The Desert Rats (1953)

Knappe oorlogsfilm die z'n tijd gelijkelijk verdeelt tussen actie en psychologie. Het eerste komt wat mij betreft nog het best tot uiting bij het werkelijk spannende deel met de overval op de Duitse munitie-opslagplaats, maar helaas is dat (te) snel voorbij. In feite zijn de onderlinge relaties interessanter: ik was eerst bang dat ik me (zoals wel vaker) aan Robert Newtons uitbundige spel inclusief dronkenschap zou gaan storen, maar toen hij MacRoberts vroeg om de ongehoorzame Carstairs niet voor de krijgsraad te slepen was ik werkelijk ontroerd, en uiteindelijk is de film opmerkelijk openhartig over en sympathiek tegenover lafheid, toch een eigenschap die in dit macho-wereldje bepaald niet hoog in aanzien staat. De jonge Richard Burton (hier gewoon een acteur en nog geen ster) is eveneens overtuigend als begripvolle maar strenge officier, een rol die me deed denken aan Gregory Pecks generaal Savage in het geweldige 12 o'clock high van vier jaar eerder. Ook de ontmoeting tussen Rommel en MacRoberts is sterk, zodat ik eigenlijk als enige minpunt kan noemen dat ik de aanvalsbewegingen van het begin niet helemaal goed kon volgen, maar daarbij laat ik in het midden of dat aan de film lag of aan mijn hersenen die mij al kunnen laten verdwalen wanneer ik twee straten van mijn huis verwijderd ben. The desert fox heb ik te lang geleden gezien om daar nog mee te kunnen vergelijken, maar deze officieuze sequel heeft in ieder geval wel degelijk indruk gemaakt.         Grappig: in de rol van Carstairs zien we Charles Tingwell, in de eerste helft van de jaren 60 vier maal inspecteur Craddock in de Miss Marple-films met Margaret Rutherford (waarin hij steeds met een superieur lachje haar vergezochte theorieën over de dader wegwuift om aan het einde natuurlijk toch het onderspit te delven).