartig omdat ik de legende, over de zes slaven die door voodoo opstaan, en zes blanken moeten doden voordat ze terugkeren naar hun graven, erg cool vond. Helaas ontbreekt het de film verder aan alles. Een voodoo-zombiefilm dus...maar we krijgen rondlopende en rennende mensen en dat doen ze niet eens van die zombies. De gore en het bloed was redelijk goed gedaan maar helaas was het niet meer dan zo ongeveer een oogbal per keer. Die sterfscènes zijn daarnaast ook repetitief. De zombieslaven zagen er goed uit en elke zombie had zijn eigen ‘kenmerkende’ wapen. maar zelfs dat wordt niet goed gebruikt. Al met al was de gore dus veel te mager! Het acteerwerk is uiteraard van typische Italiaanse horrorfilm kwaliteit. (niet best dus) Ondanks de (Italiaanse) titel heeft deze film van Umberto Lenzi ook niets te maken met de Demons-serie van Lamberto Bava en was net als Bava's Demons 3: The Ogre niets minder dan een marketingtechnische reden voor de Amerikaanse markt.

Standaard maar dan ook in alles is het een erg standaard film. Wat jump scares, en er is een geest in het demonische huis. Maar vooral veel geklets!! En dat nekt de film. De film is nog minder eng als een ritje in een spookhuis op de kermis.

Zo slecht als de vele recensie beweren was dit nu ook weer niet! Zeker als je bedenkt dat dit is opgenomen tijdens de Covid-pandamie en voor maar een fractie van het budget van zijn voorgaande films District 9, Elysium, en Chappie. Het beste van alles is dat daardoor Neil Blomkamp ook beperkt was en daardoor het een film met een zekere intimiteit was. Wel zijn er veel scènes die plaatsvinden in een VR-wereld, maar ondanks die nieuwe volumetric capture-technologie was ik (nog) niet zo onder de indruk van die beelden. Om eerlijk te zijn, de engste, meest verontrustende scène in de hele film komt van een 100% praktische! Het demon-ontwerp is redelijk goed; het is een soort kruising tussen een middeleeuwse pestdokter en een banshee. Helaas blijft een cool gegeven (black-ops-priesters in dienst van het Vaticaan) vervolgens bijna volledig uit de film. De film blijft teveel bij het familiedrama van Carly en haar moeder Angela en de standaard katholieke demonische bezetenheid. Het is simpelweg een mengelmoes van coole genreconcepten die helaas nooit helemaal goed samensmelten. Al met al had Demonic beter gekund, maar het bezit een flink tempo en houdt je genoeg geïnteresseerd om te willen zien hoe het afloopt. En dat is toch nog een stuk beter en solide dan vele andere horrorfilms met bezetenheid, wat het zeker de moeite van het bekijken waard maakt.

Demons of the Mind is best een uitdaging om te beoordelen, want ik kan maar niet besluiten of ik de film nu slim in elkaar vind steken, vrij ambitieus is of dat hij domweg gewoon slordig is. Het verhaal is een vreemd troosteloos verhaal over abnormale psychologie en vindt plaats in de voor Hammer zo bekende karakteristieke periode met tevens veel horror-elementen/clichés van die studio maar het wordt dan wel weer met zeer mooie verbeeldingskracht gebracht. Het gaat over Baron Friedrich Zorn (Robert Hardy) die een obsessie heeft over een akelige familiegeheim van incest en geweld. Zijn zoon Emil (Shane Briant) en dochter Elisabeth (Gillian Hills) sluit hij daarom op in hun kamers en worden verzorgd door hun tante Hilda (Yvonne Mitchell) Aan Dr. Falkenberg (Patrick Magee) de taak om ze te genezen. Briant oogt hier meer als een rockster en is geen talent. Terwijl de rest van de cast wel netjes en goed acteert. De setting, decors en dames zijn eveneens weer om te smullen. Tja, de film is zeker prima het bekijken waard, maar toch blijft die ongewone mix van psychologische thriller, horrorfilm en familiedrama voor mij een raadsel om goed te beoordelen.

Het was zeker niet slecht, zelfs genoten van de film maar het deed ook niet veel meer dan wat we al niet eerder zagen in slashers. Het enige wat dit deed onderscheiden was de manier waarop ze het lieten zien. De film wordt namelijk getoond via vensters op computerschermen, mobiele telefoons en webcams. (al is de film daar niet altijd even consequent in) Ik keek de film op een laptop en aan het begin dacht ik... help wat gebeurd er nu, het kostte me dan ook even voor ik het door had! De film had ook geheel onverwacht een aantal bloederige kill-scènes. Het maakt samen met de laatste scene dat deze variatie op het found footage vrij degelijk was! Niets nieuws maar wel solide genoeg.

Veel meer van hetzelfde maar met een langere tijdsduur, de film komt ook later opgang. Het lukt regisseur Yuzna niet om zijn eerste film te overtreffen, omdat hij zich de eerste 45 minuten feitelijk alleen maar op de gekte en romance van de tandarts richt. Het grootste deel van de film zie je dus het centrale personage uit deel één die probeert zijn psychopathische driften te weerstaan. Zonder succes natuurlijk! De special effecten zijn wel goed. De film speelt daar lekker in op de angst voor de tandarts met close-ups van injecties in de mond en geboorde tanden. Helaas duurt het te lang voordat de prent op gang komt. Mijn waardering is krap 3 sterretjes want eigenlijk is dit gewoon meer van hetzelfde als het origineel, alleen zijn er een paar scenes met grovere gore.

Een veel voorkomende fobie is Dentofobie oftewel angst voor de tandarts. En ja misschien ook wel begrijpelijk want het is toch een kwestie van vertrouwen en de bedoeling dat je je veilig voelt, maar bij deze film dus uiteindelijk wel wegvalt! Regisseur Brian Yuzna of eigenlijk Stuart Gordon (de schrijver van het script) speelt uitermate goed in op deze angst! Het verhaal van de film is niet bijster sterk; een tandarts die na de ontrouw van zijn vrouw compleet doordraait. Zwaar op de hand zijn de makers nooit, het draait allemaal om, de martelscènes, en die zijn gelukkig sterk in beeld gebracht. Al is het ‘gore-gehalte’ niet zo uitbundig als in sommige andere films van Yuzna. Maar met een tandartspraktijk als decor voor een horror doe je al veel goed en is bovendien ook een keer wat anders. Open wide..!

Yi Deok-hye was het laatste koninklijke lid van Korea’s Joseon dynastie en deze film is dan ook haar verhaal gebaseerd op de bestseller van Kwon Bi-young uit 2009. De film volgt Deok-hye vanaf haar kinderjaren tot aan haar terugkeer naar Korea in 1962. Aan het begin zien we hoe haar vader Keizer Gojong een huwelijk arrangeert met Kim Jang-han om de Japanners te dwarsbomen. Dit mislukt helaas waardoor de prinses uiteindelijk wordt gedwongen om naar Japan te reizen om zich daar te wijden aan haar studie. Het verhaal wat hierna volgt is gedeeltelijk fictief, gedeeltelijk op waarheid gebaseerd. Waarbij Yi Deok-hye gespeeld wordt door Son Ye-jin en Kim Jang-han door Park Hae-il. In de film zijn vaderlandsliefde en verzengende romantiek nooit ver van elkaar weg. Tussendoor zien we Kim Jang-han als journalist in 1960 proberen zijn prinses terug te krijgen in Korea. Regisseur Jin-ho Hur weet alles in goede banen te leiden waardoor het acteerwerk redelijk goed uit de verf komt. Alhoewel veel fictief is, komt zeker met de mooie weergave van jaren'30, het eerbetoon aan de prinses bij deze film wel meer tot zijn recht. Na Park Chan-wook’s Ah-ga-ssi (2016), Kim Jee-woon’s The Age of Shadows (2016) Choi Dong-hoon’s Amsal (2015) is dit de vierde film die zich afspeelt tijdens de bezetting van Korea door Japan.

Wie kent hem niet? Ed Gein. De man die voor bv. films als Texas Chain Saw Massacre en Silence of the Lambs een inspiratiebron was. Deze Deranged draait ook om hem, maar dan op een meer serieuzere manier. Geen thriller of slasher maar een als verhaal vertelt door een journalist. De TTCM overtreft hij niet maar een goede film is het wel! Er zijn genoeg memorabele momenten in de film. En het feit dat je zit te kijken naar hoe het vermoedelijk ook in het echt is gaan, maakt het best luguber. Roberts Blossom, die later in de Home Alone films zat, speelt hier de rol van zijn leven. En heeft er duidelijk plezier in. Voor de kenners van deze film: ik heb de film met oogbalscene gezien.

In 2017 richtten Justin Benson en Aaron Moorhead (films als Spring, Something in the Dirt en series Moon Knight, Loki en Daredevil: Born Again) samen met hun productiepartner David Lawson Jr., het filmproductiebedrijf Rustic Films op. Doel is om onafhankelijke films van verschillende filmmakers met een doe-het-zelfaanpak films te laten maken. En op één of andere manier spreken hun ideeën en films mij persoonlijk erg aan!

Deze film verkent op een 'X-Files'-achtige manier de 'mannelijke' angsten die komen kijken bij het uitbreiden van het gezin met een kind. Ontroerend, vreemd en denk ook persoonlijk, op sommige punten wel wat traag. De SF-Alien aspecten zijn volgens mij meer als metafoor dan als praktisch gebruikt, iets waar ik regelmatig van gruwel. Toch was dit een meer dan behoorlijk vermakelijke film. Hier en daar waren er zeer goede effecten en de oplopende actie was best goed. De lagere beoordeling komen vermoedelijk door het wat abrupt eindigde en de kijker dus aan zijn eigen interpretatie overgelaten werd. Wie die vreemdheid van het Justin Benson/Aaron Moorhead-oeuvre waardeert, heeft met deze film weer een goede tijd!

Soort van biopic over de Duitse generaal-veldmaarschalk Erwin Rommel in de Tweede Wereldoorlog die zowel door de Asmogendheden als de geallieerden werd gerespecteerd. Hij verwierf bekendheid als de commandant van het Duitse Afrika Korps en raakte betrokken bij de samenzwering tegen Hitler door zijn overtuiging dat die Duitsland naar een nederlaag in de oorlog leidde. De film laat ons die ontwikkeling zien, te beginnen met zijn ongeloof op bevel van Hitler dat het Afrika Korps standhoudt en vecht tot de laatste man via inspecteur/bevelhebber van de Atlantikwall naar de afwikkeling van de mislukte aanslag. (Operatie Valkyrie)

Het is niet echt een actievolle oorlogsfilm; de meeste tijd wordt doorgebracht in verschillende kamers, bezig met serieuze gesprekken. Ook was erin het begin een beetje gebrek aan structuur en de meeste gevechtshandelingen zijn niet meer dan stockmateriaal. Desalniettemin is het een prima film en geeft James Mason een waardige prestatie als Rommel. Wel bijzonder dat dit slechts 6 jaar na het einde van de oorlog is gemaakt, het getuigd toch enigszins van lef (al zijn ze voelbaar heel voorzichtig) om een ​​Duitse generaal (zelfs al stond hij onsympathiek tegenover Hitler) in zo'n sympathiek daglicht te stellen.

In 1941 hadden Britse en Australische troepen de havenplaats Tobroek in Libië onder controle. Maar als het Afrikakorps onder het bevel van Erwin Rommel komt te staan, wordt de stad weer omsingeld, omdat de As-mogendheden proberen Egypte en het Suezkanaal in te nemen. Het Britse opperbevel geeft de Australische generaal Leslie Morshead opdracht om Tobruk 2 maanden vast te houden om de Duitse aanvoerlijnen te verstoren, ten koste van alles. De Duitse tanks worden in de val gelokte en onbruikbaar gemaakt en de troepen voeren een harde guerrillacampagne. De belangrijkste focus van de film ligt op de jonge, maar ervaren Britse kapitein 'Tammy' MacRoberts (Richard Burton) die het bevel krijgt over een nieuwe lichting onervaren Aussies. Hij moet zijn troepen voorbereiden voor de uitzichtloze strijd om deze havenplaats. De film zit vol met strategieën, veldslagen, en actiescènes. Er is voor de actiescènes soms gebruik gemaakt van wat stock-beelden... maar gelukkig was het beperkt en werd het redelijk goed erin gepast. Wonderbaarlijk was het ook wel dat...de Duitsers in hun eigen taal praten! James Mason speelde opnieuw Rommel, nadat hij hem twee jaar eerder net speelde in The Desert Fox: The Story of Rommel (Film, 1951) Waardoor je deze film een beetje kan beschouwen als een vervolg. Alleen Euh... Desert Rats...voor een titel die dus verwijst naar een pantserdivisie van het Britse leger zijn er maar weinig Britse tanks te zien! Rommel noemde de verdedigers; "de ratten van Tobruk" Ondanks dat er veel duisternis in de woestijn was, was het geen slechte film!

"He hits the road without a GPS or phone, intending to get “purposely lost”.

Is het aanwezig zijn van een griezelige sfeer voldoende om van een horrorfilm te spreken? Ik vraag me oprecht af of wat ik heb gekeken wel iets met horror had te maken? Want waar gaat dit over? De antwoorden zijn helaas maar vaag en onduidelijk! Tja deze film is enkel doordrenkt met een flinke dosis abstractie vreemdheid en volg niet een lineair pad

Als eerste volgt je fotograaf, Alex Clark die in zijn eentje op roadtrip is om verlaten gebouwen met een ouderwetse grootformaat 8×10 studiocamera te fotografen. In een Budget Inn in de buurt van Yucca Valley ontmoet hij Renny en de schaars geklede Susie Q er gebeurt iets dramatisch. En dan neemt Alex' vrouw, Sam, het verhaal over, al is het soms wel via tussenpersoon privédetective, Harold.

De film maakt het dus eerder raadselachtig; want is dit, omdat je niet weet wat gaande was, een mysterie? Volgens mij spelen ze met zoiets als met wie projecteert zijn verlangens nu op wie? Maar zijn de personen dan wel echt in gevaar? Als er niets echt dreigends is of als er niet duidelijk levens op het spel staan zal spanning ook maar mondjesmaat zijn te vinden. En de fascinatie voor de omgeving is voor mij nooit lang, interessant.

Gezien het tempo van het verhaal en de minimalistische benadering was het voor mij niet direct een succes. Maar voor een debuutfilm waren de acteerprestaties prima en ook een visueel mooi gestileerde film dus kijkers die meer van films aan de arthouse-kant houden kunnen er misschien iets meer mee of anders liefhebbers van de muziek van Ty Segall. Oh en de enkele filmfragmenten die op tv waren te zien komen uit de film; The Sadist (1963)

In 2005 moet een groepje Canadese metalheads zich verveeld hebben. Om wat te doen te hebben, zijn ze maar een film gaan maken. Ze namen als verhaaltje, wat elementen uit Evil Dead en gingen aan de slag. Tenminste ik hoop dat het zo is gegaan! Want deze film is pure amateur-onzin. Slecht acteerwerk gecombineerd met veel schuddende camerabeelden en te donker in de nachtelijke scènes. Nauwelijks bloederig, eng of spookachtig. Er is wat dom geweld soms met behulp van een schop en natuurlijk veel metal-muziek. Verder is er geen schrik, geen spanning, geen naakt maar wel vraag je vaak af; wat er gaande was? Regisseur Chad Archibald zal ons gelukkig later wel betere werkjes geven om naar te kijken.

In naam van wereldvrede moet de Amerikaanse industrie (te grote klus voor die prutsers van de overheid) de maan claimen!! Hm, jaja.... nucleaire brandstof in raket die lijkt op een V2…gevaarlijk? Nee joh...en geloof je het niet wordt alles nog even duidelijker uitgelegd in een infomercial met niemand minder dan Woody Woodpecker in de hoofdrol! Die tekenfilmvogel met zijn geweer en de patriottische toespraak naderhand zijn zo'n een onvergetelijk indruk dat alle industriële leiders van sceptici in gelovigen veranderen. Voor de vroege jaren '50 is de film wel vrij opvallend omdat het niet afhankelijk was van buitenaardse ontmoetingen/dreigingen maar draait om de ruimteverkenning. Ze proberen om een ​​enigszins realistische kijk op ruimtevaart te creëren met de informatie die ze op dat moment hadden. Ze doen dus wetenschappelijk hun best! Maar voordat het zover is moet je wel een geruime tijd dialoog uitzitten. De film mist memorabele scenes; het is niet veel meer dan vier man in een ruimtevaarttuig heen en terug maar gek genoeg levert het ook nog een zekere hoeveelheid spektakel op! In die tijd zal het ook zeker indruk op jongetjes hebben gemaakt en misschien eveneens op striptekenaar Hergé want er kwamen ook ontwerpen terug in zijn strip "Raket naar de maan" (1950/1953)

Dit was een leuke tijd, maar het is verre van evenwichtig. Verwacht geen schrik, dit is puur een komische horror, maar het voldoet wel met geweldige praktische effecten, veel bloed en een paar unieke moorden. Het doet dus wat de titel belooft!

De sukkelig William Brown (Jonah Ray van de 2017–2022 Mystery Science Theater 3000) woont samen met zijn vriendin Emily, en pruts al tijden aan zijn progrock-album. Zijn ergste nachtmerrie wordt werkelijkheid als er de trainingspak dragende-Russisch maffia-type buurman Vlad (Alex Winter, bekend van Bill & Ted ) die hard EDM-muziek draait, naast hem wonen.

Het aantal lichamen stapelt zich op naarmate de film vordert. De praktische effecten zijn op een ouderwetse, praktische manier en doen denken aan enkele van de grote horrorkomedies uit de jaren tachtig. (Sam Raimi, Joe Dante, Stuart Gordon of zelfs Frank Henenlotter)

Achteraf was dit ook niet gek want de make-up-ontwerpen blijken van Gabriel Bartalos (From Beyond (1986), Darkman (1990), Leprechaun (1992), Army of the Dead (2021), Shaky Shivers (2022) en zijn gemaakt door Bill Corso (Oscar voor Lemony Snicket) komen. En laten we de psychedelische openingsscène niet vergeten, geanimeerd door Rich Zim, vooral bekend van zijn werken in The Nightmare Before Christmas , Coraline en TV-serie Robot Chicken.

Hoewel de grappen misschien niet altijd even goed landen, slaagt het er wel in om met succes zowel bloederig als luchtig te zijn. De make-up en andere praktische speciale effecten zijn op groteske wijze prachtig. Ik heb er tenminste over het algemeen een verdomd leuk tijd mee gehad, het jaar startte voor mij dus goed met deze Shudder- origineel.

Nadat ik Death Note van Adam Wingard had gekeken, kwam ik er achter dat er ook een Japanse versie was. En doorgaans is zo'n Japanse film ook echt beter. Dus die ook aan een kijkbeurt onderworpen. Echter wat een tegenvaller. Niet dat Wingards versie geslaagd was maar deze oogt wel heel goedkoop. Het verhaal over de Death Note, zoals het notitieblok heet, en behoort aan een Shinigami (God der dood ) genaamd Ryuuk blijft natuurlijk hetzelfde. Echter is er gekozen om die Ryuuk veel meer in beeld te brengen. Niet dat hij er slecht uit ziet maar hierdoor ziet hij er wel veel minder eng uit. En wordt de film er veel minder duister door. Ook is het allemaal veel fragmentarischer; de eerste vijftien minuten zien we criminelen sterven en daarna springen we terug in de tijd naar Light. Om pas verder in de film te horen dat zijn vader, de politieagent is die onderzoek leidt. Superdetective L komt zelfs nog later pas in actie en sommige scenes zijn daarbij ook een beetje overbodig. Helemaal tot een goed oordeel komen, kan je ook niet omdat: Desu Nôto: The Last Name (2006) en deze volgens mij domweg bij elkaar horen. Daarmee zal de film 4.5 uur duren en kan zich dus ook qua verhaal meer permitteren. Ondanks een langer en minder duister verhaal, de wisselende acteerkwaliteiten en brave sterfgevallen, staat de film nog wel garant voor spannende momenten. Daardoor is ook dit 'origineel' nog goed te pruimen.

Dit is het tweede deel van de film (al is het veel meer een mini-serie) Desu Nôto (2006) De twee films vormen namelijk één geheel, en het verhaal van deel 2 sluit naadloos aan bij dat van deel 1. Waarbij in deel 1 het verhaal voornamelijk werd opgebouwd en de personages van Light en L. worden neergezet en in deel 2 zien we daarvan de afwikkeling. We leren verder weinig nieuws over de centrale figuren Light en L., of van het meisje Misa. Ook nieuwelinge Mikami kreeg helaas maar een klein rolletje. De verschijning van een tweede doodschrift en Shinigami zorgen wel dat het verhaal interessant blijft. De special effects zijn van dezelfde kwaliteit als bij zijn voorganger en kunnen ermee door. Als je de film aan één stuk kijk is het een prima film. Al heeft het ook zo zijn mindere kanten (plot-holes).

Hé dat was gek ik had blijkbaar nog geen enkele Vietnamese film gezien...(ging daarvan wel vanuit) Dus weer een land afgestreept. Horrorelementen zijn in deze film niet al te prominent aanwezig, maar het verhaal was oké, en zoals het hoort zaten er hier en daar plotwendingen in. Detective Kien, naar wie de film is vernoemd, wordt naar de stad gehaald om de verdwijning van een lokaal meisje te onderzoeken. Iedereen geeft de schuld aan een verdrinkende geest. Maar is dat wel zo? De film had best strakke cinematografie en is goed gemaakt. Echter het mysterie is door de flinke tijdsduur op een bepaald niet zo boeiend meer. De pogingen om spanning op te bouwen mislukken helaas jammerlijk want het hele spookgedeelte raakt een beetje ondergesneeuwd. Ook door de volgorde van de gebeurtenissen werd het soms een beetje rommelig En de ontknoping (die is niet helemaal nieuw) niet zo vindingrijk, dan dat ze dachten. Aan het einde, nadat de film bijna is afgerond, dan...blijkt dat men ging voor een oplossing in een tweede deel....