Opinions

Tjonge, er werd wat afgereden in deze roadmovie…Een Amerikaanse man en een Oost-Europese/Franse vrouw rijden in een Hummer door Californië, neuken, ruziën en neuken opnieuw. In horrorfilms zie je altijd kortstondig wat personage ergens naar toerijden om op de plaats van bestemming hun lot te ondergaan. In principe gebeurd dat hier ook, maar met dat verschil het rijden duurt 1uur en 40 minuten. Nu is het uiteraard in eerste plaats ook een drama, en worden er een paar summiere elementen uit de horror geleend. Wat die griezeligheid betreft is het een soort statement waarbij de mannelijke dominantie en zijn trots worden weggenomen door een invloed van buitenaf. Maar deze vertelling gebeurt in zo tergend langzaam tempo. Minutenlang wordt de auto van David door het woestijnlandschap gevolgd zonder dat er werkelijk iets gebeurt. De twee geliefden zitten langdurig zwijgend in de auto, zonder dat er iets gebeurt. De twee liggen op bed en zeggen af en toe wat tegen elkaar maar meer gebeurt er niet. Kortom cinema met eindeloos niets...

Deze film ontleent zijn titel aan een korte verhalencollectie uit 1837 van Nathaniel Hawthorne

met dezelfde naam. De film is duidelijk tot stand gekomen als gevolg van het succes dat Roger Corman had met zijn reeks bewerkingen van Edgar Allan Poe. En dan in het bijzonder 'Tales of Terror', in beide films is namelijk Vincent Price de verbindende acteur van alle drie de verhalen.

Het eerste verhaal is "Dr. Heidegger's Experiment" wat tevens het enige verhaal, wat ook echt in de omnibus was te vinden. Echter is het verhaal hier wel veranderd in een Poe-achtig verhaal over; water dat op mysterieuze wijze op een doodskist druppelt en uiteindelijk een vrouw uit de dood doet herrijzen.

Het tweede verhaal, is de bewerking van 'Rappaccini's Daughter', het beste van de drie segmenten en is ook het meest trouw aan het originele verhaal. Erg intrigerend mysterie, opgebouwd rond het meisje Beatrice dat beperkt is tot een weelderige en afgesloten tuin gevuld met giftige planten van haar vader. Het deed mij een beetje aan Romeo en Julia denken.

Het derde en tevens laatste verhaal is 'The House of Seven Gables' waarin de familie Pyncheon last heeft van een honderd jaar oude vloek. Nu is dit een flink boek en dus bijna onmogelijk om in ongeveer 40 minuten verteld te worden. Daardoor is er gekozen om er hier er meer een spookhuis-verhaal van te maken met een handvol elementen uit het boek.

Zo sterk als Poe-verfilmingen wordt het niet, daar lenen deze verhalen zich iets minder goed voor maar door goede spelers (uiteraard Vincent Price voorop),vindingrijke regie en voldoende sfeer weten de aandacht prima vast te houden. Eigenlijk bootst het niets anders dan de Poe-werken van dezelfde periode na, maar ik ben hier dol op, zelfs al weet ik zelf niet precies waarom.

De ommuurde Stad Kowloon groeide van een militaire buitenpost (middeleeuwen) naar een dichtbevolkte stad in een stad. Dit kwam omdat in 1898 bepaald werd dat Groot-Brittannië de New Territories voor 99 jaar mocht pachten, met uitzondering van "Kowloon Walled City",door deze vreemde situatie was er amper toezicht van zowel de Britse als de Chinese overheid. De stad bereikte zijn maximale omvang eind jaren 70 en begin jaren 80 en in 1993/94 is het gesloopt.

Deze film speelt zich af in die ommuurde Stad Kowloon van de jaren 80 en speciaal voor de opnames werd er een levensgrote replica gebouwd, die vrijwel identiek zou zijn aan de echte. In de film volg je de onfortuinlijke Immigrant Chan Lok-kwun die net in Hong Kong is aangekomen, krijg het al snel aan de stok met bendebaas Mr Big en zijn rechterhand King. Hij ontsnapt en kom dan terecht in Walled City en onder de aandacht van Cyclone en misdaadbuddy Chau.

Tja wat moet je verder nog over deze film zeggen? In film zijn veel martial arts bekende te zien zoals; Raymond Lam, Louis Koo, Chun-Him Lau, Philip Ng, Tony Tsz-Tung Wu, German Cheung en Sammo Hung De gevechten en het daarbij horende stuntwerk zijn frequent, keihard en zeer uitstekend. Tussendoor is er voldoende ruimte voor meer hart en ziel. Het is een bewerking van een stripboek en of dit nu de eerste film of een vervolg op “Twilight of the Warriors: Dragon Throne” weet ik niet....maak ook niet veel uit de film is heerlijk!

Tja...het spookhuis-plot over een gezin met een traumatische ervaring, wat verhuisd maar kort daarop blijkt zoonlief zich opeens anders te gedragen. Wat duidelijk wordt gemaakt met de bekende tekening en het ingebeelde vriendje. Een film met tradities uit Finland dus het gaat ook de mysterieuze folk-horror kant op compleet met heidense rituelen en door Baphomet veroorzaakte nachtmerries, maar het wordt allemaal bewust op afstand gehouden. Deze elementen waren nog best interessant te noemen maar de wending in het eindresultaat bezat maar minimale impact. Door die plottwist kwamen sommige personages motivaties en aangehaalde elementen als overbodig over. Er werd goed geacteerd; Teresa Palmer en Barbara Marten dragen de film (opvallend veel acteurs uit de TV Serie A Discovery of Witches?) Ook het jochie Tristan Ruggeri (The Witcher, de jonge Geralt) was niet irritant en deed het best goed! Op zich is het geen slechte film, maar het doet maar weinig om op te vallen en het mindere script helpt dan ook niet!

Meer dan een luchtige romantische komedie wilde het maar niet worden. Er was één of ander verhaal over een vage relatie tussen Sybil Londonderry, ook wel bekend als Twinky, een 16-jarig naïef en spring-in-veld schoolmeisje dat verliefd wordt op een oudere man, de 38-jarige Scott Wardman, een Amerikaanse auteur van erotische fictie. Echter doet het gehele film meer denken aan vader-dochter relatie Daardoor is het meer een film die je achterover laat leunen en je doet afvragen ​​wat het nut was van wat je ziet. Ik weet ook niet waar ze eigenlijk voor willen gaan? Een relatie tussen een oudere man en een jonger meisje was niets nieuws, en het grootste deel van de speelduur kijk je naar iets schattig of grappig. Tja het werkte gewoon niet. Charles Bronson (ongeveer 49 jaar op het moment van filmen) mocht hier acteren, en dat doet hij niet slecht! Susan George speelde de rol van de zestienjarige Lola / Twinky. Zij was toen twintig (of misschien nog net negentien) maar overtuigde als puber met minirokje Echter de overdreven hoge stem was soms wat irritant. Tja, het grootste probleem van deze film kwam dus van het scenario en de regie van Richard Donner. En dat licht en luchtig thema-liedje gezongen door Jim Dale hielp ook niet echt voor een betere film of waardering.

Dit derde deel uit de Karnstein-trilogie van Hammer House of Horror luidt helaas ook een beetje het verwachtte einde van een tijdperk aan. De monsters als Frankenstein en Dracula waren uit en de Italiaanse Giallo had zijn intrede gedaan. Ook kwam een paar jaar later The Exorcist uit. Hierdoor zette de dalende koers verder door. Echter was er eerst nog deze film met de overigens ietwat misleidende titel ‘Twins of Evil’ We gaan wederom naar het zeventiende-eeuw Duitsland alwaar we kennis maken met de wonderschone tweelingzusjes Maria en Frieda. Nichtjes van Gustav Veil (Peter Cushing), de leider van een groepje heksenjagers. Carmilla de vampirella uit de vorige films is dit keer gereduceerd tot veroorzaker van alle ellende, als ze familielid graaf Karnstein bijt. De toen 19-jarige sensuele tweeling Mary en Madeleine Collinson (Playboy,oktober 1970) zijn een lust voor het oog en met hun de diepe en uitpuilende decolletés en doorschijnende nachtgewaden komen ze volkomen tot hun recht bij wat de Hammer House voor ogen had. Qua sfeer is dit misschien wel de meest duistere ‘Hammer’-vampiersfilms. En wel door de aanwezigheid van meerdere onheil-verspreidende personages en de geringe mate waarin dit gedurende een lange tijd verandering in komt. In ruime mate komen hierdoor talrijke ontwikkelingen en gebeurtenissen met de nodige griezel en spanning gedurende een sfeervolle opbouw goed tot uiting. Een prachtige en waardige afsluiter voor deze trilogie.

Lauren LaVera, de hoofdrolspeler uit Terrifier, heeft in deze film wederom een vreselijke dag. Het is een film die beter wordt naarmate hij vordert, ook al blijven er wel enkele zwakke punten. In het eerste deel start het langzaam op door te laat zien hoe Paloma (Lauren LaVera) haar oplichterijen prima onder controle heeft, en toont het de gepassioneerde romance met haar geliefde Smith (Mia Healey). Als het losbarst is de gore effectief en van het praktische soort zonder overdreven te zijn. Vies, maar nooit zo onaangenaam vies dus. Regisseur Darren Lynn Bousman van meerdere SAW-films, staat aan roer maar dit is geen film met regelrechte martelporno. De film is ook niet perfect, het is niet moeilijk te voorspellen waar het naartoe gaat maar er valt wel voldoende te beleven en een prima wending aan het einde om het af te sluiten. Een prima degelijke kijkervaring.

De film start met een gesproken disclaimer, die de kijker benadrukt dat het niet wetenschappelijk bewezen is, dat er een verband bestaat tussen Mongolisme en psychotisch of crimineel gedrag. Die voice-over was haastig toegevoegd omdat er nogal wat controverse rond deze cultfilm uit de jaren zestig was ontstaan. De filmmakers voerden de gestoordheid van hun moordenaar terug op een chromosoomafwijking die bij diens oudere broer tot het Syndroom van Down had geleid. Dit zorgde voor grote verontwaardiging! Die opwinding is erg overtrokken. Opvoeding en verstikkende moeder-liefde zijn veel meer de thema's.

Het toentertijd 'controversiële' verhaal kwam van Leo Marks, en deze tekenende ook al voor het verhaal van eveneens verguisde Peeping Tom (1960) De film heeft wel wat weg van een Hitchcock-achtige thriller. Met heerlijke onderhuidse spanning, die de film toch constant boeiend weet te houden. De hoofdpersonage is Martin, die voor zijn zwakbegaafde alter ego de naam Georgie heeft bedacht en acteur Hywel Bennett zet hem weergaloos irritant neer. Hayley Mills is met haar onschuldige uiterlijk ook plezierig om naar te kijken. Verder ontdekte ik in ‘mummie’ Joan Harper, Billie Whitelaw (Mrs. Baylock) uit The Omen.

Ook het door Hitchcocks huiscomponist Bernard Herrmann verzorgde onheilspellend themadeuntje, weet voor extra kippenvel te zorgen.Dit was zo goed dat een andere regisseur het later ook heeft gebruikt! Regisseur Roy Boulting is natuurlijk geen Hitchcock, maar liet toch regelmatig geïnspireerd visueel camerawerk zien. En daardoor zijn er meerdere goede beklijvende scenes te zien! Ja, dit is zeker een enorm fijne slim geconstrueerde Britse thriller.

Uitgebracht toen de hoogtijdagen van het slasher-genre al min of meer achter de rug waren en ik vraag me ook af of de regisseur enige idee had hoe je een goede slasher-film maakt? Ja er is volgens het plot een groep tieners die vertrekt naar een zomerkamp. Maar 'ahem'- kaartjes winnen voor kamp Paradise, waar ze vroeger naar toe gingen...dan kan je géén tiener meer zijn. En niemand vraag zich ook af hoe het komt dat alleen het dit vriendenclubje heeft gewonnen?

Tja je film op de dezelfde locatie filmen als Friday the 13th Part III (1982) was misschien een goed idee maar een de hooivork-kill eruit lenen en dan net doen alsof het met een 3D-camera is opgenomen, was dat niet! Ook is er een hoog aantal slachtvee, wat veel bloederige verwachting schept, maar teleurstellend genoeg vallen er veel doden buiten het scherm. En van wat je wel te zien krijgt, zijn er ook veel in zo'n duisternis gehuld dat er nauwelijks van kan worden genoten. Pas in de tweede helft werd dit een beetje beter..

Waarom er razend gebrek aan verlichting was? Geen idee want de make-up-werd gedaan door special effects-artiest Cleve Hall (TerrorVision (1986) en Ghoulies (1984) en die leverde bij degene die tenminste wel te zien zijn, fatsoenlijke werk naar budget, af! Blijkbaar dacht de regisseur dat als je genoeg ontblote boobs toont, dan is de rest niet zo belangrijk meer of hij vervulde hiermee gewoon zijn eigen behoefte...?

Tja en het proberen met een twist … die was niets bijzonders, omdat het nooit echt een mysterie is.(wie gebruik er dan ook een flashback) Plus het is de jaren '80 dus moest er ook een soort Rambo-figuur (TAK) verschijnen en enige echte manier om het te beëindigen was natuurlijk met een explosie! De film voelt vertrouwd doordat het de checklist van slashers afloopt maar er zijn zoveel betere slashers. Zeker veel betere slashers uit de jaren 80.

In de jaren zeventig, verwierf Francis Ford Coppola door enorme hits zijn reputatie als filmmaker. Afgezien van de prima bewerking van Bram Stoker’s Dracula, alleen niet veel van hem gezien want zijn films trekken me gewoon niet zo... dat ik deze film heb gekeken is dan ook niet door zijn naam maar eerder voor het genre. Enfin dit is een een hm...euh…spookverhaal. waar Val Kilmer spookachtige figuren ontmoet, waaronder een jong meisje (Elle Fanning) en Edgar Allan Poe Ze brengen hem op het spoor van ​​mysterieuze moorden die in de stad zijn gepleegd en uiteindelijk verzoening met zijn eigen spookachtige verleden. Of zo iets...?

Wat mij wel opvalt is dat dit meer lijkt op het werk van een beginneling dan een gerenommeerde regisseur. Dit had zowel zijn positieve als negatieve kant! De film bezit daardoor een ​​interessant, spookachtig uiterlijk. De droomsequenties waarin Kilmer, Fanning ontmoet, zijn in zwart-wit soms onderbroken door rood of oranje. Nadeel is dat de film ondanks zijn pretenties, het niet lukt om dit om te zetten naar coherent goed verhaal Het lijkt gewoon nergens heen te gaan. Je weet niet eens zeker of Coppola een horrorfilm probeert te maken. Mede doordat er heel weinig is dat je als eng of gruwelijk kan worden opgevat in de film.

Oké als regisseur Alan Gibson, één van de betere afleveringen (de zevende Brian Cox. Peter Cushing-aflevering) regisseert, kan dit een gelukstreffer zijn maar als ook zijn tweede en twaalfde in Hammer House of Horror-serie er met gemak boven uitspringt... een gezin op een vakantiereis pikt een lifter in een gele regenjas op die hen vervolgens laat crashen. Hierna worstelt de vrouw met het feit dat ze niet meer weet wie haar echtgenoot óf de moordenaar is. Het bevat een perfecte hoeveelheid mysterie, waarbij je nooit helemaal echt weet wat er precies aan de hand is, tot aan de verrassende conclusie. De verhaallijn is ambitieus en misschien een beetje atypisch voor een Hammer-productie. Alhoewel gemaakt voor televisie en niet de bioscoop, dus bloedvergieten was ook niet toegestaan en horror moet ergens anders vandaan komen! En naar mijn menig slaagt men zeer goed met de subtiele griezeligheid. Op vaardige wijze zette ze hier dus een griezelige en verontrustende, nachtmerrieachtige sfeer neer, terwijl men er wel enkele meer gewaagde bloederige scenes in gooien. De stijlvolle cinematografie met kunstige scheve hoeken en brede lenzen levert eveneens een substantiële bijdrage aan een desoriënterende supergriezelige sfeer. Geweldig goed uitgevoerd deze aflevering!

Film die in feite zo beetje alle elementen van subgenres op een hoop gooit om zijn verhaal te vertellen. Deze heeft het allemaal! Van piraten gaan we naar romantiek en van cowboys belanden we in een zeeslag om vervolgens te belanden bij tja, dinosaurussen. Het acteerwerk was netjes maar verhaaltechnisch, ziet het er soms inderdaad net zo rommelig uit als het klinkt. Daar is een verklaring voor want; eigenlijk is dit gemaakt van twee afleveringen (misschien drie) van een mislukt tv-serieproject en is er gebruik gemaakt van beelden uit "One Million B.C." (1940) Het maakt van deze film misschien niet een goede film. Maar het is tenminste vermakelijk, en dat kan voor sommige films al heel iets zijn.

Een conflict tussen Hussein (Mim Shaikh) en zijn sadistische tegenstander Orlan (Javier Botet). Waarbij het bijzondere van de film is dat deze kwelgeest ook leeft in hetzelfde appartement. De film heeft daarmee een fijn idee. Op sommige momenten bezat de film ook best spannend momenten en de pesterijen waren soms heerlijk smerig. (mocht van mij nog wel wat erger!) Helaas kreeg ik op den duur ook het gevoel dat er in herhaling werd gevallen. Dit vermoeden werd nog meer versterkt door de vriend, die af en toe op bezoek kwam en die voor mij zwaar irritant was.(niet leuk) Ook werden er door de boosdoener liedjes gespeeld op gitaar en gezongen, waar ik maar weinig leuks in zag. Knap was het wel dat je het verhaal achter het waarom kreeg te horen via een eenzijdig gesprek van hem en twee duiven (vandaar de titel) die op een vensterbank vertoeven. Hierdoor leefde je veel meer mee met degene die de narigheid veroorzaakte. Javier Botet was dan ook fantastisch! En ditmaal speelt hij een engerd zonder enige make-up. Ik weet ook zeker dat iedereen die wel eens een horror heb gekeken hem is tegengekomen! Hij is namelijk veelal te zien als "creature" Van The Crooked Man in James Wan’s The Conjuring 2 tot Tristana en Niña Medeiros in Rec of de Mama in Mama. Al met al is het een prima debuut maar persoonlijk kon ik er veel minder mee!

Mijn tweede film die ik van Herschell Gordon Lewis zie.(eerste was Blood Feast (1963) En ook deze is prima om te kijken. De films van deze regisseur getuigen meestal niet van goed acteerwerk. Maar toch zijn de verhalen redelijk goed doordacht. Dit keer is het zelfs een heel stadje wat aan het moorden slaat. De kills die we zien zijn best uniek en grappig, helaas zijn het er naar mijn smaak iets te weinig. Snapte alleen het stuk met die lifter en zijn liefje niet. Die gingen meerdere keren op de vlucht om vervolgens toch weer terug naar Pleasant Valley te gaan. Toch me eigen dik vermaakt me de film.

De eerste film van regisseur Pierre Tsigaridis, bevat twee licht overlappende maar verder op zichzelf staande verhalen die zich afspelen in een wereld met niet-aardige heksen, Heksen die vriendjes stelen, kinderen opeten of wrede en bloederige wraak nemen op gasten die te lang het toilet op feestjes bezet houden.

Het eerste hoofdstuk van Two Witches, "The Boogeywoman", draait om de zwangere Sarah die met haar partner Simon eten gaat en van streek raakt door een griezelige oude vrouw die aan een andere tafel zit, en vervolgens geplaagd wordt door enge visioenen. Tijdens een bezoek aan vrienden Dustin en Melissa, gebruiken ze een Ouija-bord Moet ik je vertellen dat dit geen goed idee is? Vol met jump scares, wat niet per definitie slecht is, zeker niet als het goed gedaan wordt, maar er zijn er gewoon te veel en veel van deze schrikmomenten voegen niet echt iets toe aan het verhaal

Vrienden Dustin en Melissa duiken ook weer op in het tweede verhaal "Masha" dat draait om de twee jonge vrouwen, Rebecca en Masha, (de opvallende Rebekah Kennedy) die nieuwe huisgenoten zijn. Masha beweert dat wanneer haar grootmoeder sterft, ze haar duistere kracht zal erven. Maar Masha lijkt niet helemaal stabiel te zijn en dat gaat niet zo goed samen met heksenkrachten. Dit tweede verhaal is wel iets langzamer echter ook enigszins meer gericht op horror. Maar wees gewaarschuwd dat sommige dingen niet worden uitgelegd of dubbelzinnig blijven.

Wat 'de film wel goed doet, is het leveren van een aantal bloederige en griezelige scènes. Al worden ook deze scenes een beetje te niet gedaan door ze met een snelle montage achter elkaar regelmatig te laten zien. Oh en zet de film niet meteen uit. De fade-out aan het einde van "Masha" wordt gevolgd door een epiloog. En aan het einde wordt in de post-credits gehint naar een vervolg..."To Be Continued" dus... Ten slotte was de film vol redelijk goede cinematografie, acteerprestaties en praktische effecten Deze mengelmoes van vreemde en schokkende momenten was een behoorlijke kijkervaring maar die mij niet overal even tevreden weet te stellen!