Opinions

Deze horror van Spaanse makelij en door regisseur Angél Gómez Hernandéz geregisseerde eerste film was vakkundig gemaakt en bezat een behoorlijk tempo. Wel is bijna elk familie-verhuist-naar-spookhuis--element aanwezig Het houdt zich dus daar netjes vast aan de bekende formule, inclusief de nodige en prima uitgevoerde jumpscares. Ook een waarschuwing voor dierenliefhebbers want er is een nogal verontrustende scène met dode katten die zijn vastgebonden in een boom! (wel één van de visuele horror-hoogtepunten) Je kunt meerdere wendingen en bochten die voor je liggen (tot op zekere hoogte) goed raden, maar de film is niet afhankelijk van zijn innovatie. De kracht van de film komt meer voort uit zijn ​​geheel eigen Spaans sfeertje. Het verwerkt namelijk Spaanse folklore/geschiedenis uit de middeleeuwen in het plot waardoor het redelijk genieten was. Ja wat deze film aan originaliteit misschien mist, maakt het goed met sfeer waardoor het zeker de moeite waard was.

De lowbudget-productie zag er over het algemeen professioneel uit. Het verhaal volgt het gebaande pad, vrouw erft een landgoed met een aantal bizarre voorwaarden waar ze zich aan moet houden om daar te wonen. Tja en de gehele speelduur worstel je eigen dus door de vermoeiende horrorclichés die je keer op keer hebben gezien. Schommelstoelen bewegen uit zichzelf. Het licht valt plotseling uit. Krakende vloerplanken. Er is iets vreselijks in de kelder. Een hele zwik slecht uitgevoerde jump scares. En uiteraard is er een oud boek die de boze geesten uitlegt. Je moet van heel erg goede huizen komen wil je deze schrikmomenten nog griezelig krijgen...het meest teleurstellende element is dan ook de Horror. En een horrorfilm waar juist dat element in ontbreek, is....eigenlijk niet veel meer...Gezien op 27 april 2025

Iets over deze film vertellen waarom je hem goed vind is net zoiets als je laatste droom/nachtmerrie uitleggen. Iets wat bijna onmogelijk is! En bij deze film is dat zelfs nog meer van toepassing dan doorgaans doordat het visueel aandoet als één prachtige nachtmerrieachtige film. Met vele verwijzingen naar andere horror-successen. We zien invloeden van John Carpenter, Clive Barker en een meerdere keren verfilmt verhaal van H.P. Lovecraft (Lucio Fulci,Stuart Gordon.) Het begint allemaal vrij mysterieus en heb je nog geen idee waar het naar toe gaat. Een shoot-out bij een huis met een vader en zoon. Waarnaar een politieagent een betrokken jongen oppikt en naar een ziekenhuis brengt dat bijna op het punt staat om te verhuizen. Een opa met een zwangere kleindochter in de wachtkamer. En dan is er nog de state-trooper Mitchell gespeeld door oudgediende Art Hindle (Invasion of the Body Snatchers) Uiteindelijk komen alle lijntjes bij elkaar en misschien dat dit tevens een van de weinige minpuntje is omdat niet alle lijntjes even goed op elkaar aansluiten. In de tussentijd zien we wel supergave bodyhorror en fijne bloederige taferelen. De cast doen gedegen hun werk. Toch valt niemand op echter is het ook niet zo dat iemand onder de maat presteert. Regisseurs Jeremy Gillespie en Steven Kostanski maakte deel uit van het Astron-6 team en die staan gerant voor prima films. Zo ook deze 'The Void.' De film biedt een tal van prachtige visuele en gewelddadige scenes die de muren rood verven. En al haal de film niet helemaal de plaats van bestemming, de weg naar de hel is absoluut niet saai!

Film die het genre sword & sorcery uit de jaren '80 doet herleven. Waar veel Fantasy-films zich na die bekende film van Peter Jackson richten op met CGI gevulde actie, heeft deze tot op de climax na bij geen grootse special effects. Hierdoor ontstaat er een fijne sfeer die wat doet denken aan Conan the Barbarian’ (1982) Het is een hele leuke film geworden, met tot de verbeelding sprekende hoofdpersonages, lekkere actie en een romantische noot die geloofwaardig is uitgewerkt. Alles is goed in balans en staat duidelijk in dienst van het vertellen van een spannend fantasy verhaal. Ook de acteurs zijn perfect gecast. De acteur Aleksandr Bukharov die de rol van Volkodav (Wolfhound) vertolkt is zeer sympathiek. Maar de grootste verassing was toch om in prinses Knesinka Elen, de nu volwassen geworden Oksana Akinshina uit Lilja 4-ever (2002) te herkennen. Ze is naast een goed actrice ook erg mooi en als zij zich voor Wolfhounds ontkleedt en hem vraagt een kind bij haar te verweken, is het dan ook haast niet te geloven dat hij dit aanbod afwijst. Een ander pluspunt is dat de film Russische is, want hierdoor is het getoonde toch net een stuk rauwer. Ondanks dat het einde met de CGI ietwat overdreven is en juist tegenvalt, is het zeer onderhoudende film en kan ik hem zeker aanraden aan liefhebbers van het genre.

Vermakelijke maar pretentieloze Tweede Wereldoorlog-film. Waar vooral de stereotype personages langs komen Amerikaanse piloot Ryan (Frank Sinatra) neemt de leiding over stijve koppige Britse krijgsgevangenen. Italianen zijn niet al te slim en willen eigenlijk niet vechten, Duitsers zijn achterbakse (Gestapo) of gezichtsloze soldaten die gemakkelijk neergeschoten kunnen worden. Een neit al te moeilijke film die via een ontsnapping zich verplaatst naar een wilde treinrit vol gevaren Een treinreis van Italië naar het neutrale Zwitserland. De film bezit goede effecten en voor die tijd- aardig nauwkeurige uniformen en voertuigen. Desondanks is het verder géén historisch accurate prent. Het is een film die boven alles een Hollywood avonturen-actiefilm is! Wat te drinken, een bakje chips of popcorn en een plezierige wegkijker.

]B-film uit de jaren vijftig van de studio AIP (American International Pictures) Deze studio had de reputatie om films te maken die begonnen met het bedenken van een marketingcampagne: eerst een opvallende titel en een lugubere poster en dan pas de bijbehorende film. Het feit dat er hier geen voodoo-vrouw te bekennen was.

Echter deze Voodoo Woman heeft ook veel te danken aan The She-Creature (1956) Of beide films back-to-back werden opgenomen is me niet duidelijk maar Marla English, Tom Conway en Lance Fuller waren ook daar te zien en het werd eveneens geregisseerd door Edward L. Cahn. Zelfs het She Creature-kostuum, nu met een plastic masker en een blonde pruik werd hergebruikt.

De film biedt een eigenaardige mix van gekke wetenschapper, vrouwelijke monsterfilm en op zoek naar het goed avonturenfilm. Een krankzinnige geleerde wil via voodoo een menselijke onkwetsbare moordmachine ontwikkelen. Echter de creaties weigeren vooralsnog dit te doen. En dan arriveert er een vrouw in het dorp die zozeer door goudkoorts is bevangen, dat ze tot moorden in staat is.

Regisseur Edward L. Cahn slaag er niet in enige schrik op te wekken. Denk ook dat het niet de bedoeling is, de films moeten entertainen en vooral niet wegjagen! Daarom gaat het ook met een lovenswaardige snelheid door het verhaal heen. Er gebeurd steeds wel iets! En wijselijk zetten ze het monster niet in een prominente positie. De film handelt wel in de slechte B-filmclichés (steenkolen Engels) over inheemse stammen en wie bedacht het om Conway, dat domme hoofddeksel te alten dragen? Hoewel je veel aan de film kan aan-of-opmerken vond ik het “eigenlijk erg leuk ” Maar dat is denk ik een foutje in mijn smaak...

Historisch drama over een twijfelachtig deal van diplomaat Henrik Kauffmann. De film begint als Kauffmann zich in 1939 installeert als de Deense ambassadeur in de VS. Hij had ervaring met het ambassadeurschap omdat hij van 1924 tot 1932 in Peking diende. Hij werd bekend om drie dingen: politieke rapporten van hoge kwaliteit; het vermogen om nauwe contacten te leggen met centrale Chinese besluitvormers en zijn overdadige uitgaven.

Toen Denemarken op 9 april 1940 door nazi-Duitsland werd bezet, kon of wilde de koning Christiaan X en de regering maar weinig weerstand bieden en gaat samenwerken met de nazi's. Maar aan de andere kant van de Atlantische Oceaan weigert Henrik Kauffmann toe te geven en bedenkt een opstandig plan. Het omstreden Groenlandverdrag; met daarin het beruchte artikel X (10), Wat de Verenigde Staten het recht gaf om een ​​veto uit te spreken over alle toekomstige aanpassingen aan het verdrag.

Echter de bedoelingen van de persoon Kauffmann zijn nogal dubieus. Wat ook nog versterkt werd door de vriendschap van zijn vrouw Charlotte MacDougall met president Roosevelt. Dacht hij dit oprecht dat hij er goed aan deed of was het te doen om aanzien en een versterking van zijn positie. Enfin de geschiedenis beschouwt de man nu dus als een goede verrader.

Tegelijkertijd met die achterkamertjes politiek vertelt de film ook over het privéleven van de ambassadeur. Kauffmann is namelijk ook verliefd op zijn vrouw Charlotte der zus Zilla Sears. Een liefdesgeschiedenis van voor zijn trouwen maar tja de gevoelens bleven blijkbaar aanwezig? De film wijkt daarmee dus ook maar weinig af van de vertrouwde biografische films. Die zijn meestal netjes en behouden.

Er wordt er aan het begin en het einde getoond wat er met diplomaat en politicus is gebeurd tijdens zijn sterven. En tenslotte zie je hem in zowel oude echte als fictieve beelden de toetreding van Denemarken tot de Verenigde Naties (en de N.A.T.O.) ondertekenen. Persoonlijk had ik geen idee van deze historische gebeurtenissen, dus het was wel interessant om te zien.

In 1897 schreef de Iers schrijver Bram Stoker een gothic horrorverhaal over een aristocratische vampier uit Transsylvanië. Deze Graaf Dracula groeide uit tot 's werelds bekendste vampier. Echter was hij niet de eerste die schreef over deze ondode want in 1839 (maar in 1884 voor het eerst gepubliceerd) schreef Aleksej Tolstoj (idd familie van die andere Tolstoj) al in het Frans het verhaal; "De familie van de Vourdalak".

Die gotische novelle werd al eerder verfilmd! Uiteraard zijn er meerdere Russische versies, ook weet ik dat er de Argentijnse film Sangre Vurdalak is, maar de bekendste en beste komen uit Italië! Mario Bava gebruikte het voor het laatste deel in zijn omnibusfilm I Tre Volti della Paura aka Black Sabbath uit 1963 en de speelfilm La Notte dei Diavoli aka Night of the Devils uit 1972

De film is een Franse film, geregisseerd door Adrien Beau, en speelt zich af net als het boek in het 18e-eeuwse Servië. Markies Jacques Antoine Saturnin d'Urfe een jonge Franse diplomaat, zoekt onderdak nadat hij beroofd is van zijn paard en zijn metgezellen zijn gedood. Men raadt hem aan om naar het huis van de vreemde Gorcha-familie te gaan. Vanaf dan zit je opgescheept met gedoe over broer Piotr die graag in vrouwenkleren loopt, dochter Sdenka haar tragische liefdesleven en familieperikelen van de oudste zoon. En dan is er nog de vader van hun alle...oftewel het titelpersonage

Niet gespeeld door een acteur, maar door een levensgrote skeletachtig marionet gemaakt door Franck Limon-Duparcmeur (Transporter 3, AKA) en ingesproken door de regisseur van de film. Echter lijkt die meer op een clown, zowel in uiterlijk als daden. Daarnaast wordt het verhaal in een langzaam tempo verteld en ziet het eruit als een film uit de jaren zeventig. Lastig om er een cijfer op te plakken want het is overdreven theatraal met te excentrieke karakters. Komedie en spanning lijken steeds in conflict met elkaar. Maar de aparte stijl, het bloed en de slotact (vampierenseks) waren wel de moeite waard.

Tv-Film gebaseerd op de fantasyroman 'Voyage of the Basset' van James C. Christensen. Waarin Cassie en haar oudere zusje Miranda, samen met hun vader, professor Aisling (Bridges), bezoek krijgen van boosaardige trollen. Maar gelukkig worden ze gered door vriendelijke dwerg Malachi en een elf Sebastian en voordat ze het beseffen bevinden ze zich op een schip dat de Unicorn heet en voorzien is van het blazoen 'Crendendo vides' ("Je geloof, als je het ziet"). Professor Aisling en zijn dochters zijn in een feeënrijk belandt en helpen Oberon en Titania om hun land te redden van de verschrikkelijke trollen. Hiervoor gaan ze op reis en krijgen hulp van (vooral Griekse) mythologische figuren zoals de Minotaur en Medusa. Erg leuk en fantasierijk, goed spel tussen de hoofdrolspelers, de kostuums zijn mooi en de effecten zijn niet slecht. Jammer genoeg begon door de langere speelduur en de brave veilige actie de verveling aan het einde wel toe te slaan. Ook dacht ik een lichte christelijke ondertoon te bespeuren? De film is ondanks het hoge Hallmark-gehalte nog best leuk om te zien!

Onderhoudende nonsens over conflicten aan boord van een atoomonderzeeër als een Van-Allengordel de Aarde bedreigd. Nadat we samen met de personages een rondleiding op de onderzeeër hebben gekregen, gaan ze op weg. En net als je denk dat het een zoveelste 20,000 Leagues Under the Sea gaat worden, gebeurd er iets onverwachts. Heel diep gaat het niet maar de combinatie van actievolle scenes en de stress van de gedoomde ondergang van wereld zoals die beleeft werd in de kleine ruimtes, was erg fijn om naar de kijken. Soms leken de scenes in de onderzeeër ook wel een beetje alsof ze zich afspeelde in een ruimteschip. De vormgeving van de Seaview (de onderzeeër) was prachtig; en de zowel boven als onder water beelden waren erg goed. Doordat er de gehele tijd wel iets gebeurde was deze rampen- film een genot om naar te kijken.

De waanzin van de Mexicaanse drugsoorlogen hebben door de jaren heen al honderdduizenden slachtoffers geëist. Deze film gaat over de kinderen die hiervan de werkelijke slachtoffers zijn. Kinderen die moeten zien te overleven op de straten tussen de drugsbendes die voor niets terugdeinzen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat hoofdrolspeelster, het meisje Estrella, vlucht in haar fantasie. Die fantasie-wereld van Estrella wordt langzaam toevoegt aan de film (d.m.v. graffiti-tijgers die muren bewandelen, een bloedspoor dat letterlijk Estrella blijft volgen, een draakje dat zich losmaakt van een mobiel, doden die met Estrella communiceren) en maken deze film fascinerend en meeslepend. Een vergelijking met Pan’s Labyrinth ligt ietwat voor de hand echter is deze film realistischer van opzet en minder sprookjesachtig. Aan dit leed is nauwelijks te ontsnappen. Toch is het door deze vele magische momenten en doordat het geweld en bijkomende tragiek nooit worden gebagatelliseerd, dat het uitermate genieten was bij dit schitterend duister sprookje.