Opinions

Het verhaal volgt een paar willekeurige vreemden die schijnbaar een massale nachtelijke evacuatie van een grote stad hebben gemist...Na een redelijk spannende eerste gedeelte van de film, waarin zowel de personages als het publiek zich niet bewust zijn van wat er werkelijk aan de hand is, komen we te weten dat de stad is binnengevallen door een leger van "gigantische" mechanische mannen van Venus...Helaas, zodra we die robots zien...ongeveer 30 minuten in de film, blijkt dat het lage budget de film belemmert. Gedurende de hele film is het slechts één robot of één man in een onhandig pak met accordeonbenen. Er werd ook geen enige moeite gedaan om het te laten lijken alsof er meer aanwezig zijn. Tja en een film over een buitenaardse invasie maar er kwam meer dreiging van een andere indringer! Een ander element dat niet helemaal werkt, is dat de film in tweeën werd gesplitst, waarbij je vooral veel geklets ziet tussen de hoofdpersonages in één kamer. Dit werd afgewisseld met de inspanningen van het leger (stockbeelden) en wetenschappers die aan een gedeactiveerde robot werken om een ​​zwak punt te vinden. Toch was het nog een solide "B"-film doordat het acteerwerk gek genoeg bovengemiddeld was , er een geweldige opening was, He tis pas in tweede gedeelte waar het verhaal plat valt en men kwam ook wel heet erg gemakkelijke tot een eindconclusie...

Geen verschrikkelijke horrorfilm maar met een PG-13-rating is het vooral tamme schrik en niet bloederig. Hoe dan ook, een groep vrienden gebruikt roekeloos Tarotkaarten om elkaars horoscoop te lezen, maar hé net als Ouija-borden of andere bezeten objecten moet je hier niet mee prutsen want voordat je het weet heb je, je laatste bestemming bereikt! Dus ja, er is weinig originaliteit te vinden en het komt allemaal heel bekend voor!

Kort nadat de oppervlakkige karakters terugkeren van hun weekendje weg, beginnen ze te sterven Aangenaam verrast was ik wel want bij de monsters gaat om praktische effecten soms aangevuld met wat CGI en ook niet door de minsten gemaakt! (creatieve team wat meewerkte aan Possessor, Infinity Pool, Color Out of Space, Censor, en meer) Er is een echt probleem met het doden die zijn één voor één veilig buiten het scherm. Ondanks dat is het best competente en vermakelijke meer op tieners gerichte horror.

De eerste Tarzan-film met in de hoofdrollen Johnny Weissmuller en Maureen O'Sullivan was een kassucces geweest, dus kwam er een tweede... Dit was een direct vervolg aangezien Harry Holt terugkeert, om het olifantenkerkhof waarnaar in de vorige film werd gezocht, leeg te plunderen. Binnen 10 minuten zijn Holt en zijn vriend Martin Arlington en twee andere mannen, Henry Van Ness en Tom Pierce op weg. Serieus, deze jongens hielden rekening met hoeveel mensen hun expeditie zou verliezen, en bizar genoeg lijkt iedereen daar cool mee... Toch overtreft deze film zijn voorganger! De actiescènes en dierenscènes zijn behoorlijk gedenkwaardig; een leger olifanten, die aanvallende leeuwen simpelweg uit de weg schoppen, een nijlpaard die een bewusteloze Tarzan uit de rivier redt of Tarzan die onder water worstelt met een gigantische krokodil. En...gemaakt voordat de Pre-Code in werking trad! (de Hays-code werd twee maanden later van kracht) De film is opgenomen met openlijke seksualiteit en een reeks van nauwelijks onthullende, naakte lichamen. Als dat géén jungle-fantasie was! Het lendendoek-jurkje van Maureen O'Sullivan bezit nog maar weinig stof en er was zelfs een naaktzwemscène tussen Tarzan en Jane. ( stand-in Josephine McKim want Maureen kon niet zwemmen) Veel hiervan werd onmiddellijk na de release verwijderd, hoewel het in de jaren negentig werd hersteld. In alles was dit de betere Tarzan film en voor die tijd een zeer gewaagde film.

De tweede wereldoorlog is voorbij, en deze negende Weissmuller Tarzan-film en derde van RKO keert met een blonde Jane (Brenda Joyce speelt haar prima maar ze had niet veel te doen dan de vrouw van Tarzan te zijn) terug, naar het vermoeide plot van de eerste films. Het eerste kwartier begint leuk, als de heer van de jungle een vrouwelijke stamkrijger redt, uit de klauwen van een paar grote katten. Nadat Tarzan haar terug heeft gedragen naar de geheime mysterieuze stad Palmyra arriveert Jane, ebde mijn enthousiasme weg, want hierna vervalt in de gebruikelijke; Jungle Happy Familie (inclusief het zwemmen) ondeugende Cheetah en blanke mannen brengen, op zoek naar grondstoffen, problemen. Het duurt veel te lang voordat je weer terug bij de 'Amazones' komt. Het script is domweg gewoon een herhaling van de standaard-formule. De paar leuke scènes in het Amazonestadje kunnen daar ook niets meer tegen doen!

Tarzan en de koude oorlog. The New Adventures of Tarzan (Film, 1935) is een serie van twaalf hoofdstukken, die (Burroughs-Tarzan Enterprises (BTE) had geldproblemen) werd bewerkt en gedistribueerd als twee kortere films. Dit is tweede speelfilm en bestond uit scènes uit de hoofdstukken 3-12, aangevuld met wat extra beeldmateriaal dat niet in de serie voorkomt.

Dit verhaal speelt zich af in Guatemala en is daar deels ook gefilmd, maar er worden ook stockbeelden van Afrikaanse dieren zoals neushoorns en giraffen gezien. Bruce Bennett (ook bekend als Herman Brix) is goed als Tarzan en speelt een authentiekere versie van het personage, die spreekt met een ​​welbespraakt Engels (zoals in het boek) en is een ontwikkeld man. Maar , wat voor Tarzan-kreet was dat? De film gaat over het bemachtigen van een oud Maya-relikwie, de Groene Godin en een geheime code voor een superexplosief die niet in verkeerde militaire handen mag vallen.

Hoewel soms vermakelijk door zijn tempo en vele actiemomenten, loopt het door de her--montage van serie naar volledige film nooit goed synchroon. Al is het ook veel rondrennen van vier verschillende groepen die op zoek zijn naar een mysterieuze steen die de Groene Godin was. Tja misschien een waarheidsgetrouwe versie van het personage omdat het, het productiebedrijf van de schrijver was, maar op het gebied van acteren en filmen was het ook niet best! Regelmatig leek met te vergeten dat het een film met geluid was... Uiteindelijk kan de originele serie interessant zijn, maar deze valt helaas tegen!

De elfde film en vijfde van RKO met Johnny Weissmüller in de titelrol. Het volgt hetzelfde patroon als vele van de eerdere films. Deze keer heeft de vriendelijke buurt Ape Man Tarzan, Jane en Boy (die zijn naam zou moeten veranderen in 'Man') te maken met een groep dierenjagers geleid door de titulaire 'Huntress' (doet eigenlijk niets) die dieren stelen om ze aan dierentuinen te verkopen. Tarzan komt tussenbeide en redt de dag, met de hulp van een paar te grote vrienden. Het script is maar behoorlijke standaard en ondanks dat er dus twee vrouwelijke personages in beeld zijn, krijgen ze niet echt veel te doen. Jane mag nog wel even synchroonzwemmen met Tarzan en Boy. Als je een fan bent van Cheeta of chimpansees in het algemeen, zit je met deze ook goed, want ze heeft veel schermtijd. Over het algemeen is het nergens opvallend, maar het was een eenvoudige vermakelijke Tarzan-film. die nergens ver afwijkt van het vertrouwde!

De tiende Tarzan-film en vierde van RKO met Johnny Weissmüller in de hoofdrol. Tarzan woont nu blijkbaar dichtbij een handelsstad waar hij en Jane gaan winkelen... Slik...heer van de jungle gaat shoppen? Enfin een luipaardcultus terroriseert de jungle, dus Tarzan gaat achter hen aan, nadat hij de douche thuis heeft gerepareerd, om ze tegen te houden. De film blijft lang hangen bij het speurwerk van Tarzan en Boy en het wordt dus duidelijk dat de ideeën en het beschikbare budget aan het slinken waren! Tja voor men gaat een rechttoe rechtaan verhaal dat de luipaardmannen-aanvallen gebruikt om het een beetje interessant te houden. Aan de positieve kant moet de film worden geprezen voor de keuze van een ander scenario met een dreiging van het occulte. Helaas zijn er simpelweg genoeg clichématige details die de film terugbrengen naar middelmatigheid, echter was er dit keer wel een meer avontuurlijk gevoel dan in het vorige deel.

Voor de twaalfde en laatste keer speelt Johnny Weissmuller Tarzan 'King of the Jungle', een franchise die meer dan 15 jaar lang en 2 studio (MGM en later RKO) duurde. Een opvallend luchtige film. De film begint met meer dan vijf minuten gesproken uitleg, over de gewoontes van het exotische volk van Aquatania. Hierdoor had de setting niets gemeen met de jungle, laat staan ​​met het Afrikaanse continent (het is gefilmd in Mexico!) Enfin wanneer een mooie jonge vrouw (Linda Christian, de allereerste bondgirl, in de televisiefilm Casino Royale (1954) een geheim eiland ontvlucht om te ontsnappen aan een gearrangeerd huwelijk met een god, is het aan Tarzan om haar te redden. Tarzan's huis is blijkbaar opeens verhuisd want het lag nu niet ver van de kust...Het plot bevat verder wel de gebruikelijke hebzuchtige koloniale schurk die inboorlingen uitbuit maar is zo mager dat de filmmakers bij het derde bedrijf het ook bijna volledig laten varen. Boy (Johnny Sheffield) verschijnt in deze film ook niet, wat wordt verklaard doordat hij naar school in Engeland. In zijn plaats speelt John Laurenz Benji, de zingende calypso-postbode, waardoor het soms bijna een musical werd. Toch weet het met klifduiken (helaas met een tragische afloop van de stuntman) en de vechtscènes, meer dan genoeg escapisme op te leveren om tevreden afsluiter te zijn.

Voor de vijfde en laatste keer, is Lex Barker te zien als Tarzan. Dit was de zeventiende film in de MGM/RKO-serie en is een van de zwakste Tarzan-films tot nu toe. Regisseur Kurt Neumann (zijn vierde Tarzan-film) voegt niets nieuws toe, het plot recycled domweg alle cliché-elementen; twee blanke hebzuchtige ivoorhandelaren / stropers zijn opzoek naar ivoor en willen om dit te krijgen een kudde olifanten doden. Zucht je weet nu al dat op hol geslagen olifanten het hoogtepunt van de film moet vormen! Het ziet er best goedkoop uit, er is geen of weinig ambitie om er nog iets van te maken plus er zijn veel stock-beelden van dieren! De twee vrouwen in deze film hebben zelfs meer te doen dan Tarzan, Monique van Vooren, (de duivelin uit de titel) speelt de bitchy femme fatale Lyra en de wederom nieuwe Jane, Joyce Mackenzie, was redelijk. Alhoewel ze hier wel wordt gewekt door Tarzan die eist dat ze het ontbijt kookt en als ze niet luistert, gooit hij haar in de rivier...Oink Vreemd genoeg doet ze daarna meer dan normaal in de rol van Jane want Tarzan is gedurende een groot deel van de film gewoon gevangen en geketend. Zelfs zijn actiescènes leken te ontbreken, alsof hij bang was om zijn mooie gezicht te verknoeien. Het voelt allemaal alsof alles op de automatische piloot stond. Hoewel het niet verschrikkelijk was is het wel een erg onbevredigend actie-jungle avontuur!

Tweede Tarzan-film met Lex Barker in de hoofdrol. Het is de veertiende in de reeks. Waarin direct ook aan het begin Vanessa Brown (eenmalig maar deed het zeker leuk!) als een nieuwe Jane werd geïntroduceerd. Dit is misschien niet de meest gewaardeerde of beste Tarzan-film, maar ik vond deze toch boordevol leuke dingen zitten. Ten eerste probeert men enigszins te ontkomen aan het formule-achtige. Er wordt een vrouw van een stam ontvoerd door vreemde mensen, Tarzan neemt een van hen gevangen, maar deze heeft een onbekende ziekte. Geen hebzuchtige blanke mannen maar een jungle-expeditie om mensen te redden volgt. De film zit vol actie en opmerkelijk scenes; inheemse meisjes (opvallend witte meisjes) die gevangen zijn genomen om de vijandige stam aan te vullen, gecamoufleerde inboorlingen met blaaspijpen, Jane en Lola die levend begraven worden, Egyptisch geïnspireerd decors, en een boog-schietende Tarzan en een olifant die de dag redden. Het tempo is veel sneller, herhalingen van stock-footage komen bijna niet voor en de komische stukjes met Cheeta zijn zelfs beperkt tot slechts één dronken aapscène, en een grappige in de finale. Alleen voor mij persoonlijk had Denise Darcel niet gehoeven, ik vind haar te nadrukkelijk aanwezig en domweg irritant! Er zijn nog drie films van Barker-Tarzan te gaan en ik hoop dat ze net als deze de standaard-elementen loslaat en daardoor prima vermaakt!

Recyclewerk!

Blijkbaar werd de film opnieuw opgenomen en bewerkt, toen in de voorvertoning bleek dat de actiescènes en het geweld te heftig waren voor het preview-publiek. Regisseur Jim McKay werd vervangen door Richard Thorpe en nog drie andere regisseurs (waaronder John Farrow) om de film te herwerken. Echter vraag ik me af wat...? Ze gebruikten namelijk heel veel actiescènes uit de vorige twee films; de safari die wordt aangevallen door de Gibonis-stam, het krokodillengevecht, Tarzan die een gnoe doodt, de stormloop van de olifanten of de dragers die van de rots vallen. Ook de onderwaterscene is te zien maar daar kwam nu de Hays Code om de hoek kijken. Die is dus overgedaan maar beiden zijn volledig bedekt. Net als ook Jane's weinig verhullende luipaard-bikini werd vervangen voor een meer gesloten jurkje en Tarzan's lendendoek was ook iets groter. Daarnaast kwam iemand blijkbaar op het idee om het dan maar komisch te maken...in de vorm van Rawlins, (Herbert Mundin, die in de vorige twee films de medewerker van de handelspost was) het gedoe rond de kooi, Cheetah die lacht en zelfs een jungle-parodie op het leven van de middenklasse; doormiddel van een soort Flintstones-achtige boomhut waar alle meubels en benodigde apparatuur voorhanden zijn. Ik heb me niet verveeld tijdens het kijken omdat Tarzan en Jane nog steeds wat seksuele chemie delen en de film een lekker snel tempo had, maar deze film was echt een gemiste kans!

Jungle Happy Familie...Ook de vierde van de Johnny Weissmuller Tarzan-films heeft last van de Hays-code. De code probeerde de traditionele waarden (het huwelijk en het gezin) te promoten. Zodoende zie je Tarzan en Jane heel huislijk een gezinnetje beginnen nadat er een baby in de jungle opduikt. Letterlijk want Jane mocht niet zwanger worden, omdat zij en Tarzan niet officieel getrouwd waren. Men kwam dus met een variatie op het oude ooievaar-verhaal. Maar oh, oh snode familieleden komen langs om die familiewaarde te verstoren...Nee een sterke film was het niet, wel een paar leuke scenes zoals Boy die moet worden gered uit een spinnenweb of samen met papa Tarzan verstoppertje onderwater spelen. Echter was de film vooral veel van hetzelfde; zwemmen, Jane redden, een groep blanke ontdekkingsreizigers en een olifanten-stormloop als climax. Eveneens hergebruikt het opnieuw beeldmateriaal uit een voorgaand deel (met name de neushoornaanval) Het was echter wel iets beter dan de derde film (Tarzan Escapes), dus hoera!

"Tarzan, Oh, Tarzan, Niet doen"

Curiositeit uit een langvervolgen tijd! Tarzan was de creatie van schrijver Edgar Rice Burroughs en voor deze film waren er al zes verfilmingen geweest. Echter deze is het meest iconisch omdat het personage Tarzan zoals iedereen dat vandaag de dag kent hier vorm kreeg! Deze film bevat namelijk de legendarische zin `Me Tarzan, you Jane' Maar ook Tarzan’s ‘jungleroep’ en de aap Cheetah zorgde voor een onmiddellijk groot succes. Helaas bevat de film ook veel ruwheden als gevolg van de tijd waarin hij is gemaakt. Men kan duidelijk de geschilderde jungle-landschappen zien en scènes met stockbeelden van dieren en inheemse stammen waarbij de acteurs voor een scherm zijn geplaatst. (gebruikte beelden uit de film Trader Horn uit 1931) In 1932 was het slechts vijf jaar na de komst van geluidsfilm, dus de film mist ook een muziekscore en de geluiden (dieren en de roep van Tarzan) zijn hoorbaar achteraf erin gepast. Daarnaast is er een neerbuigende raciale koloniale visie op Afrika en zijn bevolking. Johnny Weissmuller is de perfecte aapmens maar opvallend is Maureen O'Sullivan als Jane hier de echte ster. Het is ook pre-code wat de film een opvallende erotische ondertoon opleverde. Samen met de voor zijn tijd prima actiescenes maken het een plezierig avonturenfilm.

Deze speelfilm bestaat uit de eerste vier hoofdstukken van een 12delige -serie, die aan elkaar waren gemonteerd zonder enig einde aan het verhaal. Een chimpansee, een gorilla en een olifant dansen op muziek... Tja of meer beeldmateriaal een betere film oplevert betwijfel ik dus sterk! Begrijpelijk is het wel dat de film je een episodisch gevoel geeft met duidelijke scènes die oorspronkelijk als klifhangers dienden. Maar de serie/film lijkt soms op een stille film, waardoor het erg gedateerd overkwam. Ja dit was best een inferieure productie met ook nog eens beeldmateriaal van niet-Afrikaanse dieren. Daarnaast gaat het verhaal over Tarzan die valt voor blonde Mary Brooks en dus NIET Jane! Het komt er eigenlijk op neer dat steeds weer Tarzan iedereen redt. Hij redt ze van de slechte gids, hij voorkomt dat Mary een blanke slavin van de bedoeïenen wordt (woestijnmensen te paard in de jungle?) hij redt ze van de hogepriester van Zar (leek verdacht veel op Egyptisch) enz. Tja veel herhaling en opvulling dus...! Hoewel Olympische zwemmer Buster Crabbe's Tarzan sympathiek en niet slecht was, maakte Weissmuller van een jaar eerder, zich deze jungleheld echt eigen. (MGM-advocaten haalden producer Sol Lesser over, tegen een nominale vergoeding, om de start van zijn film uit te stellen totdat de Johnny Weissmuller-film, ook een Olympische zwemmer, was voltooid) Ondanks dat ook deze pre-Hays Code was is het op de piepkleine lendendoek na, wel erg braaf! Deze serie/film schiet tekort in veel en het grootste deel van het verhaal is vrij vergeetbaar!

"Now Tarzan make war!"

Tarzan en Boy vechten tegen nazi's. De zevende film in de Weissmuller Tarzan-serie en de eerste film die door RKO werd gemaakt. Ook de eerste film zonder Maureen O'Sullivan als Jane, aangezien die bij MGM onder contract stond en wel klaar was met de reeks. Jane's afwezigheid wordt uitgelegd in een brief die Boy aan Tarzan voorleest. Maar niet getreurd want de mooie Frances Gifford (speelde als eens Jungle Girl in 1941) als de inheemse prinses Zandra van de verloren stad Palandria zorgt voor de sex-appeal. Het verhaal wijkt eigenlijk niet zo heel veel af van wat ze al deden; de witte medemens komt op zoek naar grondstoffen. Met dat verschil dat het nu geen kolonisten maar nazi's zijn en dat Tarzan blijkbaar zijn aversie voor vuurwapens is vergeten. Maar met Tarzan het Amerikaanse isolationisme werkte eigenlijk perfect. Natuurlijk komt Tarzan tot het besef dat de Duitsers een schop onder hun kont verdienen. Als dat gebeurd dan is dit nog best gewelddadig voor zijn tijd. Zelfs Cheetah en Boy grijpen de wapens op en doden een paar Duitsers. Ja dit maakt van de film leuke, snelle en vermakelijke aflevering! En de slotscène, waarin Cheetah voor Adolf Hitler werd aangezien, was zelfs nu nog grappig!

Mengelmoes van A naar B via de Sahara. De achtste Weissmuller Tarzan-film en tweede van RKO is belachelijk leuk om naar te kijken. Jane is nog steeds afwezig; ze schrijf dat ze gewonde soldaten verzorgt. Eigenlijk is de afwezige Jane de motivatie voor Tarzan om op een zoektocht te gaan naar geneeskrachtige planten. Jane als een MacGuffin dus... Natuurlijk moet hij (zoals de titel al aangeef) eerst een woestijn doorkruisen en daarbij komt hij undercover goochelaar Connie Bryce (Nancy Kelly) tegen. Wat volgt is een avontuur vol actie met paarden, Arabieren, nazi-agenten, prehistorische monsters, mensetende planten en zelfs een gigantische spin. Wel zijn die prehistorische wezens beelden uit "One Million B.C." (1940). Tarzan raakt zelfs in de gevangenis, waardoor hij even geheel van het toneel verdween maar gelukkig zijn daar Connie en Cheetah (die tulbanden steelt) om de boel gaande te houden. Ja ik vind deze RKO Tarzan-films erg leuker en vraag me af of het nog dwazer kan dan dit.

Johnny Weissmuller was gestopt als Tarzan maar niet getreurd, de reeks gaat gewoon verder want RKO ging op zoek naar een vervanger en zodoende is voor de dertiende Tarzan-film All-American acteur Lex Barker te zien in deze rol. Brenda Joyce die in de laatste drie Weissmuller-films was te zien bleef wel, net als de standaard-formule voor Tarzan-films. Die krakende formule van de serie draait nog steeds op dezelfde plotelementen; geheime jungle-beschaving, hebzuchtige blanke mannen opgeleukt met komische capriolen van Cheetah en ingepaste beelden van wilde dieren. Het voelt vooral alsof de film het basisidee van Lost Horizon (Film, 1937) heeft overgenomen en daarop de gebruikelijke formule van de Tarzan-film heeft geplaatst. Echter is het meer een reis er naar toe dan dat er tijd werd doorgebracht in de Blue Valley. Aan de positieve kant is de fontein van de jeugd meer in overeenstemming met de fantasie elementen uit de Burroughs-boeken dan voorgaande delen. Deze film is formulewerk maar de actie en avontuur zijn nog best prima, Barker heeft de moeilijke taak om de vorige Tarzan te doen vergeten en doet dit moeizaam maar fatsoenlijk, waardoor deze film het bekijken waard was.

Tarzan in de moderne stad. De laatste film van de Johnny Weissmüller MGM-reeks verschuift het jungleterritorium naar de asfaltjungle. De Aapmens naar de Big Apple, maar daarvoor moet Boy eerst worden weggevoerd: niet ontvoerd, zoals veel bronnen zeggen, nee, hij gaat uit eigen beweging, maar alleen omdat hij denkt dat zijn adoptieouders zijn omgekomen. Hiermee slaat de film oor het eerst een ​​nieuwe richting in en waagt zich buiten de jungle en in de wereld van de beschaving. Tarzan en Jane met meer kleren aan...het was best gek! Even lijkt het er ook op dat het Cheeta's avonturen in New York werd, want de aap krijgt in deze film een grote (en hilarische) rol toebedeeld. Ook is er een rechtszaalscène die een beetje buiten de boot valt, we willen avontuur en actie van de held? Toch knap dat ze op de een of andere manier nog steeds weten te eindigen met Tarzan die de dag redt door een olifantenstormloop op te roepen! Op sommige momenten was het nog steeds routine maar de verandering van locatie maakte veel goed! Helaas was dit ook de laatste keer dat de lieftallige Maureen O'Sullivan Jane speelde!

"oh nee, vuurwapens in Afrika"

Dit is de derde (van vijf) Tarzan-films van RKO met Lex Barker. Helaas worden we opnieuw getrakteerd op het bekende standaarddreiging van 'boosaardige blanke mannen'. Tarzan neemt het op tegen wapensmokkelaars om de mooie nieuwe koningin van een vreedzame stam te redden van de gewelddadige avances van een naburige stamkoning. Jane wordt gespeeld door weer een andere actrice, Virginia Huston met kort haar en een nog kortere schermtijd en eruitziet alsof naar een cocktailparty gaat. Maar het is Dorothy Dandridge, die later de eerste zwarte vrouw zou worden die werd genomineerd voor de prijs van beste actrice bij de Oscars, die de film gemakkelijk steelt. Vijf minuten in de film en haar schoonheid, charme en charisma sprongen direct van het scherm! Opmerkelijk was ook, dat de productie om voor deze film te gaan waar de actie zou moeten plaatsvinden: Afrika! Helaas kwam het de kwaliteit niet ten goede! De opnames waren namelijk rampzalig, de film was in kleur gepland, maar ze moesten terugkeren naar zwart-wit toen het hele materiaal beschadigd was. Er was nog wat dwaas plezier te beleven aan Tarzan en een babyolifant die worden aangevallen door een gigantische mensetende (plastic) plant en een grote rubberen slang die Cheetah probeert op te eten. De eerste (Magic Fountain) was standaard, de tweede ( the Slave Girl) was een boven-verwachting goede verbetering maar deze derde was, ondanks misschien een iets authentiekere uitstraling, helaas geen betere film. Teleurstellend!

Dit is de vierde van vijf Lex Barker Tarzan -films en zestiende in de reeks die begon bij MGM (6 in totaal) en is overgenomen door RKO. Een man die beweert de neef van Tarzan te zijn, zoekt hem op om diamanten te vinden. Tarzan is sceptisch, maar Jane en hun pas geadopteerde zoon Joey halen hem over om een ​​expeditie naar het land van Waziri te leiden... Daarmee doet deze Tarzan-film dus niets nieuws, het is nog steeds de versleten verhaallijn maar het weet toch iets interessanter te brengen. Dit is te danken aan schoonheid Dorothy Hart als de nieuwe Jane (die nooit een grote carrière heeft gehad) Echter komt de grootste bonus van de Tarzan-verwijzingen uit Edgar Rice Burroughs-boeken; naast de naam Greystoke, introduceert het ook de personage "Rokoff" voor het eerst in een film. Rokoff is niet het enige, ze eindigen ook waar Tarzan opgroeide, en hij bezoekt opnieuw de hut waarin hij als kind woonde. Over kinderen gesproken, er is hier ook een nieuwe 'Boy'-vervanger! Gelukkig is het geen slecht acteur. Voor de rest zijn het de typische B-actiescènes, stockvideo's en zelfs enkele zeer slordige momenten (de neushoorn die Tarzan aanvalt) De scène waarin sommige inboorlingen op krokodillen "vissen" en de jongen als gewillig aas gebruiken, was voor mij het hoogtepunt. Net iets beter dan meerdere andere maar nog steeds wel erg standaard. Oh en die medicijnenman notabene niet eens gecredit was Darby Jones die je ook in I Walked with a Zombie (1943) was te zien.

Jungle Happy Familie deel twee. De vijfde Johnny Weissmuller Tarzan-film en de tweede film met Johnny Sheffield's Boy. Binnen slechts één film ging Boy de Tarzan-films domineren. De focus lig daardoor meer op jeugdig publiek. Met veel Jungle Happy Families-zaken; eieren en vis koken in een hete poel, kaviaar op toast en Cheetah die de afwas doet en ondertussen nog even een serieus opvoed-momentje van moeder Jane; "Ga naar huis, zeg je gebeden op en ga naar bed" Voor de rest van de film is het redelijk voorspelbaar met herhaling van de inmiddels gevestigde formule; familie-zwemmen, bijgelovige inboorlingen, hebzuchtige blanke mannen en hergebruik van beeldmateriaal uit de andere Tarzan-films (jawel daar was ie weer de neushoornaanval en ook het gevecht met krokodil was er!) In deze was er ook meer nadruk op de komische daden van Cheetah, die op een gegeven moment zelfs dronken wordt. Desondanks is de climax met de aanvallende dieren, en waar Johnny Weissmuller zijn Olympische zwemkunsten mag demonstreren, best spannend. Hoe dan ook, voor mij had deze net een beetje betere energie en een klein vleugje nieuwheid, zodat ik hier iets meer plezier aan beleefde.

De naam Herschell Gordon Lewis zal niet iedereen bekent in de oren klinken. Toch is de man een soort cultfiguur. Hij is zo'n beetje de ongekroonde koning van de bloederige en wanstaltige pulpfilm. ‘A Taste of Blood’ lijkt verhaaltechnisch en titelmatig gezien dan ook weer garant te staan voor een stevige portie splatter-horror. Zakenman John Stone ontvangt van een onbekende afzender een dure fles brandy. Het goedje blijkt echter vermengd te zijn met het bloed van wijlen graaf Dracula waardoor John al snel verandert in een moordlustige vampier die jacht maakt op alle verwanten van Dracula’s moordenaars. Zoals je al kan lezen, een flinterdun verhaaltje, maar het klinkt wel alsof de film vol bloedvergieten zou zitten. Dit blijkt vies tegen te vallen. Er komen nauwelijks bloederige of angstaanjagende scènes in voor. Dat had op zich natuurlijk nog geen ramp hoeven te zijn maar dit is een Lewis! Waarbij het acteerwerk altijd matig is, personages totaal geen diepgang hebben en het script zoals al gezegd flinterdun was. En dan blijf er dus nog maar bar weinig over. Waarom deze film ooit is gemaakt blijft voor mij een raadsel. Maar het heeft te weinig te bieden op cinematografisch gebied om interessant te zijn voor de filmliefhebbers en is te braaf op het gebied van extremere Gore om Horror-fans enthousiaste te laten worden.

Vierde in de reeks van Hammer House of Horror films met Christopher Lee. Dracula komt ook nu weer tot leven en besluit wraak te nemen op de moordenaars van de satanist Lord Courtley door wiens handelen hij uit het graf kon verrijzen. Onder het mom van "they have destroyed my servant…they will be destroyed." Jammer genoeg is dit plot nogal ongeloofwaardig en ondoordacht. Daarnaast wordt Dracula’s verschijning teveel naar de achtergrond gedrongen en komt de nadruk op de kinderen en de drie 'schijnheilige' Victoriaanse vaders te liggen. Hierdoor ontbreekt het helaas aan een duidelijke 'held.' Gelukkig zijn de optredens van de acteurs nog wel solide en is het sfeervol genoeg, met vooral een prachtige duistere scène in de kerk en fijne bloederige momenten wanneer er met de drie heren wordt afgerekend. Door de stijlvolle gotische decors en het degelijke acteerwerk is deze film met verder bijna geen Dracula toch nog onderhoudend genoeg!

Nu zag ik niet zolang geleden; Ice Cold in Alex (Film, 1958) die min of meer hetzelfde plotlijn volgt. Soldaten die in een lange tocht door de woestijn van Libië moeten zien te komen. Onderweg pikken ze een krijgsgevangene op: de Duitse officier Hardy Krüger. En om eerlijk te zijn, vond ik die oudere film een stuk beter! Dit is vooral een dialogenfilm, tijdens elk incident volgt veelal discussie en interacties tussen de soldaten. Tja de hele film gaat om de soldatenverbroedering; vijandschap wordt gaandeweg vriendschap. Wel bijzonder is het om aan het begin één voor één de hoofdrolspelers te presenteren die op verschillende plaatsen zijn om Kerstmis in 1941 te vieren. Eenmaal in de woestijn varieert het decor nog maar weinig. Hierdoor sleept de film soms ook een beetje. Gelukkig zijn er ook een paar actiescènes en die blijken effectief te zijn. Al met al een fatsoenlijke oorlogsfilm

Doordat het eerste deel Viy (2014) een zeer groot succes was in Rusland en omstreken. Kon een sequel natuurlijk niet uitblijven. En dat werd vooral een groot opgezette popcorn-film. Nu kampte de eerste film met problemen rond het budget, dus als je voor je vervolg-film een nog groter budget wil hebben, is vooral handig als je buurland China is. Bijkomend nadeel daarvan is dat het alle kenmerken van grote Chinese productie heeft; overmatig gebruik van CGI, weelderige sets en kostuums en een niet altijd even duidelijk verhalen.

Het plot is daarom zelfs nog magerder. De Viy uit de titel (een verwijzing naar Nikolai Gogols verhaal) is weg. Hiervoor heeft plaats gemaakt een minuscule verwijzing naar 'De Man met het ijzeren masker' maar ach, daar draait het in dit soort actiefilms toch niet echt om. Enfin de film gaat van start, na wat een uitleg over een zegel,een draak, helende theeplanten en tovenaars, met een stel gevangene (waaronder Jackie Chan) die via een bericht van een postduif de gebeurtenissen van cartograaf Jonathan Green uit het vorige deel beschrijven.Deze is inmiddels onderweg van Rusland naar Tata...China.

De volgende gelukkige bijkomstigheid is dat de film gedistribueerd wordt door Universal Pictures. En daarmee hadden ze (denk ik) de beschikking over, in het westen zijnde bekende koppen. Zodoende dat Britse officier en gevangenis-directeur Arnold Schwarzenegger en gevangene Jackie Chan elkaar treffen. En deze twee opa's gaan zelfs nog even op de vuist. (beetje twijfelachtig opwinding; een 71-jarige versus een 64-jarige?) Goed voor reclame, maar ze zijn dus maar een nevenplot. Toch was het eerlijk is eerlijk best vermakelijk! Ook opa Rutger Hauer (RIP) komt nog even langs in een kleine cameo. Jason Flemyng speelt wel weer, één van de hoofdrollen en ook Charles Dance is nog even te zien. De verdere cast bestaat uit Chinezen en Russen die ik niet echt goed kende. Al was Xingtong Yao als de prinses wel een erg leuke dame, die aardig kon knokken.

Vermoedelijk komt deze film vooral tot zijn recht in de bioscoopzalen want hij is geheel in 3D opgenomen. De visuele effecten zullen daar dan ook erg mooi moeten zijn. (op een laptop is dat iets minder) Maar ook hier geldt dat het best vermakelijk en er goed uitzag. Iets minder was dat het wat episodisch aanvoelt (iets waar deel 1 ook al last van had) en de film is verder te overbevolkt met personages. Geen groot probleem want het werkte allemaal wel! Helaas is dat niet te zeggen over de delen in het Russisch en Chinees die in het Engels werden nagesynchroniseerd. Dat ging vaak ten kosten van het kijkplezier! Iedereen zag er daardoor een beetje stijf en robotachtig uit. Daarentegen staat dat het stuntteam van Jackie Chan ook veel lof verdiend voor een ​​aantal zeer goede levendige actie-scenes.

De film is niet aan te raden als je dit alleen voor Chan en Schwarzenegger, wil gaan bekijken, maar voor degene die een Russisch / Chinese Blockbuster wel zien zitten is dit lang zo slecht nog niet! Ik vond het best vermakelijk! (en ik was blijkbaar ook weer wat enthousiast met typen)

Waarom heb ik dit gezien? Nou, om eerlijk te zijn gaf de filmposter mij een horrorgevoel uit de jaren 80, en dat is wat mij aantrok. Die cover suggereert een killer-beest, toch? Nou Fout! Het is eh, iets heel anders en dat bedoel ik zeker niet op een goede manier!

Echter wat blijkt het was een film van Mark Polonia en daarom had de poster niets met de film te maken. Als je afvraag, Polonia...wie...vooral zo houden! Alhoewel hij al 87 films op zijn naam heeft staan, is het waarschijnlijk de meest onbekwame regisseur en weet hij op één of andere manier ook de meest ongetalenteerde acteurs en actrices te vinden!

Dit was dus op geen enkele manier een goede film. Het grootste deel zijn scènes van man van middelbare leeftijd die met knuffels speelt en praat alsof hij is teruggekeerd naar zijn kindertijd, en iets dat hem in het bos, in de gaten houdt. Tja no-budget dus je kunt het al raden, er zijn veel bosopnames, opnames vanuit de POV van de beer en veel veel gepraat en weinig actie of effecten (CGI-geanimeerde bloedspray)

Werkelijk moest het sterk afgeprijsde teddybeer Halloween-kostuum nu het hoogtepunt van de film zijn? En euh…om eerlijk te zijn schijnt dit ook nog één van de betere inspanningen van Polonia Brothers Entertainment te zijn! Nog een laatste overpeinzing; Als je dacht dat Winnie de Poeh: Blood and Honey slecht was? Nou deze begon zijn leven ook als Winnie de Poeh-horrorfilm maar spant toch echt wel de kroon in hoe verschrikkelijk het is!

Deze Franse horrorfilm volgt het verhaal van een jonge man, Yup Teddy, die nadat hij is gebeten of gekrabd, door wat hij aanneemt dat het een hond is, verandert in een weerwolf. Dit is geen met effecten beladen horrorfilm en het is ook geen komedie waar je van je stoel valt van het lachen. Voor het grootste gedeelte is dit meer tragikomedie De film heeft iets puurs en vertederends. In de film ook geen mooie tieners maar personages die eruit zien alsof die je in het echte leven zou tegenkomen. Teddy is een niet perfecte maar liefdevol buitenbeentje en zijn liefdesbelang is een meisje met een beugel en pokdalige wangen. ​​Teddy vraagt zich zelfs af of zijn leven het nog wel waard is om voor te vechten... Op het gebied van acteerwerk en visueel was dit erg goed! De spaarzame effecten worden redelijk goed uitgevoerd en wanneer ze eindelijk het beest laten zien, wordt deze nog steeds meestal in de schaduw gehouden, om de low-budget gebreken te verbergen. Dat hoogtepunt van de film was wel bevredigend, maar ik hoopte op wat meer chaos en wolf op het scherm! De regisseur-broers Boukherma nemen alles wat je weet over de weerwolffilm, verpakken dit in een triest en ontroerend verhaal, vermengen er een vleugje zwarte humor erin en wijselijk laten ze het niet in eindigen in een happy end!

Deze horrorthriller was een hit in thuisland Thailand en stond op de negende plaats als meest winstgevende film van 2023 (met een productiebudget van 20 miljoen baht heeft het 500 miljoen baht opgebracht) Misschien speelt het mee dat dit ook de eerste Thaise film die in IMAX is uitgebracht. Geen slechte prestatie!

Gebaseerd op een verhaal dat op een discussieforum was geplaatst (en in boekvorm is verschenen) en deze ahum... ‘waargebeurde’ gebeurtenis vertelt een verhaal dat zich concentreert rond een familie (ouders, drie broers en drie zussen) die na de mysterieuze dood van een jong meisje in een afgelegen dorp in de provincie Kanchanaburi in 1972 op zijn kop werd gezet door raadselachtig dingen.

Als je dit bekijkt en van horrorfilms houd, ben je, je bewust van de clichés in het genre. Deze film doet niets wat je niet al eerder zag. Dat is niet per se slecht! Het is beetje een no-brainer, voor een publiek dat meer op zoek is naar puur entertainment. Het is Thaise folklore met een beetje bovennatuurlijke ongemak zoals er meerdere zijn! Deze film is niet zo eng, toch was de mix van angst en (CGI-)spetters adequaat genoeg!

Het acteerwerk van de meeste acteurs en actrices is voor het grootste deel in orde. Uiteraard fungeerde deze ook als eye-candy, hunk Nadech Kugimiya loop alleen in T-shirt en trek het zelfs uit. Terwijl Jelilcha Kapaun met haar aanwezigheid het mannelijke publiek bediend. Opvallend (of verwarrend) zijn ook de namen; Yak, Yad, Yam, Yos, Yod en Yin. Enfin het is niet eng, maar griezelig en bevredigend Tja bij bioscoop horrorfilms ontbreekt toch vaak iets dat het beter zou kunnen maken. En dat was bij deze Thaise niet anders!

Uhm...ja het plot...gaat over... buitenaardse "superieure" indringers die planeten klaarmaken om hun gargons -kreeften uit te zetten of iets dergelijks. Wat eigenlijk ook niet uitmaakt, want het is gewoon een aaneenschakeling van pratende en heen-en-weer lopende/rijdende "slechte" alien-mannen. Het begint met een landing van een vliegende schotel. De kap van het schip gaat open, en een man met een motorhelm...euh alien gebruikt zijn blast-o-ray om een ​​ongevaarlijke puppy in een stapel botten te veranderen. Die gemene buitenaardse wezens! Maar Grr...één ruimte-indringer-tiener is 'goed' en wordt verliefd op een plaatselijke deerne en de 'slechte' gaan in een Search-en -Destroy-missie tekeer met een straalpistool. En vergeet de gruwelijke kreeftenschaduw niet! De aarde heeft geen schijn van kans! OK, een strikvraag: er verschijnt een man aan je deur. Hij is vreemd gekleed en praat vreemd. Hij heeft geen geld en geen kleren. Wat is het eerste dat in je opkomt? “zwemafspraakje” Enfin hierna volgt de film één en hetzelfde patroon: 1. Derek en Betty gaan ergens heen. 2. Thor volgt ze maar mist ze net. 3. Thor verandert iemand in een skelet (doe alsof je de metalen verbindingen die het skelet bij elkaar houden niet hebt gezien) 4. En terug naar stap 1. De film is geschreven/geproduceerd/gefilmd/gemonteerd/geregisseerd door Tom Graeff die ook nog de verslaggever in de film speelt. Het liep met hem het niet echt goed af! Hij begon te beweren dat God via hem sprak, probeerde zijn naam legaal te laten veranderen in Jezus Christus II, arrestaties wegens wanordelijk gedrag en een gedwongen ziekenhuisopname volgde, waarna hij niet meer aan de bak kwam als filmmaker en pleegde dan ook zelfmoord in 1970. Toch is dit niet het slechtste wat er ooit is gemaakt, het had zelfs een nog goed idee ook want zagen we die kills niet terug in Mars Attacks! (1996)?

Een horroranthologie (nou ja eigenlijk compilatie) waarbij het kaderverhaal ontbreekt. Je kijkt domweg naar een verzameling korte films die aangekondigd worden als verhaal 1 enzovoort...dus gewoon vier niet-verbonden korte films. De vier korte verhalen zij al eerder uitgebracht en variëren van redelijk goed tot...nou ja...eigenlijk redelijk goed. Het komt erop neer dat het geen van alle filmpjes slecht zijn maar er ook geen echt opvalt.

Het start met Hungry Joe een Brits filmpje uit 2020 van Samuel DawePaul Holbrook (beide maken vanaf 2014 al shorts) Het vertelt het verhaal van een jonge moeder die moeite heeft om een ​​jongen groot te brengen met een onverklaarbaar onverzadigbare eetlust. De jongen eet en eet terwijl de kijker de tol ziet die het van de moeder eist. De conclusie belandt precies op de plek waar je verwacht dat het zal gebeuren. De smerigheid was lekker maar het voldoet een beetje teveel aan de verwachtingen.

Hierna volgt Myosotis een Frans filmpje uit 2021 van Félix Dobaire Net als het eerste segment... is er trouwens ook hier niet heel veel dialoog...Een imker vermoordt per ongeluk zijn vrouw en in plaats van contact op te nemen met de autoriteiten besluit hij haar in de moestuin te begraven. Raar griezelig en onderweg is het ook leuk. Al hoopte ik net iets meer van het eindresultaat van de groenten te zien. Voor mij toch wel het beste filmpje!

Het derde filmpje Red Water is uit 2017 en Amerikaans en komt van Luke Konopasky. Het verhaal draait om een ​​jonge meid (gespeeld door schrijfster Rita Konopasky van dit verhaal) die alleen thuis is met een kapotte kraan. Om vervolgens het doelwit te worden van meerdere mysterieuze mannen. Het is effectief en zal je aandacht trekken... maar ook onverklaarbaar, je vraagt ​​je af wat je zojuist hebt gezien.

Het de laatste filmpje The Good Word stamt uit 2014 en is Brits-Iers Het komt van acteur Stuart Graham (Hunger, 2008 Tinker Tailor Soldier Spy 2011) Deze anthologie bewaart misschien niet zijn beste voor het laatst... maar wel bijna al zijn woorden. Een moordlustige predikant arriveert bij een ​​boerenpaar op het Ierse platteland, om het goede woord te verspreiden. Tot aan het einde gebeurt er niet veel...het bijna volledig uit een gesprek bestaat en het eindigt ook met wat je verwacht...

Al met al...het is een solide kleine compilatie, van eenvoudige korte films, van een aantal "beginnende" regisseurs. Er is niets super baanbrekends hier. Alhoewel met name de bijdrage van Felix Dobaire in het oog springt. Uiteindelijk was het een positieve ervaring, ik ben gek op horrorbloemlezingen maar het is niet meest bijzondere.