Opinions

Deze Shaw Bros-film laat zich het makkelijkst omschrijven als veel gedoe om het Qing Shuang-zwaard. Li Hua Li steelt hierbij de show als Sifu Geng Liu Niang de stille maar ook dodelijke kung-fu madame. Verder doet het wat je van een martial arts film mag verwachten, zwaard-gekletter, vliegen en af en toe wat momenten met bloed. De film heeft een aantal tekortkomingen, waarvan de plotgerichte Chinese liedjes het meest in het oog springen. Ze vertragen vooral de verhaallijn en lijken niet echt op hun plaats in deze verder door wraak gedreven actie-film. Het einde doet vermoeden dat er een vervolg zal komen, dit gebeurde in 1970 met Wu lin feng yun (1970) - IMDb hetzij het zo te zien wel slechts erg marginaal was. Rape of the Sword is alleen leuk voor de fans van oude wuxia en is duidelijk niet van het niveau van hoe de films van nu eruit zien.

Het regie-debuut van de Chinese regisseur Wuershan is naast een stevige portie slapstick-grappen, een prachtig allegaartje van visuele stijlen. Met Split screen's, Animatie, Computerspelletjes, 8 mm film en gedeeltelijk in zwart / witte fotografie houdt de film het spannend en levendig en de drie verhalen tuimelen en rollen door elkaar, mede doordat het verteld wordt door een verhaal in een verhaal.

Het eerste verhaal; "Desire" vertelt het verhaal van Chopper de slager, die na toevallig courtisane Madame Mei te hebben gezien, verliefd op haar wordt. Helaas worden zijn plannen om met haar trouwen enigszins gecompliceerd door de aanwezigheid van de zwaardvechter Big Beard. Heerlijke binnenkomer en net als je denk dat je weet hoe dit gaat lopen, zet de hoerenmadam een hiphop-rapnummer in.

Een dan nog onbekende vreemdeling verteld het tweede verhaal: "Vengeance" en volgt een stomme keukenhulp, gespeeld door de Japanse acteur Ando Masanobu (uit Battle Royale) Die eten moet bereiden voor de machtige Eunuch Liu. Die naar de stad komt voor een privé-banket, nadat hij gehoord heeft van de legendarische 'acht gerechten' van de chef-kok. In het verhaal is daarom een grote rol weggelegd voor het eten en met de vraag of het laatste gerecht; het niet in de soep laat lopen.

De Yoda-achtige meesterkok verteld het derde verhaal; "Greed" waarin de zwaardvechter Dugo Cheng wordt voorgesteld, deze is verwikkeld in het meer traditionele wuxia-verhaal om een ultieme Martial Artiest te worden. Hij is daarvoor op zoek naar Fat Tang, een smid maar nu een oude man, en dwing hem ertoe om een legendarisch zwaard te maken dat hem onverslaanbaar zou maken.

De film is vanaf het allereerste begin een caleidoscoop vol duizelingwekkend camerawerk en onverwachte visuele effecten. Je wordt als het ware uitnodigt om in het konijnenhol af te dalen en te genieten van dit (te)gekke theekransje. Bijzonder is ook dat Fox de film coproduceerde, het is toch een op en top Aziatische film die niet echt een typische westerse publiek zal aanspreken. Maar hoe dan ook deze film is door zijn ambitieuze structuur (had de regisseur de vrije hand?)wel gewoon een knaller van plezier.

Regisseur Kaige Chen weet met luchtige humor, gave martial-arts en erg mooie visuele cinematografie, een heerlijke film te maken, waarin eveneens een soort boeddhistische ondertoon is te vinden. Gebaseerd op een boek van schrijver-filmmaker Xu Haofeng (The Sword Identity, The Grandmaster)

Een avontuurlijke verhaal over de jonge Taoist monnik He Anxia die zijn klooster verlaat en wordt uitgedaagd om trouw te blijven aan zichzelf terwijl hij reist door de wereldse wereld van de jaren '30. Onderweg ontmoet hij vele rechtschapen mensen en zondaars. Waarbij dokter Cui Daoning (Fan Wei), de monnik Rusong (Wang Xueqi) en Kungfu-meesters Zhou Xiyu (Aaron Kwok) en Boss Zha (Chang Chen) de belangrijkste in ontmoetingen zijn.

De meesters zijn bedreven in de Ape Strike-techniek, het met bovenmenselijke snelheid bewegen en zelfs hun krachten door muren heen laten knallen. Uiteraard is dit allemaal met CGI gedaan en die is doordat het niet te overdreven is erg goed. Het voegt echt iets bij de mooie beelden. Daarnaast zijn ook de aanwezige actiescènes met CGI versterkte, krachtige wire-fu erg fijn.

Het is heerlijk om te zien hoe de held de wereld betreedt, niets wetend en dat zijn fouten leiden tot dit grootse avontuur. Zwart is soms wit en wit is soms zwart: er is geen persoon die helemaal goed of helemaal slecht is. Achter elke omstandigheid, goed of fout is altijd een reden waarom iemand iets doet. Het maakt van deze film een ​​unieke fijne beleving.

De Finse geschiedenis is nauw verbonden met Zweden en Rusland. Finland maakte deel uit van het Zweedse koninkrijk tot 1809. In dat jaar veroverde het Russische Rijk wederom Finland. Nadat de oorlog is beëindigt, bepaald men dat Finland een groothertogdom binnen het Russische tsarenrijk wordt. Na wisselend onder eigen autonomie of Russische bezetting te zijn geweest, konden de Finnen dankzij de Russische revolutie zich onafhankelijk verklaren. Deze speelfilmversie is een verkorte versie van een serie met dezelfde naam en begint net voordat de tsaar Nicolaas II wordt vermoord.

Je volgt dus voornamelijk de bourgeoisie in de Finse hoofdstad Helsingfors (Helsinki) in de roerige periode tussen 1905 en 1938. Ze leven onbekommerd maar tegen die achtergrond broeit een klassenstrijd, onrust en het leidt tot de Finse Burgeroorlog waarin het Witte en het Rode Leger tegenover elkaar staan (in Rusland ook het geval) Zo is daar Eccu Widing, een fotograaf, de mooie, wereldse Lucie Lilliehjelm, haar broer Cedi Lilliehjelm een fervent aanhanger van fascistische denkbeelden. Deze levens zijn verbonden met de levens van Enok Kajander en later zoon Allan 'Allu' Kajander uit de arbeidersklasse.

De beweegreden van socialisten, communisten, over de Duitse aanwezigheid in de jaren voor de Winteroorlog. Maar om van deze ongeveer 40 jaar geschiedenis een 6-delige serie te maken is al een grote uitdaging... laat staan dit nog eens terug te brengen tot ongeveer 2 uur film. Het resultaat is niet slecht, en sommige delen van de film zijn erg mooi gemaakt, maar er zijn ook enkele situaties of delen van de film die niet zo goed... meer liepen. Doordat men heeft moeten knippen voelde sommige onderdelen alsof ze met grote haast zijn gemaakt of dat details mist (wat natuurlijk ook zo was) Dit was wel een probleem in de film, maar als geheel, is de film nog steeds zeer OK!

Vreselijke geschiedenis over Jasenovac een Kroatisch concentratiekamp en de verschrikkingen van de Ustaše in de Tweede Wereldoorlog, maar dat maakt dit niet tot goede film. De film is domweg gewoon zwaar melodramatisch, tot aan het irritante toe! Vanaf het begin is er dramatische muziek. Het script kom maar niet verder dan dat de Kroaten, de Serviërs en Joden op onaanvaardbare manier behandelen. Dit tonen ze over en over opnieuw door massamoord en martelingen. EN steeds is daar weer die melodramatische muziek. Helaas is er weinig dieptegang in het verhaal, waardoor de film zijn impact compleet verliest en eerder als een anti-iets-gimmick voelt. Aan het einde weet je nog steeds niet veel over het hoofdpersonage Dara.Tja een jong meisje, en de acteur die haar speelt is best goed, maar volgen we haar in plaats van iemand anders in het kamp, echt alleen omdat ze jong en alleen (dus zielig) was. In de film overheerst geweld (en dat zeg ik als horrorfan...) en melodramatisch muziek maar historische context is schaars en dan duren 130 minuten lang. Ja het is goed dat we te weten krijgen over de genocide op Serviërs tijdens de Tweede Wereldoorlog. Alleen waren blijkbaar deze makers niet de aangewezen personen om een genuanceerdere beeld te geven. Eentje die de slachtoffers echt eer bewijst. Omwille van goed camerawerk ben ik met mijn cijfer van waardering gul!

De Duitse regisseur Olaf Ittenbach staat bekend om zijn uitzinnige low-budget splatter-horror en Dard Divorce is hierin geen uitzondering. Deze film balanceert ergens tussen amateurproducties en de direct naar video producties in. Veel scenes zijn zelfs opgenomen in het huis van de regisseur. Dit wetende moet je deze film dus anders benaderen dan een doorsnee studiofilm. Enfin het acteerwerk is slecht en de dialogen in het Engels worden uitgesproken door Duitse acteurs en die zijn zeker onder de maat. Maar daar moet je de film ook niet op afrekenen, dit komt in veel low-budget-producties voor. Het verhaal/plot is simpel maar zo slecht nog niet. Doordat verschillende personages hun eigen verhaal vertellen blijft de film zeer onderhoudend. Veel van die verhalen worden ook getoond met beelden en daar gaat de regisseur dan heerlijk in los. Die beelden zijn een TOP ‘gorefest’ met tientallen scenes die verder gaan waar de gemiddelde horrorfilm afhaakt. Wie door alle onvolkomenheden van een low-budget film heen kijkt, ontdekt dat de film een stel mooie kwaliteiten bezit!

Anderson is een regisseur die je moet liggen denk ik. Als je kijk naar de uiteenlopende reactie bij zijn films. En tja mij ligt ie wel, ik vind zijn manier van humor super! Ik beweerde dat het genre Komedie mij niet zo lag maar als ik dan dit soort films kijk moet ik er toch op terug komen. Dit keer is het een Roadmovie met drie gestoorde broers. De film kan je op delen in twee gedeeltes: in de trein en buiten de trein. Waarbij in de trein vooral de scene`s met de humor bevatte en het tweede gedeelte iets meer een dramatische kant had. Het geheel lijkt luchtig maar toch zit er een diepere laag in. Wat door Owen Wilson ook een beetje aangekondigd wordt als hij zegt dat ze op een spirituele reis gaan. En die diepere laag en de subtiele humor maakt dat ik wederom een prima Wes Anderson heb gekeken.

Enigszins vreemde Australische eco-horrorfilm. Een Australische parkwachter die de krokodillenpopulatie in Australië in stand moet houden, krijg te maken met een reuzenkrokodil, lokale jagers, autoriteiten en Aboriginals. En die gigantische moordende zoutwaterkrokodil aan het werk was best gewelddadig en bloederig te noemen. Het is denk ik ook één van de weinig films waar kinderen evenmin veilig zijn! Maar gek genoeg is het niet de de opzet van de film! Het kernverhaal van de film draait om het respecteren en behouden van de Aboriginals cultuur De krokodil beschermen versus vermoorden oftewel Aboriginals vs. kolonisten. Een onderwerp wat rond 1987 wel vaker werd behandeld denk bv. aan de Australische band Midnight oil (het liedje beds are burning) Het maakt de film net even anders waardoor het een vrij goede Croc-film is geworden!

Deze film ziet er visueel goed uit! Daarom zal ik er geen lagere waardering aan geven. Er waren meerdere goede scenes die sfeervol of creepy eruit zagen. Ook de monotone geluidsband droeg bij aan een onheilspellende sfeer. Het heeft veel rustigere momenten. Persoonlijk heb ik, alleen een stuk minder met dit soort horrorfilms. Films die leunen op langzaam drama en een vaag onsamenhangend verhaal. Zoals hier vermoedelijk de symboliek van het verlies van ouders? Men voegt daar dan wat horror-elementen toe. En moet bekennen, ondanks dat ze vrij bekend waren ze wel best goed waren uitgevoerd! Ja de film was niet slecht maar persoonlijk heb ik gewoon niets met wat de regisseur voor ogen had. Omdat ik in een goede bui ben hou ik de waardering aan de positieve kant!

Met deze film begin je met een blik in de hel. (die eruitziet als een middeleeuwse martelkamer) De rebelse jonge demon Veronica Iscariot wil die hel wil verlaten voor de aarde. Vermoedelijk hadden ze net de Kleine Zeemeermin gekeken...? Enfin...uiteindelijk komt ze samen met haar hond Hellraiser via een riooldeksel in een stad. Natuurlijk komt ze naakt tevoorschijn maar na wat kleren komt ze terecht bij prins charming...euh dokter Max Barris. Dus wat doe je als je een demon op aarde bent? Juist je begint te strijden tegen, verkrachters, corrupte agenten, foute politici en racisme. Het idee van een inwoner van de hel die het kwaad bestrijdt, vergde ook nogal wat inlevingsvermogen...maar goed...deze film is een Full Moon Features productie dus het budget was sowieso laag. De film bezit ook een gekke mix van lichte horror, burgerwachtactie en romantiek. Het grafisch geweld was praktisch maar ook goedkoop. Actrice Angela Featherstone toont ook wat naaktheid. Het acteerwerk is verder nog wel prima. Verder vond ik het maar een middelmatige film omdat er maar weinig echt gebeurd. Veel had betrekking op; ervaringen op doen en de liefde vinden en maar weinig ging om boosdoeners straffen. Middelmatig dus...

Een aantal folkhorror-hekserij-ideeën die niet zo slecht zijn! Het plot concentreert zich op een man die het gevoel krijgt dat hij wordt geplaagd door een vloek (een metafoor voor schuldgevoel) nadat hij per ongeluk de kleindochter van een eenzame oude man heeft aangereden. En voordat je het weet ben je een bezwering om een ​​eeuwenoud kwaad wraak laten nemen verder. Een goed en geloofwaardige verhaallijn die net iets teveel gebruikt werd om de personages en verhaal op te bouwen. Waardoor het een langgerekt gevoel creëert en minder horror toont. De eigenzinnige muziek doet moeite om het allemaal enger te maken. Er is sowieso geen sprake van grof bloedvergieten. Het ongeval met meisje gebeurt zelfs nooit in beeld en wat rest is een gebeurtenis met een zaag in een been en een schotwond. Het is daarom best een tv-vriendelijke productie. In het laatste deel gaat het er iets wilder eraan toe, (peuter-likken, en het eind-ritueel) ongeveer wanneer de hoofdpersoon wanhopig de hulp zoekt van een mysticus, gespeeld door Kim Hunter. vrouwtjesaap Zira in Planet of the Apes (1968) Over het geheel genomen een fatsoenlijke film, interessant enigszins bevreemd maar niet genoeg als volbloed horror of mysteriefilm.

Niet de ergste film die ik ooit heb gezien, maar dit is wel weer zo'n voorbeeld van een film-regisseur die te hard probeert kunstzinnig te zijn, en daar natuurlijk in faalt. Wat heb je aan prachtige beelden, vele geschoten met een drone, van een vuurtoren met daarachter een blauwe lucht en zee? Leuk als vakantie herinnering maar ongeïnspireerd en saai als speelfilm. Er is te weinig aandacht voor het schrijven van een degelijk script geweest. De genoemde Horror / Thriller is op het in de achtergrond tonen van een geest na, nihil. Meestal ervaar ik het ontbreken van jumpscares als een pluspunt, echter bij deze film hunkerde ik naar een welkome schrik of wat angst. De focus lag ook teveel bij het drama, de verwerking van en de driehoek verhouding tussen de geliefden. Hetzij dat dit ook maar bar mager was.

De geïsoleerde locatie van een vuurtoren (sla de horror-geschiedenis er maar op na) leende zich toch goed voor een paar claustrofobische scene. Ik heb ze echter niet gezien! Zelf de cliché bad-scene was hier bedroevend. Amy (April Pearson) en Beth (Lynne Anne Rodgers) moeten (ex)geliefde voorstellen maar falen erin om enig spanning tussen hun te creëren. April Pearson is een mooie meid maar in deze film leek het meer haar taak om de witte jurk, die aan de zijkant de rondingen van haar borsten toonde, vlekkeloos te houden, zelfs nadat ze over de rotsen en op het strand heeft geklauterd.

Met een te oppervlakkig script, en het ontbreken van een hart of ziel in de film wordt het een vervelende kijkervaring.

“I want the red crayon!”

In het ziekenhuis blijft de lift hangen en als een groepje liftgebruikers er even later uit komen blijkt iedereen te zijn verdwenen. De daders blijken de Finse hardrock-band.Lordi te zijn! De band was de winnaar van het Eurovisie Songfestival in 2006 (daarvoor kregen ze zelfs een plein en een cola naar zich vernoemd) En wat doe je als je in latex monsterpakken de winnende (kermis)attractie wordt? …dan speel je in je eigen horrorfilm....!? In diezelfde monsterpakken …want euh daar treden ze altijd in op en die moeten zogenaamd eng zijn!! Voor de fans van Lordi is er misschien dus een feest van herkenning...

Enfin de gevormde groep hoofdrolspelers hoppen van verdieping naar verdieping en in ongeveer anderhalf uur trekt elke horrorclichés volgens mij wel voorbij. CGI-geesten, zombies, monsters...wat krijgen we NIET? Niets hiervan wordt ooit echt uitgelegd. Tja....het ziekenhuis als de goddelijke komedie, waar de mannen en een vrouw uit een rockband als monsters in hun rubberen pakken de boel onveilig maken Brr. eng hoor! Tja misschien in ogen van de doorsnee Songfestival-kijker wel, die protesteerde ook tegen het optreden van de band op hun festival. Maar hun vertoning is eerder zielig dan beangstigend. Wat gegrom en gebrul en verder niets...

Het plot is simpel maar eveneens onbegrijpelijk, de meeste kills zijn off-screen en veel gore valt er dus niet te bespeuren. Visueel was het niet slecht en de cast was onopvallend maar deed zijn werk. Maar iets moet uiteindelijk vier miljoen hebben gekost want blijkbaar was dit in 2006 de duurste Finse horrorfilm die er ooit in het land gemaakt was. (ik heb ook geen idee of er al een duurdere is gemaakt?) Verre van goed maar doordat het er allemaal nog netjes uitziet is de vaagheid nog iets van intrigerend.

Regisseur George A. Romero baseerde deze film op een verhaal uit het gelijknamige boek van Stephen King. Centraal hierin staat een schrijver die afscheid probeert te nemen van een pseudoniem waaronder hij ook publiceerde. Dit vertoont overeenkomsten met Kings eigen loopbaan, waarin hij een aantal boeken uitbracht onder het pseudoniem Richard Bachman. De film combineert verder elementen uit Dr. Jekyll and Mr. Hyde met de The Birds. Schrijver en leraar Thad' Beaumont (Timothy Hutton) wordt gechanteerd door Fred Clawson (Robert Joy) Deze dreigt ermee om het alter ego van Thad George Stark openbaar te maken. Hierop besluiten Thad en zijn vrouw Elizabeth 'Liz' Beaumont (Amy Madigan) hem een stap voor te zijn. Hierdoor komt Thads duistere kant George Stark (ook gespeeld door Hutton) tot leven en vecht voor zijn voortbestaan. Verder zien we ook nog Michael Rooker als Sheriff Alan Pangborn. Nu is de film te goed gemaakt en wordt er wel vrij goed in geacteerd waardoor de film niet heel slecht is, maar helaas verzandt het een lange tijd in een tamme slasher. Waarbij de kills niet heel erg bloederig of eng zijn. The Dark Half heeft daarnaast een lange tijdsduur en is soms gebrekkig, maar ik kan niet zeggen dat het niet aardig onderhoudend was.

“Ain’t no stop signs on the black road.”

Eindelijk na jaren van vertragingen (COVID-19) is David Slade's bewerking van de horrorroman van Norman Partridge (schrijft werk dat doet denken aan Stephen King) uitgebracht! En dat was op een paar kleine dingetjes niet mis! Pompoenen, maïsvelden, tieners met maskers en een klein Amerikaans stadje begin jaren zestig, vlak voor de jaarlijkse oogstviering. Kortom voldoende om in Halloween-sfeer te raken! Alleen dit is géén gewone Halloween....Nee, elk jaar op 31 oktober strompelt er een vogelverschrikker genaamd Sawtooth Jack de maïsvelden uit en de lokale tienerjongens zijn gewapend omdat het wezen de stadskerk niet mag bereiken...Traditie is traditie

Dit levert voldoende grafische inhoud op en ensceneert het een aantal verrassende moordscènes met genoeg hoeveelheden aan bloedvergieten en moorden. Wel alles met CGI maar het visuele monsterontwerp van Zaagtand Jack was grandioos. Deze kan absoluut uitgroeien tot een Halloween-horrorgezicht! De film is daarnaast vakkundig geregisseerd door David Slade, toch ook wel duidelijk een genreliefhebber. Alhoewel het kies-je-eigen-avontuur Black Mirror-deel Bandersnatch (2018) tegenviel! Dat was met deze film niet geval! Lekkere film voor zo rond Halloween! Blijf ook nog even hangen voor een scène halverwege de aftiteling!

In Amerika is professioneel worstelen, oftewel show-worstelen, enorm populair. Dit is dan ook niet de eerste film die zich afspeelt in deze gesimuleerde worstel-wereld. Wel is dit er één die netjes en serieus (niet grappig) behandelt en die ook een vermakelijke film oplevert! Een klein worstelgezelschap accepteert een grote, goedbetaalde klus in een rustig, afgelegen stadje, maar beseffen te laat dat een sekteleider een ander satanisch plan met ze voor heeft! Er zijn vijf van deze wedstrijden die het grootste deel van de schermtijd in beslag nemen. Het maakt de film ook engszins herhalend maar de film is gemaakt door de regisseur van WolfCop (2014) en deze bezit een soortgelijke energie. Het is lowbudget, maar goed gefilmd, op een paar oneliners na is het script serieus, en het gebruikt een effectieve neo-giallo-stijl. Het acteren is helaas wel één van de wat zwakkere punten van de film. De professionele worstelaar Chris Jericho speelt de schurk, en hij is helaas geen goed acteur! De film bezit gelukkig een vlot tempo, is opvallend sympathiek en maakt de boel niet ingewikkeld. Het is een leuke, bovengemiddelde horrorfilm

Als ik er zo over nadenk zijn er maar weinig horrorfilms waarin vogelverschrikkers wordt gebruikt.(ik kwam tot 55 films) Deze was ook nog eens verrassend leuk! Een voor televisie gemaakte Halloween-horrorfilm met geloofwaardige terreur. Regisseur Frank De Felitta verdiend lof omdat hij een van de betere vogelverschrikker-films maakte!

Hoe dan ook, het begint in een klein stadje waar vier volwassen mannen te maken krijgen met de griezelige gevolgen van hun moorddadige actie op een verstandelijk gehandicapte man en het begin erop te lijken of iemand het op hen heeft gemunt. Nu heeft het wel wat last met dat het voor de televisie gemaakt is; de bloederige beelden die bij het horrorgenre horen zijn opzettelijk weggelaten.

Echter het ontbreken van grafische inhoud helpt ook om de dubbelzinnigheid van de film in stand te houden. Wie verantwoordelijk zou kunnen zijn, wordt grotendeels aan de verbeelding van de kijker gelaten. Een ander voordeel is dat de film niet doet aan het opbouwen van advertentie-pauze-mini-climaxen. Het resultaat is dat de film veel meer aanvoelt als een bioscoopfilm (zonder het hogere budget) dan een gemiddelde tv-film.

Ook nog even over regisseur Frank De Felitta (1921-2016) want dat is een interessante naam! Hij verwierf bekendheid als romanschrijver en twee boeken werden verfilmd; de reïncarnatiefilm Audrey Rose (1977) en het spookverhaal The Entity (1982) Daarnaast regisseerde/schreef hij ook nog verschillende andere sciencefiction/horrorthrillerfilms. Waaronder een interessante tv-film Trapped (1973) dat gaat over een man die door honden in een warenhuis wordt opgejaagd.

Ik verwachtte min of meer een slasher-film over een vogelverschrikker, maar dat is het niet echt. Het maakt maar spaarzaam echt gebruik ervan. Hoe dan ook biedt een goede mix van spanning en horror. Het uitgangspunt, de personages, de vindingrijkheid van het lagere budget en televisieregels en de soundtrack maken dat deze film zonder veel moeite van het begin tot eind je aandacht weet vast te houden.

De X-Men bracht als eerste in 2000, superhelden aardig overtuigend op het bioscoopscherm. Echter 20th Century Fox heeft nooit goed interesse gehad om respectvol om te gaan met hun personages. Met als eindresultaat vaak middelmatige films en een enkele sterke film. Gek genoeg nu Fox officieel is opgekocht door Disney, slaan ze de plank volkomen mis. (Nu zou Disney volgens bronnen hebben gesleuteld aan de film) X-Men: Dark Phoenix de laatste film van de (Fox) franchise is in ieder geval de meest zwakste van de reeks.

Of die deal ook de reden was om de schrijver dan maar dit twaalfde en laatste deel te laten regisseren, weet ik niet maar het was echt een dom idee. De film voelt aan als een gemiddelde aflevering van een (weliswaar erg dure) televisieserie. Je kunt er nog best naar kijken maar het schort zo beetje aan alles! Ook de ongeïnspireerde acteerprestatie van Sophie Turner doen de film geen goed. De overige acteurs moeten volstaan met bijrollen zonder diepgang.

Daarnaast is het afgezaagde scenario over een groep aliens die Jeans kracht willen afpakken om de mensheid te vernietigen ook fantasieloos. Een aliens plot dat nauwelijks werd uitgelegd. Quicksilver werd stilletjes aan de kant geschoven. En wat te denken van Raven, beter bekend als Mystique? Er was zeker genoeg om op voort te bouwen uit eerdere films, maar dat werd zelden gedaan.

Hoeverre de overname van invloed is geweest om deze futloze film te maken, is natuurlijk niet te zeggen. Maar ik denk zelf best veel want al kun je het niet echt slecht noemen, is het evenmin boeiend of creatief en als einde van een franchise, die beter verdiende en het vaak niet kreeg, was dit veel te mager!

Over de historische figuur Vlad Țepeș of Vlad III van Walachije, bijgenaamd Vlad de Spietser of Vlad Dracula waar hoogstwaarschijnlijk Bram Stoker de naam van de romanfiguur Dracula ontleende, zijn maar weinig films gemaakt! Wat me brengt bij deze zeer goed gemaakte televisiefilm! De film probeert een beetje de geschiedenis van Roemenië in de laatste dagen van de middeleeuwen te volgen, maar behoud wel de mythe die rond zijn figuur is ontstaan. Historisch accuraat is dit dus niet! Het is duidelijk gemaakt voor tv, wat betekent dat veel van de daden een beetje brutaliteit missen. Toch zijn er wel een paar interessante horrorbeelden. natuurlijk is ook de romance met Lidia vertolkt door de mooie Jane March, Ondanks dat de film nooit een groot budget kan hebben bezeten, is zeer goed gemaakt, zeer stemmig, en zeer sfeervol. En het is stukken beter dan de actiefilm Dracula Untold (2014)met een veel groter budget. Ja dit was zoveel beter en best goed eigenlijk!

Middelmatig B-film. Die de spanning er redelijk inhoud. Alles is erg knullig maar het kijkt lekker weg! Dit soort films moet het hebben van de (zwaard) vechtscene`s en die zijn overtuigend. En tja, dan het monster die kan er mee door! Helaas vond ik het monster te nep. In het Fantasy genre (vooral de films die afspelen in een fictieve middeleeuwen) zijn nogal wat B-films uitgekomen. Doordat deze film fantasy met horror vermengd is het kijk waard.

Euh heb ik naar dezelfde film gekeken als de vele mensen hieronder? Aangezien er erg hoge sterren worden gegeven. Voor mij was de film zeer voorspelbaar. Wie noemt zijn film dan ook Dark Skies en laat in de eerste 5 minuten al cirkels zien? De apotheose was erg infatiel. (Om maar wat dure woorden te gebruiken! ) De meeste tijd gaat het over hoe ze nu binnenkomen en hoe het toch kan dat het alarm afgaat. En dan aan het eind barricadeer je de ramen en ga je voor de deur staan. En JA hoor!!! Ze komen nog binnen door de deur ook!!! De eindescene was ook voorspelbaar ( natuurlijk antwoord zoonlief als er door een portofoon wordt gesproken maar red de film net van de totale ondergang.

In een horrorfilms is vaak het occulte vrij simpel, een boek, een Ouija-bord, een paar kaarsjes aan en voilà de poort is geopend en/of de demon is opgeroepen. Uit deze film blijkt dat het allemaal niet zo simpel is. Oké zwarte magie is gevaarlijk en bedreigt je ziel maar is ook moeilijk en duurt lang. In de film duurt het zelfs zes maanden, Duidelijk dus dat dit geen standaard horrorfilm is. Tel daarbij op dat de film vrijwel geheel in een landhuis is opgenomen met twee acteurs. We zien Sophia Howard (Catherine Walker) de occultist Joseph Solomon (Steve Oram) in huren voor een duister ritueel. Mocht alles goed gaan dan zal het hun geven wat hen hart verlangt. Regisseur Liam Gavin weet (zoals Collins ook al aangeef) de ideale sfeer te creëren. Rustig laat hij je kennis maken met de personages, de regels worden uitgelegd. En dan als die duidelijk zijn begint het mysterieuze ritueel, die langzaamaan steeds meer zijn tol gaat eisen. Tot we dan uiteindelijk aan het einde de climax beleven. Een werkelijk waar verstikkende en claustrofobische film. Waar tijd suggestief is en de regels uit onze wereld worden verdreven. Gewaagd ook want de film wordt gedragen door de twee acteurs en als die niet overtuigen is het gedaan met de film. Gelukkig zijn die grandioos en overtuigen perfect. Deze mooie film is een geslaagde en vooral gedurfd debuut voor regisseur Liam Gavin. Die met deze film invloeden van Steven Soderbergh en James Wan weet te combineren tot een redelijk unieke film. Lastige voor de film is dat de film ook horrorfans moet vinden die geïnteresseerd zijn want zeker niet iedereen zit hierop te wachten. Ik heb in ieder geval wel genoten!

De titel Dark Star verwijst naar een verkenningsschip dat wordt bemand door een kleine bemanning. Een van hun missies is het wegwerken van de planeten die instabiel zijn en een bedreiging kunnen vormen voor kolonisatie. De rest van de tijd bestaat uit extreem pure verveling van langdurige ruimtereizen. Een stel hippies cruisen eindeloos door de ruimte, luisteren naar surfrockmuziek of zitten gewoon in een grote observatiekoepel waar ze naar de passerende sterren kunnen gapen. Een goede film levert niet op! Nu was het ook oorspronkelijk de korte afstudeerfilm van 45 minuten. Waar later dan het grootste deel van het middengedeelte, waar O'Bannon op jacht gaat naar een gekke plastic strandbal met klauwen, werd toegevoegd. Na het zien kan je bijna niet geloven dat John Carpenter en Dan O'Bannon, een paar jaar later Alien en Halloween maakten. De film is oké voor een studentenfilm met aantal ideeën en Visuals, maar het mist de kracht om als film echt te overtuigen. Het slechte acteerwerk en de speciale effecten maken dat deze film uiteindelijk een hele klus was om naar te kijken.

Suf pruts werkje. Het word nergens echt eng. Tiener- meisje wat zelfmoord pleeg en dan terugkomt om te spoken bij het vriendje waar ze een oogje op had. De standaard spooky dingen zijn aanwezig zoals spiegels, seance en stroom(licht en computer) die knipperen. Maar zelfs als de geest in beeld kom is het een meisje met wat sminck ipv een enge verschijning. Enige wat ik leuk vond was dat er 90- jaren computer dingen waren te zien. Zoals de spelcomputer console en een joystick! Maar ook daar gaat het stuk omdat er wel beeldscherm van nu staan! De hoofdrolspeler Keir Gilchrist vond ik ook niet echt super! Beetje met starende ogen en weinig tekst in een camera gluren is voor mij niet acteren. In mening andere B- film wordt er beter geacteerd.

Vooral voor de fans van found footage, is dit misschien wel een zeer goede film. Voor het grootste gedeelte is het lage budget er niet vanaf te zien. En heeft het wat leuke macabere momenten voor de liefhebbers van dit sub-genre. Echter voor mij, als niet al te grote fan, was het vooral afzien. De “Twilight Zone”-achtige verhalen hadden alle wel iets interessants maar zijn verder vooral uitgerust met de standaard trucjes, zoals het net doen alsof het een oude VHS-tape is (ruis) en het schudden van de camera. Het eerste filmpje To Catch a Demon is eigenlijk de leidraad die telkens weer terug komt. En gaat over wat mensen zoal bezig houd in hun slaap en heeft zo af en toe zijn momenten. Het tweede verhaal Hunter & Hunted is duidelijk gewoon een rip-off van Paranormal Activity maar met een twist. Cam Girls is vrij kort en kan je een beetje vergelijken qua stijl met Unfriended. Dit is verder ook de ahum... "bloederigste" van het stel. Uiteindelijk is er dan nog het vierde filmpje Amanda’s Revenge, echter was mijn aandacht al zover verslapt dat het niet meer goed bij mij aan kwam. De acteurs lijken meer een stukje op te voeren dan dat het echte personages zijn, wat misschien ook kan te maken hebben met hun gebrek aan filmvaardigheid. Nergens wordt de film ook echt eng en blijft het vooral een slappe bedoeling. Wellicht dat mensen die anders tegen films als Paranormal Activity aankijken er iets meer mee kunnen, voor mij viel het vooral tegen.

Als je de recensies van deze film leest, krijg je al snel de indruk dat dit een ellendige haaienfilm moet zijn. Maar ik denk dat de meerderheid van de teleurgestelde, de film met geheel andere verwachtingen ging kijken. Vermoedelijk ook geholpen door hoe ze de film probeerde de film te slijten want dit was inderdaad, niet een haaienspektakel boordevol actie. Dit is gewoon een relatiedrama op volle zee, waarin de dreiging van de machtige vis meer als een accessoire kan worden gezien.

Weliswaar wel een film met slechts een heel dun verhaal, dat ook onnodig werd verlengd tot twee uur en niet in staat was om de hele tijd te boeien. Kate (Halle Berry), is een mariene bioloog en vrij-zwemmer die met haaien zwemt. Een trauma en zoveel jaar verder is ze in Zuid-Afrika waar er geld problemen zijn. Tja en een rijke kerel en zijn zoon komen dan net op tijd zodat ze terug in het water in kan duiken.

Zoals je ziet erg standaard verhaaltje. Een subplot over drie stropers blijkt zelfs volkomen nutteloos. Toch deed de film ook best veel dingen goed! Zo zijn prachtig vastgelegde beelden van land en zee, evenals een aantal behoorlijk spectaculaire onderwaterbeelden. Ook is het een stuk realistischer doordat de feit dat de haaien hier niet van de computer komen. En de acteerprestaties van de acteurs liggen daarnaast ook iets hoger.

Dus als je op zoek bent naar een dialoog-gedreven avontuur in plaats van een trash-festival, dan biedt dit nog best solide entertainment ondanks er ook voldoende zwakheden zijn. En ach...Halle Berry weer eens in een bikini was ook mooi meegenomen!

Na een tijdje er over nagedacht te hebben. Geef ik de film toch niet meer dan 2,5 * Ik moest over deze film echt nadenken wat ik er nu van vond! De sfeer van de film is fantastisch! Helaas bleeft er teveel onduidelijk! Zo is het mij niet echt duidelijk hoe ze aan haar krachten kwam. Heeft ze controle erover of juist niet? Waarom ze haar krachten tegen de kinderen opeens gebruikt en tegen de tijdelijke adoptieouders. Bij het verjaardagfeestje lijkt het of ze de kinderen beinvloed met haar krachten. Dit doet dan weer te niet dat de kinderen haar pestte! Waardoor ze wraak neemt! En oke ze schijnt dus te zijn mishandelt maar was dat omdat ze krachten had of waren haar ouders fout?En waarom aanstippen dat de adoptieouders een dochter hadden verloren. Op de foto`s stond ze met blauwe plekken en dan zeggen ze dat ze is overleden aan kanker? Tja, de sfeer was zo goed dat je moest blijven kijken maar door al die onduidelijkheid en losse eindejs viel het mij nogal tegen!
Daarnaast begon het vele zwijgen van Marie Missy Keating me ook een beetje tegen te staan!

Als boekverfilming een grote tegenvaller, als Bioscoop-popcorn vermaak nog redelijk te doen. Waarom er niet besloten is om van dit epos van King niet meerdere films te maken zoals ook bij LOTR gebeurde is voor mij een raadsel. De input van het verhaal is totaal verdwenen. Het plot is nu vooral nietszeggend.

Prachtig stukje onkunde. Tja als de uitvoerend producenten Fred Olen Ray en Jim Wynorski zijn, zal het budget vrij laag zin geweest. Het is dus niet een goede film te noemen. Nou vooruit er was wat lowbudget charme. Een rubberen monster terroriseert een aantal personages die in een moeras op zoek zijn naar een neergestort ruimteschip. Er zijn moordende sporen, ontblote borsten en een Papier-maché Xenomorph die andere wezens in moordenaars verandert. Het moordende gordeldier is best oké, de moordende zombie niet. Om eens goedkope buitenaardse retro-actiete zien oké maar het is geen goede film,

She who was and is not, and yet is.

Deze film van de Italiaanse regisseur Mariano Baino is een Britse co-productie die de eerste westerse film die na de val van de Sovjet-Unie in Oekraïne is opgenomen. Het is zeker geen makkelijke film! Zo is de film doordrenkt met invloeden. Het verhaal had wel wat weg van The Wicker Man. Qua stijl laat de film zich nog het best vergelijkingen met het werk van Dario Argento , Alejandro Jodorowsky en Ken Russel en met een grote dosis H.P. Lovecraft. (ergens in de verte heeft "The Shadow Over Innsmouth" model gestaan) Maar dat Lovecraftiaanse zit niet alleen in wat het verhaal vertelt, maar ook hoe het verhaal verteld wordt; In flashback en vreemde droomsequenties

Het eerste dat opvalt is dat er in het begin van de film de ​​score mist. Er is geen muziek, en trouwens, ook geen enkele dialoog. Het enig geluid is dat van het water. Regen beukt neer, het motregent, druppelt door scheuren in het plafond van het klooster. En de gehele verdere film blijf doordrenkt met water en regen. Daarnaast is de regisseur een meester in het spelen met licht en schaduw en dat past enorm goed in de wereld die hij creëert. Het klooster, dat elektrische verlichting mist, wordt alleen verlicht met kaarsen. De schaduwen van de kaarsen stuiteren en flikkeren en de muren kronkelen tussen licht en duisternis. Dit effect is het duidelijkst zichtbaar in de catacomben.

Elizabeth, een jonge vrouw, reist naar een geheimzinnige eiland alwaar ze een ​​mysterieus klooster wil bezoeken in de hoop te weten te komen waarom haar vader het financierde. Bij aankomst sluit ze vriendschap met een novice genaamd Sarah, en dan begint het rare gedoe. Terwijl buiten de onweer en wind razen, voeren de nonnen in de tunnels onder het vervallen klooster rare rituelen uit die zeker niet in de Bijbel te vinden zijn. Zijn ze gek op vuur en is er een vreemde blinde orakel-schilder. Ook zijn er vele hints naar een onheilspellende demon-cultus.

Voor een eerste lange film en laag budget zullen er zeker aanmerking zijn op de film. Maar eerlijk gezegd, staan ​​ze niet echt in de weg om volop te genieten. Dit is gewoon een goede, enge film met een natte regenachtige sfeer. Het kan voor sommigen misschien te langzaam gaan en is misschien ook een beetje raar, maar ik vond dit een erg goede horrorfilm!