Opinions

Een co-dependent persoon is iemand die zijn eigen gevoelens en behoeften afhankelijk maakt van die van een ander, wat leidt tot ongezonde afhankelijkheid in relaties. Co-dependentie ontstaat door trauma en ja hoor daar is ie weer...de horror is een metafoor en tata... de eerste twee derde van de film zit je regelmatig te kijken naar relatiedynamiek. De elementen van body horror zijn te ondergeschikt aan niet al te interessant relatiedrama. Waarom trouwens die openingsscène? Beginnen met die soort van "The Thing" -rip-off, gaat ten kosten van de verdere spanning en als er broodmes wordt gebruikt wil ik dat ook zien'! De finale is ook niet zo heel spectaculair, als gehoopt. Geen slechte gemaakte film, maar als horror te middelmatig en de enthousiaste lof die deze film krijg, snap ik dan ook niet zo goed. (als wel vaker) Het voelt meer dat dit een horrorfilm was voor mensen die eigenlijk niet zo houden van (of niet durven te kijken naar) horror.

Ruim 30 jaar maakt regisseur Aki Kaurismäki al films, toch is dit de eerste die ik van hem ziet. Deze eerste film was best een redelijke film die vooral opvalt door mooie beelden die soms lijken op schilderijen en een soort slapstick-scenes waar regisseur schijnbaar patent op heeft. We zien twee verhaal-lijnen die uiteindelijk samenkomen. De eerste verhaal-lijn handelt over de Finse zakenman-op-leeftijd Wikström die zijn vrouw verlaat, de inboedel van zijn kledingzaak verkoopt, en uiteindelijk met de opbrengst van een potje illegaal poker een restaurant koopt, inclusief personeel. De andere gaat over de Syrische jongeman Khaled, wiens huis in Aleppo verwoest is, en die na een lange tocht door Europa per toeval in Helsinki belandt. Dit alles is verpakt met veel melancholie. Doordat Khaled van Syrische afkomst was, mag het duidelijk zijn dat de film veelal over de problematiek van de vluchtelingencrisis ging. Toendertijd was er het schrijnende probleem van de enorme toestroom van vluchtelingen en de houding van de voormalige Oost-bloklanden en Turkije. Dit werd verwoord door Khaled in een interview-gesprek voor de behandeling van zijn asielaanvraag. Echter het verblijf in het asielzoekerscentrum stond nogal veraf van de werkelijkheid.(in ieder geval met Nederland) Het leek er vooral op alsof iemand iets liet zien zoals hij dacht dat het zo werkt. Dit lag meer aan mij want voor werk kom ik wel eens op zo'n AZC. Enfin, het is nog wel kundig gemaakte film, die naar het einde toe zelfs neigt naar een vertederende tragikomedie.

Aardige eenvoudige actie- thriller. De vaart zit er van het begin best goed in. Met een dochter die is ontvoerd en de afhandeling erna is het een soort kruising tussen ‘Taken’ en ‘Man on Fire’ Géén al te origineel plot, wat ik ook niet had verwacht. Het wie-en-hoe in het plot was zelfs niet eens heel moeilijk te doorgronden. Maar er is ruimte voor lekkere uitbarstingen van actie die onderhoudend worden geënsceneerd. De film bevat ook een paar mooi geënsceneerde achtervolgingen, waarvan één een vlotte autoachtervolging is. Nicholas Cage doet wat hij altijd doet Continuum-& The Man in the High Castle actrice Rachel Nichols krijgt niet veel schermtijd, maar ze speelt haar rol verder prima. De film scoort op bruut geweld een dikke voldoende. Ik heb mij in ieder geval dan ook prima vermaakt.

Zuid-Afrikaanse horrorfilm die je kennis laat maken met Busi (Petronella Tshuma), een vrouw die begint als schoonmaakster in een ziekenhuis in Johannesburg. Ze treft een jong meisje in het ziekenhuis dat gelooft dat ze wordt achtervolgd door een bovennatuurlijk kwaad...een Tokoloshe uit de Afrikaanse folklore, meer bepaald de Zoeloecultuur. Het wezen zijn enige motivatie is plezier en pleegt hiervoor kwade dingen, vooral tegenover kinderen. Ondanks dat er in de film meerdere elementen zijn van ‘je heb het allemaal al eerder gezien’ was het wel sfeervol, griezelig, doordacht en verrassend goed. Een donker en grimmig verhaal waar men wat traumatische verleden perikelen van de hoofdpersonage en wat subtekst over de problemen van het land zelf, toegevoegd. De effectieve belichting en cinematografie, het acteerwerk en de locatie waren zeer goed, heb weleens Afrikaanse films gezien waar het allemaal veel minder was!

Alphaville een Duitse synthpop/-rockband zong het op hun debuutsingle uit 1984 al over het fenomeen dat Westerse bands in hun eigen regio minder succes hadden, soms in Japan supersterren waren. Deze film hsandelt eigenlijk over datzelfde en kende destijds wat succes in Cannes maar vanwege failliete distributeurs, is verder nooit wat geworden. Enfin dat was toen en nu zin we 37 jaar later en is het meer een perfecte tijdcapsule of iets wat stamt uit een lang vervlogen tijd. Toch heeft het een bepaalde eenvoudige charme. Het is een soms amusant, maar onbeduidend verhaal over wat er gebeurt wanneer als een geblondeerde Amerikaanse zangeres genaamd Wendy afreist naar Japan en de Japanse rockster Hiro ontmoet. Een groot deel van film bestaat uit karaoke en muzikale optredens, en die liedjes zijn niet van het beste soort. Het is vooral het optreden van Carrie Hamilton die op zoek is naar roem in een wereld van botsende culturen die van dit prettige kijkervaring maken. Carrie Hamilton stierf helaas in 2002 op 38-jarige leeftijd.

Wat een fijne bizarre hiphop musical over Yakuza-gang's in Tokyo volgepropt met seks en kung-fu actie. Nadat de verschillende gang's en karakters met heerlijk boom-bap rap zijn geïntroduceerd neemt de film iets gas terug maar krijgen we daarvoor in de plaats wat meer gekte. Een echt verhaal moet je bij deze film trouwens niet zoeken want die is tussen alle visuele en gekke scenes in waarschijnlijk kwijtgeraakt. Echter is dat in zijn geheel niet erg! Je krijgt er genoeg voor terug! De muziek waar het in deze film toch vooral om draait is zeer goed. Pompende beats en rappers met ieder een eigen stem en stijl. Die Japanse flow was zeer aangenaam en ik vond het veel diverser dan de Amerikaanse Hiphop van heden ten dage.(uitzonderingen daargelaten) Alsof de leerlingen van de KRS-One- hiphopschool, Japans zijn geweest! Nu spreek ik de Japanse taal niet en was afhankelijk van de Engelse ondertiteling, echter om een sluitend verhaal te maken werd die niet altijd goed in rijm vertaald en vermoedelijk was het soms ook meer een interpretatie. Maar tjonge wat is dit een heerlijke mengeling van genres! Prachtig!

......Na het zien van deze compleet geflipte, actie/horror-film val je even stil. Regisseur Yoshihiro Nishimura gaat in de overtreffende trap volledig over de top. Met veel, heel veel mutilaties, bloed-fonteinen en groteske monsters. Echter met diepe wortels in de populaire Japanse cultuur. De politiemacht van Tokio is geprivatiseerd en heeft zijn handen vol aan een nieuw soort mutanten "Engineer" genaamd. Aan superagente Ruka (Eihi Shiina, Ôdishon) de taak om deze monsterlijke wezens een kopje kleiner te maken. Wat volgt is een kleine twee uur gore, onsmakelijkheden en liters maar dan ook liters aan bloed. Hoe deze groteske actie eruit ziet kan wel wat vergeleken worden met de populaire manga/Hentai strips. Maar denk aan; alsof Braindead (1992) wordt gecombineerd met Lik Wong (1991) en dan met nog meer kolderieke horror en geflipte ADHD-acties. Heel veel meer kan je ook niet zeggen over een film als deze? Het kan de lol alleen maar bederven. Een film als deze vergeet je hoe dan ook nooit meer…

Van jongs af aan krijg je mee dat je voorzichtig moet zijn met mensen die je niet kent en voor al niet mee mag gaan! Daarom zijn privépersonen die voor Uber, taxi spelen maar een raar iets. Uiteraard spelen horrorfilms op deze angsten in! Dus als Cami (Jordan Hayes) bij de onaangenaam chauffeur, Spencer (Max Topplin) instapt, kan de kijker zijn motieven in twijfel trekken. De film neemt echter ook een andere wending zodra er een boeman opduikt. Wat volgt is een prima verontrustende genre-mashup ('Blair Witch'-bos, 'Poltergeist 'tv's en een heel stel andere waar hebben we eerder gezien momenten) om het publiek aangenaam uit balans te brengen. Maar geen slasher-film-perikelen waar er een 'Toll Man' in huishoudt. Er zijn zelfs niet al te veel shockscènes of nauwelijks bloed. Toch maken de bovennatuurlijke momenten zeker in het eerste uur of zo dat je fijn in de spanning raakt ondergedompeld. Hierbij helpt natuurlijk de goede sfeer en het prima acteerwerk van beide hoofdrolspelers. Wel had er wat meer aan het script mogen worden gewerkt zodat het einde iets doeltreffender was geweest en het was geweldig geweest als de mythologie van de Toll-man iets meer gedetailleerder werd onderzocht.

Tja wat kan je verwachten van een Tom en Jerry "live-action" film? De meeste van die animatie-ontmoet-realiteitfilms zijn nogal standaard, formule-werk en dat is hier niet veel anders! Een wanhopige poging om van Tom en Jerry het enige te maken dat ze nooit waren: cool. Je krijg dus 100 minuten oubollige slapstick-komedie die zijn best doet om een ​​zwak plot te ondersteunen.

Het belangrijkste van de film is dat elk dier wat je ziet is getekend. Over het algemeen zag die animatie er nog redelijk goed uit. De dynamiek tussen de menselijke acteurs is slecht, zelfs saai. Chloë Grace Moretz kwam er ondanks het woke-isme nog het beste vanaf en was nog ietwat geloofwaardig en sympathiek.(maar nog steeds niet heel goed)

Het is moeilijk te beweren dat een film met hondenscheten en poep grappig was, een lachje veroorzaken doet de film dan ook niet (al geldt natuurlijk ook al jaren voor degene die opgroeide met de tekenfilms) Alhoewel de jongste natuurlijk daar misschien nog wel om kunnen gniffelen! En dat is denk ik ook wat deze film probeert te doen! Door grappen die verwijzen naar Drake, T.I. en TikTok, proberen ze Tom & Jerry krampachtig hip en cool te maken voor volgende generaties.

De soundtrack was nog één van de weinige dingen die nog enigszins fris overkwam. Al was het duidelijk gekozen door iemand die dacht; "laten we hip eens doen!" (veel van de muziek kwam uit de jaren '90 en '00 en was niet echt nieuw meer te noemen) Toch is het wel één van het weinige waar niet zo heel veel mis mee was! Stel je voor... dat men daar ook had gekozen voor van die bejaarde top 2000 popmuziek? De film had dan voor niemand meer te pruimen geweest! Goed kan je dit absoluut niet noemen maar het biedt voor jongere en wie niet veel films heeft gezien niets minder dan standaard-vermaak!

Tussen 1990 en 2002 waren verfilmingen van boeken van Tom Clancy over CIA-agent Jack Ryan populair. Bekende namen als Alec Baldwin, Harrison Ford, Ben Affleck speelde hem al eens. In 2014 werden ze opgevolgd door Chris Pine én tot op heden is John Krasinski, in de Amazon Prime tv-serie (2018) te zien. In twee van die films vervulde voormalig marinier John 'Clark' Kelly al eens een bijrol.( gespeeld door Willem Dafoe en Liev Schreiber)

Tja en in 2021 stapt Michael B. Jordan (Erik Killmonger in Black Panther) in de rol van die John 'Clark' Kelly met een eigen film. Nu zijn Tom Clancy's films nooit al te complexe spionageverhalen waarbij goede actie en Koude Oorlog politieke intriges aardig evenredig waren. Echter in dit oorsprongsverhaal draait alles om actie. Wraak is Clarks enige drijfveer bij zijn klopjacht op een stel Russische paramilitairen en hun onbekende opdrachtgever.

Heel slecht was het allemaal niet, de vechtscènes zijn prima in orde en de visuele effecten vallen ook niet tegen. Ook zijn er rollen voor Jodie Turner Smith, Guy Pearce en Jamie Bell. Maar verder is er ook niet veel meer te vertellen. Het blijft vakkundig maar ook een beetje te voorspelbaar. De film bevat ook nog een scène na de aftiteling voor een Rainbow Six-vervolg, (van de populaire videogames). Wat doet vermoeden dat Amazon hier duidelijk verder mee wil gaan en er een franchise van wil maken voor hun streaming-site!

“Man need not kneel before the angels nor lie in death forever but for the weakness of his feeble will.”

Genre-cinema uit de jaren zestig werd veelal gedomineerd door het Gothic-Kostuum Horror-Drama, en dan met name de Britse Hammer-horrorfilms en de Edgar Allan Poe-bewerkingen van met name Roger Corman. Heden ten dage zal 'The Tomb of Ligeia' horror-fans niet echt schrik meer aanjagen maar prima acteerwerk, prachtige locatie en een sterk verhaal maken dit meer dan goed. Dit is een fantastisch uitziende film. De film bezit daarnaast zo'n beetje alle goede voorwaarden om er goede Poe-bewerking van te maken; een kasteel/ruïne, een brand, een mooie dame(of twee), een onsterfelijk lijk en Vincent Price die waanzinnig is van schuld. En O ja het is Poe dus natuurlijk ook een zwarte kat. Deze kat heeft een grote rol in de film maar hoort niet bij dit verhaal, waarover het algemeen wel de meeste elementen uit het verhaal in zitten. Of de "The Conqueror Worm" die onderdeel uit maakt van het verhaal, ook in de film zat weet ik niet, ik heb er eigenlijk niet goed opgelet. Naast Price is ook de mooie Elizabeth Shepherd te zien in de dubbelrol van de knappe en intelligente raven-harige Ligeia en de blond-harig dame met blauwe ogen Lady Rowena Trevanion, van Tremaine. Kijkers met een zwak voor dieren zullen wat moeite kunnen ondervinden doordat er beelden zijn van de vossenjacht en geweld tegen de zwarte kat. Verder is dit een wederom een zeer fijne Poe-verfilming. Het complexe verhaal is fascinerend en Roger Corman slaagde erin om het feit dat er eigenlijk maar weinig echt gebeurt(behalve op het einde), goed te camoufleren.

De nieuwe Lara is kwetsbaarder, minder sexy, maar veel geloofwaardiger dan de vorige. Alicia Vikander maakt van Lara meer een mens, oogt minder plastic en vooral ook minder topzwaar dan haar voorgangster. Trouw aan de Tomb Raider-games biedt het Engelstalige debuut van de Noorse regisseur Roar Uthaug vooral volop avontuurlijke actie. Die actie is degelijk maar helaas zijn boobytraps in de tempel niet heel vindingrijk en moeten we er erg lang op wachten. De film toont niet veel meer dan de uit andere films (Indiana Jones, National Treasure) geleende vallen. Desondanks is Tomb Raider over het algemeen makkelijk verteerbaar. Als het gaat om video-game films, is deze Tomb Raider absoluut een bovengemiddeld exemplaar en uit de slotbeelden blijkt dat een vervolg onvermijdelijk is.

Japanse versie van het verhaal van H.G. Wells en erg schatplichtig aan de Universal Monster-film van James Whale. Het plot is nogal kronkelig en verwarrend; Er zijn twee assistenten van Dr. Nakazato die werken aan een formule om onzichtbaar te worden...en rivaliseren om het hart van de dochter van de dokter Blijkt dat de Doc ook succesvol aan een drankje heeft gewerkt... met een vervelende bijwerking: het proefpersoon wordt gewelddadig. Bovendien spelen er criminele belangen. Het werd zo een enigszins ingewikkeld en onsamenhangende misdaadfilm. Een film die het vooral moet hebben van de leuke special effecten. Een goed geënsceneerde scène toont een politieachtervolging met een scooter. Niet gek want deze zijn gemaakt door Eiji Tsuburaya, die vijf/zes jaar later beroemd zal worden door zijn werk voor de eerste Godzilla.

De film wordt met enige regelmaat onderbroken door een man die schrijft en eigenlijk dit verhaal verteld. Dit is (denk ik) de Griekse historicus- geschiedschrijver Herodotus die van de uiteenlopende verhalen over de dood van Cyrus II de Grote, heerser over het Perzische Rijk dat over Tomyris het meest waarschijnlijke vond. En het is waarschijnlijk ook de meest betrouwbare bron. De film duurde oorspronkelijk blijkbaar meer dan drie uur, maar is voor deze release ingekort tot een relatief korte 155 minuten.

Deze film vertelt het verhaal over Tomiris, een prinses en later koningin die in de zesde eeuw voor Christus leefde in Centraal-Azië. Vanaf haar geboorte bij de Massageten, via een jonge wees die nadat haar vader was verraden en vermoord moest vluchten. Haar tienerjaren in ballingschap bij de Sarmaten doorbracht. Uiteindelijk de nomadenvolkeren verenigend, Wraak neemt op de verraders en na de dood van haar echtgenoot, onvermijdelijk met een bedreiging in de vorm van de Perzische keizer Cyrus krijg te maken.

De cinematografie is uitstekend, al zijn de steppe-landschappen daar mede voor verantwoordelijk! De actiescènes zijn goed geënsceneerd, bruut en bloederig en eveneens goed gedoseerd tussen de beelden van het leven, politiek en relaties van de ruitervolken. Er zijn enkele luchtopnames van vermoedelijk CGI en misschien is hier en daar er ook wat ter ondersteuning/ verbetering van de film maar het is zeker niet veel. Almira Tursyn levert sterke acteerprestaties. Kortom een zeer vermakelijke Kazachse film over een sterke koningin.

“I am meant to do something special with my life,”

Regisseur Chris McKay steekt hiermee regisseur Roland Emmerich naar de kroon! Met een typische jaren 90' Sciencefiction-rampenfilm....Ach help... in het jaar 2051bedreigen buitenaardse wezens de mensheid met uitsterven! Tja... en dan lijf je hedendaagse mensen zonder enige voorkennis van wapens of oorlog in om als kanonnenvoer in die toekomstige oorlog te vechten. En over de tijd-paradox doe ik niet eens moeilijk! Onder hen is Chris Pratt als Dan Forester, een natuurkundeleraar van de middelbare school en een Irak-oorlogsveteraan. Wat betreft de buitenaardse tentakelmonsters (White Spikes), met tanden die kogels absorberen tenzij ze uit het wapen van de hoofdpersonage komen en constant hoge gillende geluiden maken, is de film al bijna een uur onderweg voordat je deze ziet. Knap dat ze ook nog even de klimaatverandering erin weten te schrijven! Om 140 minuten vol te maken gaat er veel tijd naar familie-snotter-drama; Onopgeloste vader-zoonkwestie, jonge dochter en vrouw willen niet dat hij gaat, en vader en dochter in de toekomst problemen en uiteraard het dramatische "Nee!" in slow motion... Het spelen van een vader uit een buitenwijk die worstelt om zijn gezin (en de hele mensheid) te redden, is niet Pratts sterke punt. Een overenthousiaste score en inwisselbare personages (waaronder natuurlijk één die humoristisch moet zijn) maken de film ook niet echt beter! Met 200 miljoen dollar is de film natuurlijk visueel niet zo heel slecht, de speciale effecten best goed maar door overdreven drama weinig originaliteit of creativiteit weet het niet eens een vermakelijke popcornkraker te worden!

De film begint met Clooney die in de camera praat. Dit werkt erg slecht en is zeer verwarrend. Zo erg dat het de hele film niet meer goed komt. Alles blijft vaag en rommelig. B.v. Wanneer de clip/button als eerst wordt gebruikt zien we dat virtueel en werkelijkheid gelijk zijn. Maar later is dit niet meer! Dit vond ik zo vreemd!! Niet dat het allemaal nu zo heel slecht is! Nee, er valt wel zeker ook te genieten. Zoals de futurische stad ( wat gedeeltelijk dus Valencia blijkt te zijn)En als de robots binnenvallen bij het huis van Clooney En dan het einde dit was wel een heel erg zoetsappig Disney gebeuren. Oke, de film moest goed aflopen maar dit einde is te....!
Kortom prachtig vormgeven, heerlijk cast maar een slecht uitgewerkt verhaal met een boodschap en met rommelig scene`s

Het eerste wat me opvalt aan deze vierde film van Hayao Miyazaki is dat ondanks de hoge aaibaarheidsfactor er nergens in de voor de hand liggende valkuilen en clichés wordt getrapt. Er is geen spoortje vals sentiment te bespeuren in de film en de bosgeesten behouden hun mysterie. En dat is zeer knap met een verhaal wat toch alles in zich had om over het randje van sentimentaliteit te vallen. Het verhaal begint er mee dat de tienjarige Satsuki en haar jongere zusje Mei verhuizen met hun vader naar het platteland, terwijl hun moeder in het ziekenhuis moet herstellen van een ziekte. Het betreden van dat nieuwe huis is natuurlijk spannend voor kinderen en deze film laat deze grote gebeurtenis dan ook zien vanuit hun oogpunt. De nieuwe plekjes in het huis bekijken is een ontdekkingsreis, net zoals de omgeving om het huis heen. Daarbij zorgen de geesten die rond het huis wonen voor vertederende situaties. Totoro, een groot, goedaardig knuffeldier en een grote wollige kat die dienst doet als bus vertonen zich alleen aan kinderogen. Wat een simpele maar doeltreffende metafoor voor de kinderlijke fantasie is. Visueel is de film een wonderbaarlijke wereld van detaillering. Je voelt je weer kind bij het zien van de film. En dat oog voor detail is fantastisch! Het lijkt alsof het geen enkele moeite kost om bewegen van blaadjes of het in een paar seconden laten groeien van een boom te tekenen. De scène waarin Satsuki en Mei 's avonds onder een paraplu bij de bushalte staan te wachten op de bus die hun vader thuis zal brengen en daar onverwacht gezelschap krijgen van Totoro, behoort tot één van de mooiste van de film. En laat duidelijk Miyazki's genialiteit zien, de bizarre wereld waar avontuur en gevaar de klok slaan, komt hij juist met kleine, intieme en meest alledaagse details - zoals wanneer Satsuki de in slaap vallende Mei op haar schouders hijst - en dat weet de grootste ontroering te wekken. De films van Miyazki werken (bijna) verslavend.

Werkelijk Baby Boomers versus millennials? Laat ik zeggen dat de film op zijn zachtst gezegd een teleurstelling is. Regisseur Richard Bates Jr. kan zo veel beter! Al is de film wel even inconsistent als de regisseurs carrière. Potentieel voor satire was er misschien maar dit is gewoon niet slim, grappig of eng (op welke van de drie Bates wilde inzetten is niet duidelijk) Oké er is de poging van sociaal commentaar op een generatieconflict maar dit is tot de nok toe gevuld met oppervlakkige kritiek en de meest voor de hand liggende grappen. Tja...Harvey doorbreekt de vierde muur en Olive vertoont egoïstische gedrag maar het werkt het gewoon niet! En er is het gebrek aan actie. Gelukkig toont Bates nog wel steeds talent als regisseur. Maar hier is het resultaat helaas, een best wel saaie film met hier en daar een lichtpuntje (andere seriemoordenaar)

Aan de start van de film had ik het gevoel dat dit een goede en mooi gemaakte horror ging worden. Echter hoe ver zat ik er naast toen de film verder ging met twee meiden en twee jongens die op weg waren naar de plaats van handelen. Nu zag 'Tonight She Comes' er dus niet heel slecht uit maar zodra de cliché personages in beeld kwamen ging het dus mis. Ze hadden verschrikkelijke dialogen die vooral bedoeld waren voor een komische noot maar nu de karakters saai en veel minder overtuigend maken. Hierdoor hangt er ook rond de hele film een aura van goedkoop, iets wat ook te zien is in het bloed en/of de gore, er is daarvan genoeg maar alles ziet er te makkelijk en goedkoop uit. Als laatste wil de regisseur teveel genres (o.a: slasher,gekke familie, bezetenheid en zombie) in één film combineren waardoor de film als geheel doodslaat en daarom nog maar weinig in zich heeft om te griezelen. Laat ik maar positief sluiten door te melden dat de synthesizer soundtrack van Wojciech Golczewski (We Are Still Here, Late Phases, Beyond the Gates) wel erg goed was. Iets wat ze zelfs ook was opgevallen aangezien aan het begin van de film de melding kwam dat de film zo luid mogelijk moest worden afgespeeld. Jammer want potentie had het zeker!

Wow...Tjonge wat een film! Maar ik vraag me af; Wat is dat toch met films waar je domweg de seriemoordenaar volgt en de impact ervan! In 1980 deed Frank het in Maniac. In 1983 was er K uit Angst. In 1986 volgde Henry In 2018 hadden we Jack, blijkt dat er tussen die twee laatste ook nog Tony was! Op het eerste gezicht ziet deze man er erg introvert en nogal onhandig uit als het gaat om de omgang met mensen.

Werkeloos en levend aan de rand van de samenleving, brengt hij zijn tijd door met rondlopen in London en het kijken van eighties-actiefilms op VHS-videobanden. Tony wil een vriend, iemand om mee te praten, iemand die van hem zal houden en voor hem zal zorgen maar ook een sociopaat, een emotioneel onstabiel persoon die handelt op basis van impulsen, die ook niet van plan is een ander mens of een dier kwaad te doen.

Er zijn duidelijke parallellen te trekken tussen Tony en Dennis Nilson, de seriemoordenaar die van 1978 tot en met 1983 op een groot aantal mannen aasde en doodde. Wanneer hij klaar was met een stoffelijk overschot, sneed hij het in stukken. De overblijfselen verbrandde hij, spoelde hij door het toilet of liet hij achter als voedsel voor dieren in het bos.

De film is eigenlijk meer een een situatieschets, er is geen echt 'verhaal' over de persoon Tony. Hij het moorden en de rest van zijn leven zijn gewoon. Daarnaast is de film opgenomen met een handcamera, en zijn de dialogen geïmproviseerd. Misschien is dat ontbreken van een duidelijke verhaallijn wel ook juist hetgeen dat de film intrigerend en verontrustend maakt en waardoor de creepy sfeer mogelijk nog beter over komt.

Op het gebied van gruwelheden houd de film zich misschien enigszins in er worden de moorden in beeld worden gebracht maar het is niet de grofheid van de moorden zelf, maar juist het ‘gewone’ eraan en Tony die nonchalant rondloopt met tasje en weggooit wat dit een goede horror maakt!

Op poster staat; een film van Stephen J. Cannell Wie...? Tja een naam die je niet gauw herkent. Ik heb het ook maar even opgezocht! En wat blijkt? Hij is een bekende in de wereld van televisie. Hij is de maker van het populaire series als; A-Team, 21 Jump Street, Riptide en The Rockford Files enz. Ja als maker van hit tv-series deed hij het niet slecht maar dat maakt hem echter geen goede maker van horrorfilms.

De regie was in handen van Chuck Bowman, die voornamelijk aan televisieprogramma's heeft gewerkt en dat is goed te zien aangezien deze aanvoelt als een film geproduceerd door het Syfy-kanaal. Een film die door een nog best ruim budget, aardige productiewaarden bezat! Het acteerwerk was eveneens van tv-competentie! Maar dat verandert niets aan het feit dat er hier vrijwel niets is dat de aandacht van de kijker vasthoudt.

De film ploetert regelmatig doelloos voort zonder dat er echt interessante dingen aan de hand zijn. Zoals de twee personages die s avonds opeens een gesprek voeren over duiven? Een buurvrouw die besluit om heel slim zich helemaal in het zwart te kleden en rond te sluipen als een inbreker - waarom? Tja het was een halfslachtige poging om het plot verder te helpen! Oh, en er zijn meer scènes met twee boerenkinkels, dan dat de tandenfee zich laat zien. Gevalletje opvulling ? Laat ik maar over het belachelijke zinloze 'filosofisch' gesprek van de rockster en Star zwijgen!

En wacht even, waarom vermoordt deze tandenfee-moordenaar willekeurige mensen? De film verklaarde toch dat ze achter kinderen aanging die hun laatste tand verloren? Waarom laat je anders kindergeesten zien? Ahum...echt het achtergrondverhaal gaan ondermijnen om er een voorspelbare (er staat een kapotte houtversnipperaar in de schuur, ojee wat zal daarmee gaangebeuren?) slasher van te maken? Dat is een gevalletje van besluiteloosheid? Zou de oude heks niet een soort van magische krachten moeten hebben of zoiets in plaats van gewoon een Jason Voorhees te worden?

De special effecten zijn matig maar gek genoeg waren die voor een film als dit enigszins te bloederig en seksuele getint! En opeens net voor de climax kreeg je ook een paar ontblote borsten! Tja daardoor weet de film niet de laagste rating te scoren. Er zij ergere films maar het faalt absoluut als goede horrorfilm. Een slecht voorspelbaar script met een overvloed aan overbodige elementen maken dat deze film vooral handig is als je om wat achtergrondlawaai verlegen zit!

De film speelt zich af in 1962, in het midden van de Koude Oorlog. Als een Russische geleerde met zijn gezin overloopt naar het westen, verstrekt hij natuurlijk gegevens aan de Amerikanen. Een van die geheimen draagt de codenaam: "Topaz" Hierna gaat de film tot het laatste half uur niet meer over dat mysterieuze verbond 'Topaz'. Gek want de film draagt wel die titel. We zien de Amerikaanse geheimagent Nordstrom (Forsythe) en zijn Franse collega Deveraux (Stafford) samenwerken in het onderzoek naar inmenging van de Sovjet-Unie in Cubaanse aangelegenheden. We volgen het verhaal via Kopenhagen naar Washington en via Havana naar Parijs, en overal gebeurt wel iets spannends. Het verhaal lijkt een beetje op een spannend jongensboek.

Hitchcock was 70 toen de film werd gedraaid, en niet in goede gezondheid. Om hem te sparen, werden veel locaties in de Universal studios nagebouwd. Iets wat ook direct het eerste manco was. Je waant je namelijk vaker in de jaren vijftig dan in de jaren zestig. En dan is er het slot, of liever: het gebrek aan een passende slotscène. Dit doet nogal afbreuk aan de film.

Voor Hitchcock-begrippen is dit misschien een beetje teleurstellend. Maar er zijn wel een paar pracht van scenes te zien die misschien wel tot het beste horen wat Hithcock in het laatste deel van zijn carrière afleverde. Zo zijn er een paar ‘stille’ scènes, doelbewust opgenomen zonder dialoog en de mooiste is toch wel de dood van Deveraux’s maîtresse, gefilmd met een hoge camera, waarbij de paarse jurk onder haar uitwaaiert als een plas bloed. Deze scenes maken dat film zeker nog het bekijken waard is!

Deze film werd niet gedraaid in de grote zalen omdat niemand hier het lef voor had. De vertoningen gebeurden dus in achteraf-bioscopen na de reguliere openingstijden. Wonderlijk genoeg zat de bioscoop bij elke voorstelling propvol Dit kreeg natuurlijk navolging en zo is de term "middernachtfilm" ontstaan. Met het werk van regisseur Alejandro Jodorowsky was ik niet bekend. Wel kende ik hem als schrijver van verschillende scenario's van stripboeken.

'De mol graaft gangen onder de grond, op zoek naar de uitgang. En soms komt er een wel eens boven, om enkel verblind te raken door de zon.' Met die woorden begint El Topo,een twee uur durende psychedelische splatter-western. De zin heeft betrekking op het derde gedeelte van de film. Ik wil ook niet zeggen dat het allemaal mooi of prachtig is! Het is veel meer een continue stroom van (vaak onvergetelijke) beelden. Buitengewoon bizar en gaat over een spiritueel pad dat de door Jodorowsky zelf vertolkte killer aflegt. De reis is vol met symboliek, bloed, vreemde pistoolhelden dode konijnen en lichamelijk gehandicapte personen. Het is zeker niet de gemakkelijkste film om te bekijken. Soms heel subjectief en soms ook behoorlijk grafisch, maar of je nu van de film houdt of niet, je kunt niet ontkennen dat "El Topo" een hele ervaring is.

Wat lastig om een ​​film als deze te beoordelen? Weet het eerlijk genoeg niet zo goed. Het is een dramafilm maar gaat over de ergste impulsen van de mensheid en bezit daardoor heel wat smerigheden, die niet zullen misstaan in horrorfilms. (alhoewel geen gore of veel bloed) Het is een aangrijpend verhaal, een verhaal dat volgens de regisseur direct uit de krantenkoppen is gehaald, al heb ik niets kunnen vinden over dit voorval.

Tore (Julius Feldmeier) gelooft en zijn geloof is onwrikbaar. Hij heeft geen familie, weinig vrienden en geen echte sociale vaardigheden, maar hij heeft wel Jezus. Als het op een dag blijkt dat de christelijke waarden bij de ' Jezus Freaks' ook niet al te serieus zijn, wordt hij opgenomen in het huis van Benno en zijn vrouw en twee kinderen. Het begint als het gevonden paradijs maar gaat uiteindelijk over in fysiek geweld. Wat je ziet is religieus geloof tegen het meest wrede gedrag van de mensheid.

Wat de film voor mij lastig maakt, hoewel ik erg geïntrigeerd was, er is niet echt een moreel standpunt. Waarom ondergaat Tore alles? Is er geen wraak of vecht hij niet terug? Het voelt dan ook best wereldvreemd dat hij de vernedering en het martelen over zich heen laten komen met het rotsvaste geloof dat de Heer het is die hem test. Soort extreem gevalletje van “de andere wang toekeren?” Misschien heeft dat iets met geloof te maken? Sanny vraagt het ook aan Tore op een moment, als hij eigenlijk uit de hel ontsnapt is; "Maar waarom ben je teruggekomen?" Tja ... het maakt van deze film een lastige!

Kuck-x

Ah, bedankt voor de tip! Aangezien ik bezig ben om alle Hitchcock te kijken zal ik er eens opletten. Alleen in het geval van Torn Curtain reden de Mercedes aan de verkeerde kant van de muur. De opmerking was meer ironisch. In West Berlijn was het niet raar geweest maar plaats van handeling was Oost Berlijn en was het waarschijnlijker geweest dat het Wartburgs waren geweest. Maar aangezien we in 1966 nog vol in de koude oorlog zaten, is het Hitchcock vergeven dat hij die auto's niet kon gebruiken.

Wederom een solide leuke film van acteur-regisseur Brea Grant! Een Grande Dame Guignol. Voor mij zelfs één van de betere Blumhouse-productie (de bescheidener gebudgetteerde tv-divisie) die ik de laatste jaren zag. (samen met Vengeance (2022) Eerlijk gezegd is het enige teleurstellende aan de film dat het niet volledig zijn campy-horror potentieel omarmt. Het bleef helaas bij een thriller met knalroze schiettuig. Genrefilms over de prijs van roem zijn er voldoende te vinden maar de meeste spelen zich af in de wereld van rock of heavy metal maar hier speelt het script zich af de wereld van Country & Western en het lijkt met wat insiderkennis te zijn. Nu ben geen grote fan van countrymuziek maar het mis staat in deze film zeker niet en het is zeker een keer wat anders! Torn Hearts is zowel de titel van de film als de naam van de band. Het verhaal is verder vrij eenvoudig: een opkomend country-duo Jordan (een heerlijke Abby Quinn) en Leigh (Alexxis Lemire) ontmoeten hun idool Harper, de ene helft van The Dutchess Sisters, (Katey Sagal bekend als Peg Bundy in Married … With Children) en worden gedwongen te beslissen wat ze bereid zijn te doen voor een kans om sterren te worden. Het acteerwerk van de drie hoofdvrouwen is behoorlijk goed. zorgde voor een vermakelijke kijkervaring. Sagal zingt trouwens ook haar eigen geschreven liedjes. De acteerprestaties zijn dus goed, het technische aspect is goed en oké de muziek moet je liggen maar het is absoluut een leuke film om te kijken, met een geweldig wrang einde.

Na het succes van Dr. Terror's House of Horrors (1965) kon het niet uitblijven dat Amicus Films met nog een anthologie kwam.Nu doet de titel van deze film missschien vermoeden dat het hier om een heftig filmpje gaat. Dit is niet het geval! Het gaat over Dr. Diabolo (Burgess Meredith) die in zijn spookhuis op de kermis aan vijf bezoekers verschillende martelwerktuigen demonstreert en hierna aanbiedt om een blik in de toekomst te werpen. Dit zie je in verschillende filmpjes;

"Enoch"; De hebzuchtige Colin Williams bezoekt zijn op sterven na dood zijnde oom Roger en probeert hem te ontfutselen waar deze zijn geld heeft verborgen. Maar treft op zoektocht een kwaadaardige kat. Erg geslaagd begin met een duistere atmosfeer en een fijne dreiging die er van de duivelse kat uitgaat.

"Terror Over Hollywood" De ambitieuze Carla Hayes doet alles om het in de filmwereld te maken. De vraag is; hoe ver zal ze hier echt voor willen gaan. Vooral een leuk satirisch tintje ten opzichte van het acteursgilde in Hollywood maar niet al teveel daadwerkelijke horror.

"Mr. Steinway" De jonge Dorothy Endicott krijgt een verhouding met de beroemde pianist Leo. Echter is het de piano waarmee ze in een zware concurrentie slag beland. Nog wel aardig vormgegeven en Sfeervol maar weinig horror en eveneens weinig spanning maken dat dit het minste verhaaltje is.

"The Man Who Collected Poe" Op een veiling ontmoeten de verzamelaars Ronald Wyatt (Jack Palance) en Lancelot Channing (Peter Cushing) elkaar. Ze blijken een gemeenschappelijke obsessie voor de werken van Edgar Allan Poe te hebben. Dit is het beste verhaaltje doordat beide acteurs duidelijk genieten. Ook de aardige gotische decors en de aanwezigheid van Poe dragen bij aan de opgebouwde spanning.

Aan het einde nog een twist (met Michael Ripper) in het omvattend verhaal. En wie meerdere het Amicus-producties heeft gezien zal verschillende gezichten herkennen uit andere films. Al met al is het wederom weer een fijne anthologie maar met meer de nadruk op het mysterie-aspect dan de horror. Toch weet het zonder al teveel moeite de aandacht vast te houden.

"If she would've gave him a blowjob, she might've lived"

Hoe goed je film vind hangt af van hoe goed je een lui Hollywood-basisscript kan waarderen. Het is het typische concept van slasher-horror combineren met een ander genre en kijken of het aanslaat! Nu was het uitgangspunt wat mij intrigeerde maar naar de zoveelste pijp-beurt, wiet en geile tienergrap was ik er wel klaar mee. Uiteraard zijn er ook veel verwijzingen naar betere films! Pfft... 100 keer naar Back to the Future verwijzen? Ik wil niet zeggen dat de film helemaal slecht is, maar het hangt bij elkaar van één gimmick en dat zijn de observaties tussen twee tijdperken Oftewel "De jaren 80 waren problematisch!". Als een slasher-film werkte dit sowieso niet goed. De moorden zijn lullige CGI-effecten die nooit enige indruk maken. Daarnaast ziet de film er uit alsof het meer bedoeld is als Halloween-aflevering van een moderne sitcom. Nu zijn de meeste op tieners gerichte horrorkomedies ook nooit echt mijn ding, dus ben ik ook niet direct de persoon om dit op juiste wijze te beoordelen denk ik. Tot slot nog een rekensommetje; Als de ouders elkaar na de universiteit ontmoetten, uiterlijk in 1995, zou de dochter dan niet algauw 25-30 jaar oud moeten zijn, en niet 17? Nee, dit was voor mij géén succes!

Door de goede aftrap, waarin de dood van een jongen door creepy etalagepoppen en rondvliegende attributen me even aardig op de kast kregen, zakt de opgebouwde spanning direct weer in. Nee, dit is niet de beste jaren '70 slasher. Veelal zijn er de geijkte clichés, er is bar weinig echte enge spanning en het verhaal loopt niet lekker. Waarom aanhalen dat de drie meiden zonder badpak gaan zwemmen in een idyllisch meertje met waterval? Terwijl je daarna opeens last krijg van zedelijkheid? Een killer gaat los maar bloed vloeit er vrij weinig. Erg jammer want de film had wel een cool creepy idee; een killer met bovennatuurlijke krachten en een voorliefde voor mannequins. Het voorkwam wel dat deze film zich bij de grote groep anonieme hap-slik-weg slasher-films mocht scharen. Maar de spanning was soms ver te zoeken. Wat mede ook te wijten was aan de vele herhalingen van handelingen en sfeer. De shots van de paspoppen en het creepy gedrag van de killer geven deze horrorfilm, iets meer maar zijn niet voldoende om de film boven zichzelf uit te laten stijgen.

Een fijne en bijzondere samensmelting van historische drama en low budget horror van Roger Corman. De film combineert elementen uit Tower of London (1939), en Shakespeare’s Richard III en Macbeth tot een fijne beleving. Vincent Price speelt ditmaal de hoofdrol als Richard, de hertog van Gloucester die na de dood van koning Edward IV (Justice Watson) zijn zinnen heb gezet op de troon van Engeland. Hij vermoordt en martelt iedere man, vrouw of kind die hem daarbij in de weg staat. En daar weet Roger Corman natuurlijk wel raad mee! Vooral de mooie hofdame Shore (Sandra Knight) moet het flink ontgelden in de martelkamer. Daarnaast is de combinatie van Price en Corman natuurlijk altijd goud waard. Ditmaal speelt Price met Shakespeariaanse teksten de edelman die gekweld wordt door zijn geesten en langzaamaan doordraait. En Corman laat zien dat hij ondanks zijn kleine budget; prachtige beelden weet te toveren (vooral veel mooie schaduwen), goede sets en kostuums weet te maken en zelfs prima Gore- effecten levert. Geschoten in zwart/wit maar zeker erg mooi om te kijken!