Opinions

Dit is een komedie en mensen die willen griezelen met zombies zijn hier eigenlijk aan het verkeerde adres. De horror in deze film is ook niet serieus te nemen, er is amper goede gore te zien. Daarnaast is de humor van regisseur Jim Jarmusch doorgaans een beetje vreemd, melancholisch en kurkdroog. Je zal in ieder geval met deze film geen traditionele horror of komediefilm te zien krijgen!

De regisseur lijkt gewoon een beetje aan het dollen, hij verwijst vrolijk naar (zombie)filmklassiekers, genrewetten, en strooit ondertussen met grapjes en oneliners. Gebracht door een bizar uitgebreide sterrencast (typische Jarmusch-acteurs) Hebben we hier te maken met een soort best of van Jim Jarmusch; sheriff Bill Murray, Hulpsheriff Adam Driver en officier Chloë Sevigny, Tilda Swinton als de lokale begrafenisondernemer/samoerai Zelda Winston, Larry Fessenden,Danny Glover, Steve Buscemi, Caleb Landry Jones en muzikanten Iggy Pop, Tom Waits, Sturgill Simpson en RZA. en Oh ja, Selena Gomez zien we ook nog even, als hipster op doorreis.

Eigenlijk gebeurt er precies wat je kan verwachten als Jim Jarmusch een film maakt. Hij vind zichzelf hier ook niet opnieuw uit! Wel was het een fraaie visuele vondst dat de zombies niet bloeden, maar bij amputaties een wolkje nevel afscheiden. En in navolging van regisseur Dan O’Bannons Return of the Living Dead laat Jarmusch zijn zombies ook spreken; maar wel met een honger naar moderne spulletjes! Hilarisch zoals de zombies nu roepen om: Wifiiii, of chardonnaaaaay! Naar goede zombiefilm-traditie is er tevens ook maatschappijkritiek in de film! Helaas zitten er ook gebreken in de film; zo gaan verschillende verhaallijnen nergens heen en lopen plotseling af. En doet het wat brokkelig en willekeurig aan. Zodoende waren er meer enkele afzonderlijke scènes dan om de film in z’n geheel dat ik een paar keer hardop moest lachen!

Zeer leuke komedie-film. Juist... komedie want van horror kan je eigenlijk niet spreken. Degene die het slachtoffer worden onderweg zijn steevast uit beeld. Er is niets te zien op het gebied van gore of bloed. We zien alleen de reacties van de personages die het hebben overleeft. Ook is het verre van eng. Daardoor kan je met de meeste van de 85 minuten vooral heerlijk lachen. Het was erg fijne zwarte humor! De film begint met een goede opbouw waarbij we kennis-maken met de 'Happy' familie. Vader, moeder, zoon, dochter en het vriendje van die dochter zijn onderweg naar oma en als er een achteraf weg wordt genomen gebeurd het onvermijdelijke. Het enige mindere aan de film was het einde. Het eindige nogal zoals het publiek het graag ziet. Helaas vond ik de twist om de film te kunnen laten eindigen met een Happy End een beetje te veilig. Daarom is de film als komedie zeker geslaagd maar als horror slaagt hij duidelijk minder.

Gesitueerd in een alternatieve jaren negentig waar de werkloosheid onder de lastige, luie jeugd woedt en waar ze in bendes angst zaaien, besluiten twee jongere, Jimmy en Carmen, een bezoek te brengen aan de plaatselijke drive-in-bioscoop (met op het scherm Turkey Shoot en The Man from Hong Kong) En daarmee wordt de drive-in een interessant kijk op een gevangenis om de ongewenste mensen uit de samenleving weg te houden. Houd deze mensen in een omgeving bij elkaar, geef ze junkfood, films en hun eigen normen en waarde. Maar of dit nu een aanklacht voor of tegen de overheid was weet ik eigenlijk niet goed?

Tja deze Ozploitation combineert wel gaaf post-apocalyptische elementen en verschillende jaren '80 subculturen. De film is dan ook stijlvol met een verloederde omgeving, rijen roestige auto's die met graffiti zijn bespoten en jonge mensen die de mode van hun subcultuur dragen (goth, punk, teddyboy, enz.). Daarnaast zijn er veel auto's gepantserde politieauto's die patrouilleren in het kamp, takelwagens die regelmatig nieuwkomers afzetten en een mooie rode Chevy'' 56. Er zijn een paar actiescènes die indrukwekkend waren en soms een paar ontblote borsten op de koop toe! Ja met de climax van een geweldige destructieve achtervolging door de rijen vervallen auto's was dit vermakelijk en inventief genoeg!

Crimineel Guerrero (Danny Trejo) pleegt met zijn 'Blackwater gang' een roofoverval in Edendale, maar wanneer de klus is geklaard schiet bendelid/halfbroer Red Cavanaugh hem dood. Daardoor belandt Guerrero in de hel en sluit een deal met de duivel (Mickey Rourke) om terug te keren.

Een vrij simpel plot voor deze direct-to-video van regisseur Roel Reiné. Een film die één doel heeft; vermaken. Want er zijn geen boeiende personages, geen goede dialogen, geen sterk acteerwerk, geen... tja zo beetje alles. Hiermee valt de B-film dan ook volledig in de categorie ‘wat je ziet is wat je krijgt’. De platte personages reageren verbaasd wanneer ze Trejo weerzien (‘Jij was toch dood?’), waarna er weer flink op los geknald wordt. En ook de finale levert geen enkele verrassing op. De kogelregens beginnen al snel te vervelen en met slow motion-scenes wordt gepoogd om de beoogde negentig minuten te halen. Regisseur Roel Reiné levert nog wel een verzorgde Pulp-film waardoor hij soms toch nog een glimlach op mijn gezicht toverde.

Een Nieuw-Zeelandse actiefilm van regisseur Toa Fraser dat zich af speelt in de wereld van de Maori's en hun traditionele en angstaanjagende vechtstijl Mau rakau. We volgen de Maori-tiener Hongi die nadat zijn volk is afgeslacht, wraak wil nemen voor de moord op zijn vader.Hiervoor vraagt hij de hulp in van een mysterieuze strijder een harteloze vechtjas die al jaren de baas in het gebied is. De ideale bondgenoot om zijn doelstelling te bereiken. De film heeft maar weinig te bieden dan wat spectaculaire gevechten en vooral veel gedoe over eer en schaamte. De Maori's en hun wapens en taal zien er authentiek uit maar helaas komt de film niet verder dan een dun wraak verhaaltje en zien we niet het verdere leven van dit volk. Hierdoor zakt de film naar het zoveelste gevecht en gepraat over voorouders erg in. Ondanks dat het over een onbekendere cultuur gaat en we de prachtige natuur van Nieuw-Zeeland zien, verzandt de film in middelmatigheid.

Wat meteen opvalt is de zeer off beat toon en bedachtzame tempo van deze film. De hele film beweegt zich in een compleet eigen wereld. Als je dat niet kunt waarderen, zal je flink moeite hebben met deze film! Daarnaast wordt de film geclassificeerd als horror (aangezien hij ook op Shudder staat), maar veel schrikmomenten zijn er niet. Deze film doet veel dingen eigenzinnig en dat levert uiteraard ook lage waardering op.

Het begint met een bloedige noodkreet die zijn weg vindt naar Jasper, een 'dead letter'-onderzoeker op een postkantoor, gaat via een Scandinavische databroker naar een bizarre relatie van een excentrieke man die is geobsedeerd door modulaire synthesizers en zijn ontvoerde keyboardbouwer. De grootste kracht van de film schuilt in de sfeervolle aanpak. De film bezit een eighties-retro, uitgeklede look, want echt bijdraagt ​​aan de realiteit van de film.

Regisseurs/cameramannen Joe DeBoer en Kyle McConaghy hebben duidelijk ook oog voor goede acteurs, want de meeste acteurs zijn geen grote sterren, maar de acteerkwaliteit is over de hele linie uitstekend! De cast is sterk, met uitstekende acteerprestaties van Tomas Boykin als Jasper, en John Fleck als Trent die ook echt griezelig is en doet denken aan Jeffrey Dahmer.

De sfeer is perfect, gefilmd in een korrelige, jaren '80 esthetiek die aanvoelt alsof hij uit een verloren archiefrol uit 1980 is opgegraven. De muziek van de film is uiteraard vaak van synthesizer met af-en-toe wat orgel-klanken en draagt ook ect bij aan de griezeligheid. Nu is de film fictie, maar het was erg leuk om in de aftiteling "waar zijn ze nu"-scenes te zien! Ja dit levert best iets origineels af, met een horror-achtige sfeer en is één van die films die me eraan herinnert waarom ik van horror houd en hoe rijk en gevarieerd het genre kan zijn.

Dead Man's Eyes is de derde film uit de Inner Sanctum Mysteries, een serie van zes low-budget films gemaakt door Universal en waarin Lon Chaney Jr. de hoofdrol speelt. Het is tevens de derde en laatste film die regisseur Reginald Le Borg voor de serie gemaakt heeft. Mijn eerste kennismaking met deze serie was Weird Woman (1944) Een film die zeker beter is.

Wederom draait het om twee verschillende vrouwen die beide verliefd zijn op Chaney. Zijn verloofde Heather Hayden en zijn schildersmodel Tanya Czoraki. Chaney wordt door een ongeluk blind en zijn schoonvader wil zijn ogen wel voor transplantatie aanbieden als deze dood gaat. Drie keer raden wie er dan vermoord wordt? De gehele film focust zich dan ook op dat moord-mysterie en tevens diende dit als horror-element. Het is trouwens vrij gemakkelijk om te raden wie nu de dader was. Ook horen we tijdens het denken als Chaney blind is een voice-over, iets wat niet echt goed werkte. En dan ging er nogal wat tijd zitten in waar de ogen van de schoonvader waren gebleven. Wat uiteindelijk de film degradeerde tot een klucht dan een echt spannende film. De cast deed het verder prima. Behalve het jaloerse schildersmodel Tanya een rol die gespeeld werd door B-actrice Acquanetta. Zij was een mooie verschijning maar verder was zij niet zo talentvol. Het kijkt nog wel lekker weg maar echt heel goed is het allemaal niet.

Poverty Row een verzamelnaam voor lowbudgetfilms die tussen de jaren twintig en vijftig zijn geproduceerd door kleine (en meestal kortstondige) B-filmstudio's. Dit is er ook één! Na Tod Browning's Dracula in 1931 waren Dracula-films...euh…rip-offs populair. En voor wat het is, is het prima! Het vampierverhaal gecombineerd met een klein beetje Jekyll & Hyde door een goede en slechte broer op te voeren. Regisseur Sam Newfield doet wat hij kan met een klein budget, wat niet veel is! Een mistige kerkhof en wat schaduwrijke nachtscenes en George Zucco in een dubbele hoofdrol (een Dracula-uitstraling heeft hij niet) Als extraatje is er ook Dwight Frye (Renfield in Dracula en Fritz in Frankenstein) in een van zijn laatste rollen (Frye stierf in 1943 aan een hartaanval) Maar met een matte regie, een slepend verhaal en een conflict dat gewoon niet interessant laat staan ​​beangstigend was, is het ook geen al te beste film!

Aardige horror-film die helaas door een paar vreemde keuzes en niet overal even goed is uitgewerkt voor mij niet helemaal het gewenst resultaat behaalde. De film begint zeer sterk met een erg mooie openingsscène die plaatsvindt in 1960 en die eindigt met prima gore-beelden.

Dan schakelt de film over naar het heden en zien we James (AJ Bowen) en zijn vrouw Casey(Brea Grant), zoon Jason, dochter Jessica en haar vriendin Becky in de auto op weg naar een afgelegen hut in de Noord-Amerikaanse staat Oregon. Die afgelegen plek rondom in de bossen en waar het tevens gaat sneeuwen geeft de film een geweldige sfeer. Tot zover is het prima vertoeven met de film maar dan...plots wordt de film onderbroken door de tv-show Inside Crime die het verhaal vertelt van wat met de familie gebeurde. Die tv-show komt regelmatig terug. Ik vond dit storend en haalde nogal wat spanning uit de film.

De performances van de cast zijn redelijk tot prima (het is geen film die meedingt naar de Oscars) Het zijn vooral de dames Barbara Crampton als Leslie Bison en Brea Grant als Casey, de moeder in een ondenkbare situatie, die de show stelen. Heerlijk zoals aan de dames de spanning opvoeren tijdens het gesprek aan de etenstafel en er duidelijk iets mis is. De film is niet over de gehele linie even sterk maar over het algemeen is 'Dead Night' een leuke film met prima cast en geweldige make-up en gore. En niet heel onbelangrijk het is zonder CGI. Aan het einde is er een transformatie-scène die een mooie kers op taart vormt voor deze film.

Erg leuke Britse horror-anthologie met vijf verhalen.

Regisseur Basil Dearden bijt het spits af met het verbindende verhaal. Wat begint met architect Walter Craig die naar een huisje op het platteland rijdt omdat Mr en Mrs Foley wat willen verbouwen. Als hij daar aankomt, treft hij niet alleen hen, maar ook een aantal andere gasten aan. Tijdens hun gesprek geef hij aan dat hij dit allemaal een keer heeft gedroomd. Sterker hij doet een aantal voorspellingen. En terwijl er vijf verhalen worden verteld, komen ondertussen de voorspellingen uit de droom van Craig uit.

Ook dit eerste verhaal komt van regisseur Basil Dearden en is gebaseerd op een kort verhaal (The Bus Conductor, 1906) van E. F. Benson en wordt verteld door autocoureur, Hugh Grainer die na een auto-crash in het ziekenhuis terecht kwam en daar een soort visioen ervaart en hierdoor later de bus niet neemt. Erg leuke binnenkomer, waardoor direct de toon werd gezet.

Het tweede verhaal komt van regisseur Alberto Cavalcanti en is geschreven door Angus MacPhail (ook verantwoordelijk voor menig film-verhaal van Hitchcock) en wordt verteld door het jonge meisje Sally O’Hara. Zij verteld over een bijzondere ontmoeting tijdens het verstoppertje spelen. Erg mooi gedaan en de feeststemming in combinatie met de gruwelijkheden voegde een leuke sfeer aan dit gedeelte toe.

Het derde verhaal is geregisseerd door Robert Hamer na een verhaal van John Baines en wordt verteld door Joan Cortland. Voor de verjaardag van haar man Peter kocht zij als verrassing voor hem een grote spiegel. Echter na verloop van tijd gaat Peter zich steeds vreemder gedragen en uiteindelijk vertelt hij haar over de spiegel. Eng is het natuurlijk niet maar het is wel een erg leuk verhaal en mooi gefilmd.

Charles Crichton is verantwoordelijk voor het vierde verhaal, wat gebaseerd is op "The Story of the Inexperienced Ghost" van H.G. Wells en wordt verteld door Eliot Foley. Dit verhaal verschilt een beetje met de rest want dit is een grappig spookverhaal en gaat over de golfers George Parratt en Larry Potter die met een wedstrijd bepalen wie de hand krijg van hun geliefde. Parratt en Potter, worden gespeeld door Basil Radford en Naunton Wayne, beide zagen voor het eerst als Charters and Caldicott in Alfred Hitchcock film The Lady Vanishes (1938) Waarin ze dan ook soortgelijke door sport geobsedeerde heren speelde. Met de naamswijziging omzeilde ze zo keurig alle copyright-kwesties

Het vijfde en laatste verhaal wordt verteld door Dr van Straaten, de psychiater die een opmerkelijke zaak voor zijn kiezen kreeg over een buikspreker Maxwell Frere en zijn pop. Leeft de pop echt of lijdt Maxwell aan een psychische stoornis… Alberto Cavalcanti verfilmd het tweede verhaal in deze film van John Baines. En weet zich duidelijk van zijn beste kant te laten zien want zijn bijdrage zijn veruit de meest aansprekende van de film.

Hierna volgt dan nog de ontknoping van Walter Craig zijn eigen horror-sequence en de makers van deze film, kiezen niet voor de makkelijke manier. Want zowel qua verhaal als qua cinematografisch is het werkelijk prachtig. Dit algehele verhaal dat de andere verhalen bindt, zorgt uiteindelijk zelf ook nog eens voor een goed eigen verhaal. Waarbij het einde trouwens niet alleen een enge spurt neemt in het bizarre, maar ook nog een erg verrassende wending heeft. Zelfs nu zijn die laatste scènes, weird eng en creepy.

Het zijn verhalen met onderwerpen waar nu nog films over worden gemaakt. Wat maar aangeef dat de ideeën en concepten over wat eng is, gemeengoed zijn en door de eeuwen vrijwel hetzelfde blijven, (spiegels, geesten poppen of een visioen) alleen past de uitvoering zich telkens aan. Als je er daarbij stil staat dat deze film in 1945 is gemaakt, dan besef je pas echt hoe goed deze film gemaakt is.

Uh...ken je die film over een huis (ranch?)-invasie van twee rondzwervende moordenaars met dierenmaskers? Tja net als die slechte grap was die er niet! Na een eerste korte kill-scène focus de film zich in bijna zijn geheel op drama van familiebanden en het leven in een klein stadje in Texas; June die op het punt staat om naar Duitsland te verhuizen, haar broer, Tommy, die daar niet blij mee is maar zelf problemen heeft met een hulpsheriff en ex-vriendje van zus. Nog meer andere stedelingen, en Lance Henriksen die paar keer verschijnt als de restauranteigenaar Earl. Zijn scènes leiden uiteindelijk tot niets! Het script draaft van het ene cliché over moderne cowboys na het andere. Pas in het laatste half uur komen de gemaskerde moordenaars terug om wat dood en verderf te zaaien. Rondom de boerderij want naar binnen gaan ze niet! Meedogenloos zijn de killers ook niet echt en als voor het grootste deel de moorden ook buiten de camera zijn, doet dat hen ook geen goed. Tja dit was dus geen boeiende kijkervaring!

Dit is een nieuwe versie van My Name Is Julia Ross (1945) die op zijn beurt weer was gebaseerd op het boek The Woman in Red van Anthony Gilbert. Waarom een film noir/ thriller in 1987 opeens een horror heet is mij niet duidelijk...maar het was wel een ouderwets plezierige ervaring. Werkelijk zal Mary Steenburgen echt zo wanhopige werkloze actrice zijn geweest, dat ze van blijdschap gewoon naar een afgelegen landhuis gaat voor een screentest met twee mannen? Het is geen slechte film maar het probleem is meer dat veel van de dingen wel bekend zijn...Ach een vrouw in nood, een happy einde en alleen de reden achter dit alles, weet je nog niet. Het wordt spannender in het laatste halfuur en er zijn een paar interessante wendingen. De film zelf is uiteindelijk gewoon een bescheiden werkje met veel moeite voor weinig resultaat Och de acteurs hadden er plezier in, de sets werken en er zijn een of twee verrassingen, waardoor het allemaal lekker wegkijkt!

Ondanks de lage waarderingen was dit zo slecht nog niet! Dit was nog best leuk en het zag er netjes uit maar het verhaal werd soms wel nogal chaotisch en verwarrend gebracht. Vier scholieren (Mouse, Scottie, Emily en Louis) krijgen van Ms. Persephone de taak om hun middelbare school schoon te maken. Toch is er iets anders aan de hand in deze middelbare school want hé... het is een horrorfilm! En wat laat zich ook wel raden, als men verwijst naar Persephone, Ammit of Dante's Inferno. Het is geen bloederige film, maar de film schuwt het bloed niet. Er zijn zowel praktische als een aantal (mindere) digitale effecten. Samen met een prima sfeer weet dit het desoriënterende verhaal te compenseren. Met een speelduur van ongeveer drieënzeventig minuten, was het precies voldoende om te bekijken , het had zeker niet langer moeten duren! De film gebruikt de schoolomgeving goed ,worstelt met zijn verhaal maar levert toch een best aardige horrorfilm op.

Film die zich afspeelt op het Schotse platteland, zes maanden nadat een mysterieuze neurologische aandoening heeft geleid tot een catastrofale pandemie. Een op microbudget post-apocalyptische overlevingsfilm dus. Waarin geen zombies maar een virus / ziekte voor problemen zorgt. De 'geïnfecteerden' komen, ongeacht hoe ze worden gedood, niet meer tot leven! Heel veel maak het niet uit want er wordt vol ingezet op de dramatiek van een driehoeksverhouding. De kwetsbare relatie tussen April en Daniel en de bedreiging ervan als een andere overlevende opduikt. De kleuren in de film zijn grauw en grijs en zijn veelal opgenomen met een wankele camera. Door die camerabewegingen zijn er momenten waarop je nauwelijks kunt zien wie, wie is en bij de nachtelijke scènes is het nog moeilijker om iets te zien. De personages zijn niet interessant, ja zelf een beetje saai. En ondanks dat het geen lange film is, voelt het wel alsof hij veel langer duurt. De regisseur doet haar best maar om eerlijk te zijn, vond ik het een beetje een vervelende film.

"Geronimo"

Ik heb best genoten van deze film, maar als ik heel eerlijk ben, was het niet de beste Film noir. Vrij standaard. Zeker, Bogart en Scott waren allebei absoluut dynamisch en hadden een geweldige chemie, maar het mist gewoon iets opmerkelijk zoals sommige van de beste film-noirs. Als er in deze film andere acteurs hadden gespeeld, zou het waarschijnlijk vergeetbaar zijn. Het drijft vooral op de charisma en de pittige dialogen van de twee hoofdrolspelers. De eerste helft van de film wordt in flashbacks verteld door het mannelijke hoofdpersonage, Captain Rip Murdock (Humphrey Bogart) aan een priester in een kerk. De conclusie volgt nadat je weer terug ben waar het begon. Ondanks dat de film veelal de herkenbare patronen van de film-noir volgt, is de amusementswaarde wel erg hoog.

OMG...Amateurisme ten top! Een stadje aan een meer moet elke 20-30 jaar (om interessant te zijn eigenlijk veel te lange tijd) iemand offeren om een ​​slang te sussen, waar we niets van komen te weten, of zelfs maar af en toe een glimp van zien. Een uitgangspunt wat logisch zou zijn in een 15e-eeuwse omgeving, maar redelijk belachelijk is in een moderne omgeving. Tjemig wat een puinhoop; een offer, Navy SEAL-team in het Midden-Oosten , archeologe die *KUCH* opgravingen doet, drugsdealers, en jonge mensen feestend op een boot. En waarom het beest die dan aanviel? Tja denk dat elk monster wel honger krijgt na 30 jaar? Poeh oké abominabele effecten kunnen nog aardig zijn maar het monster totaal onderbenut laten...? Amerikaanse soldaten maar raakschieten met een semiautomatisch geweer vanaf een afstand van slechts enkele meters, was te moeilijk? Tja deze film toont dus geen enkele vaardigheid; niet visueel, niet hoe je een verhaal vertelt en al helemaal niet hoe acteurs regisseert! Tja en als er géén zeemonster is (hoe slecht hij er ook uit had gezien) betekend dat...tja eigenlijk dat de film ook niets biedt!

Zo erg als de 1-sterrecensies is het niet! Maar er is wel een enorm niet-originele plot...Het speelt zich af in de buurt van de Florida Keys, met dudes en chicks op een jetski gaat het catastrofaal mis maar wat een opluchting redding is nabij...of toch niet? Een dik anderhalf uur later weet je dat de kustwacht van de Verenigde Staten de helden zijn van iedereen! De film beschikt over een competente cast en de cinematografie en het camerawerk zijn eveneens standaard maar netjes. Ach het heel eenvoudige verhaal, weet wat spanning op te bouwen. En wie houdt er niet van een film met een scène van een schattig zwemmend biggetje?

In vijf afleveringen volgen we een zombie-uitbraak die de huisgenoten en productiemedewerkers van een Big Brother-huis treft. Op gebied van zombieactie was het allemaal maar vrij voorspelbaar. Al komt dat misschien omdat we inmiddels al tien jaar verder zijn! Maar veel van die actie wordt geruïneerd door schuddende camerabeweging, dit helpt wel om het lage budget van de serie te verdoezelen, maar stelt daardoor op het gebied van gore een beetje teleur. Het beetje wat wel was te zien was, dan wel goed! Wat rest is de setting van de realityshow, het fenomeen Big Brother. Een televisieprogramma waar ik geen affiniteit mee heb gehad. En is voor mij niet interessant of herkenbaar genoeg, wat misschien de reden verklaart waarom dit een vrij hoge waardering krijg (maar zo hoogstaand vond ik het allemaal niet) en ik hier op zijn best maar iets middelmatig in zag.

Uitjes naar vakantiehuisje in het bos gaan in horrorfilms nooit goed. Er is altijd wel een gek persoon, een wezen, of in het geval van deze film, beide. De opzet is eenvoudig: zoon en zijn vriendje, dochter, vader en de veel jongere vriendin van vader gaan er even tussenuit. Het is geen slechte film maar helaas viel het mij een beetje tegen. In de openingsscène worden eigenlijk al de naamloze buurvrouw en het zombie-element onthuld. Wat rest is de nonchalante benadering van een eigenzinnige gezinsdynamiek. Wat men een beetje probeert te doen is om de rollen om te draaien. De kinderen zijn verantwoordelijker dan de ouders. Hier dus veel onverantwoordelijke volwassen en papa grappen. De climax is voor wat zombie-actie met redelijke goede bloed en gore. Enigszins opvallend is dat kinderen moorden maar afgezien daarvan is zijn er niet echt opvallende momenten. Voor een gedeeltelijk door crowdfunding gefinancierde film kent het een aantal leuke en bloederige scenes maar het was voor mij allemaal net iets te mager!

Beetje een frustrerende film. Deze horrorfilm volgt namelijk het toch wel uitgekauwde onderwerp over de hel van online daten. Een film waarin Alex, een jonge kantoor-mus die een groot deel van haar vrije tijd besteedt om via een Tinder-achtige telefoonapp met mannen te daten, oppervlakkig te praten en acceptabele seks te hebben. Die cyclus wordt doorbroken wanneer ze contact maakt met ene Kyle..met een "vreselijk" geheim. Dit is dus niet het meest originele idee maar bezit ook een aantal kwaliteiten, waaronder een sterke hoofdrol van Blu Hunt ("The New Mutants", "The Originals") Soms is er ook best goede sfeer, er zijn enkele seksscènes en het nachtelijke Los Angeles (er zijn geen stadsscènes overdag) zag er goed uit! De horror begint pas in het laatste deel en die is solide, hoewel ook niet zo bijzonder opvallend. Jammer dat het resultaat dus nooit meer is dan een beladen romance die zenuwslopend probeert te zijn, maar vooral faalt om meer pit in de film te krijgen.

Na een interessante opening waarin we verschillende oude beelden/foto's van zwarte-wit films zagen, belanden we bij een feest van actrice Rose Pettigrew in de "roaring twenties" Na wat flauwekul gaat zij met enkele vrienden naar een geheime ruimte voor een orgie die zo lang is verlengd dat waarschijnlijk deze soft-core scenes de duurste waren van de gehele film. Ze zijn in ieder geval de meest spannende momenten. Proest...! Ook denk ik omdat er niet genoeg budget was om twee vrouwen te betalen om naakt rond te blijven lopen, er één meisje werd vermoord. De rest van de film verplaatst zich naar het heden en zie je goedkoop ogende geile geesten. Het is een typische moderne Full Moon productie ongeïnspireerd, geen goede horror en ook niets spectaculairs. En met een script waar je, tenzij je héél véél talent hebt, denk ik niet veel meer mee kunt doen om er iets leuks van te maken.

Surrealistische minimalistische anachronisme (iets dat niet helemaal in de beschreven tijd past) De film is zo opgenomen dat er niet veel moderne gemakken aanwezig zijn. Er is een jaren 70-80 auto, ze 'faxen' en gebruiken een telefooncel. De meubels en kleding waar de film gebruik van maakt zijn eerder jaren 20-30. Het zorgt er voor dat de film niet synchroon loopt. Bewust gedaan denk ik, maar hierdoor wordt het ook een overdreven trage film. Alsof de term slow-burner een nieuwe definitie nodig had. Een film die ook gekenmerkt wordt door symboliek...goh een veerboot... Dus tja, hoewel er filmkwaliteiten aanwezig zijn, worden deze wel verspild aan een pretentieuze knoeiboel. Scenes doen je denken aan een film van Ingmar Bergman en een van Kubrick. Dat het gewoon weer een rouwmetafoor is die zich voordoet als een horrorfilm, doet de film verder ook geen goed! Visueel goed gemaakt maar door het langzame tempo en symbolische script slaagt het nooit om je aandacht vast te houden.

Weinig expliciet, niet schokkend het zijn zomaar wat opmerkingen uit berichten. Keken zij wellicht naar een andere film? Misbruik, verkrachtingen van een meisje of eigenlijk necrofilie door meerdere mannen, lijken mij doorgaans nu geen onderwerpen die in veel films aanbod komen. Laat staan dat ze ook gewoon vrolijk in beeld zijn. Dat de film dit op een nonchalante grappig manier brengt, waardoor het lijkt of dit de normaalste zaak van de wereld is. En dat er daardoor zelf enkelingen zijn die roepen dat het zieker moet? Is misschien wel de grote verdienste van deze film! Echter is dit eindelijk weer eens een zombiefilm die wel fascinerend, goed en wat nieuws probeert. Het was dan ook morbide mooi om te zien hoe al dat menselijk overschrijdende gedrag in een donkere kelder van een verlaten sanatorium werd getoond. Kleine minpuntjes zijn de aanvang van de film en iets teveel high-school perikelen waardoor het net iets te lang werd. Maar de verontrustend grimmige en cynische conclusie met muziek van The Liars was een volwaardige afsluiter! Prima film!

De Gallipoli-veldtocht, ook bekend als de Dardanellen-veldtocht, was de eerste grote operatie voor het, vanwege de Eerste Wereldoorlog naar Europa gestuurde, Australian and New Zealand Army Corps (ANZAC) en wordt vaak beschouwd als het ontstaan van het nationale bewustzijn in beide landen. Uiteindelijk zullen de landingen op Gallipoli een grote mislukking worden.

De Slag om Gallipoli duurde iets meer dan acht maanden en eiste bijna 500.000 slachtoffers, bij zowel Turken als geallieerden. Door het ernstig tekortschieten van politiek; de Britse minister van Marine Winston Churchill en de Britse minister van Oorlog Horatio Kitchener, blunders van het militaristische beleid o.l.v. legerofficier Ian Hamilton; chaotische gebrekkige voorbereiding van de operaties en enorme logistieke problemen werd het een volkomen mislukte actie.

Veel had het leger er blijkbaar niet geleerd want de ANZAC werden hierna naar Somme -offensief gestuurd waar legerofficier Hunter-Weston de leiding kreeg. De uitspraak van de officier ‘Casualties? What do I care for casualties?’ zeg natuurlijk genoeg! Maar de landing van de Anzacs waren wel belangrijk voor Australiërs en Nieuw-Zeelanders en vandaar dat deze tweedelige miniserie er één is van de vele over deze gebeurtenissen.

Tja we kennen dit verhaal natuurlijk al, het meeste wat er gebeurde weten we, en ook hoe het afloopt. Maar in deze miniserie volgt men niet het gebruikelijke plot van soldaten in de helse loopgraven. Nee, dit verhaal volgt de Gallipoli-campagne vanuit het oogpunt van vier (echt bestaande)oorlogscorrespondenten: de Engelsman, Ellis Ashmead Bartlett (Hugh Dancy), en de Australiërs, Charles Bean (Joel Jackson), Phillip Schuler (Sam Worthington) en Keith Murdoch (Ewan Leslie).

De serie geeft zo goed inzicht in de manier waarop de militaire leiding blunderende ten kosten van vele mensenlevens (en zich ook superieur voelen tegenover de 'kolonialen') Tevens probeerde men elk rapport tegen te houden of te censureren, voornamelijk om hun eigen tekortkomingen te dekken. Doordat je veel meemaakt samen met de vier journalisten, wat zij zien, ziet de kijker ook, was dit best doeltreffend!

Voor mij is dit dan ook tot nu de betere film/miniserie over Gallipoli. Niet alleen voelde ik als kijker dezelfde frustraties over de blunderende Britse leiding en de nutteloosheid van de missies, erg goed! Maar waren er ook fijne subtielere aandachtpunten te vinden; zo zag je soldaten uit een Indische Brigade en een Frans-Senegalese bataljon. Gelukkig gaat ook maar weinig tijd verloren aan liefdesverhaaltjes. Wel permitteert men een paar vrijheden in historische opzicht! Journalist Charles Bean in de frontlinie bij de bestorming op het strand, geef wel ruimte om meer oorlogsperikelen te tonen, maar is zeker niet gebeurd!

Ander puntje waar de miniserie wat last van heeft zijn de veldslagen. Zo wordt de opmars op de vlakke bij Krithia van minstens drieduizend Australiërs hier vertegenwoordigd door een paar dozijn figuranten. Tja grootschalige zijn nu eenmaal erg duur en als je geen B.o.B. budgetten bezit, moet je wat! Het toont dan ook vaak op een sobere manier de verschrikkingen van oorlog. Door te kiezen voor deze opzet van de film wist men op één of andere manier de gebeurtenissen beter of completer over te brengen.

Wie graag een oorlogsfilm/serie ziet met veel actie en oorlogsgeweld, krijg dat met deze niet al te veel, al was het soms best spannend, aangrijpend en zag de film er prima uit! Echter voor wie ook meer de achtergronden achter deze waanzin wil zien heeft hier een hele goede film/miniserie aan!

Duitse westerns zijn geen zeldzaamheid maar het zijn er ook niet veel en qua kwaliteit zitten ze regelmatig tegen tv-films aan. Bij deze film kan je zelfs afvragen is het er eigenlijk wel een, Duitse western? Het antwoord is; Ja en nee...Het speelt zich af in de moderne tijd, gezien de auto’s en wapens maar er zijn ook elementen zoals het niemandsland (de Israëlische Negev-woestijn), rotsen, het verlaten mijndorpje, de zes personages met minimalistisch dialogen en het dwarrelende stof, waardoor het er verdomd veel op lijkt!

De film begint als een bebloede jonge man met een metalen koffer en machinegeweer in de hand rond strompelt in de zonovergoten woestijn. Hij wordt gevonden door Charles Dump, een 'beheerder' van een verlaten mijnstadje in de buurt. Later arriveert er ene Mr. Sunshine die ook op de koffer uit is. Er ontstaat een wie-krijgt-de-koffer tussen drie mannen in de middle of nowhere. Dat wijkt niet echt af van de meeste westerns.

Het verhaal voor is simpel, sommige scènes gaan iets langer door en de verhaalvoortgang is soms wat herhalend. Maar ondanks dat het een gering budget bezat krijg je enkele actiemomenten en er is bloed. Een van de twee vrouwen is ook nog even zonder kleren te bewonderen. En de muziek komt van Krautrockband Can (de single die in de koffer verborgen zit was Tango Whiskey Man') Dat alles bij elkaar maakte dit een ongelooflijk vermakelijke western!

Tot op heden had ik nog geen dodelijke bijenfilms gekeken dus echt vergelijkingsmateriaal heb ik niet maar dit was op zijn best redelijk. De film komt echter nooit echt van de grond, zelfs niet in scènes waarvan wordt verondersteld dat ze spannend moeten zijn. Gedateerde speciale effecten helpen dan ook niet! Freddie Francis, is meestal een prima regisseur, maar zelfs hij heeft het hier moeilijk, hij doet wat hij kan! Zodoende probeert hij de Britse popcultuur (Al vroeg in de film verschijnt de Britse rockgroep The Birds) te versmelten met de moordende bijen. Daarnaast laat hij het leuke kopie van Suzanna Leigh op onderzoek gaan. Ze is mooi, maar dat is ongeveer haar beste eigenschap.Helaas vond ik ook het script rammelen want als in de uitleg wordt verteld dat Ralph Hargrove op de hoogte was, lijkt het niet echt logisch dat ondanks gebrek aan liefde zijn vrouw Mary zomaar laat vermoorden. Uiteindelijk was het plezierig maar middelmatig kijkvoer.

“This time’s for real, unlike your tits!”

Ondanks dat erbij deze film een interessante en goede poster is e zien lijkt het niets minder dan een no-budget slasher-film te zijn, Zo eentje waar een groepje horrorfans een videocamera kopen en zelf aan de slag gaan met alle gevolgen van dien. Oftewel een amateuristische minimumvereiste aan productiewaarden. Delen ervan zijn onscherp en soms is het moeilijk om dialoog te horen vanwege de slechte geluidskwaliteit. Nu zijn de sleazy dialogen en domme humor ook geen al te groot gemis! Tenminste ik vermoed dat het een komedie moest zijn?

Het plot, als je daarvan kan spreken, is zo'n beetje een typische slasher-film; Pubers gaan naar het bos en worden in stukken gehakt door een kerel met misvormd gezicht wat duidelijk een masker was.(geen idee waarom men hem de "Geitenman" noemde?) Na een paar vrij eenvoudige openingsmoorden zijn we overgeleverd aan de amateurs die op weg zijn naar Florida. Voor een half uur zie je alleen maar geneuzel in en uit de auto. De groep stopt hun auto's nadat er een kapot gaat en besluit door te gaan met het roken van wiet, drinken en neuken in het bos. Dat was behoorlijk slecht!

Vooral een echt irritante, lelijke dikke man. Die je ook nog trakteert op een behoorlijk ranzige seksscène waar te vaak zijn afschuwelijke achterkant was te zien. Hij en de andere oninteressante personages zijn de reden dat het snel behoorlijk eentonig wordt, ondanks de korte looptijd en alle spetterende praktische FX.

En dat was jammer want die effecten zijn redelijk goed voor zo'n laag budget Onder de hoogtepunten zijn een man die een pijl door zijn achterhoofd en uit zijn mond krijgt en er werd zo hard op de buik van een zwangere vrouw gestampt dat haar foetus eruit springt. Echter een man waarvan zijn gezicht aan flarden werd gescheurd in een automotor terwijl de auto was uitgeschakeld...? Ach het is wat het is en dat is helaas niet veel!

Slasher in Amerikaanse stijl van de Spaanse José Ramón Larraz, Je weet hoe het gaat...Een weekend vol plezier verandert voor zes twintigers Euh... tieners ( inclusief hun verplichte onnozele stoner-maatje) in een nachtmerrie vol bloedige terreur. Een mysterieuze lifter...een lekke band en een afslag het bos in, doet ze belanden bij een verlaten landhuis. De hele film voelt aan als iets dat begin jaren tachtig is gemaakt en qua verhaal is niet heel bijzonders maar eigenlijk wel best vermakelijk. Veel moordscènes bevat de film niet, er is weinig bloed en de kills zijn niet zo heel opwindend, wel is er nog wat naaktheid. Als je niet weet wat je nog meer met het midden van een script moet doen, gooi er dan een droom-seksscène in, toch? Wat de film helpt, is een vleugje vreemdheid. Een autowrak als heiligdom, doodskisten in de kelder, talrijke foto's van een mooie vrouw aan de muur, een steeds groter wordende scheur, een plakboek met lijken of constante redeneringen van de personages waarom ze in huis zouden moeten blijven. Door die vreemde inspanningen werd dit eigenlijk een best plezierige film waar ik op de een of andere manier geen hekel aan kan krijgen.

Voor elke actie is er een reactie, en een atoombom-test in de Zuidelijke Atlantische Oceaan zet een gebeurtenis in gang dat iets enorm in het noordpoolgebied, bevroren in het ijs, nieuw leven ingeblazen wordt en gaat daarna op weg gaat naar het tropische zuiden. Onderweg vecht de bidsprinkhaan met jets, vernietigt gebouwen en voertuigen en landt boven op het Washington-Monument. Een typische jaren '50 film met een gigantische monster. Met dat monster, een bidsprinkhaan, is in feite niets mis, het is inderdaad een wrede carnivoor en een gigantische zou dan ook een goed monster zijn. Helaas zijn het verhaal,(een mysterie oplossen wat al lang en breed bekend is?) het acteren en de duidelijke koude oorlog symboliek, die van deze film geen goede of aardige maken.

Curiosa uit de jaren '80. Als film ons iets heeft geleerd, is het wel dat meteoren niets dan problemen zijn...staan zen iet op het punt om de aarde te vernietigen, bezitten ze wel een vervelende bezoeker uit een donkere uithoek van de ruimte. Aan Charles, een tienerjongen en fan van monster en horrorfilms, om de dag te redden van het monster als alle anderen falen. Het komt uit de tijd waarin amateurfilmers met camcorders zelf aan de gang gingen. Dit is ook zo'n amateurfilm maar is vrij uitzonderlijk door het feit dat het ontwerp van het wezen en gore-effecten Om een idee te geven; 14 minuten in de film en iedereen is bloederig in stukken gescheurd of opengereten...dood. Hierna ga je lekker ongedwongen vooruit, met de dagelijkse bezigheden van de personages aka potentiele snacks voor een hongerige Alien. Dit is onmiskenbaar een goedkoop gemaakte, low-budget film. Er zijn geen opvallende acteurs, (maar het acteerwerk weet daadwerkelijk bekwaam te zijn) heel weinig locaties en een vrij eenvoudig verhaal. Het is geen geweldige film maar het is met veel liefde gemaakt en de effecten zien er geweldig uit. Alleen de grootste kniesoor zal bij deze film over van alles vallen, een ieder ander heeft een zeer vermakelijk tijd!