The Dorm That Dripped Blood (1982)

De periode van 1978, toen Halloween uitkwam, tot 1984, met de release van Friday the 13th the Final Chapter, wordt gezien als de 'Golden Age" van de slasher-film. Sommige waren goed, sommige slecht, en daar tussen in zit the Dorm That Dripped Blood. De film speelt zich af op één locatie en is nogal aan de saaie kant. Saaie dialoog-scènes worden afgewisseld met ellenlange scènes waarin de personages doelloos door het verlaten gebouw dwalen, en vaak zonder een echte pay-off. Er zitten wel een paar leuke kills in (baseball-knuppel, drilboor in de nek), maar de moorden zijn voor de rest vaak buiten beeld en niet al te memorabel; het is veelal het resultaat dat getoond wordt. De muziek van een jonge Christopher Young (Hellraiser) zal zeker niet beschouwd worden als zijn beste. In de special features op de Synapse Blu-Ray geeft hij dat feit zelf toe en voegt er aan toe dat hij er zelfs nog nooit naar heeft geluisterd. De muziek heeft een Friday- of Psycho-achtige sting die al snel op de zenuwen werkt, maar verder blijft de muziek nooit hangen. Het enige moment waarop de makers enigszins gewaagd uit de hoek komen is tegen het einde, waarin de moordenaar zijn/haar ware aard toont. Het is vrij duidelijk wie het is, want de andere "verdachten" zijn er duidelijk puur ter verwarring. Zijn/haar motief komt ook een beetje uit het niets, maar dat is nooit het sterkste punt geweest van een slasher. Met al die cliché's vond ik het het dus vrij verrassend dat het einde zo zwartgallig is; de moordenaar komt ermee weg en de final girl wordt zomaar even zonder pardon in de vuilverbrander gestopt; de aanblik van die rokende schoorsteen en de onwetende agenten laat toch nog een beetje een sterke laatste indruk achter in een slasher volgens het boekje die verder nooit boven de middelmaat uitsteekt. Een gemiddeld cijfer voor een gemiddelde slasher dus...

Erg saai en traag vooral. Sfeer is ook haast nergens te bekennen en de gore valt tegen. Dan heb je het als slasher toch niet helemaal goed gedaan. 1,5*

Horror is eigenlijk mijn ding niet, maar deze film stond op mijn lijstje omdat het de eerste 'echte' film is waar Daphne Zuniga aan meedeed ooit, en dat is het thema van de week. En jawel, ze doet een halve minuut mee inderdaad. Verder is het voor mijn ongetrainde oog best een aardige film als teen slasher, hoe absurd dat genre op zich ook is. En wellicht doet de film het beter dan het gemiddelde van het genre, want het verloop vermijdt de grootse cliche's met gemak, terwijl er aan de andere kant toch best wat scares zijn, en vakkundig ondersteund door het gepast gruizige beeld en de griezelige soundtrack. Bepaald niet de slechtste film die ik ooit zag, daarmee. Eervolle vermelding voor de fraaie tekst op de poster "the villain makes coed stew", al slaat dat op zich ook weer nergens op eigenlijk.