Opinions

“The same, every day is the same, if I do one thing differently, I lose him.”

Triangle is één grote mind f*ck en meer ga ik niet vertellen want ieder woord over het plot is er één te veel. Maar laat ik zeggen dat de film scenes bevat die verwijzen naar de mythe van Sisyphus o.a. de naam van het spookschip, de Aeolus, die de vader was van deze mythologische figuur. In de mythe wordt de gelijknamige held gedwongen om een zinloze taak te volbrengen zonder dat hij ooit verder komt.

Wie opzoek is naar bloedvergieten is bij deze film aan het verkeerde adres. Er zijn geen monsters alla Chuckie, Freddy en Pinhead of Jigsaw te vinden. En de verstikkende angst die de regisseur opwekt, vloeit voor de verandering eens niet voort uit enge schaduwen of donkere gangen. Nee, het shockeffect is vooral psychologisch.

Aan introductie of enige verdieping van de personages wordt (natuurlijk met opzet) nauwelijks tijd besteed. Melissa George is als Jess eigenlijk de enige belangrijke spil, maar ook haar personage is duidelijk ondergeschikt aan het grotere geheel. Terwijl de vreemde gebeurtenissen zich blijven opstapelen, vormt zij voor de kijker nog enigszins een leidraad. Daarnaast heeft de film geen makkelijke conclusie. (zie ook de mythe van Sisyphus)

Het is een erg fijne geworden (een paar kleine plotgaatjes nemen we voor lief) waarbij menselijke angsten en zijn complexiteit de horror vormen. Een gekmakende nachtmerrie!

Hap-slik-weg-slasher die wanhopig probeert om zijn stempel te drukken, maar bij elke stap miserabel faalt. De film opent sterk met een eerste aanval die toch voor een paar minuten een opwindende sfeer creëert. Maar algauw wordt duidelijk dat de film niets meer te bieden heeft dan één idee, een seriemoordenaar genaamd Trick. En die personage is verstoken van inhoud, geschiedenis of interessante kenmerken. De moorden zijn ook net zo oninteressant als zijn motivatie.Uiteraard komt het in de derde act tot een conclusie en die is nogal lachwekkend. Ook is het dan zonneklaar dat ze er een vervolg op willen maken en misschien wel een hele franchise. Maar of dat een goed idee is...?

Goed gemaakte horrorfilm die de ouderwetse charme van de cult-serie Tales from the Crypt of Creepshow oproept. De film is een bloemlezing van verschillende verhalen die zich op dezelfde avond afspelen. En in die verhalen zien we;

1.) Een jong stel leert op de harde manier dat je niet moet tornen aan de regels van Halloween

2.) Een groepje mooie meiden dat onderweg naar een feest is en is op het laatste moment nog zoek naar jongemannen om hen te vergezellen. Voor één van de dames is dit de avond waarop ze haar eerste keer gaat beleven.

3.) Een dikke jongen steelt snoep van de veranda van zijn docent met grote gevolgen.

4.) Een groepje tieners gaat op onderzoek uit naar de waarheid achter “The Halloween School Bus Massacre”. Een bus gehandicapte kinderen is dertig jaar geleden een ravijn ingereden, maar die bus is nooit terug gevonden.

5.) De buurman van de docent (tweede verhaaltje) is een oude knorrepot. Hij krijgt deze avond bijzonder bezoek.

De personages van het ene filmpje kan voorbij komen in een ander filmpjes en zo komt het dat we regelmatig een kind in een oranje pyjama met een jutezak over zijn hoofd door het beeld zien lopen. Het is juist die manier waarop de verschillende verhalen met elkaar worden verweven, wat het zeer intrigerend maakt. Hierdoor blijft de wisselwerking tussen mindere en sterkere verhalen goed in balans. Het wordt nergens voorspelbaar en de wendingen zijn verrassend. De film heeft comic-invloeden die de goede sfeer nog meer verhogen. De visuele effecten zijn goed en de cast is sterk, met toppers als Anna Paquin(het meisje), Dylan Baker(de docent) en Brian Cox (de knorrepot).

De film heeft nooit in de bioscoop gedraaid maar is een toch een zeer grote succes onder echte horror-fans geworden. (bloed kruipt waar het niet gaan kan hé?) Veel geslaagde film-odes aan Halloween zijn er niet maar deze Trick ‘r Treat’ is één prachtige ode aan zo'n beetje alles wat bij Halloween hoort!

In 1980 ontstond er in Amerika een paniek voor satanisme door de publicatie van een boek geschreven door de Canadese psychiater Lawrence Pazder en zijn patiënt Michelle Smith over een satanische sekte van rijken en elite die kinderen ritueel misbruiken. (eveneens de basis van het complot wat de QAnon-beweging aanhangt)

Als in 1984 diezelfde Pazder optreed als adviseur tijdens het McMartin-voorschoolse proces zit de angst er in heel Amerika goed in. Tja en heavy metal-bands ‘flirten’ met satanische symboliek in hun song- en albumtitels en zijn de grote boosdoeners.

In 1985 pleegde twee jonge mannen zelfmoord nadat ze naar een LP van de band Judas Priest luisterde. Men beweerde dat het verborgen berichten bevatte als je het nummer "Better by You, Better than Me" achterstevoren afspeelde. Volgens mij is niemand er ooit in geslaagd om een ​​samenhangende boodschap te vinden door dit te doen en de Metalband werd uiteindelijk dan ook vrijgesproken.

Dat concept van achterstevoren afdraaien van een LP die een demon oproept is zeer goed: er zit dus veel potentieel in het idee! Echter richt deze film zich meer op andere richtingen. Waardoor je meer het plot van het onbegrepen gepeste jongentje op een Highschool die stiekem verliefd is op een meisje, krijgt. Er zijn af en toe wilde effecten waarbij gezichten uit de stereoluidsprekers proberen te komen, orensmelten of anti-heavy metal-campagnevoerderster uit een tv-scherm wordt gerukt.

Naarmate het einde nadert, lijkt het alsof de regisseur zich plotseling realiseert wat voor onzin het is, en overgaat vervolgens op een onvast ironisch gevoel voor humor. De heavy metal-score is voor liefhebbers misschien best goed maar doordat het teveel aanwezig is nu irritant. Cameo's van metal-bekende zijn er natuurlijk ook zo is Ozzy Osbourne een predikant op tv en Kiss-bassist/zanger Gene Simmons een radiopresentator. Voor een goede horrorfilm had meer bloed nodig, maar het heeft tenminste wat onfunctionele naakt, het is niet slecht maar ook niet geweldig.

Ondanks dat de tekst: "inspired by true events" vaak niet veel goeds voorspelt. Is dat bij deze tweede film van Ti West niet het geval! En wordt maar weer eens duidelijk wat een talent de man is. Een van de pluspunten is het feit dat er weinig dialogen zijn. Iets waar veel andere lowbudget- films wel last van hebben. En die minimum aan dialoog is direct één van de sterke pluspunten. Het gegeven is vrij simpel, de jager wordt... de prooi. Het is even wachten want eerst zien we de drie vrienden gezellig rondslenteren in het bos op zoek naar wild. Maar bij deze film is geduld een schone zaak! En als het dan plotseling gebeurd naar pakweg 30 minuten wordt het gruwelijk spannend. Het sloeg bij mij zelfs in als een bom! Ook al is er weinig gore, hetgene wat er wel is, is van goede klasse! De keuze om de film op te zetten als een soort found footage zal voor het grootste gedeelte om budgettaire reden zijn. Echter voegt het in dit geval wel een extra spanning toe. Alles wordt afgemaakt met heerlijke irritante muziek Dit alles maakt het tot een fijn filmpje!

“In most horror movies, the f*cking bad guy isn’t, ALL the good guys.”

De plot is supereenvoudig; een ​​groepje mensen (hier negen oude klasgenoten) en volgens de regels van een spel kan er maar één overlevende zijn. Maar dat is precies waarom dit nog steeds werkt. De film speelt zich af in het heden maar heeft een soort jaren '90-vibe qua stijl en heeft de ietwat stereotiepe karakters. Er zijn verder genoeg momenten in de film waar het de kijkers eraan herinnert hoe snel de gemiddelde mens zal handelen om hun eigen belangen te beschermen. Als er CGI werd gebruikt in deze horrorfilm, dan heb ik daar niets van gemerkt. Ja die effecten waren prima in orde! Echter probeert men de dialoog aan te vullen met "actuele" verwijzingen en oneliners. Sommige van deze 'rare' oneliners zijn ook best grappig, maar het doet ook iets af van de algehele sfeer. Toch zijn het hoge tempo en de bloedigere scenes aangenaam. Zo ik moet toegeven dat ik ook een beetje in dubio sta over hoe goed ik de film nu eigenlijk vond.

Amerikaanse horror -anthologiefilm met vier keer Karen Black in de hoofdrol. Het bestaat uit (hoe kan het ook anders) drie segmenten, elk gebaseerd op niet-gerelateerde korte verhalen van Richard Matheson ( het meest bekend The Last Man on Earth/I Am Legend en Roger Cormans Poe-films) Het is onderdeel van de televisieserie ABC-film van de week waar tussen 1969 tot 1975 speciaal voor tv gemaakte films waren te zien. (o.a. regisseur Steven Spielberg, Duel (1971) of tv-Pilot Starsky & Hutch (1975) Er is uiteraard geen expliciete seks of naaktheid en geweld wordt tot een minimum gebracht.

Het eerste segment; "Julie" (kort verhaal "The Likeness of Julie" 1962) College student Chad Rogers vraagt zich af hoe zijn wiskundelerares Julie eruitziet onder haar kleren. Zo gezegd zo gedaan hij neemt haar mee naar een Drive-In, drogeert, fotografeert, en er wordt geïnsinueerd meer om vervolgens haar te chanteren...Afgezien, dat Karen Black niet verder gaat dan een paar knoopjes van haar blouse open, wel een verhaal dat de aandacht weet vast te houden.

Het tweede segment "Millicent en Therese" (kort verhaal "Needle in the Heart" 1969) Waarin Karen Black haar acteertalent mag laten zien, ze speelt een dubbelrol van twee zussen. De afstandelijke preutse Millicent houdt zich het liefst afzijdig van alles en iedereen terwijl de flirterige en verleidelijke Therese het liefst de hort op is. De moderne kan helaas al ver van tevoren zien wat er aan het einde voor wending komt...Toch weet dit verhaal wel een broeierige sfeer op te roepen.

Derde en laatste segment "Amelie" (kort verhaal "Prey" 1969) Het is deze aflevering waardoor deze film zijn memorabele status verdiende. Afgezien van een poppenspeler en stemacteur is dit keer het hele verhaal een onewomanshow. De onzekere vrouw Amelie probeert zich los te worstelen van haar (nooit geziene) overheersende moeder, Ze woont alleen in een appartement in de stad en heeft avondplannen om haar antropoloogvriendje op zijn verjaardag te zien. Ze heeft de een authentieke Afrikaanse Zuni Fetish-pop gekocht als cadeau maar wanneer het kleine gouden kettinkje om zijn middel knapt, is het mis...Het stop-motion-wezentje en zijn onophoudelijke geluid zijn inderdaad iets opvallends! Shots vanuit het perspectief van de pop dragen bij aan de zenuwslopende chaotische paniek.

Prettig om naar te kijken, maar niet meer zo revolutionair volgens de normen van nu, maar door Karen Black en als minder heftige product van de netwerktelevisie van 1975 zeer prima te bekijken! Gevolgd door twee sequels, Dead of Night (1977) en, jaren later, Trilogy of Terror II (1996) (geen van beide, in tegenstelling tot de eerste film, was een ABC Movie of the Week ). De eerste twee films waren onverkochte pilots voor een horror-anthologie-tv-serie die Dead of Night zou gaan heten .

Tot slot nog even een leuk feitje; In de aflevering “Battleground” (Stephen King) van Nightmares and Dreamscapes heeft de huurmoordenaar de Zuni-fetisjpop uit de “Trilogy of Terror” in een vitrine staan!

Tv-film Trilogy of Terror (1975) werd behoorlijke beroemd door het Amelia -segment waarin Karen Black door haar appartement wordt achtervolgd door een Zuni-fetisjpop. Eenentwintig jaar later keerde regisseur Dan Curtis terug om een ​​vervolg te maken op deze Anthologiefilm. Er is deze keer geen Karen Black in de drie verschillende hoofdrollen van elke aflevering maar de minder bekende Lysette Anthony.

Verhaal één is een aanzienlijk gewijzigde bewerking van "The Graveyard Rats" (1936) van Henry Kuttner. (ook een aflevering in Guillermo Del Toro's Cabinet of Curiosities) Het gaat over een vrouw en haar minnaar die haar rolstoel-gebonden echtgenoot vermoorden en er dan achter komen dat ze de doodkist moeten openbreken om een ​​microfilm te bemachtigen die de verblijfplaats van zijn fortuin bevat. Dit is een aardige aflevering waarin de rattenaanvallen met enige felheid gepaard gaan, er is duidelijk in de jaren '90 op televisiegebied wat veranderd!

Verhaal twee is "Bobby" een herverfilming van het oorspronkelijk door Richard Matheson geschreven zelfde segment voor Anthologiefilm Dead of Night (1977) Een vrouw wiens zoon, Bobby, is verdronken, gebruikt zwarte magie om hem weer tot leven te wekken. Niet nodig om te vertellen dat dit misgaat. Veel schaduwen, en donder en bliksem om griezelige en spannende effecten te verkrijgen. Verwacht alleen geen grote verrassingen!

Verhaal drie is "He Who Kills" een vervolg op het derde segment van de eerste film maar is eigenlijk gewoon een herhaling/remake. De Afrikaanse Zuni Fetish-pop wordt van plaats delict naar een museumlaboratorium gebracht waarna nu Dr. Simpson wordt geterroriseerd in exact dezelfde manier (kofferscène en hetzelfde einde) Maaar nog wel steeds efficiënt en plezierig want door een veranderde tijdgeest mocht er ook een vleugje meer bloed! Het maakt van deze vervolgfilm opnieuw een verdienstelijke leuke Anthologiefilm!

'Stoner-horror'-film vol meiden...

In vele horrorfilms wordt cannabis of drugs in het algemeen gebruikt. Waarschijnlijk is dit omdat je voor drugsgebruik in een film een R-rating krijg. Wat misschien nog wel een voortvloeisel is van de conservatieve Hays Code en de opkomst van tegendraadse exploitatiefilms in de jaren dertig. Deze film van Ariel Vida is dus zeker niet de eerste 'stoner-horror'-film! (Wie ken films als de negendelige Evil Bong-serie, of Hansel & Gretel Get Baked nu niet?) Echter deze film was wel wat betere serieuzere poging dan al die humoristische THC-filmpjes.

Geldproblemen motiveren Emma (Bethlehem Million, Sick) en haar beste vriendin Julia (Alex Essoe, Starry Eyes, The Pope's Exorcist) om een baan te accepteren als toppenknipper (Trimmer) op een afgelegen cannabisboerderij in de Emerald Triangle in Noord-Californië, die wordt gerund door de excentrieke matriarch Mona (Jane Badler, V tv-serie) Het klinkt te mooi om veilig en waar te zijn!

Terwijl ze naar de boerderij reizen, maken ze (en wij) kennis met drie andere trimmers, Harriet (Ally Ioannides), Lex (Juliette Kenn De Balinthazy) en Dusty (Bex Taylor-Klaus) Deze vrouwelijke cast zette uitstekende prestatie neer. Enigszins frustrerend is Mona degene die ik een stuk minder vond presteren. Helaas wordt wat het voor de horrorkijker interessant maakt en verwacht te zien bewaard tot de laatste 20 minuten. Na de veelbelovende bloederige opening met twee vrouwen in een trimhuis, duurt het een uur en een kwartier vol wietpraat voordat we terug zijn in Horrorland.

Ik waardeerde absoluut sommige ideeën, ook met de sfeer en bloed(aan het einde) zat het goed. Visueel was het ook best indrukwekkend te noemen voor een regiedebuut, en het is duidelijk dat regisseur Ariel Vida meer creatieve visie had dan meeste films over cannabis. Ja de film was zeer zeker goed te noemen maar voor mij was er helaas net iets te veel geklets en vond ik de eind en beginscenes repetitief waardoor ik niet, dat halve puntje meer geef!

"Return My Body"

Geen idee waarom dit, zo laag wordt gewaardeerd? Zo slecht was dit ook niet! Het was gewoon een leuke Indonesische horrorfilm die luchtig en ouderwets griezelig is. Het is een bewerking van een hoorspel die populair was in de jaren 80.en de titel Trinil komt van een bijnaam die een van de hoofdpersonages in de film als kind kreeg.

Aan het begin schetst de film de situatie; het jonge stel Rara en Sutan keert terug van huwelijksreis terug. Er gebeuren spookachtige dingen in de woning bij hun theeplantage maar gelukkig is schoolvriend Yusof een psychiater/exorcist. Deze duikt in het mysterie rond de moeder van Rara, Rahayu die onder duistere omstandigheden is verdween. En dan wordt het behoorlijk bloederig

Met het oude koloniale huis heeft de film een goede locatie en het portretteert voor de verandering eens een ​​vrouw met een sterke wil. Nog één ding: deze film legt niet de hele tijd de nadruk op jump scare-tactieken. Helaas wel effecten met CGI en het acteerwerk van sommige castleden voelt ook wat stijfjes aan, Maar over het algemeen goed. Ja er was heel wat plezier beleven aan deze horrorfilm! Oh misschien is het ook omdat ik iets bevooroordeeld was omdat er ook Nederlandse woorden werden gesproken!

In 1974 was deze film zeer controversieel, dat kwam doordat mensen de combinatie van Romy Schneider en de groteske scenes niet trokken. Anno nu is daar nog maar weinig controversieel aan. Oké er zijn wat bloederige scenes en ook wat onschuldige naaktscènes. Verder is de film erg beschouwelijk. Door die afstandelijke manier van filmen krijg je totaal geen binding met welke acteur dan ook. Dit gaat tevens ten kostte van de spanning. Schneider en Piccoli spelen twee meisjes die een relatie krijgen met advocaat Sarret en samen bekokstoven ze een manier om snel rijk te worden. Daarbij gaan ze natuurlijk over lijken. Deze moorden zijn op zich best macaber maar komen nu dus totaal niet over. Het verhaal is bizar’ en klaarblijkelijk is het als een inktzwarte komedie te beschrijven maar echt humoristische vond ik het ook niet. De handelingen van de personages zijn zondermeer verwerpelijk, maar een morele veroordeling roepen ze niet op. Een merkwaardige misdaadfilm die veel te tam en afstandelijk is om echte spanning op te roepen.

Deze film gaat over een Troglodyte oftewel een troglodiet, een mens die in grotten (of holen) leeft, een holbewoner dus. Maar dit was gewoon een slechte film. En niet zomaar slecht nee, heel SLECHT! Wat moet er bij deze film aan de hand zijn geweest om dit dieptepunt te creëren. Je heb met Michael Gough, Joan Crawford (en ik ben totaal geen fan van haar) en regisseur Freddie Francis toch een paar grote namen in huis. Maar hier was niets geïnspireerd te vinden! Het Trog-kostuum schijnt uit Stanley Kubrick's 2001: A Space Odyssey (1968) te komen en de herinneringen zijn van beelden van de claymation-dinosaurussen uit The Animal World (1956). Crawford speelt een Antropologe die de 'ontbrekende schakel' uit de evolutie van de mensheid onderzoek, maar natuurlijk weet dit monster te ontsnappen. Kortom, het is volslagen onzinnig. Kan het erger...eigenlijk wel want in één scène wanneer er rock tegenover klassieke muziek wordt gespeeld. Is de opmerking; zelfs een primitief beest heeft een betere smaak dan de kinderen tegenwoordig of Michael Gough die even verkondig dat het maar niets is om onder een vrouw te werken. Outsch! Het gekke is dat er in de film (die verder heel braaf was) opeens wel één memorabele scene te zien is en die misschien wel tot inspiratie voor The Texas Chainsaw Massacre heeft gediend. Het is te weinig om dit echt goed te vinden!

Het werk "Les Trois Mousquetaires" van de hoofdzakelijk historische romanschrijver Alexandre Dumas wordt al sinds de begin jaren van de film verfilmd. De eerste versies verscheen in 1898. Er volgde in 1921 een Franse en Amerikaanse stille film. Er kwamen tig versies in de volgende jaren. De versie uit 1948 was er één die bekender werd door zijn cast. Ook zijn er Indiase en Russische versie gemaakt. Er volgde parodieën, de Italianen gebruikte het voor een spaghetti Western-komedie, liet hen samen met Zorro ten strijde trekken, en uiteraard verschenen ze in animaties (Silly Symphony, Hanna & Barbera, Mickey Mouse, Barbie) en Anime. In 1973 en 1974 kwam er in twee delen een getrouwe humoristische versie. In 1993 volgde er een luchtige Disney-adaptatie De laatste grote film kwam in 2011 en was een in 3D-steampunk actie-versie. Wat al die films gemeen met elkaar hebben is dat ze bijna allemaal niet Frans waren (de uit 1961 Bernard Borderie-adaptaties wel!)

Echter nu in 2023 kwam daar verandering en keert dit eerste deel van een tweeluik, terug naar Frankerijk, serieus historische en er bestaat geen twijfel over dat deze film een ​​van de meest respectvolle bewerkingen is die gemaakt zijn van het werk van Dumas. Alsof men wilde laten zien dat er maar één land is, dat recht kan doen aan het verhaal. De basis is vrijwel hetzelfde; Gascon D'Artagnan reist naar Parijs om aan te sluiten bij de musketiers van koning Lodewijk XIII Onderweg stuit hij op snode plannen van kardinaal Richelieu en zijn spionne Milady de Winter. Wel zijn er enkele discutabele beslissingen zo doet men het zonder Rochefort (redelijk belangrijke bijrol) en Planchet (speelt geen al te grote rol).

En zeg nu zelf een film met de echte Franse architectuur en omgeving, verhoogd de sfeer toch net iets meer!? Ook voelt de politieke achtergrond van die tijd (het conflict tussen katholieken en protestanten) en het naderende onheil van de oorlog meer tot zijn recht in een film van Franse makelij. Dat authentieke gaf het net wat meer spanning. Uiteraard zijn er actie-gevechtssequenties en die zijn niet mis. Vaak worden ze direct voor de camera gefilmd en in één lange opname.

En dan is er natuurlijk nog de cast. Alle gekozen acteurs zijn uniform uitstekend: Vincent Cassel speelde rol van de gekwelde Athos, Francois Civil was een goede D’Artagnan, de Aramis en Porthos van Duris en Marmaï doen het uitstekend maar vallen wat minder op maar daarvoor terug krijg je Louis Garrel als koning Louis XIII, Vicky Krieps die al eerder de weelderige jurken van een hooggeplaatste dame aantrok was koningin Anne van Oostenrijk, Lyna Khoudri (uit Wes Andersons The French Dispatch) is het lieve maar pittige meisje Constance Bonacieux en Eva Green (op dit moment) nog weinig te doen, maar toch weet ze Milady te spelen als de heerlijke fascinerende femme fatale!

De roman van Alexandre Dumas is natuurlijk al tig keren op het scherm verschenen of het een beteer of mindere film is dan andere zal ook een kwestie van smaak zijn, waarschijnlijk mede bepaald door nostalgische herinnering, maar er bestaat geen twijfel over dat deze film met zorg en talent werd gemaakt. Mede vormgeven door praktische effecten en opnames op locatie. Een avontuurfilm dus met klassiek flamboyant, opzichtig, groots filmwerk, misschien onbeschaamd ouderwets maar ook onverbeterlijk vermakelijk! De perfecte film voor liefhebbers van avonturenfilms van weleer!

Eindelijk is daar dan het vervolg van Les Trois Mousquetaires: D'Artagnan (2023) Dit tweeluik is de eerste Franse verfilming van het boek van Alexandre Dumas sinds 1961! Want hoewel "De Drie Musketiers" regelmatig tot films worden bewerkt waren dit bijna altijd pompeuzere Hollywood-pogingen. Voor de duidelijkheid dit is geen joviale avonturenfilm. Dit vervolg bezit dezelfde kwaliteiten als het eerste deel, voordeel is natuurlijk ook dat Frankrijk over meer dan genoeg historische locaties beschikt!

Na een korte terugblik van het voorgaande zie je Gascon D'Artagnan (François Civil) op een wanhopige zoektocht om de liefde van zijn leven, Constance Bonacieux (Lyna Khoudri), te redden, ontvoerd nadat ze per ongeluk de drijvende kracht achter het verijdelde complot om de koning Louis XIII, te vermoorden, ontdekt. Het brengt de Musketiers uiteindelijk naar het beleg van La Rochelle (Het onvermijdelijke treffen tussen de katholieken en de protestanten) en de ontmoeting met Milady de Winter ( Eva Green).

Het verhaal zelf is een stuk serieuzer van aard. Wat de film alleen maar ten goede komt! Het focus zich dus meer op het gekonkel van de Koning, Kardinaal Richelieu, Prins Gaston van Orléans, Graaf Henri van Chalais enz. En zijn dus hier net iets wat belangrijker dan actie. Goed hierin was ook dat ze van Richelieu niet de kwaadaardige intrigant maken die de koning ten val wil brengen om zelf de macht te grijpen maar wel degelijk het beste met Frankrijk voor heeft. Iets wat redelijk getrouw is aan het boek!

Verrassend genoeg neemt het plot dan wel vrijheden met Milady de Winter oftewel Eva Green. Ze is hier meer de femme fatale die D'Artagnan verleidt, bedriegt, geen wraak neemt op Constance en aan het einde zelfs nog een verrassing in petto had! Voortreffelijk steelt Eva Green uitgebreid de show! Waarom men opeens kiest om de musketier Hannibal van Ralph Amoussou op te voeren, snap ik dan niets van, het had totaal geen meer waarde en was zelfs verwarrend. Toch slaagt de film erin meer vertrouwd aan de boeken te voelen, zelfs als het plot afwijkt!

Hoewel ik vond dat de pauze tussen de twee films betekent dat het momentum enigszins verloren ging, zat ik algauw weer helemaal in de film. En was dit wederom een geweldig spektakel: met sterke cinematografie, heerlijke locaties en uitstekende actiescènes vaak in één lange opname. De Franse productie doet dan ook veel dingen precies goed, want waar vele andere films denken dat je dit verhaal humoristische en lichtvoetig moet brengen, weet dit absoluut veel meer de sfeer uit de 17e eeuw (en zijn politieke onrust) over te brengen!

'Troll' is heerlijke jaren '80 rommel. Horror wordt het nooit! Het eerste waar je bij deze film aan denk is het woord; schattig. De producer Charles Band had besloten om van de film een PG-13 te maken. Zodoende werd het verhaal door Ed Naha (Dolls en Honey I Shrunk The Kids ) herschreven en er een fantasie-element aan toegevoegd. Resultaat een kinderhorrorfilm. Oké, er geschort misschien het één en ander aan de film maar ik moet toegeven dat ik een zwak heb voor deze Troll.

Het verhaal is verder domweg cliché: de grote broer redt de kleine zus van het kwaad en wordt verteld vanuit het oogpunt van de familie Potter. Opvallend is dat de cast niet zo maar de eerste beste waren; Vader Harry Potter Sr. was Michael Moriarty (veel Larry Cohen films en Pale Rider) moeder Anne was Shelley Hack (Charlie's Angels (1976) en zoon Harry Potter Jr. was Noah Hathaway (the Never Ending Story) Daarnaast was er een bijrolletje van Sonny Bono (ja van Cher), speelde Phil Fondacaro (Willow) zowel Malcolm Malory als Torok de Troll en zien we Julia Louis-Dreyfus (Seinfeld) in haar eerste rol als buurvrouw/elf. Ook leuk om te weten is dat de oude en jonge buurvrouw Eunice St. Clair in het echt moeder en dochter zijn.(June en Anne Lockhart)

De speciale effecten zijn over het algemeen best goed, op een low-budget manier. De Troll was daarbij het beste maar ook de metamorfose van Bono was erg geslaagd. Het appartement werd bijna direct na deze film nogmaals gebruikt in de film Crawlspace (1986) Helaas hebben niet alle effecten de tand des tijds doorstaan, er zijn namelijk ook van die typische jaren '80 lichtstralen. 'Troll' voor mij Gek genoeg erg bevredigend. Ik hou wel van dit soort cheesy/ goedkope films. En als er dan ook nog een gek liedje: Cantos Profane in de film zit ben ik helemaal om! Maar als je op zoek bent naar een goede schrik of bloederige film dan is deze film niets voor jou.

“They’re eating her! And then they’re going to eat me! Oh my gaaaaaawwwwwddddd!”

Tja wat moet je hier nu voor rating aan geven? De film heeft de eer om de titel van één van de slechtste films ooit gemaakt te bezitten. En na het zien van de film zal ik dat zeker ook niet tegenspreken! Bij Troll 2 zijn alle elementen - de regie, de muziek, het acteren, de speciale effecten, het script, het plot en de bewerking - verschrikkelijk slecht. Maar die dubieuze eer is slechts de helft van het verhaal want het verklaart niet dat het ondanks (of juist vanwege) de gebreken het nog best een vermakelijke film was. Zeker niet vanwege zijn kwaliteit, maar juist door de complete afwezigheid van kwaliteit. Een ander fenomeen is dat erbij deze film een soort zelfde gekte ontstond als je ook bij "The Rocky Horror Picture Show" ziet. Slecht is het zeker, maar niet om aan te zien was het zeker niet. In zover snap ik die mensen wel! Echter ikzelf zal dit niet nog een keer terug willen zien.

Bij de korte beschrijving op wikipedia staat dat Troll-Elgen een roman uit 1921 is en geschreven door de Noorse schrijver Mikkjel Fønhus. Verder heeft de film veel mooie beelden van de bergen, bomen en... elanden. Ook zien we sfeerbeelden van het leven op het platteland uit die tijd. Het middenstuk van de film valt iets uit de toon als het verhaal zich verplaatst naar het 'modernere' van de grote stad. Gelukkig keert de film weer terug naar waar het begon en zien we nog een spannende jacht op de 'troll-elgen' Alhoewel de film een simpel plot heeft zijn het prachtige beelden waardoor ik best genoten heb.

Geanimeerde mockbuster van de filmstudio The Asylum, bedoeld om te profiteren van de populariteit van Dreamworks Trolls. De film bezit een mengelmoes van wel erg vreemde keuzes. Er is echt hele slechte 3D-animatie in te zien. Alhoewel de ogen van de trollen gedetailleerd en vaak glazig bijna eng waren en zo uit een horrorfilm zouden kunnen komen. Ware het niet dat de animatie gewoon lachwekkend slecht was. Oh en waarom stonden die trollen nooit stil? ADHD ofzo? Het verhaal volgt het standaard vertelling over een sociaal geïsoleerd jochie dat op een zomerkamp vriendschap sluit met een trol om zo een einde te maken aan de vete tussen de mensheid en trollen. Nog zoiets ongelofelijks; voor de stemacteurs hebben ze; Dick Van Dyke, Jerry O'Connell, Ja Rule en Tionne "T-Boz"Watkins (meidengroep TLC) ingehuurd...die moeten toch ook aardig wat gekost hebben? En gek genoeg was het stemwerk meer voordracht dan acteren. Dit voelt niet eens meer als een afgewerkt product, die is puur haast werk om samen te vallen met de releasedatum van Trolls. Er is geen enkele reden om deze film te kijken...En Ja en ik keek dit echt vrijwillig voor The Asylum Movie Club op Letterboxd

Oei, wat een mysterie als er op de Trollenberg in Oostenrijk veel wandelaars zijn verdwenen. Want hé bergklimmers die verongelukken regelmatig en zo'n vreemde, onbeweeglijke radioactieve wolk, is helemaal géén rede voor paniek. Bouw er gewoon een peperduur observatorium bij zodat een stel zusters met een psychische band en een wetenschapper gezellig naar deze berg kunnen reizen. Niemand weet natuurlijk dat deze wezens in de wolk op onverklaarbare wijze kunnen communiceren met een klein aantal mensen. Het begin waar twee mannen op de berg een derde proberen te redden en het einde met de buitenaardse monsters waren wonderbaarlijk nog best goed! De speciale effecten zijn gemaakt door Les Bowie, bekend van Hammer's Quatermass-, Frankenstein- en Dracula-serie en in 1979 postume Oscar won voor Superman uit 1978. Helaas is er in het tussenstuk ook veel geklets, toch weet men de spanning aardig op te bouwen! Waardoor het zeker niet slecht was voor een Britse B-film!

Oorlog is he(i)l-larisch

Bijtende satire uit het Reagan/Rambo-tijdperk. Echter verliest Troma nogal de focus met hun kenmerkende komische insteek (ziekelijke humor en alles behalve subtiel) en uiteindelijk eindigt in een verwarde puinhoop. Het verhaal is op zich simpel; vliegtuig uit Tromaville stort neer op een onbewoond eiland al vlug ontdekken ze dat het eiland gebruikt wordt als basis voor internationale terroristen van alle soorten pluimage. Algauw is het een krankzinnige actiefilm waarin het groepje overlevenden een paar kampen van goed getrainde terroristen uitroeit.Uiteraard wordt er geen kans onbenut om bloed, ingewanden, halfnaakte vrouwen te laten zien en uiterst politiek -incorrect zo'n beetje iedereen te beledigen. Gek genoeg schijnt dit de duurste Troma-film te zijn. Echt het eraan af zien deed ik niet. Al met al nog wel een leuke Troma maar minder uitbundig/vreemd als andere.

Deze film is de derde van de zeven samenwerkingen tussen Jess Franco en de Britse producent Harry Alan Towers, waarvan er meerdere met Christopher Lee en de meeste met Towers' vrouw Maria Rohm waren. Men wilde duidelijk meeliften op het succes van Michael Reeves' Witchfinder General (1968) en vonden in de 17e-eeuwse historische figuur 'Hanging Judge' George Jeffreys de geschikte kandidaat. Wat ze mixte met gedeeltes van de roman Lorna Doone.

Deze George Jeffreys was lordkanselier van Engeland en opperrechter en stond bekend als een gewetenloze, harde rechter. Als hij ervan overtuigd was, dat iemand schuldig was, dan was hij dat ook! Was hij eerst de gunsteling van de protestantse koning Charles II, maar toen de katholieke Jacobus aan de macht kwam, wisselde hij van geloof, en ging nu net zo geestdriftig op protestanten jagen, als dat hij daarvoor op katholieken deed. Hij bevestigde zijn bloeddorstige reputatie als wrede rechter na de Monmouth-opstand doordat hij honderden gevangen ter dood veroordeelde of liet deporteren naar de Caraïben. Er kwam een eind aan het schrikbewind van rechter Jeffreys na de Glorieuze Revolutie van Willem van Oranje waarna hij in de gevangenis in de Tower belandde en stierf op 41 jarige leeftijd.

Christopher Lee is, nou ja, Christopher Lee. De mooie blonde Maria Rohm schittert als een van de vele potentiële slachtoffers. Seks en naakt zijn wel aanwezig maar gelukkig nooit zo prominent als andere uitbuitingsinspanningen uit de jaren '70 en vermoedelijk pas achteraf toegevoegd. Deze film mag dan verbleken in vergelijking met het folk-horrormeesterwerk van Reeves of het latere The Blood on Satan's Claw (1971) van Piers Haggard, maar het is op zijn minst een vreemde maar verrassend goed gemonteerde combinatie van historische feiten, liefdesverhaal en heksenjacht-horror.

Onvervalste Italiaanse trash. Minder dan low-budget, nergens goed acteerwerk, meer naakt op de poster dan in de hele film, logica is soms ver te zoeken maar het kijk nog aardig weg. Pietro Torrisi oogt als het equivalent van Arnold Schwarzenegger maar met nog minder talent. De mooie Sabrina Siani loopt de gehele film rond in bikini en maak zich meer zorgen over of haar haar wel goed zit dan iets anders. Het verhaal is natuurlijk niet al te moeilijk: Spierbal Siegfreid (Torrisi) moet het kwaad bevechten in de persoon van Morak de zoon van de boodschapper van de duivel Belial. Dit doet hij door te voorkomen dat Morak trouwt met de rondborstige blonde Valkari (Siani) Zucht, 89 minuten heen en weer rennen en zwaard tegen zwaard slaan dus! Het positiefs was ik over de scene in de Well of Madness. Die was nog wel aardig gedaan om helaas dan wel weer te eindigen met onbegrijpelijke logica. Maar dat was dan ook het enige leuke Z-grade momentje...

Och, dit was toch best fijn naar Full Moon Entertainment en Charles Band begrippen. Al wil ook niet beweren dat dit een goede horrorfilm is die geweldig was om naar te kijken. Deze film was eerst opgezet als een miniserie van 5 afleveringen en is later tot één film gemaakt. De film kan dus episodisch aanvoelen!

De film draait uiteraard ook een beetje op nostalgie en slim als Charles Band is neemt hij Scream Queens die in de jaren '80 en '90 ook in VHS-horrorfilms van zijn eigen maatschappij speelde. Je ziet dan ook fragmenten in de achtergrond van Alien Abduction: Intimate Secrets, Slave Girls van Beyond Infinity, Creepozoid, Sorority Babes in de Slimeball Bowl-O-Rama, Head of the Family en Subspecies II: Bloodstone. Deze film is dan ook gemaakt voor fans van die films, het zal het beter doen voor degene die ermee is opgegroeid dan voor de algemene horror-fans

Met de dames; Darcy DeMoss, Linnea Quigley, Brinke Stevens, Michelle Bauer, Jacqueline Lovell en Denice Duff heb je denk ik een flink gedeelte van de B-film Screams Queen te pakken. Of het niet genoeg is, zijn er ook cameo's van Kristine DeBell, Carel Struycken, David DeCoteau en zelfs Stuart Gordon kom nog even langs! Maria Olsen die de moeder van Max speelt, is daarnaast ook geen onbekende!

Helaas slaagt de film niet om je op het horror-gedeelte iets leuks te bieden. Wat je op de poster ziet, is alles wat er aan speciale effecten is te zien. De kills zijn bijna niet in beeld en er stroomt zo goed als geen bloed. De kibbel-dialogen tussen de verschillende dames waren soms nog wel vermakelijk. Vooral Lovell en Duff stelen de show als twee kibbelende sterretjes.

Over het algemeen pakte het eindresultaat leuk uit en ondanks de gebreken was het wel leuk om de dames weer te zien acteren. Daarom moet ik wel redelijk mild zijn in mijn waardering!

"I've got the most scathingly brilliant idea!"

Laatste speelfilm van Ida Lupino als regisseur, hierna deed ze voornamelijk nog televisie-werk. En gezien de inhoud van de film, een productie die ze kreeg vanwege haar geslacht en niet haar vaardigheid. Er is een volledig vrouwelijke cast en de film gaat over vrouwelijke vriendschap (relaties) en volwassen (coming of age) worden. De twee vrouwelijke hoofdrolspelers raken vanaf de eerste paar minuten van de film verstrikt in allerlei soorten kattenkwaad, en gelukkig is het geen al te 'meisjesachtig' soort onheil

Ik vond het echter op geen enkele manier echt geweldig, het is verder ook een hele onschuldige film. Het deed me vooral denken aan een soort wanna-be Disney-film (komedie is ook een te groot woord) maar positief genoeg om niet kinderachtig te zijn. Iets wat destijds misschien schandalig moet zijn geweest, was het roken van sigaretten en later een sigaar Maar verder doen de ondeugende dames niet veel echt schokkends.

Ida Lupino is efficiënt en voldoende gevarieerd om het er nog sympathiek uit te laten zien. Maar terwijl het toch lang genoeg is, springt het op een lukrake manier door de tijd zodat het soms voelt alsof scènes ontbreken (mogelijk een budgetprobleem) En er is een erg netjes pro-katholiek einde.

De uitvoeringen van Hayley Mills, June Harding (Mary en Rachel) en Rosalind Russell (moeder-overste) zijn leuk en goed. De verschillende nonnen worden aan het begin van de show geïntroduceerd en vervolgens als personages genegeerd. Zoals ook de rest van de personage bijna niet zichtbaar zijn. De film is braaf, veilig maar nog wel goed voor wat het is. Echter voor Ida Lupino's doen is haar laatste film (ook mijn laatste die ik nog moest zien) te teleurstellend.

De film was wel een grote hit in de bioscopen, en er kwam dan ook een vervolg Where Angels Go, Trouble Follows (1968)

We kennen allemaal wel de films waar er gezeuld wordt met een dode. Denk aan Weekend at Bernie's (1989) of recentelijk Swiss Army Man (2016)

Hitchcock maakte ook zo'n film. De film zal niet tot (zijn) de beste behoren maar is zeker het kijken waard. Vooral visueel is het een prachtige film. Alles is in mooie herfstkleuren gefilmd. Shirley MacLaine in de film haar eerste rol voor het grote doek en doet dit zeer overtuigend. Niet alle grappen in de film zijn even geslaagd maar er waren zeker een paar hele leuke. Naar mijn mening gaat het ook net iets te veel door. Ondanks dat de dialogen wat klungelig overkwamen en de cast te houterig speelt. Laat Hitchcock toch zien dat hij ook met andere genres wel iets leuks kan maken. Zijn thrillers zijn overtroffen maar het mag er wezen de Herrie om Harry.

Braden Croft, de schrijver en regisseur van deze film was ook betrokken als tweede man, bij What Keeps You Alive (2018) Die film draaide om een soort kat-en-muis-spel en dat is eveneens het geval bij deze. Het is verder wel een aardige psychologische thriller die wat leent uit andere horror/thrillerfilms. Het speelt met de vraag; Wat is echt en wat niet? Naast die vraag, zitten er ook een paar wendingen in de film en op sommige momenten waren die best verwarrend. Ook is de conclusie een beetje dubbelzinnig en je kunt het op een aantal manieren interpreteren. Het acteerwerk was best goed en hoofdpersonage Avery Malone wordt zeer overtuigend gespeeld door Sara Garcia (TV Serie Reign) Ik vond het een onderhoudende film, alhoewel er geen al te grote wending zijn om je een ah-ha-moment te geven. Gaat het ook niet voor de goedkope schrik. Een prima, nette film!

Best aardige en vlotte horrorfilm! Dit was verrassend beter dan ik dacht dat het zou zijn maar het is ook niet iets dat we nog nooit eerder hebben gezien. De eerste tien minuten van het feest waren een beetje saai, maar toen ze eenmaal bij het huisje waren...ging het wat meer los. Er zijn dan ook enkele geweldige momenten. Het is netjes gefilmd en de vertolkingen van de cast waren prima. Vooral David Oakes (The Borgias) was overtuigend als de charismatische broer Justin en Jennie Jacques was erg leuk als bitch Eleanor. Ik kende haar ook van de rol van Judith uit Vikings. Al met al was het een erg vermakelijk en plezierig anderhalf uur met een beetje spanning en een beetje gore.

Obscure Japanse cyberpunk-film

Een film die vooral (voor mij) in tweestrijd is; Enerzijds zijn er zeer mooie shots, wordt er mooi gespeeld met licht en schaduwen en voegen de beelden soms echt iets toe om je te wanen in een cyberpunk-wonderland maar diezelfde beelden zijn gewoon lelijk geschoten doordat alles er erg korrelig en flets uit ga zien. En de film heeft het juist nodig van die audio-visuele pracht. Want ook al is het acteerwerk wel voldoende, het is van een ondergeschikt belang aan het visuele, omdat er bijna geen teksten zijn. Zonder dat er dus eigenlijk heel veel gebeurt loopt de film van een claustrofobisch atmosfeer naar het meer symbolische te interpreteren einde. En daar tussen zien we shots die er niet altijd toe doen. Rest alleen nog de vraag of ik het ook goed vond? Helaas nee, niet echt het was wel aardig maar heel veel had ik er niet mee.

Je denkt dat het ergens heen gaat als Aitana en haar vrouw Gabi, samen met hun pas geadopteerde zoontje een verrassingsbezoek brengen aan het ouderlijk huis op kerstavond … de ouders gedragen zich echter vreemd en Aitana lijkt te zijn vervangen door een Roemeense vluchtelinge Nadia. Helaas draait de film alleen maar rondjes om een plot dat je al eerder zag in films uit 2017 en 2018. (raad zelf maar welke?) Allemaal erg "been there done that" Er is één het-is-een-droom schokkende scene maar dat is niet voldoende om van een goede horrorfilm te spreken! Er wordt geplaagd met demon-aanbidding of culinaire cultus. Maar van enige spanning komt hier niet veel terecht?

Helaas maakte de film mijn lage verwachtingen volkomen waar. Naar 10 à 15 minuten hebben we al de gebruikelijke clichés van meegebrachte joint en homo-grappen gezien. Het was dan nog een geluk dat de film zich iets herpakte met de bloederige miscommunicatie en de manier waarop er de draak wordt gestoken met de clichés van de echte hillbilly horror. Helaas komt de film zelf ook met de nodige clichés. Zo is er de standaard opbouw, die ook nog eens erg traag is. Het verschrikkelijk dik erbovenop liggend liefdesplotje met Katrina Bowden, het leuke zonnestraaltje uit de film. Maar het ergste waren toch de horrorelementen. Oké de film levert zowel een parodie als ook een hommages aan de films Evil Dead en The Texas Chain Saw Massacre. Maar de film zit zelf vol met gemakzuchtige simpele kills. Onbegrijpelijk?

Als je dan het predicaat horror wil,doe het dan ook goed? Als RomCom was het misschien een geslaagde film echter als horror is het dat niet.