Opinions

In de jaren zeventig werd het toen hoogste bouwwerk ter wereld, het World Trade Center geopend. Uiteraard brengen deze nieuwe ontwikkelingen ook twijfels en angsten met zich mee. Wat schrijvers weer inspireert om de gevaren van zulke hoge gebouwen in het geval van brand te verwoorden in een boek. De jaren ’70 was ook, mede door hogere budgeten en meer mogelijkheden met special-effect de periode dat de rampenfilm echt populair werd. Als dan de twee grote studio’s 20th Century Fox en Warner Bros ook nog eens (voor het eerst) besluiten om samen te werken resulteert dat in een film met geweldige praktische effecten en een indrukwekkende cast van bekende acteurs. Met acteurs als Steve McQueen, Faye Dunaway, Paul Newman, William Holden, Fred Astaire, Susan Blakely, Richard Chamberlain, Jennifer Jones, O.J. Simpson, Robert Wagner en Robert Vaughn is de lijst lang. Verder werkt het volgens het bekende rampenfilm scenario. Je wordt voorgesteld aan diverse mensen met hun kleine persoonlijke probleempjes die later met de ramp geconfronteerd zullen worden. De film biedt dan ook weinig verrassingen, maar de special effects zitten ondanks bijna 50 jaar oud nog goed in elkaar. Ook zijn er in het verhaal wat vrijheden toegepast om het verhaal beter te laten verlopen. Zo werken de telefoonlijnen niet maar kunnen Steve McQueen en Paul Newman elkaar regelmatig toch bellen. Of brandweermannen die rondlopen met explosieve lijkt me ook een uitdaging? Ach het mag de pret niet drukken! Best een goede rampenfilm met aan het einde woorden van McQueen die pijnlijk genoeg nog steeds voor wolkenkrabbers van toepassing zijn! McQueen zegt; “We were lucky today, The body count was only 200. One of these days 10,000 people are going to die in one of these firetraps.” (denk aan 9/11 of de Grenfelltoren)

Gisteren het derde deel afgekeken van The Toxic Avenger. En deze viel mij tegen. Ik had een dag ervoor het tweede deel gezien en ik zag heel wat scenes die ook in dat tweede deel zaten (maar net even iets anders.) De openingsscène was wel nieuw en die overtuigde dan ook. Wat een heerlijke A-politieke binnenkomer was dat weer! Helaas was wat volgende veel minder. Herhalingen (door ontbreken van budget waarschijnlijk) en te weinig actie. Pas aan het einde herpakt de film zich. Nu werd in veel hilarische tweede deel al aangekondigd dat er een derde deel kwam en kan ik me voorstellen dat uit budgettair oogpunt er dus gekozen is om direct voor deze film scenes mee te schieten. Helaas is de film hierdoor wel een heel stuk minder!

Toxie is terug! Vijf jaar naar het eerste deel kwam er een tweede deel uit. Tromaville is ontdaan van alle criminaliteit en de Avenger werkt bij een blindeninstituut. Maar nieuw gevaar dreigt als Apocalypse, Inc. een snood plan bedenkt om van hem af te komen en de Toxic Avenger gaat naar Japan om naar zijn vader te zoeken. Hilarische Kung-fu gevechten met vis! Deze sequel verschilt vooral met de eerste doordat het allemaal zeer luchtig is.Zoals het bij een goede Troma hoort is het acteerwerk belabberd, de grappen van flauw naar ranzig. Is er wat maatschappij kritiek en zijn er ontblote vrouwen boezems.Toch steelt de film mijn hart. En heb ik met een grote glimlach zitten kijken naar dit werkje!

De film kwam mij een beetje over als de Horrorvariant van Porky's (1982) maar zeker niet slecht. Ik heb de lange directors cut versie gekeken. Ik had het vermoeden dat het acteerwerk express heel erg dik aangezet was. Zodat het erg irritant overkwam. Maar moet zeggen dat ik wel genoten heb van deze pulpfilm. Er zaten toch een paar briljante vondsten in. Wat te denken van die jongere die voor punten mensen van de straat reden? Het leek GTA wel! Maar dan wel politiek incorrecte versie. Of wat te denken van het monster met een tutu? Briljant. Verder dit de film vol met satire, blote vrouwen, typische jaren `80 thema`s en gore. Redelijk geinig filmpje.

Hoe tijden veranderen....of toch niet? The Toxic Avenger, bedacht door Lloyd Kaufman en Michael Herz van Troma Entertainment, ging in 1984 in première. Uiteraard kwam dit niet in de bioscopen, cinefielen en critici gingen er met een wijde boog omheen maar de film vond wel zijn weg naar VHS en werd het een verrassend grote underground-hit. De film leverde door zijn mix van buitensporig geweld, naaktheid, grove humor, splattereffecten, milieu-commentaar en anti-establishment karakter een flinke schare fans op!

Jarenlang werd er gesproken over een reboot...en in 2010 werd er een "gezinsvriendelijke" remake aangekondigd. In 2013 gonsde zelfs de naam Arnold Schwarzenegger rond, drie jaar later die van Guillermo del Toro totdat in 2019, Macon Blair werd aangekondigd om het te schrijven en regisseren. En in 2023 was het eindelijk zover...de nieuwe Toxie ging in première...en toen konden ze geen distributeur vinden. De film zou te gewelddadig zijn en om dezelfde reden schijnt het financieel tegen te vallen.

Maar voor een film die draait om chaos en bloederigheid, voelt het nog best vreemd conservatief en politiek correct aan. Het is een zachte R-rating. Deze versie bezit een gestroomlijnder plot en minder T&A, maar blijkbaar voor vele kijkers behoudt het wel de anarchistische geest van de eerste film. Gelukkig maar...en een goede remake weet ook dat het een dwaze onderneming is om te proberen het origineel te herscheppen. Oh, vergis je niet, dit is nog steeds geen hoge kunst, het is een luchtige film met een ongemakkelijk tempo en een beetje te lang, maar hij is ook inventief, onderhoudend en (het belangrijkste) erg leuk.

Het basisplot van een zero-to-hero-metamorfose wordt voortgezet in de reboot, maar met een paar belangrijke wijzigingen die het geheel op zichzelf laten staan. Melvin Fred Junko III werd vervangen voor Winston Gooze, een man van middelbare leeftijd die ook als conciërge werkt en onderbetaald wordt door de hebzuchtige baas van de chemische BTH-fabriek. Ongeneeslijke ziek, nog maar kort te leven en dat leven was al niet rooskleurig dus dit dwingt hem naar onbekend terrein...met alle gevolgen van dien.

Deze nieuwe Toxie is niet zo komische grof, onsamenhangend of anarchistisch als Lloyd Kaufmans origineel, maar dat zijn maar weinig dingen! Het is natuurlijk ook geweldig dat er iemand Macon Blair geld, tijd en middelen gaf om deze gekke overdreven momenten op het scherm te laten zien. Het is logisch dat deze film onverkort uitgebracht moest worden zonder knipwerk! Een liefdevolle ode die niet probeerde de vreemdheid van een monster met een dweil te verdoezelen, Een hartverwarmende en bloederige filmervaring, Elijah Wood, Peter Dinklage en Kevin Bacon en de rest hebben het overduidelijk naar hun zin heeft. Lloyd Kaufman (een traditie) en Macon Blair zijn ook nog even te zien! Oh en de studio geeft (minimaal) $ 5 miljoen om medische schulden kwijt te schelden. Dat is bewonderenswaardig.

Een korte film die deel uitmaakt van "A Ghost Story for Christmas" een anthologiereeks (is het dat wel met elk jaar éé'n aflevering?) van de BBC. De eerste aflevering van een reeks films die zijn geregisseerd en meer door Mark Gatiss Geen onbekende want hij schreef ook Crooked House (2008) Dit is gebaseerd op een spookverhaal van de Engelse wetenschapper en schrijver Mr. James. In dit verhaal vraagt John Eldridge, aan een ​​bibliothecaris of hij een exemplaar heeft van een oud Hebreeuws boek "The Tractate Middoth" Wat volgt is een verhaal vol eeuwenoud stofwolken, webben en spinnen. Het is een oud spookverhaal daarom bezit ook de film een rustiger tempo dan de meeste moderne horrorfilms. De regie en cinematografie zijn Britse degelijk en komen de subtiele, (enigszins) ouderwetse en ingetogen toon ten goede. De film werd minder goed ontvangen, misschien omdat het een beetje een vreemde keuze was om dit verhaal als eerste te bewerken voor televisie, aangezien het een van Mr. James' minder bekendere werken was, maar Mark Gatiss doet goed werk om liefhebbers van spookverhalen te boeien gedurende de prijzenswaardig korte 35 minuten.

Deze film leek nog niet helemaal te hebben besloten of het een horrorkomedie of een regelrechte slasher was. Hoe dan ook, het was verrassend vermakelijk. Kekke horror in een pretpark met naast een psycho-slasher-tweeling ook nog een motorbende en bloederige vallen. De giechelende, roodharige tweeling zorgt ook voor wat lucht en een lach. Het is grappig, maar niet belachelijk, beetje bloederig en een beetje schrik. Beter dan menig ander lowbudget film maar er zijn hier ook dingen die niet zo goed gingen.

Interessante maar teleurstellende horror-komedie. Het geheel ziet cinematografisch prachtig uit. En voor 45 minuten weet regisseur Tyler MacIntyre ook best mijn aandacht vast te houden. Echter daarna zinken de personages en de film steeds verder weg in 'hip nihilisme' Met het populair en luchtige uitgangspunt van de twee tienermeiden McKayla en Sadie die alles doen om populair te zijn op sociaal media zat zeker goed. Of misschien in dit geval meer; "Storm" van de "X-men" is de beste vriendin van "Negasonic Teenage Warhead" uit "Deadpool" en ze willen aandacht op sociale media. Maar hoe het mogelijk is om naar een sterk begin,recht op elke cliché van High School drama en Slasher-film af te steven, is mij een raadsel. Ook de leuke bloederige kills van het eerste uur zijn plots weg. Waren de ideeën op of grepen de producers in? Wat het ook mogen zijn een onvergetelijke ervaring is het hierdoor helaas niet geworden. En al is het ook niet heel slecht, het is gewoon allemaal net niet.

Het toneelstuk 'The Tragedy of Macbeth' van William Shakespeare is het kortste en tevens bloedigste tragedie die bard ooit schreef. Deze film is één van de vele interpretaties en is afkomstig van regisseur Roman Polanski. Het verhaal over de stoutmoedige Schotse generaal Macbeth die van drie heksen (Three Wyrd Sisters) de voorspelling te horen krijgt dat hij op een dag koning van Schotland zal worden, is natuurlijk bekend. Een voorspelling die overigens tevens zijn ondergang behelst. behelst! Hoewel sommige elementen van de plot en dialoog zijn ingekort, uitgebreid of anderszins gewijzigd, wordt het grootste deel van de originele tekst intact gehouden.

Echter laat precies wat de film nu nog zo bijzonder goed maakt, in het jaar van uitkomen een punt van kritiek zijn geweest! De film schuwt het namelijk niet om expliciet bloederige en verontrustende beelden te laten zien. Gapende wonden, een naakte gek-geworden Lady Macbeth en kakelende heksen. Het acteerwerk, bij Shakespeare-verfilmingen toch een must, zijn erg sterk! Misschien zijn vertolkingen iets te theateriaal. Ik vond het in ieder geval niet storend.

Daarnaast zijn er visuele mooie sombere scènes met hevige regenval en winderige locaties die adembenemend goed werken en ook de kostuums en kastelen zijn prima verzorgt. Roman Polanski maakte deze schitterende film niet lang nadat zijn zwangere vrouw Sharon Tate in hun huis in Beverly Hills werd vermoord door leden van Manson-familie Doordat de regisseur elders geen financiering kon krijgen werd de film gefinancierd door Hugh 'Playboy' Hefner. De film werd helaas geen succes maar de film staat anno 2021 nog steeds als een huis! En hoort zeker tot één van de betere interpretaties die ik heb gezien!

Het eerste solo-uitje voor Joel Coen en het is naar mijn inziens vooral een veilig uitje. Het is een behoorlijk klassieke en letterlijke her-vertelling van het verhaal van Macbeth. Alsof hij Shakespeare-puriteinen absoluut niet voor het hoofd wil stoten! Grijpt het daarom terug naar de oude films uit de jaren '20, inclusief het 4:3 beeld? Wat me direct bij mijn eerste opmerking brengt want ik begrijp niet zo goed waarom je met digitale zwart-wit opnames, wel dit format wil gebruiken, maar goed dat zal wel een hipster of regisseur--dingetje zijn. Echt meerwaarde was er niet! Daarnaast lijkt alles op een podium gebouwd (voor een jaren '20-decor) Hierdoor ontworstelt het zich nooit helemaal aan zijn toneelproductie uiterlijk. Shakespeare-tragedies opvoeren op toneel zijn prima maar film vergt toch ook wel iets meer... Enfin ik zal die beide keuzes nooit echt helemaal snappen. Dat het meer een toneelproductie is, komt ook naar voren omdat het bronmateriaal van dit verhaal, het bloederigste is van Shakespeare maar is er in de film bijna géén druppeltje te vinden! Dat mag niet... van de puriteinen? En dan is er nog het gebied van acteren; Denzel Washington doet het opvallend goed en de acteur kauwt op elke regel en geniet duidelijk van de rol. Maar aan de andere kant komt een actrice als Frances McDormand over alsof ze de dialoog ongemakkelijk lijkt op te voeren. (hoe getalenteerd ze ook is) Uiteindelijk lijkt het vooral meer een oefening in stijl. Wat mij met nogal gemengde gevoelens achterliet. Altijd goed dat er weer een nieuwe Shakespeare-bewerking toegevoegd wordt aan de omvangrijke Filmografie. Maar persoonlijk vond ik dit nogal braafjes, nee geef maar wat meer wreedheid en waanzin en dus was dit voor mij niet de allerbeste bewerking.

Voordat regisseur Alain Payet, de film Nathalie Rescapée de l'Enfer (1978) maakte kwam er al ondermaatse nazisploitatie-film van zijn hand. Dat was deze Speciale Trein voor Hitler. Na een in Duits gezongen cabaret-chanson en wat gedoe met leden van de Nazi-partij rijd volgens het verwaarloosbare plot en stoomtrein vol schaars geklede vrouwen naar het Oostfront (waar uiteraard een mooi zonnetje schijnt!) Enfin de aaneenschakeling van onsamenhangende scènes duurt maar voort ! Het acteerwerk is uiteraard op zijn best klungelig. Voor de vrouwelijk cast was alleen belangrijk dat ze vol op naakt en in denigrerende scenes wilden spelen! Was dar nu bewust of onbewust dat er een soort van koude oorlog-verwijzing in zat ? Duitse soldaten waren namelijk erg door zich te vergrijpen en verkrachten aan de vrouwen maar de Russische soldaten waren erger door naast verkrachten ook opgewonden te raken van paardje te rijden of spanking! Uiteraard waren alle partijen (Russen, Duitsers en Amerikanen) er wel over eens dat de vrouwen onderdanige moesten zijn en geschikt waren voor maar één ding! Een goed gemaakte film had ik niet verwacht maar ik blijf het toch verrassend vinden dat dit genre ondanks hun reputatie nergens ook maar de soft-seksfilms ontgroeid en het vooral gedomineerd wordt door amateurische broddelwerk.

Het is augustus 1944 en de geallieerden staan ​​op het punt Parijs te bevrijden. De Duitse kolonel von Waldheim (Paul Scofield) is van plan honderden schilderijen van beroemde kunstenaars naar Duitsland te vervoeren. Aan Burt Lancaster als de spoorwegman genaamd Paul Labiche en het verzet de taak om dit te plan niet te laten slagen. Dit is zeer losjes geïnspireerd door feitelijke gebeurtenissen want in werkelijkheid stopte het Franse verzet de trein niet door moedige sabotage, maar door bureaucratische rompslomp. (zie het verhaal over de Franse kunsthistorica Rose Valland) Ondanks alle onlogica van het verhaal. werkt de avontuurlijke actievolle film wel op vrijwel elk niveau. Het hart van de film is dan ook de prachtige actiescenes, zoals een bombardement op een rangeerterrein en een onovertroffen spectaculaire trein-ontsporing/ crash met echte locomotieven. Wel werd de film grotendeels in het Engels opgenomen en de aanwezige Franse acteurs gebruiken naar behoefte Franse of Duitse accenten. De Amerikaanse Lancaster deed geen eens een poging voor een ​​Frans accent. Deze zwart-wit avonturen- annex WO II-actiefilm was een erg fijne en goedgemaakte kijkervaring

Een volgens het boekje documentaire die vermoedelijk alleen relevant is als je bekend bent met de Marokkaanse band Nass El Ghiwane. Nu keek ik dit omdat ene Martin Scorsese het heeft uitgebracht op zijn World Cinema Project. Helaas ontbrak het hier vooral aan voldoende samenhang en is de muziek mij te eentonig. De liederen, lijken meer een vorm van gebeden begeleidt door percussie en zijn voor mij niet bijzonder interessant. Tussen de concert--scènes zijn er zwart-wit beelden geplaatst. Vaak begrijp ik helemaal niet waarom het beeld op dat moment aanwezig is maar ze boeide meer dan het hele band-gebeuren Zo zijn er beelden te zien van een opstand, een man met sambaballen op het strand en plots vreemd willekeurige naaktheid Opvallend want bij de concerten was "Men Only" en waren er geen vrouwen te bekennen. Oh en mensen die niet tegen dierenleed kunnen...opgepast er is eens scene waar bij het lijkt alsof iedereen het naar zijn zin heeft en dan draait de camera een beetje naar beneden en is er een geit in doodsstrijd. De film is uiteraard niet voor mij bedoeld, ik kende de band niet en ik was dus geen fan. Echter na het zien van de film wordt je ook geen fan en ben ik van mening dat de film de plank mis heeft geslagen.

In dit debuut van regisseur Michael O'Shea worden meerdere andere vampiers-films genoemd en getoond; helaas komt deze middelmatige film niet in de buurt van de genoemde klassiekers. Op zijn best poogt de film om een soort Låt den Rätte Komma In (2008) -light te zijn. De naam 'Let the Right One In' wordt dan ook meerdere keren geroemd door Milo de gekleurde vampieren-tiener uit dit verhaal. En als dat verhaal bij de relatie tussen Milo en Sophie (Chloe Levine) blijft is de film best aangenaam, echter tijdens de verschillende zij-plotjes gaat het mis. Ook ontbeert de film dat duistere of donkere wat vaak rond vampieren hangt en de film net dat extra beetje sfeer meegeef. Het acteerwerk was alles behalve slecht maar helaas komt ook daar niet het nodige vuurwerk vandaan. Je krijgt nooit echt een band met de spelers en alles blijft helaas een beetje afstandelijk. Chloe Levine (die wel heel erg op een jonge Geena Davis lijkt) presteert nog het beste. Ook zijn er voor de oplettende kijkers nog een paar leuke cameo's van genre-genoten Lloyd Kaufman en Larry Fessenden. Ondanks een paar leuke ideeën en momenten is er verder te weinig 'bijt' (letterlijk en figuurlijk) in de film om van een topper te spreken die in de buurt kan komen van Milo's favoriete VHS-films.

"Then we were people living in the darkness, now we are people dying in the light. Which is better?"

De locatie van de Transsiberië Express van Peking naar Moskou spreekt uiteraard tot de verbeelding, En zodra het door Emily Mortimer en Woody Harrelson vertolkte echtpaar aan boord stapt is het dan ook genieten. Het koppel krijgt na een tussenstop gezelschap van rugzaktoeristen Eduardo Noriega en Kate Mara. Nu weet je ergens moet er ook iets staan te gebeuren...En regisseur Brad Anderson weet met dit gegeven (haast Hitchcockiaans) de kijker erg knap te bespelen om zo onderhuidse onrust op te voeren! Het tempo zit er dan ook goed in en je verveelt je geen moment. Daarbij wordt er goed geacteerd in deze film. Vooral Emily Mortimer is overtuigend als de ietwat verlegen Jessie, die graag fotografeert en niet zo van avontuur houdt. Een Russisch sprekende Ben Kingsley en Harrelson zijn niet vervelend maar ietwat inwisselbaar. De film overtuigt prima als een spannende thriller, eentje die veel ontleent aan de optimaal benutte locatie van de rijdende trein.

Hoe krijg je een geweldige vader-dochterrelatie? In het geval van regisseur M. Night Shyamalan realiseert hij voor zijn dochter Saleka Shyalaman haar droom dat ze een groot popster is. Bedacht een verhaaltje rondom een stadionconcert, zodat zijn dochter haar r&b-nummers te gehore kan brengen... Tja en zo zit je dus naar een soort concertregistratie te kijken die af-en-toe wordt onderbroken door vader Cooper die met zijn tienerdochter bij een concert is. Maar dit hele concert is georganiseerd om een moordenaar te vangen; het is niet moeilijk raden voor wie deze "val" uit de titel is opgezet.. en wie oh wie redt de dag door met grote reebruine ogen, de onvindbare killer te ontmaskeren? Naast ontelbare onwaarschijnlijkheden lukt het totaal niet om spanning te creëren. Tja dit is dus niet veel meer dan een vehikel voor Saleka Shyamalan om haar muzikale kunsten te vertonen en ook die zijn maar mager...

Hillbilly-terreur. Henry Chatwill (Henry Silva) heeft zijn knappe vrouw betrapt met een andere man. Henry en zijn boerenpummel -vrienden nemen het recht in eigen hand. Een viertal studenten reist naar het zuiden van Amerika en is getuige van de moordpartij. Het is een goed gemaakte film waarin regisseur William Fruet erin slaagt om veel in 95 minuten durende film te proppen. Er is voldoende actie, verontrustend bruut geweld en een vleugje vrouwelijk naakt, en deze film sleept nooit.

Ach je kunt gewoon niet al te negatief zijn op deze goedaardige onhandige maar plezierige kerstfilm. Op het eerste gezicht heeft het weinig gemeen met de "traditionele" kerstfilms. In plaats daarvan kruipt de kerstgeest naar binnen in de vorm van een goed bedoelde boodschap. Uiteraard begint dat al bij de naam Paradise die verwijst naar een kleine stad waar iedereen buitengewoon aardig, Joviaal en gastvrij is. Het is ook een film waar eigenlijk niet zo gek veel in gebeurd. Ja oké Nicolas Cage, Jon Lovitz en Dana Carvey overvallen een bank en als gevolg daarvan belanden ze in allerlei toevallige ongelukken. Maar nooit zijn die al te ernstig en zijn ze vooral onschuldig. Het draait voor de drie mannen om feestvreugde, vrede op aarde, goede wil en familie. Ja deze film is prima! Zeker zo rond Kerstmis! Het gaf me wel een goed gevoel!

Uitspraken als; je moet voor het bekijken van de film een sterke maag hebben, of dat de film overeenkomsten vertoont met Pasolini’s Salò, vallen achteraf gezien wel mee. De eerste uitspraak heeft voornamelijk betrekking op de de huiveringwekkende eerste minuten, de tweede uitspraak zie ik zelf niet echt. Toch is de psychologische drama/horrorfilm bekijken geen makkelijke opgave, minder vanwege de verontrustende inhoud maar meer om het uitermate complexe verhaal.

Op het visuele vlak valt het op dat over de hele film,een diepe blauw-grijze zweem hangt, een belichtingskwestie die kilheid, zo niet afstandelijkheid suggereert. Een nadeel ondervond ik in het acteerwerk en Spaanstalige dialogen. Het kwam mij wat vreemd over. Het verhaal is erg symbolische, iets met de nawerking van eerdere gebeurtenissen; individueel voor Klaus en Angelo en misschien in nationale zin voor Spanje (Franco-tijdperk) De donkere kant van de mens vertoont, door de ogen van een onschuldig kind. Enfin, het zag er allemaal erg mooi uit maar die symboliek is mij net iets te zware kost.

Boekverfilming die overeenkomsten met Slumdog Millionaire bezat. De film omkaderd zich met een quasi-documentaire biecht, waarin de jongens hun avontuur vertellen aan de hand van videoflashbacks. Als drie jochies, Rafael, Gardo en Rato een portemonnee vinden tussen het afval is dat de start van een gevaarlijk avontuur. Van de favela 's tot de welgestelde suburbs aan zee, via politiebureau en gevangenis naar een begraafplaats. Maar hoewel de film zich dus op Braziliaanse bodem afspeelt, voelt het vooral als een film van Britse filmmakers. Vandaar ook dat Martin Sheen, een priester speelt en Rooney Mara, is te zien als een hulpverlener. Ach het is licht-verteerbaar en zomers door de Braziliaanse muziek.

Ik vond Richard Bates Jr. eerste film , Excision (2012) fantastisch maar nooit geweten dat hij een tweede film had gemaakt, enfin nu is hij al toe aan zijn derde film. En dat is een soort “Picket Fences Horror” oftewel je weet nooit wat er allemaal achter de iemands deur afspeelt. Terwijl we misschien we wel nieuwsgierig zijn en het willen weten of misschien maar beter van niet? Daarnaast is er ook veel ruimte voor het onplezierige pessimisme van Owen. Wat blijkbaar ook in zijn familie zit? De film is verder vooral een zwarte komedie die maar minimaal iets van horror in zich heeft. We zien diezelfde Owen (Entourage’s Adrian Grenier) samen met zijn vriendin Isabel (The Final Girls’ Angela Trimbur) ze hebben al drie jaar een relatie waarvan alles niet zo soepel loopt maar de onverwachte zwangerschap brengt daar nogal verandering in. Nu wil zijn vriendin dat hij het goed maakt met zijn familie en dus gaan ze naar oma (The Others’ Fionnula Flanagan) en zijn verbrande zus (AnnaLynne McCord). Met alle gevolgen van dien, want Bates Jr. is goed bekend met rare verknipte personages en deze zijn dan ook nu weer rijk vertegenwoordigt. Zo goed als de eerste is het niet maar er is zeer goed acteerwerk en dialogen zijn zeer fijn, waardoor je blijf kijken. Fantastische zwarte humor, die soms flink raak was! En een charmant sfeertje waar je nooit helemaal je vinger op kan leggen. Al met al een redelijke film.

'Trauma' is een rauwe onvervalste verkrachting/wraakfilm en ik ben het zeker met Collins eens dat deze film niet voor iedereen is! Deze film valt onder cinema-extreem! Het verhaal begint tijdens het Pinochet-regime en na een gruwelijke gebeurtenis (ik overdrijf niet), gaat de film naar de huidige dag en ziet je een stel vriendinnen op vakantie gaan. De film houd zich nergens in, alles is expliciet in beeld. Door die explosie van marteling, verkrachting, incest en moord kan de film enigszins vergeleken worden met Srpski Film, (die film vond ikzelf minder goed) want beide zijn extreem en beide zijn bedoeld als een politieke allegorie, maar deze voelt beduidend minder als uitbuitend aan. Alhoewel het dus een vrij meedogenloze film is, krijg regisseur Lucio A. Rojas het ook voor elkaar om visueel, elegant en atmosferisch voor de dag te komen. Het psychologische aspect van wat er gebeurt, wordt ook perfect weergegeven, en vanuit beide kanten; zowel de aanvallers, als de slachtoffers. De twee mannen zijn de agressors maar door te laten zien wat hen zo heeft gemaakt zoals ze zijn, maakt dat de film interessanter. Het is daardoor niet de zoveelste; lokale mannen besluiten een vrouw(en) alleen te verkrachten, waarna er de wraak volgt. Het is voor sommige kijkers dan ook maar goed dat de personages soms ietwat onrealistische overkomen. Zodat je weet dat het alleen maar films was! 'Trauma' bewijst zichzelf als een donkere, onprettige en compromisloze, maar toch zeer goede film.

‘The reward of suffering is success’.

De vierde middellange film uit de VPRO-reeks Koolhoven presenteert waarin televisie- en filmmaker Martin Koolhoven zes nieuwe regisseurs de kans geef om een genrefilm te maken. Deze film geregistreerd door Michael Middelkoop (videoclips voor Anouk en Donnie, YouTube-serie Vakkenvullers en korte films Netflix & Chill en Snor) levert pas iets als de film vordert. De film begint wel met een prikkelende openingsscène maar in de eerste 15 minuten, dacht ik echt dat het niets ging worden...

Het speelt zich namelijk af in het beetje versleten wereldje van kunst en galeries. De jonge kunstenaar Nova werkt als assistent in een galerie maar de mensen om haar heen nemen haar kunstenaarschap niet serieus omdat ze zogenaamd geen ‘verhaal’ heeft en geen culturele achtergrond die haar interessant maken. Via via hoort Nova over de darkweb-app 'Sano', Maar dan als een in het openbaar masturberende man verschijnt gaat de spanning omhoog!

De film scoort met een onheilspellende sfeer en leunt ook sterk op actrice Sigrid ten Napel, die hier prima acteert. Visueel is het gewoon goed en het acteerwerk was dus prima, maar daar kijk je niet een genrefilm voor! Nu was het aanvankelijk een thriller maar er zijn een paar zeer goede "shock value"- waardige scènes. De grootste schok komt trouwens van Gijs Scholten van Aschat in een verontrustende cameo...Ik verwachte het eerst niet maar dit was uiteindelijk toch best sterk!

Zag van regisseur Pierre Tsigaridis al Two Witches (2021) Dat was een prima film dus was ook benieuwd naar deze en eerlijk gezegd dat was helemaal niet mis! Een vervloekt artefact, waarvan gezegd wordt dat het een demon bevat die zich aangetrokken voelt tot het terroriseren van kinderen zorgt voor heel veel problemen. De film opent sterk met griezelige POV-shots, slim gebruik van duisternis en een oprecht verontrustende sfeer. De scenes in het huis zitten vol met behoorlijk gestoord gedoe. Ja het weet je vaak ongemakkelijk gevoel te geven en er is genoeg vreemde energie om boeiend te laten blijven, Gek genoeg springt de film dan twintig jaar vooruit en verliest hij veel aan kracht en wordt wat traditioneler en lang niet zo eng (of vies). Ik vind dit nog steeds een goede film, maar alleen is hij niet zo strak en samenhangend als ik zou willen.

Het giallo horror-drieluik van Mario Bava is met recht een klassieker. Boris Karloff introduceert aan het begin de drie verhalen. Dat is helaas een van de mindere dingen, iets wat duidelijk de tand des tijds niet heeft overleeft. En dan begint het eerste verhaal:

Il telefono: Een stijl-oefening in minimalisme alles speelt zich af in één kamer. Meisje is alleen in die kamer en krijg steeds mysterieuze telefoontjes waardoor er een constante claustrofobische sfeer hangt. (is dit een soort andere intrepetatie van Call-girl? ) Een duidelijke prototype voor een giallo script inclusief de seksuele spanning en een onverwachte twist.

I Wurdalak: is gebaseerd op de novelle The Family of the Vourdalak van Tolstoy. Ook verreweg de langste van de drie. Boris Karloff speelt hierin de vader/opa van een Russisch gezin. Deze heeft een bandiet gedood waarvan werd gezegd dat het een Wurdalak was. Hierdoor ontstaat er een griezelige atmosfeer met de vraag is hij het nu wel of niet. Deze Russische variatie van een vampier dood alleen zijn geliefden en uiteindelijk eindigt dit dan ook in een luguber liefdesverhaaltje. Dit verhaal heeft trouwens ook nog een prachtige bewerking gekregen in La Notte dei Diavoli (1972)

La goccia d'acqua: Naar een verhaal van Ivan Chekhov en met een geniale griezelige atmosfeer. Verpleegster krijg het verzoek om een overleden oude vrouw aan te kleden voor de begrafenis. Nu is deze gestorven tijdens een seance, wat natuurlijk de nodige angst oplevert. Een fantastische Gothic horror film.

Als een soort van bedankje omdat hij was doorgebroken dankzij ‘The Maltese Falcon’ (1941) van John Huston maakte Humphrey Bogart na de oorlog wederom met hem samen een film. Een film over de armoedzaaier Fred C. Dobbs (Bogart) en zijn companion Curtin (Tim Holt, vooral bekend uit B-westerns) die samen op zoek gaan met de oude Howard (Walter Huston, vader van de regisseur) naar goud in de bergen van de Sierra Madre. en vervolgens aan hebzucht ten onder gaan. Behalve met bandieten en indianen hebben de drie het vooral te stellen met zichzelf. Het is een prima western -film met een meeslepend verhaal over de verraderlijke slangenkuil van hebzucht en wantrouwen, een universeel thema, en gespeeld door een sterke cast.

"Do a bear shit in the woods and wipe his ass with a fluffy white rabbit?"

Dertig jaar na die eerste Tremors-film met Kevin Bacon komt nu verreweg het beste vervolg van de hele franchise. Na het tweede vervolg met de Shriekers werden de vervolgen alleen maar slechter in kwaliteit De twee laatste (uit 2015 en 2018) die in Zuid-Afrika werden gefilmd, deden hun best maar waren eigenlijk compleet overbodig. Blijkbaar is driemaal nog steeds scheepsrecht want ditmaal weet regisseur Don Michael Paul er wel een erg leuke film van te maken!

Het verhaal is simpel; als een groep rijke trofeejagers op een privé-eiland, Graboid-eieren genetisch modificeren om de ultieme jachtervaring te creëren gaat het mis En er is maar één man die iedereen uit de rotzooi kan halen; Burt Gummer (Michael Gross) Deze Tremors-film is daarom volop genieten! Het lijkt wel alsof de regisseur naar zijn fans heeft geluisterd!? Je krijg Burt Gummer in een fantastisch hoofdrol, Richard Brake als de onbeschofte aanvoerder van de jagers, die daar duidelijk plezier in heb! Bill Heder was veel beter dan Jamie Kennedy (irritante de zoon van Burt uit 5 & 6)

De Graboids en Shriekers waren weer dreigend en dat was meer dan welkom! Oké ze zijn niet van het meer praktische werk, Maar voor computer- animatie was zo slecht niet! En door de genetisch modificatie kregen we er ook weer een paar leuke toevoegingen bij! Bloed is er echter zo goed als niet te bekennen maar er is wel voldoende horror en humor om entertainment te bieden. Ook zijn er tal van knipoogjes naar andere sci-fi / actie / horrorfilms, waaronder de originele film. Het eindigde met een trieste noot, die eigenlijk het einde van de franchise aankondigt maar als dit het einde van de franchise is, gaat het eruit met een knal!

Claustrofobische WWI- film met een paar sterke gore scenes.

Het verhaal over uit de hand gelopen experimenten en de geallieerden die dan gestuurd worden om uit te zoeken wat de Duitsers nu doen in een ondergrondse basis, is bekend terrein. Toch was de uitwerking van deze film niet verkeerd! Zodra ze zich een weg banen in het labyrint van tunnels en bunkers, wordt de film een ​​donkere, spannende en ongelooflijk intrigerende film om naar te kijken. Na een korte inleiding bedoeld om te laten weten dat de Duitse dokter Reiner experimenteert met zeer besmettelijk biologisch wapens, zien we dokter Priest, officier Jennings, drie Amerikaanse soldaten en de Canadese zich begeven naar loopgraaf nummer 11.

Helaas zien we dan ook het eerste schoonheidsfoutje; de Amerikaanse soldaten worden uitgebeeld als zuipende, drugsgebruikende testosteron-bommen. Eenmaal aangekomen kan de pret beginnen en die was zeer goed! De tunnels waar elk moment de slachtoffers van de gruwelijke experimenten te voor verschijn kunnen springen, creëerde fijne spanning. De aandacht voor de aankleding van kostuums, vertrekken en andere attributen uit WWI waren zeer verzorgt.

En dan het horror-aspect van de film, die was fantastisch! Nu heeft regisseur Leo Scherman voor zijn stage een tijdje doorgebracht met David Cronenberg en dit is duidelijk te zien aan de gave effecten (body horror). Het is dan ook jammer dat er niet meer dan drie te vinden waren in de film. Er gebeurd verder genoeg in de film om genoeg spanning en plezier te beleven maar een beetje meer gore was niet verkeerd geweest! Het acteerwerk was verder degelijk. Waarbij Dr. Reiner (Robert Stadlober), Pruisische officier Muller (Shaun Benson) maar vooral de Canadese tunnelgraver Berton (Rossif Sutherland inderdaad de zoon van Donald) opvallen. Bijzonder was het om te horen dat de Duitsers hun taal spraken. Zoals ook de Franse love interest Veronique. Ja, zelfs daar was er oog voor details!

Ik kan niet anders zeggen dan dat "Trench 11" je zeker een bevredigende en verontrustende tijd bezorgt. Verpakt met goede (maar iets te weinig) gore en atmosfeer. Er zijn wat gebreken maar over het algemeen is het prima kijkvoer en je kan het erger treffen.

De Slag aan de Somme was een grote slag tijdens de Eerste Wereldoorlog, waarbij meer dan een miljoen slachtoffers vielen. Op 1 juli 1916, om exact 07.30 uur, werd het sein gegeven voor de aanval. Deze film handelt over de soldaten voordat de confrontatie met de Duitsers plaats vind. Over de slag en het voorgaande gebeuren, krijgen we eigenlijk maar weinig informatie. Zo zien we de jongens in de loopgraven wel graven en zien we eenheden lopen die bezig zijn om Duitse posities te ondertunnelen met mijnen. Echter wat zij precies doen wordt compleet weggelaten. Zo ook elk ander feit over deze slag. In de film wordt alleen ingegaan op de dagelijkse beslommeringen van een divisie Britse soldaten. Een reeds beproefd recept. Het is dan ook vooral door de goed spelende cast (waaronder Daniel Craig) dat de film het bekijken waard is.

Air BnB Home-Invasion-Thriller die wat punten scoort door de Argento'esken-kleurtjes. De rest is helaas onlogische, rommelig en niets nieuws. Met de eerste handelingen wil men spanning opbouwen maar aangezien veel van de suggestie al is weggegeven is het vooral wachten. Daarbij hielpen de karakters nu ook niet echt mee! Een van de twee koppels socialiseerde met drugs. Dit was zo overduidelijk geplaatst om het verhaal verder te helpen, eveneens als het onverwerkte drama van het andere koppel. Fairuza Balk (The Craft, Almost Famous) leek wel op het laatste moment erin geschreven te zijn want haar korte cameo had geen toegevoegde waarde voor het verhaal. Toch slaagt de film erin, mede door wat bloederige taferelen, om net bevredigend te zijn.