Opinions

Voor de vierde maal keert Parry Shen (Adam Yong) terug in een Hatchet -film. Ditmaal mag hij als enige overlevende van het bloedbad uit de vorige film zelfs de hoofdrol op zich nemen. Geen hele goede keuze want een sterk acteur is hij niet! Maar dat geldt ook voor het merendeel van de rest van de cast. De in de vorige delen alom vertegenwoordigde bekende horror-acteurs is ditmaal geslonken tot twee. Tyler Mane (Halloween II (2009)) en we zien Felissa Rose(Sleepaway Camp) als pr-manager Kathleen. De verdere cast speelt wel in horror maar onbeduidende rollen en heeft hier ook rollen die duidelijk uitvergrotingen van bepaalde typetjes zijn. Grappig bedoeld maar ze zijn vooral irritant. De film keert dus terug naar de flauwe grappen van het eerste deel. Een bar slecht keuze want de enige die nu overtuigd is Laura Ortiz. Ze maakt dan ook zo goed als geen grappen. We zagen haar trouwens ook al kort in Hatchet II (als het veertienjarige meisje in de home-video scene) Enfin Andrew stort neer en komt opnieuw terecht in het moeras. Hier wordt hij weer geconfronteerd met Crowley. Het is de derde ongelukkige keuze want i.p.v. dat Crowley onverwachts kan opduiken uit de struiken, moet hij nu een vliegtuigwrak bestormen. Doordat je daar niet heel veel nieuws mee kan doen, is het een saaie bedoening. Om maar te zwijgen over de dialogen van de cast die in het wrak zaten. Qua gore is er nog wel wat te smullen maar ook dit vond ik dit keer een stuk minder inventief. Misschien dat de fans van de franchise het wat meer kunnen waarderen maar ikzelf (geen echte fan) vond het allemaal maar vrij zwak en matig.

*Waarschuwing* deze film kan je het beste in gaan zonder te veel voor kennis. Dan werkt hij het beste! Dus STOP met lezen. Direct aan het begin zien we een meisje dansen op heerlijke technomuziek. Ze ontmoet wat jongens buiten de club en besluit met hun mee te gaan. Dat meisje is Laia Costa en wat een goede en mooie actrice is dat! Zij trekt de hele film! Zekere het eerste uur hierna verplaats de focus zich meer op wat actie maar Laia Costa weet ook dan de aandacht goed vast te houden. Daarnaast zit de kracht van de film vooral in manier waarop er gefilmd is. Dit tilt de film boven de middelmaat uit. Minpunten zijn er helaas ook! Alles speelt zich af in de stad Berlijn maar dit had net zo goed elke andere stad kunnen zijn aangezien er weinig gebruik van gemaakt is. Daarnaast zitten er ook wat gaten in het script en naar het einde toe leek het of ze speelduur wilde oprekken met iets te lange oninteressante scenes. Ergens op het midden is er een prachtig pianospel van Franz Liszt Mephisto Waltz. Ik ben geen fan van klassieke muziek en als je mij dan zo weet te treffen met beelden met een klassiek muziekstuk is dat erg knap. Zeer mooie film die net niet de eindstreep ongeschonden weet te halen.

Oef op de poster wordt absoluut verkeerd geadverteerd: “De zes meest opwindende vrouwen ter wereld, in het meest explosieve entertainment ooit gemaakt.” De film kent maar weinig gevechtsscènes maar ja de zes schone vrouwen waren er wel!

Het lijkt vooral een onevenwichtige oorlogsfilm die de belevenissen volgt van een Amerikaanse infanterie-eenheid van Sicilië, door Europa, tot aan de val van Berlijn en ietsjes erna. Er is zo goed als geen plot of verhaallijn. Het is dus erg episodisch, met personages die komen en gaan in een reeks scènes die zijn verbonden door echte journaalbeelden. De film heeft zijn sterke momenten en gaat vooral over de naweeën van de strijd op mensen, soldaten en burgers. Er zijn geen helden!

De reden dat het een inconsistent verhaal lijkt is omdat de scènes afkomstig zijn uit een reeks korte verhalen en herinneringen uit de roman "The Human Kind" van de Engelse auteur Alexander Baron. Men veranderde alleen de karakters in Amerikanen. Een andere reden dat het onsamenhangend kan zijn is te wijten aan het ernstige geknoei door de studio. Sowieso waren er oorspronkelijk 175 minuten maar dit werd teruggebracht tot 156 minuten. (Volgens mij ook de versie die in omloop is)

Het was regisseur Carl Foreman zijn enige regie, hij werd bekender als scenarioschrijver (voordat hij op de zwarte lijst werd gezet vanwege lidmaatschap van de Communistische Partij) van High Noon, MacKenna’s Gold en The Guns of Navarone en producer. Daarnaast beschikt het over een all-star cast van bekende Amerikaanse en Europese spelers;

De zes vrouwelijke spelers waren; Melina Mercouri uit Griekenland (moet het geloof ik niet hebben van haar stem), Jeanne Moreau uit Frankrijk, Rosanna Schiaffino uit Italië, Romy Schneider (blijf me verbazen over haar schoonheid) en Senta Berger uit Oostenrijk en Elke Zomer uit West-Duitsland. In de mannelijke cast zijn Eli Wallach, Vic Morrow, George Hamilton (geen aanwinst), George Peppard, (The A-Team) Vince Edwards te zien. En er is een jonge Peter Fonda (die genomineerd werd voor een Golden Globe voor Most Promising Newcomer) als soldaat Weaver die een klein hondje vindt en verzorgt.

Dit is een beetje een ongewone film...enigszins lastig om te beoordelen. Eentje die zich meer concentreert op wat er gebeurt tussen de actie, op de interactie van de soldaten met burgers en het overleven op de door oorlog verscheurde straten. De film eindigt op dan ook een sombere toon met de uitbeelding dat er geen winnaars zijn in een oorlog.

Wow...ik bereidde me eigenlijk voor op het ergste met deze Shot on Video maar wat was dit opvallende..."goede gekheid!" De film in ieder geval aanspraak maken op een paar heerlijke niet-traditionele aardigheden van de zombies. In plaats van dat zombies zichzelf uit hun graf graven of het resultaat zijn van een gekke wetenschapper, is het in deze film een ​​bovennatuurlijke tv die een zwart-wit zombiefilm afspeelt genaamd "Zombie Blood Nightmare" en de zombies uit het scherm spuwt. Deze wezens verlangen op-één-of-andere manier nog naar hun oude leven, gebruiken dan ook apparaten zoals blenders, wasmachines of stokken. Giechelen....ja echt! En als ze zichzelf in de spiegel zien, krijgen ze zowaar zombieschaamte. De enige manieren om ze te doden is; ze te laten rotten omdat ze niet begrijpen dat ze dood zijn en ze bij ernstige verwondingen dus overtuigd zijn dat ze dood gaan. Of door ze in de val te lokken totdat ze gek worden en elkaar opeten. Ook vallen de zombies alleen aan als je bang voor ze bent! Niet de standaard kwijlers dus! Tuurlijk de make-up had beter gekund, het acteerwerk is van voor de hand liggende amateuristische cast maar hé...je kan niet alles hebben met een laag budget! Maar dankzij de fantasierijke zombie-kennis en samen met de wat vreemde humor in de dialoog vond ik dit helemaal niet zo slecht! Ja dit was zowaar erg leuk!

“The television screen is the retina of the mind’s eye.

Deze klassieker van David Cronenberg herzien,en als geen ander weet de film nog steeds een huiveringwekkende sfeer neer te zetten. In 1983 kon men het Internet nog niet voorzien maar deze visie is nog steeds actueel zowel op de huidige on-line wereld dan ook op steeds meer afstompende formats van de TV-wereld. Het is een heerlijk bizar vertelsel, waarin flashbacks razendsnel worden afgewisseld met hallucinaties en surreële scènes. Gedurende de hele film hangt er een claustrofobische sfeer rond de bizarre wereld van ‘Videodrome’. Vlees en metaal smelten samen en dit wordt je getoond ook! Hoewel de film dus weerzinwekkend grof, lomp en bij vlagen ongemakkelijk is, is ie ook gruwelijk interessant en kun je ‘m niet afzetten. Welkom in de chaotische, futuristische wereld van de ‘meester van de body-horror’ David Cronenberg.

Verrassende fijne politieke thriller die zich afspeelt in het Rusland van nu. Vooral het Russische systeem en de inperking van de persvrijheid worden aan de kaak gesteld. Verder is er complot theorie waarbij de Tsjetsjeense kwestie een rol speelt. En wordt benadrukt met de uitspraak: "The threat of terror is the only thing which unites the people of a country." In die context wordt ook 9/11 nog even getoond. Helaas boet de film hoe meer we naar het einde gaan aan kracht in en volgt een beetje onwerkelijk en happy end. De hoofdrolspeler Moritz Bleibtreu als Paul Jensen deed het aardig maar ik vond hem iets te afstandelijk. Ik was wel onder de indruk van Kasia Smutniak als de vrouwelijke sidekick Katja. Ze leek wel op een jongere versie van Nastassja Kinski

Nastassja Kinski - imdb.com

Franse wraak/oorlogsfilm met Romy Schneider en Philippe Noiret die zoals ik net heb ontdekt één van de bekendste gezichten uit de Franse film was. De film weet te overtuigen, door vooral het goede acteerwerk en de toch wel expliciete geweldscenes. Ik vond alleen de vele terugblikken over de mooie tijd die hij had met zijn vrouw en kind op een bepaald moment wel een beetje tegen gaan staan. Romy kende ik alleen van naam uit de Sisi-trilogie. Maar moet zeggen in deze film zag ik een geheel andere actrice. Ze speelde erg goed en was daarbij ook nog een zeer mooie verschijning. Het verhaal lijkt erop dat dit ook echt gebeurd is maar zeker weten doe ik het niet?

Ja de film heeft best een prikkelend uitgangspunt; Joodse man brengt een nacht alleen door in een woonkamer met een gestorven man als gezelschap. Het doel is om de ziel te troosten en ervoor te zorgen dat deze niet in de war raakt en te ver van het lichaam afdwaalt voordat hij naar zijn laatste rustplaats gaat. In de Joodse traditie is deze persoon die waakt, een Shomer (man) of Shomeret (vrouw) Helaas is dit weer zo'n film die de horror laat komen uit drama. Innerlijke conflict van de hoofdpersonage in de vorm van een gebeurtenis met antisemitisme en het afdwalen van zijn orthodoxe wortels en het drama van de demonische Mazzikim die zijn oorsprong vind in schuldgevoelens en de Holocaust. Maar men wil ook een horrorfilm zijn dus voegt men wat jump-scares met harde geluiden en moderne sociale media toe. Fijn was het wel dat er nu eens niet de standaard kruizen of gebeden in het Latijns waren om de geest te bestrijden maar het joodse tefillin-ritueel (een zwart kubusvormige doosje bevestigd op het hoofd en een leren riem om een arm gewikkeld) De filmmaker verdient dus lof voor het plaatsen van een horrorfilm binnen de Joodse Folklore maar hij haalt nooit echt het beste uit deze religieuze setting

Prima film die gebaseerd is op historische feiten. Echter de titel Viking is een beetje misleidend omdat het hier gaat over een afstammeling van de Zweedse Noorman Rurik die de eerste Russische staat Kievan Rus stichtte. Prins en bastaard Vladimir was al lang en breed gesetteld in de 10e eeuw. Vladimir heeft twee dingen gedaan in zijn bestaan: ten eerste maakte hij die staat weer groot en sterk en ten tweede bekeerde hij zelf en zijn onderdanen tot het Christendom. Dit Katholieke Orthodoxe geloof is dan ook de kern van de film. Terwijl de geschiedenis van Vladimir the Great nog verder gaat stopt de film precies na bekering van het land. President Vladimir Poetin heeft ooit eens gezegd dat deze bekering van het geloof de grootste gebeurtenis was van Rusland. Daarnaast is hij een groot fan zijn naam genoot. Hij heeft zelfs een standbeeld voor hem opgericht. Niet gek dat deze film dan ook tot één van de duurste films ooit gemaakt in Rusland behoort. De film werd echter door veel journalisten, politici en de Russische kerk de grond ingeboord. Hun held werd te gewelddadig weggezet. Een geluk voor ons want we zien in de film genoeg bloederige scenes, vijanden worden vakkundig omgebracht en er zijn talloze veldslagen. Na de inname van de stad Polotsk verkracht hij in het bij zijn van zijn mannen zelfs zijn toekomstige vrouw Ragnhild “Rogneda” Ragnvaldsdatter (Aleksandra Bortich) Dit maakt de film juist natuurgetrouwer dan als het heroïsche verheerlijking was geweest. Daarnaast valt vooral ook de fantastische sfeer en de mooie gedetailleerde historische kostuums en aankleding op. Er is zelfs aandacht besteed aan de verschillende talen. Zo spreken de Pecheneg, een semi-nomadevolk uit de Turkse contreien hun originele vermoedelijke taal. De over het algemeen Russische cast is van zeer grote klasse. We herkennen o.a. Svetlana Khodchenkova die bekent is van Tinker Tailor Soldier Spy en The Wolverine. Verder wordt de cast aangevuld door een paar voor ons bekendere acteurs. Zo zien we Joakim Nätterqvist als de Viking Khevding. Hem kennen we van de films: Arn - Tempelriddaren (2007) En onder zijn kompanen zien we ook nog John DeSantis (vele films waaronder The 13th Warrior) als een Berserk. Een iets minder puntje was dat sommige gebeurtenissen niet altijd goed werden weergegeven. Meerdere malen waren er hiaten te zien. Ondanks de lange tijdsduur van bijna tweeëneenhalf uur. Laten we dat maar aan de lange productietijd van zeven jaar verwijten. Want de film geeft wel een heel mooi gedeeltelijk tijdsbeeld weer van de dagen na de kolonisatie van de Vikingen in de Slavische landen.

Koning Priamus,(was dit een verwijzing naar de Griekse mythologie? Het was namelijk de laatste koning van de stad Troje) vader van Salina zeg op zijn sterf bed: " Net als je moeder zul je de Viking-koningin worden genoemd" maar eigenlijk zijn er geen Vikingen in deze film. Het is een maar een raar allegaartje. De film ontleent zijn verhaal aan de geschiedenis over de Keltische koningin Boudica. (waarom noem je de film dan ook niet zo?) Voor de liefde tussen Salina en Justinianus lijkt de opera Norma model te hebben gestaan en de Druïden roepen gek genoeg de Griekse god Zeus aan.

Enfin het wordt Hammer nog vergeven omdat er ook een paar brute scènes, één waarbij een groep mensen wordt verbrand in een kooi en één waar Salina wordt gegeseld, zijn te zien. De laatste wel met, naaktheid zonder het te laten zien. Echter de film is verder ook een beetje onevenwichtig. Het was verder best jammer dat de strijd-scènes erg kort waren. En de Keltische strijdwagen met zeisen op de wielen die de Romeinse soldaten uitdunt, was niet al te overtuigend.Waarom er zoveel camera-aandacht ging naar het 'Nubische meisjesslaaf' weet ik niet maar ze werd pijnlijk, duidelijk gespeeld door een blanke vrouw. Ik kan niet zeggen dat deze peplum-film van Hammer slecht was maar meer dan middelmatig vond ik ook niet!

Deze film met een standaard makkelijk verhaaltje is alleen voor liefhebbers van films in het lagere budget segment. De film is goed te bekijken en ook soms ook best vermakelijk. Tja het is geen hoogstaand filmwerk maar dat kan je al afleiden van de poster of titel. De vecht-scènes zijn onder norm en de speciale effect zijn alles behalve overtuigend. Wat wil je met een laag budget...? Al proberen ze het soms niet eens! Als je schipbreuk leidt in een storm en je spoelt aan had er toch op zijn minst iemand even een emmer water kunnen gooien over de spelers? Nu waren die acteurs nog niet eens zo heel slecht. Echter doordat de regisseur onkundig was, konden die er denk ik ook niet heel veel aan doen, dat het acteerwerk tegenviel. Onder de acteurs was ook actrice Anya Taylor-Joy die een jaar later zal schitteren in The VVitch. En hard op weg is om een bekende actrice te worden. Dit was een reden waarom ik de film heb bekeken. Al moet ik zeggen; dat ook zij het er niet goed vanaf bracht. Viking Quest is helemaal niet goed, maar het is ook niet saai. En dat is toch best positief!

Toen ik over deze film hoorde dacht ik dat het over langs de kust plunderende Middeleeuwse Noorse Viking-lycantropen zou gaan. Helaas was het de standaard weerwolf op een Noorse middelbare school. Het enige waar je Vikingen ziet is tijdens de openingsscène wanneer er een weerwolfmythe rond ene "Gudbrand the Grim" wordt verteld. Deze stuit tijdens het plunderen in Normandië op een verborgen deur in een abdij. Dit is direct het meeste interessantste aan de film!

Verder komen de makers nu niet met veel fantasierijke ideeën. Het verhaal is veilig en bevat zoveel dingen die al vaker zijn gedaan. Hum...een meisje dat net verhuisd is. Haar moeizame relatie met haar moeder (die uiteraard toevallig ook politieagente is) en stiefvader sinds haar vader stierf, doof jongere zus en ja...er is zelfs een expert op het gebied van wolven!

Even dacht ik dat de film voor een gewaagde climax aan boord van een bus ging. Helaas werd deze afgebroken zodra deze begint. Zodat de opgebouwde opwinding weer even snel werd ontkracht. Het wezen is ook niet bijzonder, het is niet veel meer dan een iets grotere CGI-wolf. Desalniettemin zijn de effecten wel redelijk. De film heeft een paar aardig scènes met een beetje bloed/gore en spanning. Ik kan niet zeggen dat ik het einde slecht vond maar het emotioneel einde had nu niet direct veel impact! Tja de film is niet slecht, maar het is ook niet echt van "WOW" Gewoon de doorsnee middelmaat.

Toen de film startte dacht ik eerst dat ik te maken had met een Found Footage-film. Je ziet namelijk beelden van een ‘interview’ met een gepensioneerde politieagent die vertelt over een verschrikkelijke, onopgeloste misdaad uit 1985. Een zaak die hij omschrijft als de vreemdste uit zijn carrière. Dan volgt er een tekst dat deze film slechts een artistieke interpretatie van de waargebeurde gebeurtenis....echter dan start te film en...blijkt het een gewone film te zijn! En wat voor één!

Vassil en Nadya zijn op huwelijksreis en rijden naar het berghotel Roseville. Daar aangekomen ontmoeten ze George en Dora en wat later de Amerikaanse fotograaf Steven. Maar in het rustige resort is niet alles en iedereen precies wat het lijkt. Gesprekken over overheidsoperaties, Vassil die een driehoekige moedervlek op zijn borst heeft en Oh, en er is de legende over de “The White Old Man” Niet nodig om te vertellen dat de dingen raar beginnen te worden.

Regisseur en co-schrijver Martin Makariev doen goed werk. Hoewel het al eerder is gedaan. Isolatie, een kleine groep mensen en op de locatie is iets angstaanjagend mis. Visueel is het behoorlijk mooi en verhaalsgewijs is onvoorspelbaar. De film vermijdt ook veel clichés, niet dat het er helemal vrij van is, maar de regisseur maakt daar goed gebruik van. Ja dit was een goed ontwikkeld verhaal, en of het ‘waar’ is of niet, de filmmaker heeft er heel goed aan gedaan je te laten afvragen. Misschien wel iets te lang, gezien het langzamere tempo maar over het geheel genomen vond ik dit een hele goede film.

In de film wordt geopperd dat seks ook dezelfde chemicaliën kan produceren als gemarteld worden. Tja voor welke keuze zal je gaan? Precies! Maar logica...euh nee dit is een horrorfilm?! Met een plot over een kamer met vreemden die toevallig zonder hun toestemming worden opgesloten in het kader van een experiment, is het niet moeilijk te raden waar dat naar toe gaat! En anders zal de SAW-achtige hoes (met een tang en een gebroken tand) elke twijfel wel wegnemen! De proefpersonen in kwestie moeten een flesje, dat uiteraard het gemakkelijkst wordt geproduceerd tijdens van extreme pijn, met hersenvloeistof vullen. Regisseur Taylor Sheridan brengt solide martelporno voor de horror-liefhebber van dit subgenre. Alhoewel de camera soms wel te snel wegdraait, kan je het slechter treffen! De film heeft ook de gewoonte om softe dramatische muziek te gebruiken bij de martelscènes.. ja echt! Maar ach weet je, dit had ook veel slechter kunnen zijn.

1960 moet een zeer goed jaar zijn geweest voor de horror want in dat jaar kwamen er heel wat mooie werkjes uit. Iedereen kent natuurlijk Psycho (niet gezien) maar deze Village of the Damned mag er zekere ook wezen! De film is gebaseerd op John Wyndhams boek The Midwich Cuckoos uit 1957. Het verhaal speelt zich af in het dorpje Midwich Engeland, waar zeer plotseling iedereen in slaap/coma raakt. Niet lang daarna blijken de meeste vrouwen zwanger te zijn, maar van wie? Vanaf het begin is het duidelijk dat het geen gewone kinderen kunnen zijn maar als negen maanden later de kinderen zijn geboren blijkt het pas hoe goed mis het is. Beklemmend en zeker best ongemakkelijk zien we de kinderen opgroeien tot groep killers met als enige reden dat ze er alles aan doen om die groep te beschermen. Afgezien van het oplichten van de ogen zijn er verder geen special effects, wat de sfeer en spanning alleen maar verhoogt. Ze zijn ook niet nodig want de vraag wat te doen met deze kotters en de dreiging die ervan uitgaat zijn meer dan genoeg. Prachtige film en een inspiratiebron voor menig andere film.

Tweede verfilming gebaseerd op het verhaal The Midwich Cuckoos van John Wyndham. De eerste was Village of the Damned (1960) Dat was een zwart-wit Britse versie en deze in kleur een Amerikaanse. Of daarom het uiterlijk van de kinderen opvallender was (of was het een verwijzing naar de zwart-wit-versie?) en David was hier buitenbeentje en meer goed...wie weet? Het maakte voor de film niet echt uit. Dat komt doordat het bronmateriaal gewoon sterk is!

Wel was het 22 minuten langer, en een deel van het acteerwerk... ondermaats Verder voelt de film ook alsof hij voor tv is gemaakt. Wat niet zo was want dit kwam uit in de bioscoop. En dat was maar verdomd goed ook, want zodra de kinderen ouder worden, want het toont in meer detail de gruweldaden van de kinderen. En het lukt zelfs soms even griezelig te zijn als de jaren '60 versie. Voor een John Carpenter -film misschien een mindere maar zelfs een mindere Carpenter is beter dan films van sommige andere filmmakers.

Beetje dubbel deze film! Op zich is de film niet slecht maar als ik ervan uit mag gaan dat ze het boek (niet gelezen) dat de film inspireerde hebben verfilmd, waarom zijn er dan geen aanpassing gedaan? In de film wijzen ze namelijk naar koning Carol, alsof die de deportaties van Joden begon? Echter verantwoordelijk voor de meeste Joodse vervolgingen en deportaties was het regime van de fascistische dictator Ion Antonesc en schrijver Virgil Gheorghiu kon geen kritiek hierop uiten want hij was een minder belangrijke diplomaat in dit regime.

Aan de andere kant is dit ook een wat tegendraadse film uit een tijd dat het WO II-conflict nog heroïsche werd getoond. Een verhaal over de omzwervingen van Johann / Yankele Moritz (Anthony Quinn), een eeuwige optimist, die achtereenvolgens verward wordt als Jood, nazi, Roemeense spion, en zodoende altijd aan de verliezende kant staat. Echter hij verlies nooit de hoop! Daardoor is deze film; Emotioneel, grappig (op een ietwat donkere manier), triest, irritant en zijn er ook verschillende goede scènes in te vinden! Zowel een prima film over een naïeve man, verstrikt in de waanzin van de mens en het leven, in moeilijke tijden maar die nooit helemaal begrijpt waarom. Als ook een subtiele vervorming van de geschiedenis, die ik als kijker dan weer minder goed begrijp?

Typische recensenten-film! Die alle vakjes van de arthouse-film netjes afvinkt. Cinematografisch en het acteerwerk zijn uiteraard van goede kwaliteit. Maar verder gewoon traag, met ASMR van knetterend vuur of het schrobben van de vloer. Veelvuldig bla bla bla-symboliek door inzoomend op insecten of sfeerbeelden van de natuur (meren, bergen). Klassieke muziek om de goede smaak nog meer te onderstrepen! (Mooi stuk van Pergolesi - Stabat Mater Dolorosa) en om het verhaal intellectueler maken vertel je het niet lineair. Een film gemaakt door een vrouwelijke schrijfster / regisseur dus het hippe; mannen zijn slecht? Oh, en schokkende scènes? Tja dat hangt af van het type kijker want iemand die films als "Hostel" en "Saw" heeft gezien, zag al schokkendere beelden! Tenzij de aanblik van een rechtopstaand mannelijk lid nog als schokkend kan worden ervaren? Tja en als scenes meer gaan aanvoelen als opvulling om de looptijd te verlengen om aan één uur en 40 minuten te komen? Dan valt deze film me maar zwaar tegen!

Ach, het is absoluut niet slecht, een goed alternatief voor de steeds groter wordende berg zwijmel-kerstfilm of voor de zoveelste keer Home Alone 1, 2, 3, 4,enz. Maar voor regisseur Tommy Wirkola is dit toch een beetje vriendelijker dan Død Snø of het vorig jaar uitgekomen I Onde Dager. Helemaal origineel is het natuurlijk ook niet! Het speelt leentjebuur bij "Die Hard" (1988) criminelen die ergens binnenvallen om een kluis te openen, Bruce Willis werd vervangen voor een "Bad Santa" en een jong meisje mag wat losgaan met "Home Alone" boobytraps. Maar dat feest van herkenning en dat het genoeg grappen en grollen en uiterst vermakelijke vechtscenes biedt, maakt dat het met deze kerstfilm, eerlijk gezegd wel heerlijk vertoeven is!

Deze film is samen met Blade Violent - I Violenti (1983) opgenomen en heeft nagenoeg dezelfde cast maar heeft verder maar weinig gemeen. Sterker dit is stukke beter (lees heftiger) De muziekscore was bij deze film overigens ook van Luigi Ceccarelli. De Nederlands-Italiaans van Indonesische origine, Laura Gemser, alias de `zwarte Emanuelle` (met één 'm'!) is meerdere keren naakt te zien en betrokken bij verschillende catfights waarvan één op een vloer vol met uitwerpselen Ook zien we Emanuelle in een isoleercel met alleen ratten als gezelschap, wordt er een homoseksueel gedood door zijn heteroseksuele medestudenten na een striptease, en de nodige andere verkrachtingen, martelingen, vrouwen die met elkaar de liefde bedrijven en braak-scènes. Alle clichés van het perverse vrouwengevangenisleven komen aan bod! Ja dit was een erg geweldige sleazy women in prison-film.

Alleraardigste middenmoter. Redelijk sfeervol. De film houdt goed de spanning erin. Het acteerwerk is tamelijk goed en ook de beelden van de mensen die veranderen waren zeer mooi. Alhoewel de film ook niet erg hoogdravend is. En veel weg heeft van het al eerder aangehaalde Fear of the walking dead. Kortom een redelijk vermakelijke en boeiende film om te kijken.

Een van de betere films van filmmaker Bruno Mattei, echter wil dat nog steeds niet zeggen dat de film heel goed was. De schrijver is nogal incompetent en als je weet dat de schrijver van dit knutselwerkje Claudio Fragasso was(tja die ook Troll 2 op zijn naam heeft staan!) zeg dat natuurlijk genoeg. Er ging maar weinig tijd verloren aan schrijfwerk voor het plot Was ook niet nodig want dit was domweg een exacte rip-off van Romero’s ‘Dawn of the Dead. De enige concessie die blijkbaar werd gedaan was om van het winkelcentrum, een chemische fabriek 'Hope Center' te maken. Zucht.. journalisten, een stel soldaten, de gijzelingssituatie, een zombiekind, en een lift waarin bloederige fatale gebeurtenissen afspelen… men ging hier zelfs zover om de muziekscore van progrockband Goblin uit die film te hergebruiken. En dit alles werd opgeleukt met beelden uit natuurdocumentaires van dieren die niet eens in Nieuw-Guinea voorkwamen (springhaas, olifanten?) en uitgesponnen beelden van rituelen van inboorlingen uit o.a. de film La Vallée (1972) van Barbet Schroeder. Tja...het verhaal komt nogal traag op gang en heeft overigens weinig verrassingen te bieden. Of het moeten de onbedoelde blunders zijn? Als er; “Je moet ze in hun hoofd schieten!” klinkt, moet je uiteraard niet verwachten dat iemand dit ook maar zal doen! Margie Newton als nieuwsreporter Lia Rousseau heeft de twee meest memorabele momenten in de film, namelijk haar topless joggen in inboorlingenrokje en haar doodscene. Tja de gore was wisselvallig; maar in sommige scenes dook er goede gore op! Daarvoor verantwoordelijk waren; Giuseppe Ferranti (The Bird with the Crystal Plumage, Nightmare City) en Antonio Balandín (special effects-technicus voor beide Conan-films, en David Lynch's DUNE). En zo kreeg deze slechte zombiefilm nog enigszins iets van eigenaardige charme! Maar het meest schokkende van alles; deze film een toch iets genereuze beoordeling geven dan dat het eigenlijk verdiend!

Het is inderdaad geen erg goede film, maar het doet wat het moet doen. Het slaagt er toch in om enigszins je aandacht vast te houden gedurende de speelduur van 85 minuten. Er wordt zoals vele B-films wel teveel gepraat over een complot van een miljonair, (B-filmkoningin Sybil Danning van Tarantino's Grindhouse en Rob Zombie's Halloween (2007) echter gebeurd daar nooit iets mee. De film wil angsten op roepen van de destijds (2009) pandemie-uitbraak van de Mexicaanse griep (officieel Influenza A, H1N1). Daarom is erop een SAW-achtige manier een kleine groep onderzoekers, die opgesloten zitten in een laboratorium en moeten vechten om een ​​geneesmiddel te vinden (aangezien hun aantal één voor één sterft) Het is gewoon een simpele film die je licht geboeid houdt door bekwame cinematografie en de magere effecten die werden gebruikt waren ook best oké. Het is een doodnormale standaard lowbudgetfilm meer ook niet. Deze regisseur zal in 2022/23 laten zien waar hij rog meer toe in staat was!

Deze horrorfilm heeft het voordeel dat dit een iets kortere tijdsduur had! Een creepy-pasta verhaaltje dat begon met oplichter Hari die een vrouw genaamd "Ruth" belde. Beide zijn eenzaam en Hari begint naar haar te kijken en fantaseren. 25-35% van wat je ziet is dan ook in webcambeelden (found footage-stijl), de rest niet. Het acteerwerk is oké, er zijn wat verontrustende momenten en scares maar nergens werd het echt eng. De eindscène was voorspelbaar en eigenlijk ook niet nodig...Het is helaas niet erg sterk ook een beetje simpel, De regisseur maakte al meerdere films in FF-stijl, dit is denk ik één van zijn mindere...

Verwacht bij deze film geen Horror. Ook al doen de poster en de keuze bij het genre anders vermoeden. Nee, het is gewoon een Thriller over een seriemoordenaar. En dan nog wel een moordenaar met mes wat hij op een zeer knullige manier gebruikt. Verder zitten er in de film nogal een paar rare ontwikkelingen. Hierdoor verliest de moordenaar zijn koudbloedige karakter. Wat overblijft is een film die laat zien op hoeveel verschillende manieren je een ziekenhuis binnen kan komen. Helaas niet erg boeiend. Michael Ironside deed het verder wel prima in deze vakkundig gemaakte maar verder slappe thriller.

Oei, Peter Sasdy (ook verantwoordelijk voor het aardige tweede en de goede derde aflevering) regisseert hier een wel heel zwak scenario voor de elfde aflevering in de Hammer House of Horror-serie Alsof 'Gaslight' en 'Les Diaboliques' worden herhaald maar op zo'n manier dat elke verrassing, nog voorspelbaar werd. Een aanvaller, een moord, vrouwlief is wat labiel, "O jee, neem nog een pil" en voor je het weet zit je na een seance, wat tarotkaarten en een politieagent die Shakespeare citeert, bij een hindoeïstische swami... En terwijl Penny hysterische door snottert, vraag ik me ondertussen af waar ze een politieauto konden huren? Tja, afgezien van wat sfeer is hier nauwelijks wat griezeligs aan! Die bezoekers uit het Graf kwamen eerder op de koffie.

Fijne en verontrustende, no-nonsense horrorfilm. Het is dan ook niets meer dan een zeer goedkope en domme verkooptruc om op de poster "De Zweedse Evil Dead" te zetten. Want er is hier geen eigenzinnige, sarcastische hoofdrolspeler. Er is hier geen Ash-equivalent. Geen kettingzaag als hand. Geen POV-stijl camera-werk. Geen Necronomicon enz. Het is het groepje vrienden dat naar een hutje in het bos gaat en daar een vorm van horror overkomt. Een verhaallijn die al veel vaker hebben gezien! Alsof we die allemaal moeten vergelijken met de Raimi-klassieker? Het hutje in het bos is een slimme en kostenbesparende setting, die mits het goed wordt uitgevoerd zeker een meerwaarde heeft.

En dat doet deze film! Vanaf de start springen we er meteen in, niks eerst je vermoeien met een lang kennismakingsverhaal. Nee bam... bloed vanaf het begin (de rest komt later wel) en stoppen met gore doet de film niet meer! Ja zekers we hebben het allemaal weleens eerder gezien! Maar de effecten zij hier fantastisch, met veel verontrustende beelden in de hele film, helemaal tot aan de laatste momenten. En we hebben het hier over praktische effecten, niet over CGI.

Binnen het Horror-genre, is het vrij moeilijk om met een ​​interessante of op zijn minst inventief onderwerp te komen wat nog niet is geëxploiteerd. Deze film doet ook nergens een poging omdat te zijn maar als ik de som der delen optelt; een plezierige horrorfilm met redelijk laag budget maar met effecten van hoge kwaliteit dan is dit absoluut wel één van de betere binnen het hutje in het bos (The Cabin in the Woods) subgenre.

"This House is Forever!"

De koekoekvogel is een zogenaamde broedparasiet; het vrouwtje legt haar eieren in nesten van andere vogelsoorten en laat de jongen door die andere soort uitbroeden en verzorgen. Een vivarium is een afgesloten ruimte, waarin dieren en planten gehouden worden. Combineer deze twee uitgangspunten en je krijg een redelijk goed uitgebalanceerde sciencefiction-mysteriefilm. Daarom plaatst het Jesse Eisenberg en Imogen Poots in een gestileerde buitenwijk in een iets te perfecte huis, en kreeg men een kartonnen pakket met … een baby bezorgt? Niet een film die voor iedereen even goed in de smaak zal vallen want niet alles wordt verklaard en het laat je dus achter met onbeantwoorde vragen. Vraag eigenlijk van je dat je mee gaat in deze vreemde vage wereld; waarin dingen gebeuren omdat ze gebeuren...maar als je er volledig in op gaat dan heb je een zeer goede tijd!

Zeer aardige steam- punkachtige Dark Fantasy film. Die door een fors budget er voor kiest om zich ook te richten op een Engelstalig publiek. Dat forse budget zit vooral in de CGI, en die is dan ook zeer degelijk. Daarnaast speelt de Engelse Jason Flemyng de rol van cartograaf Jonathan Green en zien we ook Charles Dance (G.O.T.) als de vader van de geliefde van Green. Vooral Flemyng stal de show. Een ander fijn aspect waren de technologische snufjes die Green tot zijn beschikking had. Maar ook de verdere aankleding was zeer mooi, prachtig middeleeuws aandoend dorpje dat grensde aan een moeras. Dit droeg goed bij aan de sfeer. Het verhaal is een bewerking van Nikolai Gogols Viy uit 1835. Dit verhaal is al meerdere keren gebruikt voor een horrorfilm, waarvan Black Sunday van Mario Bava wel de bekendste moet zijn. Toch had dit script ook zo zijn mankementen en is verre van goed uitgewerkt. Vooral de manier van vertellen was chaotisch, de ene keer krijgen we het verhaal vanuit de duiven-correspondenties met Greens geliefde, terwijl er een andere keer iemand het vertelt, of dat het juist weer helemaal ontbreekt. Dit stoorde mij enorm. Nu is dat misschien mede doordat de film uit kwam in 2014 maar al gemaakt is in 2006, echter is in 2009 besloten om het over te doen in 3D. Dit was pas klaar in 2012, met een productietijd van ruim 8 jaar heeft dit de film niet echt goed gedaan, dit is dan ook goed terug te zien in de editing en de verhaallijnen. Door de gadgets en de sfeervolle setting hou ik het iets hoger maar vooral de chaotische vertelling en de irritante afwisseling van Engelstalig en Russisch, maken dat deze film niet heel erg goed is.

Uiteindelijk toch iets teveel een Nederlandse film die maar weinig blijvende indruk achterlaat. Op de poster prijkt een quote van Jan Doense dat ‘Vleesdag’ met afstand de bloederigste “Nederhorrorfilm” ooit zou zijn. Misschien wel want die lat lig niet zo heel hoog, echter natuurlijk ook gewoon marketingstunt. Dat betekent overigens niet dat het geen goede film is!

Dierenrechtenorganisatie versus de varkenshouder beide hebben hun eigen motieven, geen van beide kanten is echt "goed". Enigszins vergelijkbaar met The Devil's Rejects. Het is niet moeilijk te begrijpen dus het wordt allemaal snel en efficiënt opgezet, echter zijn de eenvoudige dialogen en het letterlijk benadrukken wat er op het spel staat, iets wat typische Nederlands lijkt. Al doen de acteurs nog zo hun best, daarmee sta je 1-0 achter.

Waar de film wel punten ophaalt is de splatter-effecten. Er zijn op een boerderij/slachthuis voldoende gereedschappen aanwezig om de rode lichaamssappen op het beeld te toveren. Misschien niet zo extreem als de marketing deed vermoeden, maar liefhebbers van gore kunnen nog steeds hun lol op! Alhoewel ik van de strenge leeftijdskeuring van achttien jaar en ouder, ook niet veel snap...Tja voor mij een beetje een gemengde filmervaring, vooral door het te houterige script en de dialogen. Maar zeker tof dat iemand het toch weer probeert met een Nederhorror en er ook gedeeltelijk goed in slaagt.