Opinions

Beangstigend leuk staaltje parodie op zelfvoldane 'influencers' gecombineerd met found footage horror!

Hoofdpersoon (en co-schrijver/regisseur)Joseph Winter speelt Shawn Ruddy een social media idioot aka vlogger Op zijn online kanaal Wrath of Shawn deed hij alles om volgers of nog belangrijker sponsordeals te krijgen, maar hij gaat te ver en verliest deze...Nu wil Shawn een comeback, dus sluit hij zichzelf op in het naar verluidt spookachtige Death Manor dat ooit toebehoorde aan de verliefde dichteres Mildred Pratt uit de 19e eeuw. Geen groot raadsel wat er staat te gebeuren...!

De makers weten het hele YouTube/streamer-persoonlijkheidsgimmick PERFECT...te verbeelden! Van het overdreven gedrag, het constante pluggen van merch, de no-shame-houding en het nep- en oppervlakkige karakter van de influencer-cultuur. Geen idee hebbende van zijn eigen gedrag; gedrag waardoor hij in de eerste plaats in de problemen kwamen!

Nu is found-footage niet direct mijn ding. Vele gebruiken het formaat omdat het goedkope manier is om te filmen en vaak al niet eens met een suggestie angst weten op te wekken1 Echter er zijn altijd uitzonderingen (en de laatste jaren zijn dat steeds meer!) En deze hoort daar ook bij! Meneer en mevrouw Winter gingen voor authenticiteit, het lijkt echt op het soort YT-livestream dat je online zou zien. En om je idee te geven; het is een soort mix van de bovennatuurlijke angsten van The Blair With Project , de CCTV-terreur van Paranormal Activity en de "spookhuis"-waanzin van The Evil Dead.

Maar naast een verrassend slim gestructureerde found-footage-film was het ook een heerlijke horrorfilm. Als de subtiele angsten niet langer subtiel blijven is het genieten geblazen! Ja er is een hoeveelheid bloed, een legio aan monsters en een paar erg gave jumpscares! De griezelige dingen zijn terecht griezelig. Wat de film ook helpt is de horror-komische toon. Het weet een behoorlijk goede balans tussen de twee te vinden. En de grappen zijn goed en doordacht! Het feit dat ik me op geen enkel moment heb verveelt en als iemand die normaal niet zo'n grote fan is van dit soort films, had ik hiermee een geweldig avond!

Hmm, tja een moderne grindhouse-film is deze biker/horror/sexploitation-film misschien nog wel. Kritiek op het acteren of dialoog is dan ook eigenlijk oneerlijk want slechte cinematografie en vreselijk acteren zijn daar eerder een must. Verder zijn er topless vrouwen en het oogt heel erg jaren ’70. De filmmakers beweren dat ze het op de ouderwetse manier hebben gedaan met apparatuur uit die tijd om de drive-in & grindhouse sfeer te creëren. Lees; goedkoper! De drie B's; bloed, borsten en een beest zijn ook aanwezig maar de gore is knullig als het al in beeld is, het beest is zelfs nog knulliger, wat dus rest zijn borsten. Maar die worden gepresenteerd als striptease en hebben maar weinig meerwaarde voor de film. Wat dus overblijf zijn wat grove seksueel getinte opmerkingen en wat verwijzingen naar Nazisme. Nu kwam ik er achter dat er blijkbaar twee versie van de film zijn. Welke ik heb bekeken weet ik niet maar de Grindhouse Cut was de on-geknipte versie. Uiteindelijk denk ik wel dat de film precies deed wat het wilde, een vreselijke film zijn met een beetje gevoel voor humor.

Een horrorfilm over een bed is op zich al vreemd. Echter Death Bed is nog vreemder; het is namelijk een vreemde mix van exploitation, sprookjesachtige poëzie, zwarte komedie en art-house pretenties. Geschoten in een droomachtige atmosfeer die zeker niet misstaat bij een film over een bed. De scenes variëren van goedkope en slechte naar mooie en goede momenten terwijl er consequent rare keuzes worden gemaakt. Daardoor krijg de film een zonderlinge uitstraling. Bizar zijn ook dat de meest belangrijke punten van het verhaal via een voice-over worden overgebracht door een kunstenaar die gevangen zit in een verborgen nis achter een schilderij. Hij verklaart de oorsprong van het verhaal maar zijn eigen bestaan achter het schilderij ​​blijft mysterieus. Een van die rare keuzes waarover ik sprak, was bijvoorbeeld ook dat deze "Artist" rechtstreeks tot het Death Bed spreekt. Maar het is niet alleen deze eenzijdige conversatie, ook bij de andere personages horen we vaak wat ze denken. Het mogen duidelijk zijn dat niet alles werkt, dit komt tevens omdat de kwaliteit van beelden van de ene scène naar de andere veranderd, wat resulteert in een film die niet meer dan een paar goede momenten bezit. Door wat bloed en naakt en de speelduur blijft de film nog wel bekijkbaar. Met dat rare, droomachtige gevoel dat de horrorfilms uit 1970 wel meer hebben, een goedkope premisse, een aanstekelijke titel en de lange weg die de film heeft moeten afleggen om het publiek te bereiken, er is begonnen met filmen in 1972, pas voltooid in 1977 en tot 2004 niet uitgebracht, is het een film die je echt leuk wilt vinden. Het probleem is dat niets in de film consistent genoeg is om ook echt leuk te zijn en daarom eindigt je met een bizar filmische experiment.

Gunnar Hansen de man achter het masker van Leatherface was bezig met het schrijven van een script voor een film toen hij in 2015 kwam te overlijden. Dit script is in handen gekomen van regisseur/schrijver B. Harrison Smith. ( wie?) Deze heeft het script verder bewerkt. Nu wil ik niet zeggen dat de gehele schuld bij de regisseur ligt maar hier zijn het verhaal en de productie toch behoorlijk slecht! Sommige tekortkomingen van de film kunnen meer om budgettaire reden slecht zijn maar dat neemt niet weg dat de film erg onsamenhangend is en dat er veel elementen zijn die schreeuwen om meer uitleg!

De mooiste horror-beelden kwamen van 9 opgesloten ontvelde lichamen, maar waarom zaten ze daar? Wat was de bedoeling van hen? Een gevangene eet een lijk dat uiteengereten is maar door wie? Opeens zien we een wezen via het plafond achter de de gevangenen uit een cel kruipen. Waarom en wie is die jonge jongen die een EMP-apparaat in een bewaker propt? En er zijn er nog heel wat meer! Om nog niet eens te spreken van de vele plotgaten!

Maar ook andere gedeeltes in de film zijn gewoon te mager om van een goede film te spreken! De twee hoofdpersonen dalen opeens af via de kabel van de lift (oh, ze omwikkelden nog wel hun hand met een doek) En terwijl ze naar beneden glijden vuren ze willekeurig hun pistolen af om blijkbaar gevangenen te vermoorden. Ja,ja...De complete film is daarnaast ook nog eens te donker, waardoor veel niet duidelijk te zien was. Al gebeurd er nu ook niet overdreven veel! Bloed is er amper! Wel een stel blote borsten maar ook deze waren eigenlijk zonder reden te zien.

Het enige wat deze film nu nog enigszins leuk maakte was de overvloed aan horror- en B-filmacteurs, waarvan sommige slechts een korte cameo hebben:
Tony Todd (Candyman) (Nog zo'n niet opgehelderd element) Kane Hodder (Jason Voorhees/Victor Crowley), Barbara Crampton (Re-Animator), Dee Wallace (The Howling), Bill Moseley (TCM2 en House of 1000 Corpses), Sid Haig (Spider Baby, House of 1000 Corpses) regisseur/producer Lloyd Kaufman (The Toxic Avenger) Camille Keaton( I Spit on Your Grave) Vernon Wells (Fortress ,Commando) Felissa Rose (Sleepaway Camp) R.A. Mihailoff (Leatherface3) et cetera.

De lijst is lang en eigenlijk kan je wel stellen dat elke acteur of actrice op één of andere manier iets met horror heeft te maken. Helaas... maar het is daardoor nog steeds geen goede film. Nee sterker dit was belabberd slecht!

Originaliteit is zeker niet de sterkste troef van deze film! Nee, het is vooral een mengelmoes van aanverwanten films waarin grandioze speciale effecten en daverende Actie te zien waren. Zelfs de personages dragen namen van die illustere collega`s, zoals Jack (Joe) Dante, Ridley Scott, (omgekeerde van Ridley Scott) Sam Raimi en John Carpenter. Misschien is het cheesy maar ik kon het zeker wel waarderen! De verdere film is uiteindelijk één groot excuus om een ​​gigantische robot mensen te laten doden. Maar hé, een film waarin een gigantische robot jaagt op zijn slachtoffers door hun angst te volgen in een enorm torenblok is onmogelijk saai te noemen! Voordat hij op 29-jarige leeftijd 'Death Machine' schreef en regisseerde, was de Britse filmmaker Stephen Norrington een begaafd kunstenaar van speciale effecten, betrokken bij films als Aliens, Hardware, Lifeforce enz. Technisch gezien lijkt de film dan ook veel duurder dan dat hij in werkelijkheid moet zijn geweest. Daarnaast was er ook een geweldige soundtrack van techno-industriële muziek. Dit was dan ook prima 90's cyberpunk-trash.

Laat ik beginnen met dat Death Note-film niet een heel slechte film is. De film is losjes gebaseerd op gelijknamige Japanse manga. Geen idee hoe die is, aangezien ik alleen films kijk en bijna geen series. Maar ik denk dat als je een groot fan van de manga en/of anime bent, deze film niet echt aanraden is. Echter mankeert er ook veel aan de film. En is het zelfs een beetje regisseur Adam Wingard onwaardig. Dit komt doordat er door het plot heen gejaagd wordt, zonder veel aandacht te schenken aan de motivaties van de hoofdpersonages. Zodoende wordt het schaakspel tussen Light Turner en de superdetective L (Lakeith Stanfield) nooit echt spannend. Light Turner wordt overigens gespeeld door volstrekt irritante Natt Wolff (wat dus ook afbreuk doet aan de film) Hij mist gewoonweg charme. De regisseur toont wel enkele schitterende scènes die, weliswaar aan Final Destination doen denken maar uiterst beklijvend in beeld zijn gebracht. Die verscheidenheid aan moorden die elkaar in sneltempo opvolgen, laten de motor van de film draaien tot de grote climax. Het meest positieve geluid is de vertolking van Willem Dafoe, want die is één woord, perfect! Doodsgod Ryuk, een computercreatie, verblijft altijd op de achtergrond in het donker, waardoor er een prima onheilspellend sfeertje rond hem hangt en telkens als Dafoe het woord neemt, domineert de vreselijke ijzigheid in zijn stem. Dit liet een sterke indruk achter. Zoals gezegd, is de film niet slecht, maar vooral te veel veramerikaniseerd in combinatie met een te mager scenario. En valt daarom ietwat tegen, iets wat ik ook totaal niet verwachtte van deze regisseur.

Weet het niet zo goed, het was oké denk ik. Het is duidelijk een klucht om je te laten lachen met een absurde situatie die humoristische misverstanden opleveren. Tenminste het neigt naar absurditeit, maar gaat nooit echt helemaal voluit met de horror en blijf een beetje hangen in zijn boodschap (natuur en persoonlijk gewin, arm en rijk) Dolgraag had ik een echt verknipte eenhoornfilm gezien, dat had erg cool geweest.

Found footage is een van de gemakkelijkste en regelmatig ook goedkopere vorm van horrorfilms. De films bezitten of onbewerkt beeldmateriaal van een handcamera die altijd mee gaat of het is in documentaire-stijl waar je de zogenaamd gevonden beelden krijg te zien, te vergelijken met Cold Case Files- serie. oftewel mockumentary. Deze combineert dat een beetje door ene Meagen een videodagboek te laten bijhouden en homevideo's en pratende hoofden over haar te laten vertellen. Op IMDB staat de releasedatum van deze film op 2022 maar oorspronkelijk werd het in 2012 opgenomen. Geen goed teken natuurlijk als een film tien jaar op de plank blijf liggen! Misschien voelde het toen ook frisser en origineler (al heb ik sterke twijfel) aan. maar nu is het niet bepaald meeslepend, zelfs als er een Ouija-bord verschijnt, gebeurt er niets engs. Het resultaat is een film die gewoon beelden achter elkaar plaats waardoor The Death of April het video-equivalent is van achtergrondgeluid.

Geregisseerd door Daniel Scheinert, wat de helft is van het team dat verantwoordelijk was voor het eigenzinnige Swiss Army Man (2016) Maar waar die film me compleet verraste, blijft dit meer een sympathiek probeersel. Kwam dat doordat beide Daniels elkaar in de vorige film zo goed aanvulde? Enfin, de hele film draait om de oorzaak en omstandigheden rond Dick's dood. Echter die 'onthulling' blijkt uiteindelijk te draaien om een enkele grap. Ietwat flauw en één die ik meer had verwacht in een komedie voor jeugdige kijkers. Misschien lag het ook beetje aan mij en pakte de film me niet genoeg, omdat ik me afvroeg na de 'onthulling'; 'waarom' dan het vorige? Ook laat de regisseur zien dat hij zijn klassiekers kent! De hele film is overeenkomstig met 'Fargo' (light) van de Coen Brothers maar daarnaast zijn de scenes rond de auto duidelijk een verwijzing naar Psycho en Pulp Fiction (die dan ook bij naam wordt genoemd) Verder kabbelt de film maar een beetje door, terwijl je de hoofdpersonen volgt die wanhopig proberen om de rotzooi op te lossen die hun leven dreigt te vernietigen. De begeleidende muziek van Staind, Creed en Nickelback uit eind 90's / begin 2000's helpen nu ook niet echt! Ze waren nu niet echt iets positiefs! Tja het werkte voor mij gewoon niet goed genoeg!

Regisseur Darren Lynn Bousman (ja die van de SAW-franchise) neemt de kijker mee naar een mysterieuze vakantie-locatie van de exotische stranden een Thais eiland waar men vreemde tradities beoefend. Maggie Q die voor de tweede keer in 2020 komt vast te zitten op eiland (deed ze ook al in Fantasy Island) speelt hier de hoofdrol. Luke Hemsworth (de oudste en ik denk de minst getalenteerde van de Hemsworth) Uiteraard is er iets aan de hand, en dit wordt veroorzaakt door een lokaal mythologisch "bijgeloof" waardoor er een handvol verontrustende en beangstigende momenten zijn te zien. Misschien dat een klein beetje meer informatie de film ook iets beter had kunnen maken. Hoe werkt het offer? Wat voor monsterlijke foetus droeg Christine? Deze vragen hadden zijn minst toch voor meer horror kunnen zorgen. Maar ach... de film weet nog best redelijk wat genreplezier op te wekken!

Eerlijk gezegd heb ik een zwak voor horror-reimagines van bekende (Disney) rechtsvrije -figuren. Niet dat dit nu de meest perfecte films zijn. Het bescheiden budget is vaak wel zichtbaar maar dat gezegd hebbende is de regisseur denk ik wel een genreliefhebber. Want Jason Brooks maakt namelijk al eerder de fan-film "Friday the 13th Vengeance 2: Bloodlines" (2022) speelt regelmatig monsterrollen en doet special effecten.

Het is duidelijk dat de filmmakers moeite hebben gestoken in deze "De dood van Sneeuwwitje" Het combineert het welbekende Grimm-verhaal met enkele kleine grappen, actie, heerlijke cheesy praktische effecten en de kostuums van de Boze Koningin (Chelsea Edmundson) mogen er ook best wezen. Natuurlijk zijn er momenten waarop te zien is dat de decors wat minder kwalitatief zijn en sommige CGI is ook wat slordig

Bijkomend voordeel is dat Brooks, mede-eigenaar is van Real Fiction Studios FX, dus de film bezuinigt niet op de praktische effecten van het geweld en bloederigheid. Een ander iets is dat de misstap van de Disney's live-actionfilm hier ook niet aan de orde is. CGI-dwergen zijn niet betaalbaar dus worden de zeven dwergen vertolkt door acteurs met dwerggroei behalve de kolossale "Tiny"

De acteerprestaties waren niet slecht, Sanae Loutsis is geloofwaardig als Sneeuwwitje en zo te zien had Chelsea Edmundson er veel plezier in om de boze koningin te sjoelen. Helaas was de romantiek met de Prins minder goed. En ik moet zeggen dat de film van bijna twee uur, de tijdsduur net iets te veel van het goede was. Er zijn dus soms tempoproblemen. Ja deze bloederigste interpretatie van "Sneeuwwitje" was een B-productie echter staat die B nooit voor goed of slecht. Dit was zeker geen slechte film!

Het fijne wie-deed-het verhaal uit het gelijknamige boek van Agatha Christie rond detective Hercule Poirot (Belgisch niet Frans). Hercule Poirot de scherpzinnige speurneus reist regelmatig naar exotische landen. Hier gaat hij dus Egypte voor een toeristisch vaartochtje over de Nijl met de typische sfeer van begin vorige eeuw. Uiteindelijk val er een dode en kan Poirot zijn " les petites cellules grises' aan het werk zetten. De cast bestaat bijna volledig uit bekende sterren vaak van wereldformaat. Sommigen hebben daarom ook slechts maar een kleine bijrol; zo heeft Bette Davis maar een kleine rol. De latere Bondgirl Lois Chiles is lekker kil en haar dood is gewoon onvermijdelijk. Daarbij had ze ook al met Mia Farrow samen gewerkt in The Great Gatsby (1974) Angela Lansbury (zelf jarenlang te zien als detective/schrijfster Jessica Fletcher in Murder, She Wrote) gaat aardig los als de aangeschoten, onverbloemd kwebbelend over seks, schrijfster. Enfin...uiteindelijk draait het natuurlijk om de interpretatie van Hercule Poirot door acteur Peter Ustinov. En ondanks dat bepaalde karakteristieke kenmerken niet klopte of niet aanwezigheid waren, (David Suchett is voor mij nog steeds de beste ) deed hij het zeker niet slecht! Acteur Ustinov zal dan ook nog tot vijf maal toe in deze rol terugkomen. Ja dit was een prima Agatha Christie ‘whodunnit' uit de oude doos!

Als ik de recensie erop nalees zou de film niet goed zijn door; een te grote sterrencast, was het verhaal niet geslaagd, omdat er te weinig actie was, dat de moord pas laat wordt gepleegd of dat de dader voorspelbaar was. Voor het meeste daarvan was dat nogal flauwekul!

In de eerste plaats was dit een vrij accurate adaptatie van het boek. Dus ja de moord zit niet direct aan het begin. Verder is het de typische opzet van het oer-klassieke moord-mysterie: de kijker krijg de hints te zien die uiteindelijk aan het einde aan elkaar worden geknoopt door de beroemde speurder Hercule Poirot. Oké niet nieuw misschien zelfs ouderwets maar de film werd er niet minder goed door!?

Ditmaal raakt Poirot betrokken in een moorddadige liefdesdriehoek tijdens een vakantie in Egypte. Die tijdens een plezierreisje aan boord van de rivierboot S.S. Karnak op de Nijl tot een dodelijk hoogtepunt komt. Tja voorspelbaar...? Het is een verhaal uit 1937, de kans is dus groot dat het verhaal bekend is of dat je net als ik de versie uit 1978 en de David Suchet-aflevering (Seizoen 9) uit 2004 heb gezien. Dus ja ik was al op de hoogte van de 'wie' maar er daarom minder van genieten?

Wat de grote sterrencast betreft...dit soort films leent zich erbij uitstek voor, in de 1978-versie was het niet veel anders. Positief was dat het duo French & Saunders niet werd gevraagd om lollig te doen! Er zijn genoeg psychologische spelletjes die onderling worden gespeeld. Daardoor blijft het boeiend om naar te kijken. En persoonlijk vond ik de lichte erotische scenes tussen Linnet Ridgeway-Doyle (Gal Gadot) en Simon Doyle (Armie Hammer) goed.

Uiteraard is het een nieuwe interpretatie dus zijn er ook wat aanpassingen; zo start de film in de loopgraven van 1917 tijdens de eerste wereldoorlog. In die intro verklaart men het een en ander over Poirots relatie met vrouwen en het geheim van zijn beroemde snor. Branagh vertolkt wederom een vrij ernstige Poirot en samen met de psychoanalytische insteek tilt dat de film zeker boven het niveau van een meer routineuze adaptatie uit.

De kostuums, setting, muziekkeuze en de cinematografie zijn allemaal mooi tot heel mooi gedaan. De film geeft een goed beeld van vervlogen jaren '30 en dat draagt mooi bij aan het verhaal en de sfeer. Misschien was het iets mooier geweest als men op locatie had geschoten. De piramides van Gizeh, de Aboe Simbel-tempels en bij de boot de achtergrond van de rivier en lucht komen nu uit de computer. Ach zo slecht zagen deze er niet uit!

Tja voor het mysterie had ik deze film niet hoeven kijken. Maar deze tweede verfilming van de Agatha Christie is als oer-klassieke whodunit wel zeer fijn!

Kijk zo zie ik films toch graag! Bloederige en gewelddadige low-budget! Een retro-geïnspireerde wraakfilm die blaxploitation mixt met grindhouse--B-horror. Het zijn de jaren 70 en ergens in Tennessee is Brandon Cobbs net ontsnapt uit de gevangenis. Hij wordt opgepikt door zijn zus Angela en broer Clarence en de perfecte plek om te schuilen, is een oude boerderij die leeg staat....tenminste dat denken ze! Vanaf dat moment stopt het geweld zelden! Schietpartijen, steekpartijen, een afgehakt hoofd als wapen noem maar op...! Geheel gedaan met uitstekende praktische effecten. Zonder CGI! Het was precies wat ik nodig had! De nieuwsberichten en radioadvertenties uit de jaren 70 voegen nog wat extra welkome smaak toe! En door de vrolijke hoeken van waaruit het is opgenomen. maken meteen duidelijk dat dit cinema is gemaakt door mensen die wel weten wat ze doen! Een echte traktatie! Wel jammer is dat de jazz-funkscore in de openingscredits verdwijnt voor elektronische Noise. Al was die ook passend en zeker niet slecht! Tjonge dat een blanke, Britse regisseur (Charlie Steeds) sociale commentaar over twee werelden die met elkaar in botsing komen zo goed wist te laten zien! 78 min vliegen voorbij! JA van kannibaal KKK-leden die op allerlei bloedige manieren worden gedood, werd ik ontzettend bij!

Yûji Shimomura die als actie-regisseur betrokken was bij de film 'Versus' brengt als eerste eigen film samen met de ster van die film, Tak Sakaguchi, een film die sterk daarop doet lijken. Gebaseerd op een manga zie je in de film Grave (Tak Sakaguchi), een ronddolende krijger een mystieke kist uit een tempel stelen. Door dit object de spil te maken in praatjes en de gevechtscènes deed het mij wat denken aan de films als Django (doodkist) of Desperado (gitaarkoffer) Die beide films zijn meer westerns, zo daar houd ook direct elke verdere vergelijking op. Want dit is een geheel ander soort film...een fantasiefilm met veel actie en een paar horrorelementen. Wel een film waar de verbeelding iets meer bij moet worden aangesproken want de achtergrond van de personages hun redenen leer je niet altijd evengoed kennen. Maar hé... als je getrakteerd wordt op vampierninja's in een gigantisch spinnenweb, geweerzwaarden of een pulserend zwaardgevest met een ondeugende onderliggende gedachten en zelfs vreemde stop-motionanimatie, dan hoor je mij niet klagen! De gevechten hebben een goed tempo en de hamerende metal-soundtrack op de achtergrond zorgt bovendien voor de nodige dosis adrenaline. Tak Sagauchi is te gek in de gevechten en krijgt zelfs wat steun van Kentaro Seagal (de zoon van Steven) die een van de vele mensen speelt die de kist proberen te stelen. Ja de filmmakers gooien, ondanks wat een redelijk laag budget moet zijn geweest, van alles op het scherm en laten de film er fantastisch uitzien. Dit wordt ook gedaan met weinig CGI, het werd alleen gebruikt om bepaalde aspecten te verbeteren en de fantasierijke finale te realiseren. De film 'Versus' kwam eerder uit (en deze zal geheel begrijpelijk ook daarmee vergeleken worden), maar gek genoeg heb ik van deze film nog meer genoten!

Eerlijk gezegd Ik wist niet wat ik moest verwachten van deze film. Enerzijds regisseerde Matthew Ninaber ook twee zeer matig ontvangen films maar de andere kant was hij ook de man in het pak van het wezen in een van mijn favoriete films van het jaar, Psycho Goreman. Dus hij zou het een en ander moeten weten over het maken van een praktische monsterfilm, toch?

In feite is het eerste halfuur grotendeels een door videogames beïnvloede actiefilm, waarin een team van Canadese huurlingen gedwongen wordt om het op te nemen tegen vijandige goed uitgeruste Oost-Europese militie. Dit is helemaal niet slecht gedaan voor een low-budget film en dient om te laten zien hoe gevaarlijk de menselijke schurken zijn. Zodra ze de faciliteit binnenkomen, wordt het een drievoudige strijd, aangezien beide partijen met het wezen, Adam (Matthew Ninaber) krijgen te maken.

En dit monster van make-up en special effecten kunstenaar Audrey Barrett (Leprechaun Returns, PG ) was zeer effectief! Toegegeven, een beest dat blind is en jaagt op geluid begint een beetje te veel gebruikt te worden. En hoewel niet zo bloederig als ik had gehoopt, vergiet de film zeker wel bloed en houdt ook het tempo redelijk hoog. De film heeft ook wel wat gemeen met Resident Evil of eigenlijk nog meer met films als The Terror Within (1989) en Creepazoids (1987) Niet verkeerd dus!

Het basisplot is dus al eerder gezien, maar Ninaber slaagt er eveneens in om met een paar wendingen te verassen. En er is een verwijzing naar de Nephilim, maar dit wordt snel weer losgelaten en niets mee gedaan. Dat was jammer want die verhaallijn had potentieel! Ook lukt niet helemaal om de claustrofobische en dreigende omgeving iets meer naar voren te laten komen. Desondanks was dit een erg leuk stukje monsterchaos!

Fijne kerst-anthologiefilm in de vorm van een adventskalender. 24 dagen - 24 attributen Elk vertegenwoordigt een deurtje en achter elk daarvan is een kort horror- filmpje van 5 minuten te vinden van uiteenlopende regisseurs van over de hele wereld. En dan zijn er ook nog twee bonusfilms die in de aftiteling zijn verborgen. Wel is er regelmatig gebruik gemaakt van moderne CGI en de beelden waar de deurtjes zich bevinden bestaat geheel uit computerbeelden.

01. "A Door Too Far" van de (voor mij) onbekende regisseur Dominic Saxl. Ondeugend jongetje krijg niet genoeg van advent-chocolade, straf volgt uiteraard! Een licht zwart (grijs) humoristisch verhaal waarbij de camera vakkundig meebeweegt met de hoofdpersoon en zijn blik. Goed begin!

02. "All Sales Fatal" van regisseur Michael Varrati (veel gedaan tot aan zelfs iets voor Disney toe, maar niets opvallend) "Haven't you heard gendering is over?" De winkelfrustraties van Claire (Tiffany Shepis) op Kerst. Een humoristische en een bewust overdreven kijk op rolbevestiging en consumptie. Beperkt, maar niet slecht.

03. "Aurora" van de Servische regisseur Lazar Bodroza (van het fantastisch A.I. Rising, 2018) De regisseur is bezig met een nieuwe film (met dezelfde titel) dus vermoedelijk had hij weinig tijd of deed aan ongegeneerde reclame want hij plaats dit filmpje gewoon in die wereld. Geen kerstthema? Het is vergeven want de uitstekende effecten maakte indruk!

04. "X-mas on Fire" van de Duitse regisseur Florian Frerichs (zijn film Das letzte Mahl, 2018 bezit een flinke hoge rating?) Dit was een Reservoir Dog-achtige overvalfilm met een achterstevoren verteld verhaal, die eindigt in gezang. Dankzij een gladde uitstraling ziet het er mooi maar ook kunstmatig gestyled uit. Goed gedaan.

05. "Villancicos" van de Mexicaanse regisseur Isaac Ezban (van één van mijn favorieten films Los Parecidos, 2015) Filmpje dat zich afspeelt rond het ziekbed van een jongentje, het enige dat hem in leven houdt; het zingen van een kerstliedjes. Het levert een unieke mix van de feestdagen en waanzin op, alles eraan is goed, alleen het idee slijt snel. Vijf minuten blijkt opeens erg lang te zijn.

06. "Joy To The Girls" van de Spaanse regisseur Sonia Escolano (er staan volgens mij een paar niet succesvolle erg films op haar naam) Op Kerstmis ontmoet een nerveuze man drie mooie vrouwen. Alles is elegant kleding, kapsels, interieur, kleuren met goudtinten, Spaanse muziek en de bewegingen van de acteurs. Oeps... oh ja we waren een horror aan het maken?

07. "The Hunchback of Burg Hayn" van de regisseur Bob Pipe (het korte filmpje The Monster, 2015 en Soul Reaper, 2019) Het verhaal van een gebochelde man die men op de brandstapel wil verbranden maar er is misschien redding in een kerstpardon. Een heerlijk en mooi gemaakt zwart-wit filmpje. Ode aan de stille monsterfilm van weleer.

08."Family Matters" van de Belgische regisseur Steve De Roover (van de documentaires Forgotten Scares en de aankomende Surrealistic Nightmares) Op bezoek bij je schoonfamilie, misschien op zich al horror genoeg maar deze familietraditie maakt het nog erger! De prettig sombere sfeer en de zo te zien praktische body-horror deden de rest! Was er net een filmpje iets te lang? Nou deze was te kort!

09. "Crappy Christmas: Operation Christmas Child" van de Duitse stop-motion & klei animator regisseur Juergen Kling. Oei, dit was best heftig. Claymation over geen gemakkelijk onderwerp; kindermisbruik door de kerkelijke instituten. En bijna frontaal in het beeld! Gelukkig is er aan het einde ook wraak en de coco-cola truck.

10. "Five Deaths in Blood Red" van Ama Lea ( alleen een paar shorts) Een rijke weduwe schrapt haar verwende volwassen kinderen uit het testament behalve haar blinde geadopteerde dochter. Het filmpje probeert de Giallo na te bootsen met personages die worden nagesynchroniseerd en zelfs met aanwezigheid van Suspira-actrice Barbara Magnolfi. Wat het mist is de typerende sfeer maar was wel leuk genoeg.

11. "Kill Santa" van de Spaanse regisseur Sadrac González-Perellón (Black Hollow Cage, 2017 en een film met de regisseur van nr. 6) In de eerste helft zie je twee zussen in een bouwmarkt. Fijn mysterieus maar slecht CGI en de voorspelbaarheid verprutsen dit filmpje.

12. "Bad Santa" van de Britse regisseur Julian Richards (o.a. The Last Horror Movie, 2003, Daddy's Girl, 2018 en Reborn, 2018) Kinderen versus het Krampus-verhaal. Het zag er prima uit maar de clou ontging mij een beetje?

13. "Santa Is Coming" van de Zuid-Koreaanse Sang-woo Lee (redelijk wat films gemaakt maar niet heel bekend in onze Westerse wereld) Papa verzamelt merchandising uit horrorfilms en drinkt graag. Dochterlief krijgt veel poppen en speelt graag. Papa kan geen nee zeggen...solide goed vakmanschap maar de getoonde horror is niets bijzonders.

14. "A Christmas Miracle" van de Amerikaanse regisseur Vivienne Vaughn (ze vertoeft nogal op de set van grote films als assistente van een Producer?) Barbara Crampton begeleidt in grijsblauwe kleuren beelden, zeer sfeervol als was het een vage mist. Het doel is de begraafplaats, het einde is bevredigend. Het anti-kerstverhaal in een prachtige gotische horror! Geheel van en met vrouwen en voor de grootste favoriet!

15. "Casetta Sperduta in Campagna" van de Italiaanse oudgediende regisseur Ruggero Deodato (Cannibal & Jungle Holocaust, Camping del Terrore, 1987) Nee deze oude man heeft (als hij het al had?) het niet meer! Hier kon hij niets beters bedenken dan het voorspelbare verhaaltje dat zo van een 15-jarige had kunnen komen? In een stijl die doet denken aan een verwisselbare Amerikaanse tv-serie en acteerwerk van hetzelfde niveau! Ja deze was de slechtste van alle 26 filmpjes.

16. "Milk and Cookies" van de Amerikaanse regisseur Sam Wineman Papa die te wensen overlaat en melk en koekjes die de wensen van het kind uit laat komen. Qua enscenering en acteerwerk is dit filmpje in alle opzichten zonder grote gebreken, maar ook niet opzienbarend.

17. "Pig" van de Duitse Andreas Marschall (Tears of Kali, 2004, Masks, 2011 en een segment in German Angst,2015) Tot nu heeft de regisseur mij nog niet teleurgesteld. En ook nu niet de horror verplaatst zich ditmaal naar een disco! Door de neonlichten een flitsend filmpje en met de gewelddadige dames ook een bloederig "#MeToo" -thema.

18."They Once Had Horses" van denk ik de bekendste regisseur Lucky McKee (May 2002, The Woods, 2006, The Woman 2011 en Kindred Spirits, 2019) Een zwart-witte western. Twee bevriende cowboys zitten 's nachts bij een kampvuur terwijl het onbekende rondwaart. Deed me op één of andere manier nogal denken aan Chowboys: An American Folktale (2018)

19. "December the 19th" van de Servische regisseur Milan Todorovic (Zone of the Dead, 2009 seriewerk en Mamula, 2014) Twee jonge vrouwen leren elkaar kennen op een feestje, zien elkaar wel zitten en besluiten te gaan schaatsen. Licht erotisch en met prima bloederige effecten!

20. "Getting Away From It All" van de ook geen onbekende regisseur Pollyanna McIntosh (haar eigen film Darlin' 2019 een vervolg op 'The Woman' waar ze als actrice in speelde) een man die niet in staat is te ontsnappen aan de nachtmerrie van kerst. Minimalistisch maar goed geënsceneerd en met humor gespeeld Tjonge wat een gaaf einde!

21. "Family Feast" van zo te zien de Canadeense regisseur Rémi Fréchette (eenbezig baasje met erg veel shorts op zijn naam) Kerstfeest met de familie is een nachtmerrie. Rosy voelt zich duidelijk niet op haar gemak. Alles wordt alleen maar erger totdat er bloed vloeit. Goed gedaan!

22. "Before Sundown" van de vrij onbekende regisseur Jason Rostovsky. Het geloof en bijgeloof van joods kerstfeest. Zijn dit slechts illusies? Wees op tijd thuis anders gaat het mis! Interessant, vermakelijk en een leuk einde.

23. "Cracker" van de Britse John Cook Lynch (één of twee eerdere short) Een gezin van drie en oma beleeft een ongemakkelijk kerstfeest. De kijker denkt snel te weten waarom dat zo is. Niets is wat het lijkt. Een uitstekend filmpje met een prachtige stijl uit de jaren 50. Fantastisch en mijn twee favoriet!

24. "Operation Dolph" van regisseur Trent Haaga (naast acteur ook de films Chop, 2010 en 68 Kill (2017) De Kerstman is blijkbaar boos dit komt tot uitbarsting rond een suikerspin gekleurd huis, met de KKK, een drugslab en wat al niet meer. Ach waarom niet de Kerstman op een reddingsmissie.

zo dat was het advent-evenement ... maar wacht eens, de credits brengen ons meer!

25. "Christmas Corp.se" van nieuwkomer de Duitse Annika Marx. Kerstfeest op een kantoor met machtswellust en egoïstische gedrag. Tja, hebzucht naar macht en geld en de druk om te presteren zijn echt beangstigend maar een beetje meer pit had het beter gemaakt.

26. "They Used To Laugh And Call Him Names" van het duo B.J. Colangelo en Zach Shildwachter

Een man en zijn zoon op pad in besneeuwd landschap om hem te leren jagen. Met weinig geld, goedkope effecten en gewoon wat lol, kom men best ver met een trash-splatter-komedie. En met een beetje geluk krijgt zo'n filmpje ook een plek in de aftiteling van een film. Binnenkort ook eens de heren hun eerste film Powerbomb (2020) bekijken!

Altijd moeilijk om een ​​anthologiefilm als geheel te 'beoordelen' zeker als die uit 26 afleveringen bestaat. Sommige zijn meer dan leuk, andere scoren voldoende maar er zijn er ook altijd een paar die het veel minder doen. Toch overheerst bij deze het positieve gevoel! En naar mijn mening mag een project als dit ook altijd gewaardeerd worden!

WOW!! Alweer een SUPER- pulp film uit down-under! Na vorig jaar Wyrmwood en nog niet zolang geleden Turbo Kid is er nu dan Deathgasm. In een saai dorpje in Nieuw- Zeeland ontmoeten een paar jongens elkaar en al gauw hebben ze een Metal-band met alle gevolgen van dien! Uiteindelijk resulteert dit in een (over de) TOP film, die films zoals Braindead en Evil Dead(1981) naar de kroon steekt. Dit alles wordt overgoten met een soundtrack van zware metalen. Nu ben ik geen zeer grote fan van metal. En ook als je dat dus niet ben,is kijken naar deze film gewoon weg heerlijk ! Gore en puberale grappen gaan hand in hand. En de meeste overtuigen ook! Ik ben nooit zo fan van komendie, maar in deze film zijn de grappen en grollen gewoon onderdeel van het geheel. En niet omdat het weer eens tijd is voor een grap! Vooral de scene met de seksspeeltjes is memorable Leuk detail is dat de drummer een T-shirt draagt aan het einde van de film met de poster van Bad Taste Denk als hommage aan Peter Jackson. Aangezien regisseur Jason Lei Howden ook samen met hem gewerkt aan The Hobbit

Deze film is een van de vele goedkope zwaard- en tovenarijfilms uit de jaren 80 die er zijn gemaakt. Het plot is zelf voor dit genre flinterdun; boomstam met pruik c.q. held rijdt gewoon wat rond, pauzeert af-en-toe om wat met zijn zwaard rond te zwaaien of een meisje in nood te verkrachten. Maar dan geeft een heks hem een ​​mystieke zoektocht om drie magische voorwerpen terug te vinden. Nou ja...zoektocht ze weten vanaf het begin waar het zwaard, een amulet en een kelk zich bevinden. Onderweg ontmoet hij een zwaardvechter met het gevoel voor mode van een tienermeisje uit de jaren 80 en een she-warrior die zo stoer is dat ze helemaal niets op haar bovenste helft draagt. Nadat hij tijd heeft gehad om met beide borsten en zijn magische zwaard te spelen, kiest onze held uiteraard terecht voor borsten... Tja de opmerkelijke prestaties van deze *kuch* heroïsche fantasiefilm is dat ondanks alles slecht en goedkoop is, het toch veel amusementswaarde weet te bieden. Dat komt vooral omdat de film boordevol amateuristisch zwaardgekletter, gekkigheid (man met varkenskop, geslachtsverandering) en een ongekende hoeveelheid vrouwelijk naakt zit, en niet te vergeten modderworstelen aan het hof van de tovenaar. De camera glijdt over blote borsten of billen, en er zijn talloze scènes die duidelijk maken dat als vrouwen niet gewillig zijn het ook toegestaan is om geweld tegen ze te gebruiken. Rick Hill was als held behoorlijk, ook het acteerbereik van Playmate en Hefner-liefje Barbi Benton was niet groot maar, meer dan in nood of uitgekleed zijn was niet nodig. De zelfverzekerde vrouwelijke krijger-rol was voor Lana Clarkson Waarvan het meest unieke aan haar persona haar outfit, of het gebrek daaraan was! Toch was Clarkson populair om deze rol, zodat ze haar eigen spin-off kreeg; Barbarian Queen (1985) Tja de film mag goedkope low-budget zijn, toch bevatte het opvallende grote amusementswaarde!

Als groot fan van de Deathstalker 1 (1983) en 2 (1987) en sword-and-sorcery-films (Excalibur (1981), The Beastmaster (1982), Krull (1983), Dragonslayer (1981), Clash of the Titans (1981, The Sword and the Sorcerer (1982) in het algemeen was ik zowel sceptische als enthousiast om te zien dat er een reboot kwam. Maar als iemand dit goed weet te doen moet regisseur en speciale effecten kunstenaar Steven Kostanski het wel zijn! (check de man zijn oeuvre maar eens?) Maar toch....problemen met budget of consistentie...ze kunnen zo maar het laten tegenvallen. '

Technisch gezien is dit een remake van de gelijknamige film uit 1983, geproduceerd door Roger Corman. En ja Kostanski is trouw aan de originele film qua presentatie, vertelstijl en toon, maar hij vertelt een heel ander verhaal. Het is eenoprechte liefdesbrief aan het zwaard-en-toverijgenre...tjonge en wat een begin...want binnen de eerste minuten wordt een man onthoofd terwijl het bloed eruit spuit in het beeld gebracht Waarna er een eerste blik op de rode Dreadite-krijgers te zien is. Dit alles op de klanken van Blitz/Berlin met het gitaarwerk van niemand minder dan Slash.

Het centrale uitgangspunt is natuurlijk de reis van de onverwachte held. De, door oorlog verscheurd mythisch koninkrijk Abraxeon, scavenger Deathstalker, bemachtigd op een met lijken bezaaid slagveld een vervloekt amulet. Om te overleven, moet hij deze vloek verbreken en monsterlijke huurmoordenaars trotseren. Hij krijg daarbij hulp van de tovenaar-goblin Doodad (Laurie Field met de stem van Patton Oswalt)en dievegge Brisbayne (Christina Orjalo) Daarnaast is Daniel Bernhardt (acteur, stuntman en vechtkunstenaar) perfect gecast als Deathstalker; zijn personage is een sympathieke schurk met een aantal verrassend grappige momenten.

Naarmate de gebeurtenissen zich ontvouwen, leeft Kostanski zich uit met praktische effecten, ongelooflijke fantasierijke wezens (monsters gespeeld door mannen in pak) en hilarisch veel over-the-top bloed! En het is dat gevoel van wereldopbouw en verwondering, met veel artisticiteit die nodig is om hiervan een grandioze denkbeeldige werkelijkheid te maken! Wat "Deathstalker" uiteindelijk zo goed maakt, is dat het namelijk zich vasthoudt aan wat er al eerder was, maar tegelijkertijd gebruikmaakt van wat er vandaag de dag beschikbaar is!

Met knipogen naar het Kaiju-genre, specialist in stop-motioneffecten Ray Harryhausen (er is zelfs een gevecht, wat aan hem doet denken) en natuurlijk het zwaard-en-toverijgenre (het vierbladige zwaard is uit de Albert Pyun)-film en een personage lijkt op Man-E-Faces uit He-Man) De sets, kostuums, make-up zijn grotendeels praktisch, en men gebruikt verschillende animatietechnieken, van stop-motion tot geschilderde landschappen, om deze ​​wereld te creëren waarin je 102 minuten lang verdwaalt.

"Deathstalker" draait de klok eigenlijk terug naar een tijdperk waarin het tot leven brengen van je verbeelding, handgemaakte speciale effecten vereiste Misschien is dat nostalgie, heimwee naar de magie van genrefilms die me als kind en nu als volwassenen zo aantrek. Maar als ik dit vergelijk met die film over Viktor's monster, is dit zonder twijfel een veel leukere film! En de Oscar gaat...niet naar Steven Kostanski op zijn best! Echter is dit een echte aanrader!

Dit is het soort junkfoodfilm die het nog goed doet op een koude of regenachtige zondagmiddag...In deze derde aflevering van de *kuch* spannende saga van Deathstalker neemt hij het op tegen de *kuch* kwaadaardige tovenaar en heerser van het Zuidland, Troxartes. Helaas is ook pijnlijk goed te zien dat door de afnemende opbrengsten van fantasiefilms erop alles geld moest worden bespaard.

Ditmaal wordt de held gespeeld door een toekomstig lid van de Bay Watch-cast; John Allen Nelson. Echter zonder het lichaam van de sleazy eerste en het charisma van de zelfbewuste tweede, is hij maar een erg onpersoonlijke acteur. Hij moet het koninkrijk van de prinsessen Carissa en Elizena redde (gespeeld door Carla Herd (nu Sands, een Trump-aanhanger en ambassadeur van Denemarken van 2017-2021) van een schurk Troxartas genaamd. Wel verliezen bovengenoemde Carissa en het liefje Marinda een keer hun kledingstukken

En zelfs die schurk is behoorlijk zwak en het enige gedenkwaardige aan hem (afgezien van zijn naam) is zijn excentrieke verscheidenheid aan outfits. De poster beweert dat dit "de meest actievolle Deathstalker tot nu toe" is, maar er is maar weinig actie te zien. Het is vermeldenswaard dat dit, in tegenstelling tot andere films, geen stockbeelden van een Deathstalker-films gebruikt. Echter zijn er wel kasteelinterieur-beelden van The Raven (1963) en The Terror (1963) De muziek werd gerecycled van Battle Beyond the Stars (1980) en Dune (1984) Tja daardoor ws de film een ​​B-fantasiefilm die maar een halfslachtig stukje entertainment biedt maar nog wel steeds de geest van de franchise behoudt

Na het eerste "meesterwerk" (die gek genoeg de Conan-verhalen van Robert E. Howard beter benaderde dan de Conan-films) volgde er vier jaar later een tweede Deathstalker. Ondanks dat het de naam draagt en een zwaard- en tovenarij-uitgangspunt had is het geen vervolg op de eerste film. De film heeft zelfs met John Terlesky een geheel andere acteur. En tja...op het budget lijkt ook flink gekort te zijn. Regisseur Jim Wynorski die net zijn eerst twee films (The Lost Empire (1985) ​& Chopping Mall (1986) had afgeleverd was geïnspireerd en ging dus aan de slag.

Het is een slechte film, maar het is ook een leuke film geworden. Het acteerwerk is...hm laat ik het anders zeggen de acteurs zijn charmant. Monique Gabrielle (toenmalige vriendinnetje van regisseur) in een dubbelrol had zelfs iets schattigs. En ze hadden duidelijk plezier! Tja en als je speelt in piepschuimsets (omg, die muur met spijkers) is het beter dat je het luchtig en niet serieus brengt. Het zijn vaak voor de hand liggende grappen maar sommige zijn zeker geslaagd, Op een gegeven moment vraagt ​​Reena of Deathstalker zijn voor- of achternaam is. Ze krijgt geen antwoord, dus blijft ze hem de hele film "Stalker" noemen. Er zijn ook scenes uit de eerste film, domweg in deze gepast en de muziek, klinkt alsof het uit een videogame was gehaald. Verder ook veel goedkope oplossing (die niets met het fantasie-genre te maken hadden) om wat actie te tonen; aan begin een leger ninja's (ja, echt), ontploffingen, zombies op een groen verlicht kerkhof en plots was daar een potje worstelen in een heuse worstelring. Toch weet dit vervolg op de een of andere manier plezierig te zijn.

De vierde en laatste film in de Deathstalker-serie. Tevens de minst gedenkwaardige, er is namelijk een grote hoeveelheid aan stockbeelden. Het overgrote meerderheid van die Stock Footage kwam uit de eerdere Deathstalker-films maar er zijn ook beelden van Sorceress (1982) en nog een andere Roger Corman geproduceerde fantasiefilm Nu hadden de Deathstalker I, II en III nog iets van een verhalend plot maar hier is zelfs dat zoekgeraakt. Wonderbaarlijk is het dat Rick Hill, de eerste Deathstalker, terugkeert, maar wat doet dat er eigenlijk echt toe? Hij was nooit aardig en alleen een stel spieren om rond te rennen en met zwaarden te zwaaien. Natuurlijk vindt hij een prinses in nood (geen idee waarvan zij gered moet worden?) en de twee rijden naar een andere setting waar de film blijft hangen bij een kasteel en een toernooi. Tja en daar is een boze tovenares die een leger probeert te maken maar elke reden daarvan strandt in een onbeduidende bedoeling. De film bevat nog wel vrouwen die hun kleding verliezen of uittrekken Maar de overvloed aan frontaal naakte borsten zoals in de vorige delen was nu maar marginaal! Tja echter dat vleugje naakt was nog enigszins iets waard in een film die ik alleen nog maar beschrijven als hergebruikte rotzooi!

Met een titel die meer klinkt als direct naar Video/VOD B-film is dit toch best een aardige spookhuis-film maar dan in een loopgraaf. Die Eerste Wereldoorlog setting was voldoende om er voor te zorgen dat het niet heel oudbakken overkomt. Met een paar bekende gezichten (voor mij) waren Jamie Bell (Billy Elliot), Andy Serkis (Gollum) en Kris Marshall (politieserie Death in Paradise) Budgettaire beperkingen zorgen ervoor dat er geen epische gevechten zijn. Wat we zien zijn tien mannen in een loopgraaf ergens in Frankrijk tijdens de Grote Oorlog, die doordraaien of toch niet.? In de film valt de regen gestaagd naar beneden, wat nog beter sinister sfeertje creëert en de loopgraven veranderen algauw in een fijne modderpoel. Dit draagt prima bij de algehele grauwe claustrofobische van de film. Tot aan het laatste kwartier speelt het met de vraag is er iets bovennatuurlijks aan de gang of is het toch de gekte van een oorlog. Gelukkig was er niet veel CGI te zien maar helaas overtuigde het niet. Ondanks dat, weet de film wel voldoening te geven.

Verrassend goede oorlogsfilm, die mij onbekend was.Terwijl de meeste oorlogsfilms uit de jaren '50 nog de neiging hadden om patriottisch te zijn. Kwam er met deze film een andere soort oorlogsfilm. Films die meer reflecterend, respectvol onderzoek naar de oorlog deden, en waarbij de nadruk lag op persoonlijke opoffering.

Daarnaast koos regisseur Anatole Litvak ervoor om de film op locatie in het naoorlogse Duitsland te filmen vanwege de authentieke achtergrond. De steden lagen nog veelal in puin en waren nog niet herbouwd. ook Duits oorlogsmateriaal was nog steeds makkelijk beschikbaar. Het helpt de film enorm en gaf het meer natuurgetrouwe sfeer alsof je echt nog in Duitsland aan het einde van de oorlog was.

Het scenario van is gebaseerd op de roman "Call It Treason" uit 1949 van George Howe, waarin als het Amerikaanse leger cruciale kennis mist over de Duitse eenheden die aan de overkant van de Rijn, besluit om de Duitse krijgsgevangene dokter korporaal Karl Maurer, alias Happy (Oskar Werner) en opportunistische sergeant Rudolf Barth alias "Tiger", (Hans Christian Blech) samen met de Amerikaanse officier luitenant Dick Rennick (Richard Basehart) op een missie om informatie over de 11e pantserdivisie in vijf dagen te vinden.

Wel vreemd en minder was dat ondanks dat er verschillende Duitse acteurs in de film spelen, de voertaal Engels was. (Amerikanen en ondertitels he?) Oh en als je bij rekrutering denk...hé een bekend gezicht klopt dat.. Klaus Kinski verschijnt kort tijdens de rekrutering, maar zijn personage wordt afgewezen. Met oorlogsweduwe Hilde (Hildegard Knef) krijg je de effecten van wat bombardementen met burgers kan doen.

Naast de uitvoeringen zie je ook enkele goede en realistische scènes met oorlogsgeweld. En nog iets positiefs het verhaal verloopt niet helemaal zoals je denkt! Dit is ook een enigszins ongebruikelijke film. In de eerste plaats natuurlijk dat een Duitse overgelopen soldaat hier de held was. En daarnaast is dit een onderwerp dat, voor zover ik weet, daarvoor of daarna nooit meer aan bod is gekomen (de film is gebaseerd op feiten; de Amerikaanse militaire inlichtingendienst gebruikte inderdaad Duitse krijgsgevangenen als spionnen). Heerlijke film met een boeiend verhaal over tegenstrijdige loyaliteiten, en ook met goede actie en spanning!

Wow, een spookhuis onder water, wat was dit een fantastisch film. Als YouTubers en urban explorers Ben (James Jagger, Ja zoon van...) en Tina (Camille Rowe) horen dat er in een afgelegen meer op het platteland van Frankrijk onderwater een verrassend goed onderhouden overblijfsel van een oud huis is te vinden...., bevinden ze zich al snel in diepe shit.

Het idee van duikers die vastzitten in een spookhuis,, lijkt zo voor de hand liggend dat het gek is dat het nog nooit eerder is gedaan! Een spookhuis is al de perfecte setting voor horror door de dreiging van wat er op de loer ligt. Echter door nu het onvermogen om te ademen door gebrek aan zuurstof en drukkende duisternis van het water er aan toe te voegen werd het heerlijk claustrofobische! Een kandelaar die in een kamer zweeft. Een muur vol posters van vermiste kinderen. Allemaal dingen die je zou verwachten maar hier griezelig versterkt door een perfecte setting.

De onderwatercinematografie en de minutieuze sets in het huis zijn fascinerend om te zien De film brengt sfeer en 'de sprongangsten' worden gelukkig geminimaliseerd tot zo weinig mogelijk! Het camerawerk was sowieso knap want door zijn opzet is het eigenlijk ook een soort found footage-film maar komt over al erg natuurgetrouw over. Misschien voor sommige wat moeilijker te volgen want als voor de personages het moeilijk te navigeren is, is dat bijna net zo moeilijk voor de kijker! Voor mij voelde nu de angst en claustrofobie zo nog echter en authentieker aan.

Ten slotte is de andere grote troef van de film het laatste shots van het verstikkende einde. Als dit anders was afgelopen dan had ik er een hele punt afgetrokken! Ja de Franse filmmakers Alexandre Bustillo en Julien Maury (L’interterieur, Livid, Leatherface louter gaaf werk) maken met hun nieuwste film van een spookhuis onder water één van de meest bijzondere spookhuisfilms in jaren. Er is ook een scène helemaal aan het einde van de aftiteling.... was dat een hint voor een vervolg? Eerlijk gezegd voegde het niet erg veel toe.

Lowbudgetfilm die als basis heel losjes Lovecrafts The Shadow Over Innsmouth (1936) gebruikt. In dat boek ging het over een kustplaatsje waar de lokale bevolking het resultaat was van rassenvermenging tussen mensen en vismensen en de verering van een oude zeegod. Maar ik zei het al een een redelijk laag budget-bewerking dus hier geen Dagon (2001) verwachten!

De film is duidelijk gemaakt voor fans die van Lovecraft-beïnvloede films houden, op een leuke en eenvoudige manier en met een dun laagje sleazy. Het getrouwde stel Alex (Gina LaPiana die zelfs haar huis beschikbaar stelde) en Petri huren een huis van Russel Marsh en worden op griezelige wijze met open armen door hem, zijn vrouw en de community ontvangen Ze doen ook geen enkele moeite om hun sekte te verbergen.

Een van de dingen zijn waardoor er weinig budget was kan te maken hebben met dat er wat naakt- en seksscènes zijn die doen denken aan de oude Full Moon-films, en de houterige archetype-personages en acteerwerk passen ook in dat plaatje. Die connectie is niet geheel vreemd want de score is van Richard Band, de broer van de oprichter van die studio. Och dit is eigenlijk helemaal geen slechtste Lovecraft-verfilming poging maar wees gewaarschuwd, het leven en dus ook het maken van films is duurder geworden, er kan minder maar deze film haalt daar het maximale uit! Film voor de B-film liefhebbers!

Nadat ik eerst de laatste zelfgemaakte productie Hellbender van de Adams-familie (met maar één D, dus niet die andere beroemde familie) ook wat ander werk van John Adams , zijn echtgenote Toby Poser , en hun dochter Zelda Adams opgezocht. Ik kwam uit bij deze vijfde speelfilm. En wederom is dit redelijk leuk charmant low-budget juweeltje. Dit is geen film waarin het aantal doden zich opstapelt. Geen recht in je gezicht-achtige horrorfilm maar meer een duister drama dat eindigt met een bloederige horror-wending. Er zijn twee sterfscènes waarvan één bijna buiten het scherm plaatsvindt en de tweede vormt de highlight van de film. Nu bezitten psychologische horror-/thrillerfilms vaak een traag tempo en dat is bij deze ook niet anders! Het gaat over een man die iets heeft gedaan en gedwongen wordt te leven met zijn beslissingen terwijl een vrouw haar tijd besteedt aan het zoeken naar haar geliefde dochter. Hier en daar duikt dan een klein bovennatuurlijk element op, maar nooit overdreven veel. Het acteerwerk van de hoofdrolspelers is goed maar sommige van de ondersteunende cast vielen tegen. Het bevroren landschap van Catskills in New York is een prachtige achtergrond. De makers hebben een talent voor het creëren van sterke Visuals. De film is door zijn microbudget en soms kunstzinnige en melodramatische momenten denk ik niet voor iedereen even geslaagd! Maar voor mij was deze doe-het-zelf-film was best een fijne opvallende bovennatuurlijk indie- thriller met een eenvoudig personage-gedreven verhaal.

Erg zwakke aflevering uit de MOH-serie. Regisseur John Landis is altijd meer bekend geweest om zijn humor dan horror. Ook hier zijn dan ook veel grapjes en zelfs een rechtstreekse verwijzing naar één van zijn beste films, An American Werewolf in London (1981) Daarnaast is het verhaal dat gebaseerd is op een mythe uit de Indiaanse mythologie, niet heel erg eng en niet goed uitgewerkt. Actrice Cinthia Moura is een mooie verschijning en is een paar keer topless te zien maar ik vond doordat ze niet praatte het een beetje onwerkelijk. En een reden waarom ze de mannen vermoord was er ook niet. Het werd afgedaan met; Het is een Indiaanse legende moet er een reden zijn? De film bezit wel grappen maar nergens is er echte gruwel te zien. Nee, deze film was geen fijne kijkervaring.

In een post-apocalyptische wereld (waar iedereen kleding uit de jaren vijftig draagt) ​​met voedselschaarste gebeuren er vreemde dingen....

Louison is een ex-clown die zijn partner (aap Livingstone) ook al zag worden geslachtofferd aan het voedseltekort en zodoende aan de slag gaat als klusjesman bij slager Clapet. Hij is tevens huisbaas van een bont gezelschap huurders; een dame die zelfmoordpogingen onderneemt, twee oude mannetjes die Omdraai-doosjes fabriceren, een gezin met twee pestende zoontjes, een man in de kelder met slakken en kikkers en de bijziende slagersdochter. Regelmatig komt de postbode langs en ze hebben last van vegetarische Troglodisten.

Nu is er niet zozeer een echt verhaal maar meer een soort, "uit het leven van een de maffe bewoners van Parijs appartement" Echter elke mogelijke verveling wordt weggehouden door buitengewoon en verbazingwekkend inventief de juiste toon te raken. De film zelf is opgenomen met een zonovergoten oranje filter dat alles een zweterig hete gloed geeft. De soundtrack is een mix van vreemde geluidseffecten en eigenzinnige instrumentale nummers.

Maar de nadruk lig vooral bij de visuele kwaliteiten, op allerlei technische en ingenieuze scènes, mechanische trucs en licht humoristische gebeurtenissen. Enkele geniale scènes zal ik als kijker niet meer vergeten! Wow... die scene van Louison die samen met een vrouw een piepende veer van het krakende bed al schommelend op de maat van de muziek opspoort...!

In 1995 zag ik "La Cité des Enfants Perdus" een overdonderd Sciencefiction-verhaal, wat nooit meer uit mijn top-10 is verdwenen maar deze debuutfilm (ongelooflijk een eerste film) mag er ook zeker wezen! Het is prachtig geregisseerd, heeft een uniek visueel ontwerp, maak slim gebruik van muziek, is ongelooflijk inventief en fantasievol en de vreemde personages zijn om van te houden Heerlijk stukje film-maken!