Opinions

Jammer, heel jammer want de film had toch een paar prima pluspunten. De combinatie van west ontmoet oost werd mooi weergegeven en ook zien we prachtige beelden van het Japanse landschap. Beginnend regisseur Michael Barrett doet het op dat vlak nog best goed. Helaas was dat niet te zeggen van scriptschrijver Simon Barrett (geen familie) Je krijg natuurlijk verwachtingen als ze melden op de poster dat hij ook deze heeft geschreven. Helaas is dit plot erg zwak. En haalt nergens een goed niveau. Het is niet meer dan drie Amerikanen die domme dingen doen waarna ze oog in oog komen te staan met de clichés uit de J-horror. Tot overmaat van ramp moeten veel van die clichés dan de climax van de film vormen. Hierna komt direct het tweede mindere aan de film. Ze weten de verhaallijn van Kate, James en Chris domweg niet goed af te maken. Het beste was de vormgeving van het schepsel wat we tijdens de climax een paar keer zien. Die zal ik best nog een keer terug willen zien maar dan in een betere film!

Het is zeker geen slechte film! Met een ietwat mager kat-en-muis verhaaltje dat simpelweg de zwever Mr. Mouse volgt terwijl hij probeert weg te komen van zijn gemaskerde achtervolgers, die eruitziet als een afgekeurde leden van Slipknot,en een auto besturen met kentekenplaten waarop "ABSURD" staat. Een film die veel nadruk legt op de beelden en het geluid, maar niet zozeer op het verhaal. Zodoende lijkt het meer op een koortsdroom of een psychedelische trip. Is het een perfecte film? Nee, want de film bezit geen traditionele vertelstructuur en dat kan ergernis opleveren voor diegenen die een begin, midden en einde willen met hun filmvertelling. Ook het acteerwerk was ondermaats maar dat was niet heel storend. Wel is er teveel rennen, teveel stalken, en het gaat maar door en door. De spaarzame onderbrekingen zijn het beste van de film. Zoals de zwart-witte segmenten en ik had heel wat meer willen zien van het opeens opgevoerde demonisch creatuur. Echter voor een micro-budgetfilm bezat het soms wel zeer mooie cinematografie, laat het sfeervolle belichting zien, zijn ook de locaties van vervallen pakhuizen en huizen zeer goed en het einde van de film was behoorlijk gek. De film is dus niet bang om risico's te nemen. Daarvoor krijg de film van mij extra credit! Niets mis met dit low-budget filmpje!

Reizen de tien slachtoffers in het oorspronkelijke verhaal nog op uitnodiging van een onbekende gastheer naar een onbewoond eiland is de locatie hier een luxueuze villa op een hoge bergtop in de Oostenrijkse Alpen, slechts te bereiken met een stoeltjeslift. Nu is het verhaal van Agatha Christie op zich een hele sterke factor maar deze film bracht het wel enigszins gemakzuchtig. En dan zijn er nog de acteurs; Daliah Lavi zet haar rol dik aan en was (voor mij) onuitstaanbaar irritant en Shirley Eaton (uit ‘Goldfinger’) en Hugh O’Brien krijgen voor een weinig interessante liefdesaffaire de meeste screen-time. Niet echt een goed idee, zeker niet als dit uitmondt in een knokpartij. Een ander opvallend iets was de whodunit-break, tegen het einde van de film. In deze ‘break’ krijgt de kijker in twee minuten de moorden en belangrijke momenten nog eens te zien om te bepalen wie de dader is. Dit deed me denken aan William Castle Hij stond bekend om dit soort gimmicks. Echter vond ik dit niet zo goed passen bij dit meer serieuzere moord-mysterie van Agatha Christie. Tja het is en blijft een sterk verhaal maar deze versie was theatraal en doet krampachtig zijn best om "modern" te zijn.

Broer en zus breken in bij een gebouw wat waarschijnlijk een post-apocalyptisch Mexico moet voorstellen. Daar komen ze de geïsoleerde manische weirdo Mariano tegen. Hij laat ze blijven maar dwingt ze om deel te nemen aan zijn vreemde 'seksuele' fantasieën. We zien dan incest, verkrachting, moord en kannibalisme voorbijkomen echter zal de maag van een geoefend horrorkijker onberoerd blijven. Ook wordt de film nooit een samenhangend geheel, hierdoor lijkt het meer op een pretentieuze porno, dan op een echt goed filmwerk. Je wordt alleen maar op een serie scènes gepresenteerd. Visueel levert regisseur Emiliano Rocha Minter nog wel goed werk af en de mix van technieken, stijlen en shots zijn de reden waarom je blijf kijken. Als er hogere ambities waren dan maakt de film die helaas niet waar.

Laputa: Castle in the Sky is de eerste anime-film van Studio Ghibli, geschreven en geregisseerd door Hayao Miyazaki. En heeft voor iedereen wat wils: een prins en prinses, piraten, het leger, robots, een verborgen stad en schat, humor en avontuur. En terwijl Japanse anime over het algemeen een donkere ondertoon heeft en vaak cynisch is, is deze film geen van beiden. Het meisje Sheeta wordt op een luchtschip achternagezeten door piraten en even later valt ze naar beneden, met een magisch zweefsteen om haar nek. Iedereen heeft het natuurlijk op die zweefsteen voorzien. Sheeta wordt opgevangen door de jongen Pazu, die haar zonder te twijfelen direct helpt en samen slaan ze op de vlucht. Onderweg komen ze steeds meer te weten over de hanger en zijn oorsprong, en langzaam maar zeker ontdekken ze wat al eeuwen geheim is gebleven. De haast epische queeste maakt dat je als kijker in het verhaal wordt gezogen en ruim twee uur lang gebiologeerd meeleeft met de avonturen van de jonge helden. Het luchtkasteel uit de titel slaat op het zwevende eiland Laputa en is afkomstig uit Jonathan Swifts Gullivers Reizen. Miyazaki staat qua animaties ergens bovenaan de ladder, zeker gezien het feit dat dit juweeltje alweer uit 1986 stamt en nog steeds goed overtuigd. Qua tekenstijl lijkt het een beetje op de Japanse tekenfilmserie "Remi: Alleen op de wereld" (1979-1980) De betoverende beelden en de prachtig vormgegeven SF-verzinsels maken dat de film zeker het kijken waard is.

Zoals de meeste mockbuster-films van The Asylum is dit geen goede film maar er zijn elementen die hem functioneel en soms zelfs ietwat vermakelijk maken. Onoverwinbare gespierde cyborgs willen werelddominantie bereiken door een nog grotere cyborg te "bevrijden" Een groep mensen die proberen te voorkomen, wordt opgejaagd door die TR-4-klonen (ene stuntman Paul Logan, dat bespaard in de kosten) op aarde en brengt hen vervolgens naar een ruimtestation waar de aan/uit-knop zich bevindt...De film bezit dezelfde problemen als al die andere producties van de studio; plotelementen die nergens op slaan, stuntelige montage, lachwekkende geluidseffecten, slechte dialogen en non-acteren. De computeranimatie goed noemen, gaat te ver maar sommige effecten zijn niet eens heel slecht. De film bied twat vertier en in dat op zicht valt het dus enigszins mee! Bekeek deze film voor The Asylum Movie Club op Letterboxd

De laatste film van Japanse regisseur Takashi Miike is een live-action versie van een populaire Japanse sciencefiction-manga. Terra Formars speelt zich af in de 26e eeuw, waarin de Aarde door overbevolking ten einde dreigt te komen. 500 jaar geleden stuurde de Japanse regering kakkerlakken en mos naar Mars. Nu is het aan vijftien criminele helden om de planeet Mars te ontdoen van die kakkerlakken. Maar al snel komt men er echter achter dat de kakkerlakken die worden gebruikt om de grond te transformeren enorme agressieve schepsels zijn geworden die de mensheid willen uitschakelen. Ook de helden bezitten gelukkig krachten die ontleend zijn van de eigenschappen van insecten. En welkom in vreemde wereld van Miike want wie kan er zo'n fijn verhaal bedenken? Visueel is het een prachtige film. Met mooie transformaties van mensen naar insecten en natuurlijk de geëvolueerde kakkerlakken. En daar is dan ook gelijk het eerste minpuntje die zien er erg mak uit ten minste ik vond ze niet erg dreigend. Een tweede minpunt is dat vijftien helden iets te veel van goede is. Hierdoor komen ze niet alle goed aan bod. Toch is het wel een heerlijke film met aan het begin zelfs nog een ode aan de film Blade Runner. Wederom een prima Miike!

Het uitgangspunt van een moordenaar die zijn slachtoffers de stuipen op het lijf jaagt, is vrij goed bedacht. Maar voor een film met als titel 'Doodsbang' is het niet erg angstaanjagend. De eerste minuten van de film zijn goed wanneer een gemaskerde man een jongen levend begraaft. Echter hierna werd het direct stukken minder. Een groot deel van de film wordt doorgebracht in een restaurant. De andere tijd is het zoeken en rennen in een Ghost Town, de set van westenfilm. Die kat-en-muisachtervolging met de moordende gek grenzen aan slapstick. Het acteerwerk is geen ramp gewoon B-film niveau. Tja een "perfecte meid" gevangen tussen twee mannen … in een moordfilm, dat gaat niet goed !Misschien is er wat meer entertainmentwaarde omdat de ski-maskermoordenaar een beetje doet denken aan de moderne slasher. Het is niet de slechtste film ooit gemaakt maar je ga ook niet geschokt te worden …daar is de film te alledaags voor!

Art de clown was voor de eerste keer te zien in de korte film The 9th Circle (2008). Kreeg na dit korte optreden een vervolg in deze korte film en is inmiddels uitgegroeid tot een icoon met drie speelfilm op zijn naam. Dit filmpje dient als een solide introductie tot de interessante horrorschurk en laat je je zien waarom er nog meer volgde. Daarnaast wordt dit ook al geleverd met een fijne grindhouse look, genoeg gevoel voor plezier en met genoeg echt bloedige momenten.

In 2011 kwam er de Short film Terrifier van regisseur Damien Leone uit. Later verwerkte hij deze short samen met twee andere filmpjes tot All Hallows' Eve (2013) Nu in 2017/18 is er dan de langere speelfilm over “Art the Clown”

En deze Terrifier is niets minder dan een zeer fijne low-budget retro slasher/splatter. Ook het plot is precies wat je van dit subgenre mag verwachten; Simpel! De twee meiden Tara en Dawn keren huiswaarts op Halloween-avond, hierbij kruisen ze het pad van Art de krankzinnige clown. Deze heeft het uiteraard gemunt op de twee meiden en iedereen die hem in de weg staat. Ook de handelingen van de personages zijn zoals het hoort en op het acteerwerk moet je niet teveel letten want de meeste personages zijn toch niets minder dan slachtvee. Alleen Tara die werd gespeeld door Jenna Kanell, een leuke meid die je ook in 'The Bye Bye Man' kon zien, viel nog enigszins op.

Echter is deze Slasher binnen grenzen van het genre een zeer goede film. Dit komt omdat het juist die elementen waarvoor je naar dit soort films kijk goed zijn. Ten eerste wordt er een perfecte atmosfeer gecreëerd ... een soort Grindhouse -achtige sfeer. Daarnaast is de film hyper-gewelddadige. De moorden zijn bruut en over de top en de camera draait nooit weg! En tenslotte is daar de snoodaard; “Art the Clown” Deze is iconisch en een werkelijk waar 'fucked up dude!' En laten we wel wezen er zijn wel veel enge clowns in films maar naast Pennywise, en misschien in mindere mate Killjoy of Gurdy, zijn er niet veel die zo memorabel zijn! Ondanks dat er ook opmerkingen kunnen worden gemaakt over onbevredigende zaken in de film, zal ik als horror-fan niet anders dan heel positief hier over zijn!

Art the Clown kent al een lange geschiedenis; hij debuteerde in 2008 in de short "The 9th Circle" om vervolgens in 2011 weer op te duiken in de short "Terrifier" Maar pas toen in 2013 de anthologie "All Hallows' Eve" waar beide korte films in zijn te zien, een bescheiden hitje werd, viel de demonische moordenaarsclown op. Zozeer zelfs dat Art in 2016/2017 de ster zou worden van zijn eigen slasher-speelfilm genaamd "Terrifier" Tja en zoals gebruikelijk bij slashers komt na een succes van deel 1 en een vervolg, Terrifier 2...

De film begint direct na de gebeurtenissen van de eerste film en begint bloedig als Art (David Howard Thornton) uit het mortuarium ontsnapt. Een jaar later Halloween nadert en maken we kennis met Sienna Shaw (Lauren LaVera), haar jongere broer, Jonathan en hun moeder, Barbara en Art is terug en staat op het punt een bloedige nacht van chaos te beginnen.

Uiteraard is de kern van de film niet veel veranderd; Art gaat wederom los met zijn gewelddadige moorden maar de film is wel meer gefinetuned! Het meest opvallende is een sterkere focus op de menselijke karakters van de film. Er is een subplot over een overleden vader, zijn schetsboek en een magische dolk om uit te leggen waarom Art het op hen heeft gemunt...

De personages zijn geloofwaardig, waardoor je achter ze kunt staan ​​en hopen dat ze het overleven. Lauren LaVera's Sienna is een uitstekende laatste girl/scream Queen! (De eerste film miste een sterke held) Ook ging schrijver/regisseur Damien Leone meer terug naar de korte films! De bovennatuurlijke aard van Art werd volledig omarmd! Hij heeft zelfs een soort sidekick, een demonisch meisje dat zich ook in een clownsoutfit kleedt. Het gaf film een beetje surrealistisch sfeer...

En tja... de looptijd van 140 minuten...misschien is het lang voor een horror, en ja er is wat opvulling maar hiermee werden ook de fans beloont; meer Art dan ooit! (wie wil dat nu niet?) De film sleept ondanks de lange speelduur nooit! Trouwens...Wow, ik vond die droomsequentie met dat liedje...heerlijk! Maar de grote ster zijn de gore-effecten! Het is een deel 2 dus moeten/ mogen deze meer zijn en gewelddadiger! En dat doen ze...de moorden zijn, behalve dat ze overvloedig en grafisch zijn, ook sadistisch! Alle effecten waren praktisch (in de vorige werd er met ijzerzaagscène nog gebruikt gemaakt van CGI) en de slaapkamerscène is nu al iconisch!

Hm natuurlijk ga ik ook nog even in op dat er blijkbaar hulpdiensten moesten worden gebeld vanwege het flauwvallen en braken van kijkers in de bioscoop. Ja, Terrifier 2 is gewelddadig en bloederig met zijn effecten! Echter elke gore-hound of liefhebber van extremere horror weet dat er heel wat meer zwaarder grafisch geweld is te zien. Denk dus eerder dat door het succes van de eerste, er nu een groter publiek naar de film gaat, die waarschijnlijk het compleet onderschatten. Met deze tweede film is Art definitief toegevoegd aan de slasher Hall of Fame! En met het fantastische eind-Credit filmpje weten we dat hij nog lang niet klaar is!

Het verhaal gaat dat in Amerika de mensen die controle op leeftijd deden voor deze film het aan de zaaldeur een stuk drukker gekregen, na de release van Terrifier 3, er waren namelijk veel minderjarigen die een kaartje kochten voor de animatiefilm The Wild Robot (de bezoekersaantallen kregen plots een boost ) om vervolgens bij Art de Clown probeerden binnen te glippen. Daarmee is deze film enorm in populariteit gegroeid en zelfs populairder dan een Hollywoodproductie als Joker 2

Killerclown Art the Clown van de New Yorkse scenarist, regisseur en make up- en special effects-maker Damien Leone is via een korte film, later opgenomen in een anthologiefilm All Hallows' Eve (2013) gegaan naar een low budget speelfilmdebuut Terrifier (2016) die op horrorfestivals een onverwacht enthousiaste ontvangst kreeg Door een crowdfunding-actie verkreeg hij vijf maal het gevraagde budget voor nog meer handgemaakte, bloederige special effecten. Het resultaat was Terrifier 2 (2022) met daarin een veelbesproken slaapkamerscène, die uiteraard viraal ging en genreprijzen opleverde, en de opmerkelijke verbetering in het film maken.

En nu mag David Howard Thornton zijn fysieke prestatie voor een derde keer opvoeren! En ook Sienna, (de mooie Lauren LaVera) de overlever uit het vorige deel keert terug. Aan de tijdsduur is weinig veranderd! Er zit tien minuten verschil in deze en de vorige. Echter is een van de dingen die ik zo tof vond aan het tweede deel, hoe het in het surrealistische en bovennatuurlijke dook, hier enigszins verdwenen. Ander verschil; de eerste twee Terrifier-films speelden zich heel passend af tijdens Halloween, besluit de derde film over te stappen naar Kerst. En de speciale FX-make-up was niet meer van Damien Leone zelf!

Deze veranderingen maken de film wel meer een rechtaan-rechttoe slasherfilm. Maar wederom zonder inmenging van een grote studio Ondanks dat het budget opnieuw is verhoogd, is dat nog steeds niet al te hoog! Maar het is wel terug te zien in de kwaliteit van de veelal praktische effecten. En wreed zijn ze. De film zit nog steeds vol met ongelooflijk grafische en verontrustende moorden die de grenzen van wat het publiek kan verdragen verleggen. Kortom: hoewel ik sommige keuzes iets minder geslaagd vond is het nog steeds een knap gemaakte ‘ouderwetse’ exploitatie-splatter in een fris jasje.

Horrorfans weten het natuurlijk al langer maar de onherbergzame bossen van Amerika worden bevolkt door een legio aan wappies. Dus als twee mannen, twee vrouwen en tiener terugkeren van een huwelijksreceptie in Canada, aan de kant worden gezet door twee grenspolitie-agenten, weet je dat het er niet goed uitziet voor hen. Beide heren zijn namelijk van mening dat Guantánamo Bay nooit gesloten had moeten worden en men te tolerant is ten opzichte van buitenlanders. Die eerste scènes zijn erg intens en behoren tot het beste van de film. Het tempo is vrij snel en het helpt dat je meteen in de situatie wordt gegooid. Het nadeel is dat het tegen het einde gewoon stoom verliest. De fysieke en psychische martelingen zijn wat te fragmentarisch (zwarte fade-outs) en de marteling bestaan meer uit de voortschrijdende ontmenselijking van de gedetineerden. Ze waren dus eerder subtiel i.p.v. echte torture porn. Wat meer gore had de film wel iets meer impact kunnen gegeven! Echter de cast maakte wel veel goed en speelde erg overtuigd hun rol. Daarnaast besteedt het ook aandacht aan de folteraars. Deze zijn redelijk meedogenloos en doen politieke uitspraken waarbij de kijkers zich ongetwijfeld ongemakkelijk zal voelen. Voor sommigen zal het einde ook een teleurstelling zijn. Echter, ik vond dit best passend en goed. Tja en als je film opent met Dirge van Death In Vegas heb je een streep je voor! Fijne eenvoudige maar goede horrorfilm!

De dertiende film van de Sherlock Holmes-films met Basil Rathbone als Holmes en Nigel Bruce als Dr. Watson heeft veel weg van Agatha Christie's 'Murder on the Orient Express' Holmes wordt ingehuurd om een onbetaalbare diamant, 'de Ster van Rhodesia' te bewaken tijdens een treinrit van Londen naar Edinburgh. Nadat deze uiteraard wordt gestolen zijn alle passagiers verdacht. De film maak gebruik van kleine plot-elementen uit “The Empty House” (schurk Kolonel Sebastian Moran), 'The Sign of Four' (gifpijl) en “The Blue Carbuncle” (de diamant) Inspecteur Lestrade (Dennis Hoey) was ook hier weer van de partij en Dr. Watson krijg wat meer speeltijd door iedereen tegen zich in het harnas te jagen als hij besluit om zelf op onderzoek uit te gaan. Hoewel minder goed, de fut is eruit want Rathbone & CO. doen hetzelfde trucje nu al voor de zoveelste keer, evenwel is verder nog een uitstekende film.

Met een film waar de moordenaar wordt gespeeld door B-acteur John Ireland, er een cameo's zijn van Grizzly Adams en wat andere oude rotten uit de film. Plus als de enige andere bekende acteur een script-schrijver is van werkjes als Gingerdead Man 2 & 3 of Return of the Living Dead 4 & 5 dan weet je dat het hier zeker te weten om pulp gaat. Vraag is dan: hoe erg is het? En dat valt eigenlijk wel mee. De film heeft zowaar een goed gegeven. Acteur die moorden pleegt aan de hand van zijn silent films was een prima idee. De moorden waren ook nog wel tof. En tja, afgezien van de oude rotten was het acteerwerk niet erg goed maar tja je kan niet alles hebben. Soms slecht maar wel een aandoenlijke en leuke film.

"The Terror of Tongs" is een onopvallende maar aardig plezierige low-grade thriller. Het enige echt opmerkelijk aan de film is dat Christopher Lee hier een rol speelt die sterk lijkt op de Chinese meester-crimineel Fu Manchu die hij enkele jaren later zal spelen. Al moet het zich af spelen in het Hong Kong van 1910, is het duidelijk een studio-productie en is het merendeel van de cast, blanke acteurs met oosterse make-up. Op de cast was verder niet veel aan te merken. Al was Yvonne Monlaur leuker om te zien dan dat ze talent had om te acteren. De film duurt gelukkig niet lang, waardoor er ook bijna de gehele tijd iets gebeurd en dat maakt het soms nog best spannend. Bloed is er ook te zien wat misschien voor die tijd wat ongebruikelijk was maar Hammer-studio heeft natuurlijk een reputatie hoog te houden. Maar heel uitbundig of luguber is het hier ook niet. De film pretendeert gelukkig niet om iets anders te zijn dan een simpele 'B'-thriller, en in die hoedanigheid werkt het goed genoeg.

Een nogal tegenvallende slasher, een soort Halloween-on-a-train. Maar zonder een erg indrukwekkende killer en een stel slappe kills. Alhoewel er nog wel één iemand zijn hoofd verliest. Blijft er weinig over dan natuurlijk Jamie Lee Curtis die met deze film haar status als Scream-Queen nog maar eens bevestigd! En ja, schreeuwen doet ze ... veel! Enige spanning komt er dan nog doordat erop de trein een feest bezig is met gekostumeerde jongeren en de killer zodoende steeds een nieuw vermomming heeft. En David Copperfield mag in de rol van Ken the Magician met wat goocheltrucs de tijdsduur komen oprekken. Door het camerawerk, een aardige tempo in de montage en de aanwezigheid van Curtis is de film te bekijken maar heel veel meer is er ook niet. Dat maken zelf een paar ontbloten borsten niet meer goed!

Een horror op een microbudget!

Tja...een horrorfilm die iets minder dan $150,000 kostte, heeft inderdaad minder goed acteerwerk, camerawerk dat alledaags is en een script dat al vaker en bloederiger is gedaan! De productiewaardes zijn laag maar dat neem niet weg dat het volledig is gemaakt vanuit liefde voor het horrorgenre. De opzet is eenvoudig; twee personages willen rondleidingen gaan geven aan horrorfilmfans op locaties van 's werelds beroemdste horrorfilms. Hiervoor nodige ze vier vrienden uit en naar verloop van tijd willen ze dit uitbreiden naar locaties overzee. Voor de eerste locaties worden de film "Hostel" en "Black Volga (1973)" uitgekozen. Deze laatste film is vrij obscuur, er is geen andere informatie over de film of is misschien zelfs vernietigd. Deze film gaat over onopgeloste ontvoeringen van de KGB in een klein Pools stadje. Het is natuurlijk geen groot mysterie dat ze hiernaartoe reizen en dat deze Russische schurken nog steeds actief zijn! Wel jammer dat er Sterfgevallen buiten het scherm plaats vinden. Misschien iets te weinig horror dus. Echter waren er wel een paar bloedspetters en bloedvlekken hier en daar, en een mes snijdt over een keel. Ondanks het te kort aan budget, probeerde ze het wel! En een pluspunt was het einde want...nou ja, het is niet direct standaard en was... anders! Zeker de film zou baat hebben gehad bij een hoger budget maar zolang je de verwachtingen laag houdt, was het ook een leuke, sympathieke en een goedbedoelde horrorfilm!

Acteur Andrew Stevens moet zich blijkbaar reuze hebben vermaakt in de eerste film (één van de vele low-budget ALIEN-klonen) want drie jaar later schreef, regisseerde en schitterde hij als David,(nu wel eerst bebaard). Als enige overlevende van die eerste mutantaanval gaat hij nu op zoek grondstoffen voor het geneesmiddel en het ondergronds wetenschappelijk Rocky Mountain- laboratorium. Na een liefdesnacht en een scheerbeurt is David al snel klaar om weer de strijd aan te gaan. Het enige verschil tussen beide films is dat Stevens er nu voor kiest om in het eerste gedeelte van de film de weg door de woestijn naar het laboratorium te laten zien. Maar veel elementen uit de eerste komen hier terug; helaas zijn wel minder goed. De creature-effecten zijn lang niet zo effectief. Oké het monster is nog steeds horny en verkracht een vrouw maar de hele film is erg donker. Dus de Lusus (afwijking, speling der natuur) zijn veel minder goed te zien, ook de zwangerschapsbuikje-uitbraak is er niet meer en de mutant make-up fx-ontwerp aan het einde was goofy maar ach, fatsoenlijk. Er was tijdens een paar vrijpartijtjes ook wat topless naakt van twee actrices maar tja... ook daar was het licht uit! Maar het was nog best een vermakelijke B-film.

Oké de film biedt niets origineels, het is eigenlijk ook helemaal niets bijzonders. Het is een door Roger Corman geproduceerde monsterfilm met bloed, goedkope decors en een geïsoleerd complex met veel gangen. Met aan de ene kant een onbeschaamde Alien-kloon / wannabe, maar aan de andere kant ook een te gekke campy 80's en charmante mutant-horror. Het monster zag er eigenlijk nog best behoorlijk uit (hoewel het duidelijk een man is in een pak maar het ziet er wel beter uit dan veel CGI-monsters) In dit soort films wil je toch een monster in het volle licht en niet in de schaduw? Het plot is net zo onzinnig als je zou verwachten en zit vol met plotgaten. (Als de lucht vergif is, waar haalt het lab die dan vandaan?) Ach als de film je trakteert op een bloederige chestburster-scene (in dit geval een zwangerschaps-burster) dan hoor je mij niet echt klagen!

Zeker, ondanks schaarste middelen zijn er soms wat visueel weelderig scenes. Helaas neemt de spanning snel af wanneer de opeenvolging van gebeurtenissen een cyclus van heen en weer lopen tussen de twee ruimteschepen werd. Met deze twee ruimtevaartuigen, de Galliott en de Argos, die een planeet naderen waarvan een noodsignaal komt, begint het verhaal. Een landing, G-krachten en moorddadige bemanningsleden verder zijn ze op de planeet waarna het eindeloos wandelen van plek naar plek is. Onderbroken door een paar leukere scenes zoals bv. de "zombies" (géén vampieren te zien in de ze film) verpakt in cellofaan die weer tevoorschijn komen uit hun graf Ja soms heeft het zeker wat charme door Bava's typisch oog voor productieontwerp, kleur, belichting en ook het wel of niet van invloed zijn op Ridley Scott's Alien. De kapitein en een vrouwelijke officier gaan op verkenning naar een veel ouder neergestort ruimteschip gevuld met gigantische skeletten van een oud buitenaards ras. Dit was mij meestal te traag, hier en daar wel een beetje geamuseerd maar niet veel meer.

Japanse Cyber-Punk-eigenaardigheid. Echter voelde het voor mij als een langgerekte videoclip van één of andere elektro-industrial band. Met een te hoog experimenteel gehalte en veelvuldige achtervolgingen die leken op Benny Hill met ADHD. Meerdere keren moest ik mij eigen dwingen om te blijven kijken. Ondanks de relatief korte speelduur leekt het veel langer te duren, wat natuurlijk nooit een goed teken is. Toch waren er soms ook enkele scènes die ik nog wel kon waarderen. Het blijkt dat dit duidelijk niet aan mij is besteed! Ach, soms moet je eens wat uitproberen, maar met deze film is het mij niet zo goed bevallen.

De misdaadfilms (Krimi's) gebaseerd op het werk van Edgar Wallace en geproduceerd door het Deens/Duitse bedrijf Rialto Film waren in de jaren zestig populair in Duitsland. Het publiek begon echter vanaf 1969 de interesse in de films te verliezen en om kosten te drukken startte men nog vier coproducties met Italiaanse producenten. Deze van film van regisseur Jesus Franco was er daar één van en is tevens de laatste Franco-film met Soledad Miranda. (is hierna om gekomen in een auto-ongeluk in Portugal) Het verhaal lijkt schandalig simpel, in elkaar geflanst uit het korte verhaal The Keepers of the King's Peace; In de Afrikaanse jungle ruziën veel mensen over een mysterieuze steen die onder bepaalde omstandigheden metaal in goud kan veranderen. Tot zover het verhaal, dat zelf Jess Franco blijkbaar uit het oog verloor tijdens het filmen. Het is met name leuk om naar actrice Soledad Miranda te kijken, die regelmatige uit de kleren gaat. In ieder geval slaagt ze er als Jane niet in om iets voor elkaar te krijgen, het grootste deel van haar tijd probeert ze wel kleren aan te trekken. Maar het is al heldhaftig als de vrouwelijke spionne meer dan 5% van haar lichaam kan bedekken. Verder is Horst Tappert te zien, in Nederland ook vooral bekend van de serie Derrick, die nu eens niet de speurneus uithangt in een Krimi...

“As my troubles left me weary of this life, it came to me to commit a murder.”

Een psychologische historisch kostuumdrama. Want dit is geen horrorfilm maar een film over een vrouw die het leven zelf ervaart als horror. Een historische stuk, dat zich afspeelt in Opper-Oostenrijk in 1750, Een tijdperk dat nog ver verwijderd is van Sigmund Freud en zijn theorieën die de wereld meer duiding gaven.

Nadat je, een vrouw iets onbeschrijfelijks ziet doen, gaat de film naar een Oostenrijks gehucht waar een jonge vrouw genaamd Agnes (Anja Plaschg) trouwt met Wolf (David Scheid) Maar haar huwelijk blijkt niet zo gelukkig als verwacht. Wolf is zorgzaam maar afstandelijk en negeert Agnes' emotionele en seksuele behoeften. Een klap voor Agnes, die wanhopig met een baby aan de algemene verwachtingen van de gehechte gemeenschap wilde voldoen.

Agnes voelt zich dus niet op haar plek in deze wereld, heeft symptomen van acedia, melancholie of zwartgalligheid Kortom haar mentale toestand is niet heel erg goed te noemen. Haar gedrag wordt steeds grilliger maar religie leert dat zelfmoord eeuwige verdoemenis betekend. Ze wordt naar de plaatselijke 'kapper' gebracht. Echter de eerdere ontdekking van een lichaam van een tentoongestelde geëxecuteerde vrouw brengt uiteindelijk een oplossing ...

Dit klinkt misschien als een verzonnen folk-horror, maar dat is dit niet! De film is namelijk gebaseerd op het historische onderzoek van Kathy Stuart Die onderzocht de opkomst van een in de zeventiende en achttiende eeuw veel voorkomende nieuwe "misdaad", in het Duitstalige Midden-Europa en Scandinavië. "Zelfmoord bij volmacht" Het karakter van Agnes is gebaseerd op de historische procesverslagen van, Ewa Lizlfellnerin, onthoofd in Opper-Oostenrijk in 1762, en Agnes Catherina Schickin, berecht in Württemberg in 1704. Die na een onfortuinlijke daad, berouw toonde, biechtte, waarna ze eucharistie en een religieuze openbare executie verlossing ontvingen.

Ik twijfel een beetje over de cijferbeoordeling. Het is een meeslepende film die prachtig is geschoten en de acteerprestaties (van vooral Soap&Skin muzikant Anja Plaschg) zijn geweldig, maar het is ook beetje een sleur om doorheen te komen. De film is in een zeer langzaam tempo en laat het dagelijkse boerenleven in de 18e eeuw zien. Meer frustrerend omdat ze het een horror-aanduiding meegegeven en er heel wat tijd overheen gaat voordat er wat gebeurd. Bepaalde scènes zijn schokkend, maar behoren tot de gewoontes van de tijd en bestaan niet voor de schokwaarde. Enfin uiteindelijk overwint de zeer realistische weergave van een tijdperiode en wat voor verschrikkingen de mens voor zichzelf blijkbaar weet te creëren!

Wat tenenkrommend en lachwekkend is deze Texas Chainsaw 3D! Ze willen ons laten geloven dat Leatherface geen bloeddorstige psychopaat is, maar een soort onbegrepen anti-held maar vooral verkeerd begrepen? Misschien het monster van Frankenstein gezien? Daarnaast waren de Sawyers geen moordenaars, maar slachtoffers? Die door toedoen van een lokale lynch-bende, die naar het huis van het monster trekt, tijdens een vuurgevecht de gehele familie uitmoord. Vanaf het begin is de film slaapverwekkend, we volgen een groep van vervelende jongeren die hun tijd verdoen. Met niet meer karaktereigenschappen dan: stoere sporter, de alternatieve rockchick, de sletterige del enz. Stuk voor stuk vertolkt door acteurs die mooier zijn dan dat ze getalenteerd zijn. Dit soort personages laten je volkomen koud. JE hoopt gewoon dat ze snel zullen gaan. En hoe gewelddadiger en wreder dit gebeurt, des te beter. Helaas bevat de film maar relatief weinig gore en des te meer van die voorspelbare schrikmomenten, tevens begeleid door aanzwellende harde muziek. Er rees bij mij zelfs de vraag of de schrijvers en regisseur überhaupt het origineel uit 1974 hadden gezien want afgezien van een paar lichte verwijzingen is er niets terug te zien van die klassieker. Ik heb de film in 2D gekeken maar kon wel duidelijk zien waar de trucjes voor de 3D-techniek zaten ingebouwd. Waarschijnlijk was de ronkende kettingzaag die uit het scherm dreigt te springen het leukste. Want anders moeten het de rondingen van de dames zijn geweest. Altijd natuurlijk wel netjes bedekt! De film is vooral eentonig vermaak dat de verhaallijn uit 1974 wel wil vervolledigen, maar hier verre van in slaagt.

Ach het was oké...voldeed precies aan mijn verwachting. Licht verteerbare popcorn horror. De meeste scènes waren ook van het type 'ik heb het eerder gezien'. Inclusief Jaws en The Shining. De moorden waren wel oké Ze kwamen tenminste met bloed (wat misschien al heel wat was en natuurlijk al meer dan de horrorklassieker uit 1974) maar ze waren vaak ook maar halfslachtig in beeld en regelmatig met CGI. Het slachtvee zijn enkele van de slecht spelende en irritante personages die ik in jaren in een slasher-film heb gezien. Met Sarah Yarkin had ikzelf enorme pech! En dan is er nog Sally Hardesty...in 2014 overleed helaas Marilyn Burns, dus in plaats daarvan krijgen we Olwen Fouéré in die rol. Dit ​​personage in de film schrijven was echt volkomen zinloos en nogal gênant om te zien. Mark Burnham's Leatherface daarentegen is soms behoorlijk intimiderend en het is waarschijnlijk de beste versie die we van het personage hebben gehad sinds de remake van 2003 Een echte Texas Chainsaw Massacre -sfeer hang er niet in deze film. De film was degelijk maar ook onopvallend en het leek net alsof Leatherface verdwaald was of zich had vergist van filmset, maar het was tot op zekere hoogte ook best plezierig.

You can choose between sex or the saw, what sex is, euh.. nobody knows, but the saw, the saw is family'

Er worden een paar opvallende dingen duidelijk naar het zien van dit vervolg van regisseur Tobe Hoopers eigen succesfilm. Ten eerste grossiert de film veelvuldig met oneliners . En dan van het grappig bedoelde humoristische soort. "Bedoeld" want meest van de tijd slaat het nogal de plank mis. Daarnaast zijn de kettingzaag-moorden van Leatherface gereduceerd zijn tot één kill. waarbij verder blijkt dat alle andere personages stuk voor stuk behendiger met de kettingzaag overweg kunnen, dan Leatherface. Enigszins positief was het nog wel dat er expliciete bloederige taferelen te zien waren. Al zijn ze zodanig in beeld gebracht dat er van effectieve horror haast geen sprake is. Door deze gekozen weg, gaat van de krankzinnige en moordende familie nog maar weinig dreiging uit. Ook het gegil van scream-girl en radio-dj Strech wekte alleen maar irritatie op. En dan is er nog Dennis Hopper als een mallotige ex-Texas Ranger Lefty die maar aan één ding denkt: wraak nemen op de krankzinnige kannibalen-familie uit Texas. Hij zat in de film maar kwam ook helemaal niet uit de verf. Hij werd pas in het tweede gedeelte wat meer noemenswaardig. Wanneer hij de hoofdrol speelt in de climax, echter ook hier draait de humoristische inslag effectieve horror de nek om. De vormgeving van de "woning" van de kanibalen-familie is dan wel erg mooi gemaakt. (Rob Zombie heeft er zeker inspiratie bij gevonden) Even aardig luchtig griezelen is er bij tijd en wijle nog wel bij, echter ontbeert het de film aan de spanning. Het is te bekijken maar verder wel een teleurstelling.

Drie jaar na de remake van de horrorklassieker uit 1974 volgde er een prequel. Even duister als de remake over de gedegenereerde familie Hewitt. Echter is de ontstaansgeschiedenis nogal nihil. We zien in het jaar 1939 in een vleesfabriek de geboorte (aardige smeerboel) van Leatherface. De baby wordt gedumpt en een liefhebbende redneck-vrouw vind hem op in het gezin. Helaas komt film niet verder dan dat onze kettingzagende vriend een moeilijke jeugd heeft gehad. Waarna er algauw wordt overgeschakeld naar de bekende formule. En met die bloederige scènes scoort de film wel goede punten. Want we zien wel gruwelijke scenes waar mensen in stukken worden gehakt of gevild. Doordat het veel van hetzelfde toont, is geen film die het genre op zijn grondvesten zal doen trillen, maar als een vermakelijk horrorspektakel, is zeker wel geslaagd.

Opvallende Japanse fantasie-film. Het is gebaseerd op werk uit het begin van de jaren 70 van Osamu Tezuka (o.a. Astro Boy, Blackjack en Kimba the White Lion) Een manga-naar-film-aanpassing dus met een prikkelende erotische inhoud (er is zelfs necrofilie) en speelt met het occulte en het bovennatuurlijke. Het vertelt het verhaal van de beroemde auteur, Yosuke Mikura wiens leven op zijn kop wordt gezet door het mysterieuze meisje Barbara (Fumi Nikaido) en zodoende in erotische en bizarre situaties terechtkomt. Natuurlijk bij een manga-verfilming is er geen gewone romance, zo er is; zwarte magie, een bloed-eed, aan de schoonmoeder in spe die rechtstreeks uit de Griekse mythologie lijkt te komen, een vreemde sekte en mannequins en honden veranderen in mooie wellustige vrouwen. De film zit verder vol met intense kleuren, sterk decorontwerp en verlichting die bij film-noir past en een aparte onstuimige jazzscore. Plus bezit het voordeel dat de cinematografie in handen was van niemand minder dan Christopher Doyle (bekend van o.a. films als Hero, 2046 of van Sant's Psycho) Tenslotte was de film een enigszins vreemde maar plezierige!

Oké het plot was kort; een vrouw wordt op een dag wakker en merkt dat haar vlees begint te rotten ... Maar om dan de film maar onnodig lang te rekken en veel cameratijd besteden aan het focussen op alledaagse activiteiten, ontbijten, tanden poetsen, in de koelkast kijken, post verzamelen, piesen op het toilet enz ... Ook veel scenes waar de belangrijkste twee personages regelmatig bloot rondlopen. Het naakt wordt ook direct vanaf het begin van de film al voorgeschoteld. Echter die scenes; waarin de borsten en schaamhaar van deze getatoeëerde chick, te zien zijn, voegen net zoveel bij als wanneer ze spullen uit de kast haalt om een paar minuten te gaan kleien. Af en toe worden deze dagelijkse beslommeringen onderbroken door wat modern montagewerk. Maar dan...wordt het opeens wel interessant, dat is wanneer de praktische effecten zijn intrede doen en die zijn meer dan behoorlijk! Grafisch en grotesk! Het hoogtepunt van de ontbinding van de vrouw wordt gerealiseerd door gave stop-motion beelden. Het is dan ook jammer dat de verhaallijn, personages en al de rest behoorlijk eentonig waren.