Opinions

We weten allemaal wat je, de vorige zomer hebt gedaan...Inderdaad dit is niet zo creatief, het is een slasher die opent met een proloog voordat hij terug-flitst naar “Een paar dagen eerder”. Het bevindt zich ergens tussen horror en thriller in en heeft soms zo zijn momenten, maar het zijn er niet genoeg om het boven het gros uit te tillen. Meest opvallende is denk ik wel de land-aanduiding; Verenigde Staten terwijl veel aan de film gewoon Noors is! Regisseur Alex Herron is Noors en het huisje staat in Noorwegen. Letterlijk gaat het over een groep vrienden die rouwen in een een afgelegen chalet om de dood van hun vriendin. Hoewel er tussendoor kleine schrikmomenten in de film zitten, begint het slashen pas na meer dan een uur. Maar dan dient een ander probleem zich aan, er is een ernstig gebrek aan potentiële slachtoffers... Tja en de onthulling van de moordenaar is daardoor ook een beetje voorspelbaar....Het acteerwerk was goed, Noorwegen is natuurlijk een mooie locatie en een paar aardige kills in de laatste 20 minuten, maken dat het niet heel slecht was maar het had ook niets nieuws te bieden.

Het is een Uncork’d-film, dus ik weet dat het erg wisselvallig kan zijn! En helaas is deze zeer wisselvallig. Er is iets met een militair experiment, iets over kunstmatig opgewekte paranormale krachten, Tja en vanaf dat moment weten noch het personage, noch de kijker nog wat echt is en wat een hallucinatie...En tegen de tijd dat er wel iets van logica is, kan het je al niets meer schelen. De demonische dingen, de gebeurtenissen en tijdlijnen die zichzelf tegenspreken, zijn eerder verwarrend en repetitief, dan goed te noemen. Wat ze helaas hebben weggelaten, waren eventuele angsten. Erg onhandig als je een horrorfilm maak..Toegegeven, het betekent niet dat hele film volledig slecht is. Integendeel, er is wel een soort sombere, ongemakkelijke sfeer en eerlijk is eerlijk de makers proberen wel iets anders te doen! Helaas is ook mijn goodwill om het goed te vinden, ook maar beperkt...

Jack the Ripper from outer space

Het plot gaat over een gezin dat hun autistische kind opgesloten houdt op een zolder Wanneer het huis tot de grond toe afbrandt, wordt dit krankzinnige geworden nageslacht losgelaten op de wereld. Euh...sorry maar als producer vind ik dat helemaal niets! Star-wars en Alien zijn populair dus maak van die een ongelukkige ziel maar een grommend gedrocht uit de ruimte dat mensen in een oogwenk vernietigd. ..Tja het is de reden dat de film oorspronkelijk begon onder regie van Tobe Hooper maar tijdens de productie werd opgevolgd door John "Bud" Cardos (die net het vrij goede Kingdom of the Spiders (1977) had geregisseerd)

Het resultaat is een zeer rommelige film waarin sommige personages worden verminkt en andere uiteenvallen door laserstralen die door de ogen van het monster worden afgevuurd. Verpulverd door een laser om in de volgende scène door ambulancepersoneel op een brancard weggesleept te worden....En dan voeg je aan het toch al rommelige plot ook nog een een paranormaal begaafde vrouw genaamd De Renzy toe, een rechercheur (Richard Jaeckel - Grizzly) om het onderzoek te leiden en een pittige verslaggever (de mooie Cathy Lee Crosby, de twee Wonder Woman-pilotfilms) die samenwerkt met een ex-gevangene en succesvolle schrijver (William Devane - Interstellar)

De hele affaire heeft het uiterlijk, het gevoel en het tempo van een film gemaakt voor tv. Waarvan je ook de meeste cast van kan herkennen maar die houdt tenminste dat het in ieder geval goed was te bekijken Te midden van de chaos zijn er eigenlijk ook een aantal goed uitgevoerde scènes in deze film. De stalking-scenes zijn best griezelig te noemen. Ondanks sprankjes van entertainment mist het van alles om heel gedenkwaardig te zijn.

"The dead don't get second chances."

Oh ik hield wel van de aanwezige Welshe folkloristische elementen. Lekker mystiek met historische religieuze waanzin, suïcidale schapen, een schemerwereld en een griezelig spookmeisje. Als je boe-schrik film of minder voorspelbare verhaalverloop wil, dan is dit niet de juiste film. Maar deze film van het eiland Man (Brits Kroonbezit en daarmee geen onderdeel van het Verenigd Koninkrijk) heeft wel een goede sfeer en een degelijk uitgangspunt. De film start rustig, misschien iets te rustig er is een goed opbouwend eng midden en het werd netjes afgesloten.

Tijdens het kijken, stelde de film mij een beetje voor een dilemma want als ik de film zal beoordelen op het genre horror dan kan ik niet echt positief zijn! Maar de film is niet slecht! Echter dat goede zit hem veel meer in het drama. Alhoewel daardoor het hele ondode weer een beetje raar over kwam. Iets waar blijkbaar ook de regisseur en tevens schrijver van het verhaal mee kampte, getuigen één van de laatste scene in de film.

In de film staan de persoonlijke ontwikkelingen van Mina centraal. Was die naam nu gekozen als (rare) verwijzing naar Dracula? Dit meisje Mina is door een eerder opgelopen trauma veranderd. Zij vind verwantschap in de eveneens getraumatiseerde Alex. Door deze opzet is er een vergelijking te maken met “Let the Right One In” maar de pijn, frustratie en angst van dit monster-meisje komen een stuk minder goed tot zijn recht. Regisseur Justin Lange probeert een monster te laten zien wat gevormd is door trauma en woede dit lukt hem enigszins en je wordt ook best geraakt door de benarde situatie van twee jonge mensen die allebei te kampen hebben met wrede mishandelingen. Maar waarom dit dan horror was? Hierdoor stond ik dus voor een dilemma want ondanks dat het een prima film is, leek het soms ook een poging te zijn om er een "donkere" horror-element is te stoppen. Hierdoor worden zowel het psychologisch trauma en als ook de horror beide enigszins gebagatelliseerd.

Tot slot nog een saillant detail: het liedje wat je regelmatig langs hoort komen is: Blonde Redhead - For the Damaged Coda

Oei...de tijd was voor deze film niet echt vriendelijk! Wat gedateerd ziet dit eruit! Regisseur Sam Raimi wilde graag een stripboek verfilmen maar slaagde er niet in om de rechten van The Shadow of Batman tebemachtigen. Dus besloot hij om daarom zelf maar een superheld te creëren. Hij liet zich daarbij inspireren door de Universal-horrorfilms van de jaren dertig en veertig. (The Invisible Man, Doctor Jekyll en The Phantom of the Opera) Alhoewel Darkman niet echt een pure superheld is geworden, eerder een gekwelde ziel die zijn leven zin wil geven door wraak te nemen. Toch is het voor een origineel personage, concept en film over het algemeen best goed gedaan. Een intrigerend uitgangspunt en een sfeer die behoorlijk duister is, maken het een relatief goede kijk op het superheldengenre. Echter het groene/blauwe scherm word vrij royaal gebruikt maar oogt (voor deze tijd) nogal goedkoop. Soms zijn er melige scènes en de B-bad guys waren nogal veilig (schurken met een groot Home Alone gehalte) Gelukkig is Raimi een horror-regisseur en bezit de film goede make-up van de antiheld en een paar lekkere scenes met gruwelijkheden. Op Liam Neeson als Dr. Peyton Westlake / Darkman was weinig aan te merken maar Frances McDormand (Julie Hastings) is een blamage en zelden zo'n onpersoonlijke en onopvallende love-intrest in een superheldfilm gezien. Ach... de film had gebreken, maar uiteindelijk is nog een best vermakelijke film.

Voor de rol in dit vervolg bedankte Liam Neeson, ook regisseur Sam Raimi, had andere plannen. Tja zodoende keert alleen de schurk Robert G. Durant (Larry Drake) op wonderbaarlijke manier terug. Nu was hij in de eerste film om het leven gekomen tijdens een helikoptercrash. Maar nee aan zo'n ontploffing ga je niet dood, je raakt in coma. De vrij onbekende regisseur Bradford May verving Raimi en Arnold Vosloo kroop in de rol van Peyton Westlake. Naast dat bijna niemand terugkeerde, verloor het ook de stripboeksfeer en veel van de gruwelijkheden. De Darkman loopt de meest van zijn tijd met een masker (eigen gezicht) rond. Sommige scenes zijn gewoon een exacte kopie (een wetenschapper wordt in elkaar geslagen, vermomt en infiltreert bij de schurken en herkenning en achtervolging enz.) verder is dit in alles een vrij eenvoudige actiefilm. Actrice Kim Delaney (NYPD Blue) speelt één of andere onderzoekjournaliste maar deze rol is nog onopvallender en lijkt er met de haren bijgesleept om een vrouwpersoon in de film te hebben. Er zijn genoeg explosies, gevechten, shoot-outs om dit kijk-baar te maken, maar al met al is het een beetje een puinhoop. Kortom meer van hetzelfde maar zonder de visuele flair en wreedheid en nergens blinkt het echt uit.!

Deze derde Darkman-film stelt opnieuw teleur maar is in ieder geval iets beter dan het matige Darkman II Wat ook bijzonder was want beide films zijn zij-aan-zij geschoten. Enfin het is ook niet heel veel beter, maar het heeft tenminste een paar scènes die het waard zijn om te bekijken Arnold Vosloo is opnieuw de op het spook van de opera lijkende gemaskerde anti-superhero met een synthetische huid waarmee hij zich voor korte tijd een identiteit kan aanmeten Deze voelt veel meer aan als een echt vervolg. Sommige scènes wekken daadwerkelijk spanning en sensatie op. De belangrijkste reden dat Darkman III zo goed werkt, is Jeff Fahey, die de rol van over-the-top slechterik met verve op zich neemt. En het was aardig om te zien hoe Darkman een emotionele kant begint te krijgen. Die verwaarloosde vrouw en moeder was trouwens Roxann Dawson: die in Star Trek Voyager half Klingon, Lt. B'Elanna Torres speelt. Zonder de make-up bijna onherkenbaar!. Nog steeds niet heel goed maar wel iets beter...en ach hierna werd er wijselijk ook gestopt!

Helaas, het klinkt erg goed maar uiteindelijk blijkt het maar matig te zijn. Het standaard riedeltje van psychopaten Slechte jeugd door de moeder die dan gaan martelen? Bedroevende martelscene`s ook! Hier lig niemand wakker van!

Startend met de openingstitel: 'Any similarity between this true life adventure and the story Cinderella ... is bullshit.'

Tja... en wat was dit nu weer; slapstick Blaxploitation? Een onzinnig absurdistisch blaxploitation ... ding? Het was belachelijk en flauw en hilarisch en onnozel, en met momenten van verbazingwekkende rare dingen. Ik zou het zeker geen goede film noemen, maar het is zo'n ongegeneerde maffe film.

Het gaat over een Sparerib-magnaat en een leger van mannen met varkensmaskers die ​​een racistische samenzwering smeden om prominente zwarte mensen te klonen (voorloper van Get out?) met een gigantische kunstmatige baarmoeder, tegengewerkt door Syreena (Trina Parks) die het onderzoekende hoofd is van een bende dansende vrouwelijke Trike-rijders.

De film zit verder vol met gave coole jaren '70 kostuums, locaties en muziek. De 'The Dramatics' treden dan ook op in de cel? Alleen voor dat maffe script was dit een hogere waardering waard geweest maar doordat slapstick-achtige actiegedoe (die me deden denken aan Benny Hill (inclusief de begeleidende muziek) wordt het toch lager.

Hm, het is nu toch wel een vreemde horror-trilogie aan het worden? Of dit nu ook op een roman van Jack Ketchum is gebaseerd durf ik eigenlijk niet te zeggen. In totaal zijn er nu dus drie films: Offspring (2009), een rommelige (laten we zeggen) moderne exploitatiefilm, The Woman (2011), een vrij goede (cult) film, en nu dan deze 'Darlin' Ditmaal geregisseerd door Pollyanna McIntosh, de vrouw die ook in alle films 'The Woman' speelt.

Het verhaal begint een paar jaar na het einde van diezelfde 'The Woman' Wanneer wilde tiener Darlin 'naar een ziekenhuis wordt gebracht en vervolgens wordt overgedragen naar een katholiek verzorgingstehuis gerund door een bisschop en zijn nonnen. Als kijker kun je zien dat alhoewel ze onervaren is, Pollyanna McIntosh als regisseur over enig talent beschikt. Er zijn dan ook genoeg mooie beelden te vinden!

Het verhaal is echter nogal teleurstellend! Er wordt wel een poging ondernomen om de twee verhaallijnen (The Woman en Darlin) te combineren, maar dit is vrij slordig en verwarrend, en daardoor zit het een goede karakterontwikkeling in de weg. De beslissing om een ​​andere weg te kiezen respecteer ik, toch verlies de film grotendeels zijn kracht, omdat spanning en angst enigszins afwezig zijn voor horrorfans. Het einde is ook vrij tam in vergelijking met wat de film probeert op te bouwen.

De prominente rollen van McIntosh (ook de serie 'The Walking Dead') als de vrouw, Nora-Jane Noone (The Descent) als non Jennifer en vooral de zeer sympathieke uitvoering van Lauryn Canny als Darlin, zijn prima! Maar het acteerwerk is niet overal even sterk. Er is ook nog een knipper-met-je-ogen-en-je-heb-het-gemist-cameo van Lauren Ashley Carter, die Peggy Cleek speelde in de vorige film. Als mede ook producer en verantwoordelijk voor de eerste film Andrew van den Houten even is te zien als fotograaf.

Het is zeker geen slechte film: voor een eerste film toont Pollyanna McIntosh hier talent en begrijpt hoe een goede film eruit moet zien. Hoewel het verhaal beter had kunnen worden verteld, weet het met aardige effecten, prima beelden, een goede soundtrack en een paar toffe scènes, wel iets leuks te brengen

Als er iets me duidelijk is geworden dan is het wel dat regisseur Mickey Keating geen slecht filmmaker is! Het is dan ook jammer dat door slechte scripts en budgettaire redenen, het maar niet wil lukken om echt goede films af te leveren. Dit zag ik al bij zijn andere films Pod (2015) en Carnage Park (2016) die ik hiervoor al had gezien en dat is bij deze eigenlijk niet anders. Erg jammer!!

De film is een erg stijlvolle, spookachtige appartement /possession-film waarin een zeer goed spelende Lauren Ashley Carters (Pod, The Woman, Jug Face) haar intrek neemt in een oud gebouw in Manhattan terwijl gaat de eigenaar (Sean Young) op vakantie gaat. Als Darling alleen in het huis is, begint ze langzaam onder een betovering te raken en ervaart ze hallucinaties en vreemde dromen voordat ze helemaal afdaalt in een volslagen bloederige waanzin. Deze beelden doen je direct denken aan Roman Polanski's Repulsion. (met een vleugje The Shinning) Maar ondanks de prachtige zwart-wit cinematografie weet de film niet dezelfde psychologische spanning op te wekken. Dit maakt dat de film vooral een teleurstelling is.

Actrice Lauren Ashley Carters met haar mooie grote bruine ogen, is zo goed als de enige speler in de film, en dit doet ze heel overtuigend. Echter kan ze door het magere plot ook niet voorkomen dat de film tegenvalt. Het is dan ook wederom een mooie poging van de regisseur maar het kwam er domweg niet uit!

Noem me een oud...maar Twitter, YouTube,TikTok Insta, Breal, of hoe al die vluchtige sociaal media ook mag heten, ik volg het niet, snap het niet of vind het gewoon tijdverspilling. Enfin nu blijkt er zoiets als de Karen-video of meme te bestaan...en dit lijkt een beetje op een zevenenzeventig minuten durende grappig bedoelde Karen-achtige video.

Annie Hardy (die haarzelf speelt) host een livestreamkanaal (tja er is ook een zo'n chat-balk aan de linkerkant van het scherm) met de naam BandCar. Ze draagt een MAGA-honkbalpet en anti-liberale kleding, is een Covid-ontkenner, gelooft in Pizzagate en rapt regelmatig middelmatige tekstjes. Ze heeft de nul-like-ability-factor maar is eveneens de spil van de film Tja en ik zat me de hele film lang af te vragen of ze nu de draak stak met...of dat ze er echt in geloofde, het werd me nooit duidelijk!

Enfin of het nu satire op alt-right was of aanstootgevend voor links was ook niet belangrijk maar gaf me wat te doen bij deze film. Want deze found footage had last van alles wat ik aan sub-genre niet leuk vind en dan in de overtreffende trap. Er is een constant spervuur ​​​​van wankele camera's, die meestal net niet daar zijn waar het gebeurd! Of als de camera er wel was dan schudt het zo hard dat er ook niet veel te zien valt! Nou oké wel tijdens de close-ups van de natte ontbijtkoek aka poep. Ander opvallend positief dingetje was het spiegeldoolhof Maar onnavolgbaar en onduidelijk overheersen waardoor dit nergens maar iets van echte goede horror oplevert!

In de jaren '50 kregen de klassieke monsters uit de voorgaande decennia vaak vervolgen waarin ze werden uitgebeeld als kinderen, vrouwen of familieleden (zonen en dochters) De meeste van die films kwamen uit low-budget studio's. Zodoende dat regisseur Edgar G. Ulmer, verantwoordelijk voor meerdere low- of no-budget films, ons hier verblijd met de dochter van...

Nadat ze zijn huis en fortuin heeft geërfd, ontdekt Janet Smith (Gloria Talbott) dat ze de dochter is van Dr. Henry Jekyll en wordt doodsbang dat ze ook zijn waanzin zal erven. Echter is die duistere kant hier lycantropie. (oh, Dr. Jekyll was een weerwolf, dat wist je toch?) Een groot pluspunt is dat Gloria Talbott de broodnodige geloofwaardigheid aan haar rol gaf en er nog mooier uitzag in deze film, dan in The Cyclops (1957) die werd gemaakt in hetzelfde jaar. Ze is zeker beter dan John Agar die alleen maar opvalt door een te gestreept jasje.

Regisseur Edgar G. Ulmer slaagt erin om de film een extra spookachtig sfeer mee te geven vooral binnenshuis, met allerlei innovatieve camerahoeken, uitstekend gebruik van zwart en wit licht en enkele suggestieve beelden in de droomsequenties. Vrijwel alle spanning komt van de vraag of Janet de lycantropie van haar beruchte vader heeft. Of is gewoon gek aan het worden. Het is begrijpelijk dat het wat armoedig was met de wolf-transformatie maar verder was dit erg stijlvolle en fijne film.

Yup...lichtvoetige Devil-worship hekserijfilm cheesiness zoals ze dat alleen in de jaren 70 kunnen maken... Een echtgenoot koopt een lelijk schilderij waarop zijn vrouw op de brandstapel staat...ik weet het niet....maar kijk schat je bent een heks..? Het is gewaagd...! Het is de start van een ingetogen heksenreïncarnatiefilmpje. Het barst nooit vol los in een razernij van shock en horror en qua sfeer doet meer denken aan een iets wat voor seventies-televisie is gemaakt Maar hoe dan ook, er zat wel genoeg in om van te genieten. In het satanische plot is er naaktheid, lichte marteling, een brave heksenhond, mysterieuze locals, rituele dolk, een behoorlijk goed uitgewerkt einde en Tom Selleck. Trouwens is het onvoorstelbaar hoeveel in deze film je aan tv-serie Magnum P.I. doet denken....

Deze bewerking van de Bijbel was de meest populaire film van 1951. Het was een kaskraker en sleepte vijf Oscarnominaties in de wacht. In deze speelt Gregory Peck, koning David die verliefd wordt op Bathseba (Susan Hayward). Het probleem is dat op overspel de doodstraf door steniging staat... en Bathseba is getrouwd met een andere man. Het is niet echt een probleem voor ons koppel....totdat ze zwanger wordt. Om toch groots te kunnen eindigen, zie je aan he einde in een flashback, David die door Samuel werd gekozen als de volgende koning van Israël en het verslaan van Goliath. Echter is het tempo van het grootste deel van de film erg zwak en het deed me wensen dat Davids verhaal lineair was verteld of dat er meer was te zien van de oorlog die gaande was. De film was 'aardig' door de solide acteerprestaties, maar ondanks de opzwepende muziek, grootse sets en glinsterende kostuums werd het nooit zo epische als het zou willen!

Het verhaal leek in eerste instantie op weg naar een goede Euro-Horror. Je-kent-het-wel; een echtpaar (Dieter en Margot) dwalen in een kasteel. Dieter verkent de kelder/wijnkelder, Margot onderzoekt de rest van het kasteel, een verlichte kandelaar in de hand, er staat wat te gebeuren...Het is het soort scène dat elke horror-fan herkent er dreigt gevaar iets wat de personages op het scherm niet waarnemen totdat het te laat is. Of toch niet...? Want na een object dat hoogstwaarschijnlijk geleend was van Mario Bava's "The Whip and the Body" en de enige bloedige scene in de film (daarvoor een half puntje meer) verandert plotseling, abrupt, alles! Oké een gedurfde zet...echter gebeurd tijdens die tweede helft eigenlijk maar bar weinig interessants op horrorgebied Men probeert het nog wel heel even met een twist maar pas in het laatste gedeelte kon het me terugwinnen. Maar dan wel op vooral het trippy en visuele vlak. Ondanks de beste inspanningen van de visuals, nam hier echter ook de verwarring toe Voor een zelf-gefinancierde Duitse film was het zeker zo slecht nog niet. Maar het is eerder een film in het mystery-genre met een klein vleugje horror.

Met dank aan John Milton die mij deze film toespeelde

‘It’s a weird day, Sun is burning right through you, and it ain’t even hot.’

In de de jaren zeventig van de twintigste eeuw kwam het milieubewustzijn opzetten (het gat in de ozonlaag) en uiteraard verschenen er dan ook meerdere ECO-Horrorfilms waarin de natuur terugslaat door middel van (al dan niet gemuteerde) diersoorten. Zo ook deze! Haviken, gieren, een roedel honden, ratten, poema’s, een beer en talrijke andere dieren hebben het voorzien op een groepje rugzaktoeristen.

Nu heeft de regisseur de reputatie om succesformules schaamteloos te kopiëren en blijkt dit dan ook niets minder dan een rip-off van zijn eigen film; Grizzly (1976), maar dan met meer dieren. Ook de aanwezigheid van Christopher George, die de hoofdrol als de gids Steve speelt, bevestigd dat ook nog eens! Niet dat het iets uitmaakt want een van de zwaktes van de film is dat het niet lukt om sympathie op te brengen voor geen één van de personages. Van de dieren gaat verder ook maar weinig dreiging uit en in de twee scènes waar dit wel gebeurd, blijkt dat die domweg geleend zijn uit de film The Birds (1963) Nu is de mens zélf zijn grootste vijand, en tja...het is Leslie Nielsen die ons dit duidelijk moet maken. Dit lukt hem geen moment. Als curiosa is de film nog wel leuk.

Zo zijn Lynda Day George die reporter Terry Marsh speelt en Christopher George in het echt man en vrouw. En advocatenvrouw Mandy die als eerste ten prooi valt aan agressieve roofvogels, is een dierentrainer Susan Backlenie genaamd. Haar naam zal zo gauw niet iemand iets zeggen maar zij werd vooral beroemd/bekend als Chrissie Watkins, het meisje dat aan het begin van JAWS wordt verorberd.

George A. Romero's derde zombiefilm is eigenlijk perfect om tijdens Halloween te kijken! Al was het alleen al voor de opening waar je Sarah ziet, zittend in een kamer in de bunker en kijkend naar een kalender met een pompoenveld en waar de het laatste vakje van de maand oktober is afgestreept. Dit wordt gevolgd door een heerlijk jump-scare!

De film is daarnaast ook de meest pessimistische van de drie! De mensheid is zo goed als niet te redden, is niet in staat of bereid met elkaar te communiceren of om compromissen te sluiten. Hij tegen zij, wetenschappers tegen militaire er heerst alleen verdeeldheid en wantrouwen. Waardoor de beschaving faalt! Dit voelt dus pijnlijk relevant aan. En helemaal positief hierdoor ontbreekt ook bijna elk sprankje van humor!

Afgezien van die mistroostige boodschap bezit de film ook de grofste en bloederigste scènes van de trilogie! Ja het talent van SFX-maestro Tom Savini bereikt hier een hoogtepunt. De zombie-effecten zijn ongeëvenaard in de carrière van deze meester, zijn misschien zelfs wel zijn magnum opus! Door de grafische details is het zo'n beetje een natte droom voor de gore-hound!

Het acteerwerk was goed en doordat de personages alle opvallende persoonlijkheden bezitten, zullen ze ook heerlijk botsen! Dit geeft de film iets minder zombie-actie. Maar naar twee films, weer die menigte rottende dode lichamen, mensen te zien achtervolgen, die dan in een ruimte komen vast te zitten en worden opeten was wel voldoende! Voor mij was dit dan ook de meest sfeervolle van George A. Romero's Dead-serie, mede veroorzaakt door gedenkwaardige Carpenter-achtige elektronische synth-soundtrack van John Harrison!

Bij een film als Day of the Dead: Bloodline is het niet de vraag hoe goed is de film maar veel meer hoe slecht zal ie zijn. En dat valt eigenlijk best nog wel mee! Je kan natuurlijk ook niet veel verwachten van een film die in alles duidelijk maakt dat we met een zeer goedkope B-film te maken hebben. Al was het budget van Romero nog veel lager! En oké het origineel van George A. Romero overtreffen is bijna niet mogelijk. Dat lukte al niet in 2008 laat staan dat het 10 jaar later wel was gebeurd! Anno 2018 hebben we daarvoor al te veel verschillende zombies voorbij zien komen. En vele gevallen nog beter ook! Daar kan een niemendalletje als deze dan ook niets aan veranderen. Hierdoor zal dan ook het plot niet uitblinken in originaliteit of vindingrijkheid. Een post-apocalyptische verhaaltje, een bunker (één locatie is voordeliger), het leger, wat overlevende, wat liefdesperikelen en personages die idiote beslissingen nemen. Met op de koop toe een een happy end. (vraag me af of Romero daar blij mee geweest was) Van die acteurs hoeven we verder dan ook niets te verwachten, alle zijn onbekend en van het kaliber onbeduidende bij-rolletjes. Ach, het acteerwerk volstaat verder nog voldoende voor een film als dit. Ondanks dat er een serieuze hoeveelheid negativiteit rond deze film te vinden is, terwijl je op je vingers kan uittellen dat het geenszins een goede film is, denk ik dat mensen een beetje overdrijven. Er zijn absoluut slechtere films te vinden en deze film doet één ding wel goed! Je geven waarom je naar een horror-film kijk. Gore en bloed! Er waren een paar zeer mooi vormgegeven zombies. Waaronder de half-zombie Max, die ook nog eens lekker gore aan zijn einde komt. En als de zombies of eigenlijk “rotters” bijten vliegt er tenminste bloed in het rond. Menig andere horrorfilm vergeet dit te tonen of denk dat een paar jump-scares voldoende zijn (ja ook films die de bios wel haalde)

Over het algemeen, is Day of the Dead: Bloodline een beetje verspilling van tijd. Al is het wel een oké zombiefilm met betere special effecten dan je zal denken. Toch doet het niets om het origineel te verbeteren, dus wat het nut van zijn bestaan is? Al is het lang niet zo slecht als sommige mensen je willen laten geloven, het is ook niets bijzonders.

"Fundamentally it's a simple problem. It's just a matter of finding a weed killer."

Maar toch een leuke Engelse Old-school SF-Horrorfilm. Na een meteoriet-regen, die iedereen die er na gekeken heeft, blind maakt. Ontwaakt Marine-officier Bill Masen (Howard Keel een filmmusical-acteur) één van de weinige die zijn zicht heeft behouden omdat hij aan zijn ogen was geopereerd, in een ziekenhuis. Hij gaat opzoek in een chaotisch Londen naar een veilig onderkomen en alsof dat nog niet genoeg is maken plantachtige wezens bekend als Triffids de wereld nog minder aangenamer door jacht te maken op de overlevers. De film is voor twee-derde van tijd een rampenfilm en voor één-derde een overlevingsfilm dwars door half Europa. Er zijn maar weinig aanvallen van de triffid echter als we ze zien zijn deze best spannend. Alhoewel de tijd er ook duidelijk zijn tanden in heeft gezet. Nadeel van de film was wel dat door de twee verhaallijnen en de meerdere personages de film iets te abrupt stopt. Het lijkt alsof er een te kort aan tijd is geweest. De oplossing voor het planten-probleem wordt wel gevonden maar hoe verging het met de overgrote meerderheid die blind was geworden? (gingen die alle naar de kerk?) Enfin verder was het wel een leuke film!

Van schrijver John Wyndham is naast The Day of the Triffids (1951) ook zijn boek The Midwich Cuckoos (1957) twee keer verfilmd als Village of the Damned.

Ondanks dat deze sciencefictionfilm van Robert Wise in de loop der tijd een van de bekendste klassiekers uit het genre is geworden, viel het mij nogal tegen. In de film lig veel nadruk op drama, dialogen en een Christelijke boodschap. Het begint al met de boodschapper die vanuit de hemel de mensheid even het juiste pad komt wijzen...één wederopstanding verder en hij noemt zichzelf Mr. Carpenter. Zucht...En uiteraard ook afkeurende opvattingen over atoomwapens, oorlog en geweld maar wel nog wat koude oorlog retoriek als het “Doe met ons mee of je wordt vernietigd” klinkt! En weg is de diplomatieke ambassadeur van de vrede! De special effects, zoals de landing van de schotel van Klaatu en de hittestraal die Gort afgeeft, zijn wel erg knap in scène gezet. Maar " De dag dat de aarde stil stond", voelt meer als de mensen die huis aan huis het 'woord' komen brengen. daar is verder niets mis mee maar of dat je erop zit te wachten, lig aan je persoonlijk beleving?

Nogmaals klink 'Klaatu Barada Nikto' Deze remake van de sf-film uit 1951 (van regisseur Robert Wise en duidelijk een product van zijn tijd) heeft misschien een iets meer visueel uitgewerkt verhaal en beelden dan het low-budget origineel, maar de evangelische boodschap is gebleven. Toentertijd werd het Messiaanse buitenaardse wezen Klaatu door hogere machten naar ons aardbewoners gestuurd om een boodschap van naastenliefde te verkondigen want het moest maar eens uit zijn met die onderlinge agressie (atoomtijdperk en koude oorlog) Hij herrees zelfs uit de dood. Maar tijden veranderen en nu is de angst voor een dreigende nucleaire verwoesting veel kleiner, dus is de film geüpdatet en verkondig buitenaardse verlosser Keanu Reeves nu een minder eenduidige milieuboodschap in een typische Hollywood.Blockbuster-film. Als ogenschijnlijke knieval aan de morrende fans van de oude film propt regisseur Scott Derrickson meerdere scenes uit het origineel in deze film maar gelukkig toont de regisseur ook lef door een paar nieuwe wegen te verkennen. Slecht is de film geenzins maar de oude ideeën zitten de nieuwe in de weg.

De film begint met het einde, wordt er in een voice-over gezegd, dit is echter meer een gimmick dan filosofie. Er is namelijk een nucleaire oorlog uitgebroken, en voor je het weet zit je vast met zeven personages. Deze vechten met elkaar, bespelen elkaar voor liefdesbelang, mijmeren over vroeger of denken aan de toekomst; botweg gezegd vrouwen moeten zorgen voor nakomelingen maar wel eerst netjes trouwen! Tijdens dit praatfeest wordt duidelijk dat er een of ander gemuteerd dier op het terrein op de loer ligt. Een beest wat ze verklaren met iets wat ze de "Matsoul"-tests noemen. Het personage Maddison onthult dat hij betrokken was bij die Matsoul-test en de taak had om "het dierenschip" te beheren. Dit was best een interessant gegeven! Echter een deel van het budget ging naar breedbeeld-cinematografie, een vrij opmerkelijke zet voor 1955 en een ander deel naar een betere capabelere cast. Dit gaat ten kosten van andere dingen; zo is er maar weinig actie of echte gebeurtenissen en tja het gemuteerde monster was niet zo heel bijzonder goed. De Sciencefiction-films van Corman suggereren altijd interessante ideeën, helaas kwamen ze in deze film niet goed eruit!

Er is een goede kille sfeer door koude belichting en strakke interieurs. Ook een fijn uitgangspunt; Het zijn nu eens niet de vampiers die een voortvluchtig bestaan leven en constant moeten onderduiken. Helaas blijven de regisseurs, na de lof-uiting over sfeer en het doorbreken van genreconventies, op andere punten in gebreke. Er wordt naast horror en Sciencefiction ook nog een vrij veel actie in de mix gegooid. Zoveel dat het de relatief korte speelduur gaat overheersen. Daarom werd deze film nooit meer dan de gemiddelde Hollywoodkraker. Prima popcornvoer dus, voor een gezellig avondje (middelmatig) griezelen zonder dat het allemaal te eng wordt.

Film voor een ‘Regenjassenmenigte’ zoals acteur Christopher Lee het ooit in een interview zal noemen. Huh...Christopher Lee...jazeker Lee in Jesus Franco's erotische getinte; Eugenie... het verhaal van haar reis naar perversie (in feiten verscheen hij minstens vijfmaal in zijn films) De film is gebaseerd op het boek "Filosofie in het boudoir" (La philosophie dans le boudoir) uit 1795 van de markies de Sade. Hoewel het verhaal enigszins trouw blijf aan de bron, is het grootste gedeelte van de film meer bedoeld om dames in evakostuum te bewonderen.

In dit verhaal is jonge en seksueel nieuwsgierige Eugenie (Marie Liljedahl) bevriend met de ervaren Madame St. Ange. Wat Eugenie niet weet, is dat Madame een stiefbroer Mirvel heeft en dat beide de Sadeiaanse filosofie aanhangen. Nadat Madame Eugenie's goedgelovige vader verleidt om Eugenie een weekend te laten doorbrengen op hun luxe landgoed op het privé-eiland in de middle of nowhere, kan hun ziekelijke, verwrongen spel beginnen. Lee speelt Dolmancé (hier soort sekteleider) maar meer dan de verteller en af en toe opduiken heeft hij ook niet te doen.

De film wordt al snel repetitief; zus en stiefbroer bedwelmen Eugenie, kleden haar uit en beginnen aan haar te friemelen. Het is ook geen verschrikkelijke film maar hoewel ik geen probleem heb met de wellustige inhoud, wordt het voor mij nogal eentonig als dit het enige is dat in het grootste deel van de film gebeurt. Kortom door het gebruik van De Sade onderscheidt het zich iets van andere doorsnee naaktfilms maar het blijft een film die een zeer select publiek iets meer uit zal halen!

Oh deze film ook niet verwarren met de latere Eugénie (1973) die schijn wel meer explicieter te zijn En om de zaken nog ingewikkelder te maken, maakte de regisseur met Eugenie (Historia de una Perversión) 1980) ook nog een tweede bewerking

De titel van deze film is zeker een meer dan een zeer toepasselijke naam! De nachtscènes van Taipei, het futuristische vliegveld, het in neon badende interieur van een club en het half afgebouwde luxehotel dat deze uberrijke twintigers als basis gebruiken, zijn visueel verbluffend mooi geschoten. Helaas is de film ook behoorlijk dood, het is zo verschrikkelijke levenloos en zielloos als de bijtgrage "Ondode" zelf! Het leven van vijf verwende rijkeluiskinderen is een sleur en vervelend Zodoende doorbreken ze de leegte met extravagante zwartgallige spelletjes. Degene die aan de beurt is, bedenkt een leuke ervaring voor de rest. Maar de personages (rijkeluisjongeren zijn toch al moeilijker om sympathiek te vinden) krijgen weinig achtergrond en doen amper iets om onze sympathie te winnen (eerder het tegenovergestelde) De internationale cast, met onder anderen ‘onze’ Gijs Blom, is dienstbaar maar weet zich nergens echt te onderscheiden. Voeg daar nog het ijzige trage tempo aan toe. Er is zelfs niets van gore of naaktheid om de kijker wakker te houden. Oké vampierfilms hoeven echt niet vol actie te zitten om interessant te zijn, het is een genre dat zich makkelijk leent voor interessant dingen maar de personages moeten wel iets meer doen dan alleen maar zeuren en kibbelen met elkaar. De film probeert in de laatste akte nog een paar plotselinge onthullingen te geven, maar die voelen als mosterd na de maaltijd en hebben dus nog maar weinig effect! Geen traditionele vampierfilm, geen dramatische art-house-film en eigenlijk gewoon helemaal niets!

Goede en geslaagde slasher en quasi-zombiefilm! Het verhaal is simpel drie jongens en drie meisjes zijn met een camper onderweg naar een huwelijksfeest. Ze rijden hopeloos verloren, komen terecht in een klein geïsoleerd dorpje, logeren in een hotel bij een vreemde oude man met een mysterieus doosje en gaan op zeer gore wijze hun einde tegemoet. Regisseur Matthew Leutwyler maak gebruik van talloze clichés, echter weet hij met genoeg originele accenten te komen om er meer van te maken dan de zoveelste horrorkomedie. Zo wordt het zestal bij hun aankomst in Lovelock opgewacht door een countryzanger /pompbediende die staat te spelen. Hij komt in het verdere verloop nog meermaals terug. Niet alleen als personage, maar ook als commentator die met hilarische songteksten bezingt wat er gebeurt. Een zeer geslaagde musical-achtige toevoeging. Verder moet je vooral denken aan prettig gestoorde mix van Evil Dead, Braindead met een vleugje van andere horrorwerkjes en Southpark. Het acteerwerk is naar mijn mening bewust slecht want ik kan me niet voorstellen dat deze bekende acteurs uit veelal series niet betere acteerprestaties bezitten. Misschien een ode aan Herschell Gordon Lewis? Een andere leuke verrassing is David Carradine, die een bijrolletje heeft als de mysterieuze oosterling met het doosje van Pandora. En dan is er ook nog nichtje Ever Carradine die als Sara, een soort vrouwelijke MacGyver, wapens maakt. Een stel geslaagde grappen, dansende zombies en het rijkelijke vertegenwoordigde Gore maken van deze film een waar kijkgenot voor de liefhebber.

Ondanks het fascinerende gegeven over het fenomeen slaapverlamming, is dit een nogal rechtaan en rechttoe thriller geworden. Waarin het enige horror-aspect komt van een look-a-like monster zo weggekropen uit de film Ringu. En dat terwijl slaapverlamming toch angstaanjagend genoeg kan zijn. Jocelin Donahue (ik heb een zwak voor haar) speelt de tweeling-zussen Kate en Beth Bowman. Zij is dan ook het meest van de tijd in beeld, wat nooit geen kwaad kan en ditmaal zeker niet want ze verricht wederom prima acteerwerk! Daarnaast viel mij Brea Grant op (niet speciaal voor haar acteerwerk) die de eveneens aan slaap te kort lijdende Linda Noble speelt. Zelfs voor mij de derde keer dat ik haar in een horrorfilm ( Worry Dolls, Beyond the Gates) dit jaar zag. De film nekt zichzelf door het te algemene plot, wat wel verdacht veel ging lijken op die hele bekende film van Wes Craven, en het zo nodige laten zien van het monster. De film weet door het grandioze acteerwerk (Jocelin Donahue) en fascinerende concept nog wel binnen de grenzen te blijven van een leuke onderhoudende film maar ruïneert zijn positie voor de hogere regionen door elementen die we in elke horrorfilm zien toe te voegen.

Oh...door zijn poster (en enkele azijn-zeuders hier) dacht ik dat een goedkope prul zou zijn. En oké natuurlijk heeft het zo zijn minpunten, maar dit was een goede spookhuisfilm met een geweldige onheilspellende sfeer en paar zeer toffe spannende scènes Het verhaal is geschreven door scenarioschrijver Simon Barrett (You're Next, The Guest)en gaat over een stel overvallers die zich schuil willen houden in een verlaten huis na een bankoverval en dan te maken krijgt met bovennatuurlijke krachten. Het heeft een stevige dosis bloed, geweldige praktische effecten, de wezens zien er echt cool uit helaas is er ook afschuwelijke CGI maar de cast met Henry Thomas, Michael Shannon en Mark Boone Junior is absoluut geweldig. Oké misschien is het soms wat rommelig en zijn er elementen die je eerder zag. Maar een scene met de belichting van een kamer, die verlicht werd door kaarsen en een lantaarn en beelden van mysterieuze voetafdrukken, gecombineerd met de donkere, onheilspellende hoornmuziek, maakt het één van de beste en memorabele scenes! Kijkers die op basis van de titel denken dat er vogels zijn worden ook teleurgesteld want dit is metaforisch. Dode vogels worden gezien als een waarschuwing of een slecht voorteken, net voordat er iets staat te gebeuren!