Opinions

Aardige tv-film naar een verhaal van H.P. Lovecraft met dezelfde titel. Na de opening van de film zien we wat geestelijke die klaarblijkelijke bezig zijn met een exorcisme. Dan gaat de bel en staan Dr. Henry Armitage (Dean Stockwell) en Professor Fay Morgan (Sarah Lieving) voor de deur en deze nemen het over. Op een soort superhelden manier wordt de demon overwonnen en vinden ze een artefact in de vorm van piramide. Die wel verdacht veel lijkt op Lament Configuration puzzelbox (Hellraiser) Deze bezetenheid is het startsein om opzoek te gaan naar vermiste bladzijde 175 uit Necronomicon. Hiervoor schakelen ze dan ook nog professor Walter Rice (Griff Furst.) in. Dit begin van de film is nog best sterk, echter zakt de film verder naar het einde in. Een ander leuke toevoeging zijn de cameo's van verschillende sleutelfiguren uit Lovecraft verhalen zoals: Charles Dexter Ward en de gekke Arabier, Alhazred, de auteur van de Necronomicon. Ook lijkt het naar het einde toe of ze niet precies weten hoe ze de film moeten laten eindigen en daardoor wordt het een beetje een standaard makkelijk einde. Met een wel heel neppe paarse wolk en CGI demon! Voor een SyFy-tv-film die gebaseerd is op Lovecraft is het nog best entertainend maar verwacht geen hoogstaand meesterwerkje of zelfs een goede B-film. Saillant detail: Dean Stockwell die hier de rol van Dr. Henry Armitage vertolkt speelde ook in de The Dunwich Horror (1970) In deze film vertolkte hij de rol van zijn tegenstander Wilbur Whateley.

"Un Film de Bryan Fuller."

Hm, waarom raakte of pakte deze familiehorrorfilm me op één of andere manier minder...niet dat het nu een slechte film was! Maar er miste iets...? En dat terwijl ik, Bryan Fuller's, die hiermee zijn speelfilm-regiedebuut maakt, tv-werk erg graag ziet; van schrijfwerk voor Heroes-en- Star Trek-afleveringen, series "Pushing Daisies," ‘Dead Like Me’ ‘ en de eerste seizoenen van "Star Trek: Discovery" en "American Gods" en "Hannibal" (met de hoofdrolspeler van ook deze film, Mads Mikkelsen)

Enfin nu dus een speelfilm die er naar streeft om een "gezinsvriendelijke" horrorfilm te zijn. Met een prettig maf idee: wat als een meisje een huurmoordenaar inhuurt om het monster onder haar bed te doden? De chemie tussen Sophie Sloan en Mads Mikkelsen is duidelijk al een groot deel van wat de film laat werken. Soms voelt de film wat onhandig aan. De lange stille opbouw voor sfeer en meanderde middengedeelte voordat het allemaal wat steviger werd. De escalatie naar grotere actie is effectief maar de CGI verbreekt af en toe de betovering.

Er zijn momenten waarop het lijkt te denken dat het geniaalder is dan het is. Het is dus geen perfecte film. Wel een project met een heleboel visule invloeden die Fuller mixt tot zijn eigen de kenmerkende stijl. En ook al was het niet veel meer dan een leuke,met ruwe randjes, op kinderen gerichte genre-oefening, originaliteit telt ook! Solide eerste speelfilm maar als er een strakker tempo was geweest had het nog beter kunnen zijn.

Qua uitwerking is deze film eentonig. De Russische helden worden niet ontwikkeld, als ze al een naam hebben, wordt dat in de hele film niet duidelijk, wie van de soldaten nu Ivan Panfilov was, je kan er alleen naar raden. De vijandelijke Duitse kant is uiteraard nog erger gesteld en blijft volledig gezichtsloos kanonnenvoer. (hoe kwamen ze überhaupt in de buurt van Moskou?) En dan de dialogen aan de zegevierende kant, die beperkte zich tot weinig meer dan toespraken met patriottische onzin en slogans van glorieus doorzettingsvermogen en vaderlandsliefde. Het verhaal is in wezen de Sovjetversie van de historische 300 Spartanen, één van de soldaten brengt zelfs dit ter sprake tijdens de mars naar waar ze zich in graven. Na meer dan een uur rest dan nog de veldslag met Duitse tanks en soldaten. In de tweede helft ligt de nadruk dus op die actie, deze zijn gezien het budget nog aardig...maar om nu steeds weer Russische soldaten miniaturen en Computer-graphics kapot te zien schieten..? De film is een poging tot heroïsche proporties opblazen van de strijd bij Dubosekovo maar het resultaat is een vrij simpele oorlogsfilm, niets bijzonders.

Feit uit het verleden; In februari 1959 waagden negen Russische wandelaars zich in een afgelegen gebied van het Oeralgebergte in Rusland. Twee weken later werden ze alle negen dood aangetroffen. Wat er met hen is gebeurd, is een mysterie. Het is bekend geworden als het Dyatlov Pass-incident en er zijn talloze theorieën voor de onverklaarbare sterfgevallen; aanvallen van dieren, onderkoeling, lawine, katabatische winden, door infrageluid veroorzaakte paniek, en militaire betrokkenheid...

Fictie in het heden; Vijf Amerikaanse studenten krijgen een beurs om terug te keren naar de plaats van de gebeurtenissen in de overtuiging dat ze de waarheid kunnen ontdekken en documenteren van wat er is gebeurd bij Dyatlov's Pass. Hierna zijn er Russische nieuwsbeelden over de vijf studenten die zijn verdwenen tijdens hun onderzoek en dat 'hackers' de camerabeelden gemaakt door de studenten hebben weten te bemachtigen.

Het begin van een found-footage-film, daardoor kun je de gebruikelijke documentaire-achtige opnamen verwachten met toegevoegd wankel camerawerk en weinig echte gebeurtenissen. Toch was het beter dan verwacht... Dat was alleen nog niet te zien in de eerste helft! Tja het begin met de clichématig gevulde...niets. Oftewel onsympathieke stereotiepe personages en oninteressante dialogen. Pas tot over de helft wanneer men iets vreemds ontdekt dat begraven ligt in de sneeuw, neemt de film inderdaad een zeer interessante afslag...en werd de hele film de moeite waard.

Hoewel found-footage films nogal eens de neiging hebben dingen te laten gebeuren die helemaal geen gevoel van spanning opwekken. Weet regisseur Renny Harlin dit in de tweede helft goed te compenseren en het dus memorabel genoeg te maken!

Origineel is de film zeker niet. Het is het veel voorkomende verhaal van een paar stelletjes die naar een onverstandige bestemming reizen. Ditmaal is het de onherbergzame Tasmaanse jungle, alwaar ze op zoek gaan naar een tijger die al enkele decennia uitgestorven zou moeten zijn. Echter is het niet de tijger waarvoor ze voor moeten uitkijken, maar lokale kannibalen die de Australische bossen bewonen. Enfin er zijn genoeg voorbeelden in films, om te weten dat ze vanaf het begin in de penarie komen te zitten.

Toch weten de schrijvers het mysterie lekker langzaam op te bouwen. Dat betekent dat je de eerste drie kwartier van de film naar weinig anders zit te kijken dan de jacht op de Tasmaanse tijger en het ontzettend vervelende gedrag van yup Jack. Terwijl je om de spanning er in te houden af en toe kruimels met gore te zien krijg. Als ruim over de helft de actie dan toch eindelijk losbarst is die niet verkeerd, al wordt de gore nooit heel erg bloederig. Daarmee valt ‘Dying Breed’ dus een beetje in de middenmoot. Misschien minder choquerend als zijn illustere voorgangers maar zeker geen slechte film die netjes verzorgd precies de juiste sfeer weet te vinden.

Oké ik was zo te zien dus niet de enigste die dacht dat dit een horrorfilm zal zijn. Maar dit is dus een echte familiefilm. Waarbij er wel enkele spannende momenten zijn, er ook een bovennatuurlijke element is maar er gebeurt dus niets echt engs staat te gebeuren. Dykkerne is wel een degelijke jeugdfilm die het verhaal vertelt van twee broers, hun bejaarde grootvader en Maja tijdens één van hun zomervakanties. Een avonturenfilm voor tieners waar voldoende in gebeurt zodat er voor volwassenen ook iets te genieten valt. De grootste kracht van de film is het mysterie van de Duitse onderzeeër uit de Tweede Wereldoorlog, die verandert van een grote goudschat (van de nazi's) in misschien wel de formule voor het eeuwige leven. Daarnaast werkt de claustrofobische sfeer onder water natuurlijk ook goed. Nu is ook niet zo verwonderlijk want dit was een relatief grote Deense productie; er zijn geslaagde computereffecten (van de U-Boot) en Oscar-genomineerde cameraman Dan Laustsen (The Shape of Water (2017) en Nightmare Alley (2021) en Oscar winnaar en genomineerde scenarioschrijver Anders Thomas Jensen (van o.a. Adams Æbler (2005) The Duchess (2008) Brothers (2009) Riders of Justice (2020) of het Nederlandse Vet Hard (2005) waren hierbij betrokken. Ach voor een jeugdfilm zal het zeker geen slechte film zijn geweest.

Een film die zich afspeelt in Leningrad net na het einde van de Tweede Wereldoorlog, centraal staan twee vrouwen, Iya en Masha, die van het front zijn teruggekeerd en nu in een ziekenhuis werken. Een film waarvan men zeg dat het is geïnspireerd door het boek 'The Unwomanly Face of War', een boek met mondelinge opgetekende oorlogservaringen van Sovjet-vrouwen. Echter waar dat boek de verschrikkingen van die vrouwen beschrijft, is er in de film maar weinig echt oorlogsleed te zien. De film blijkt zich geheel te focussen op traumatische effecten van de oorlog. Ze praten zelfs niet veel over hun lijden. Wat rest is 130 minuten met twee vrouwelijke hoofdrolspelers waar heel soms een klein incidentje gebeurd maar bijna nooit echt heftig. Opzienbarend ook hoe emotieloos de film verder kabbelt terwijl Iya toch net door één van haar aanvallen, het jongentje per ongeluk smoort onder haar gewicht Daarnaast veel beelden met contrasterend bloedrood en gifgroen, die meer aan schilderijen deden denken dan aan film. Het maakt de film ondraaglijk traag en hij duurde al vrij lang!. De aankleding zag er wel waar getrouw uit, ja de tijdperiode was dus best goed weergegeven. Maar Leningrad zag er wel heel eg ongeschonden uit! Nee voor mij was dit in Leningrad gesitueerde post-oorlog drama met een veel te langdurende looptijd nergens overweldigend, eerder een tergend lange zit waar regelmatig op de klok werd gekeken.

(Vraag;) “What the fuck is that?!” (antwoord;) “Happiness.”

Het is een "horror"-film van A24, dus ik ging al kijken met zeer lage horrorverwachtingen maar om nu deze langgerekte grap te zien als griezelig? Het had misschien nog iets van een thriller kunnen wezen aangezien ik het me het de hele film afvroeg en er uiteindelijk ook antwoord op kreeg; wie het schaap had geneukt! Het op de markt brengen als horrorfilm is dan ook erg misleidend want meer dan een meditatieve plattelandsdrama met een grap kwam ik niet! Tjonge wat waren het echtpaar, Maria en Ingvar toch zwijgzaam er werd aan het begin zo goed als niet gepraat! En Ja IJsland is erg mooi maar daarvoor kan je beter een natuurfilm kijken! Verder was het typische A24-formule of mumble-core. Langzaam, soms ijzig traag, met lange stiltes. Onnodige close-ups van willekeurige onbelangrijke items, auditieve smash-cuts, en het verplichte inzoomen naar bewolkte bergtoppen. Uiteraard nog een metafoortje erin (de pijn van kinderverlies) en de resterende tijd wordt besteed aan zweverigheid van vage relaties. Door de gehele film gebeurde verder een heleboel maar eigenlijk ook gewoon helemaal niets! Ja het kabbelde allemaal lekker weg! Echter opeens schrok men op en moest er nog een einde komen. Dus plotseling boom en laat de aftiteling maar rollen. Uiteindelijk laat het mij onbevredigend achter. Misschien had ik toch maar schaapjes moeten gaan tellen?