The Tomb of Ligeia (1964)

Een soort van Poe-verfilming, alhoewel, meer een samenraapsel van elementen uit verschillende Poe-verhalen (met natuurlijk weer die eeuwige zwarte kat) die niet zo heel veel met het oorspronkelijke verhaal van The Tomb of Ligeia te maken heeft. Het was wel sfeervol, met mooie plaatjes van Engelse ruïnes, mansions en landschappen, maar toch ook wel wat traag en saaiig. En ja, het is Roger Corman en Vincent Price, dus dan weet je ook wel een beetje wat voor soort film het is. Vincent Price is in ieder geval de excentrieke weduwnaar in de hoofdrol, wiens vrouw Ligeia dood is al blijkt ze toch niet zo dood als men denkt. We zien hoe hij en zijn nieuwe vrouw Rowena langzaamaan in de ban raken van de aanwezigheid van Ligeia die onder andere geïncarneerd als kat loopt te spoken. Dit middenstuk was wel een beetje een taaie zit, met gelukkig wel weer een aardige ontknoping. Redelijk maar ook weer niet echt geweldig leuk, zoals eigenlijk alles wat ik van Corman heb gezien - wederom een krappe voldoende.

Dit horrorwerkje met Vincent Price vond ik eerder matig. Het verhaal weet niet altijd te integreren en vooral het middelste stuk gebeurt er vrij weinig. Uiteindelijk is het geheel ook maar een mager beestje op vlak van verhaal, horror of spanning. Op alle drie niveaus weet de film niet echt te scoren. De clou vond ik nu ook niet echt fantastisch. De cast valt mee, gelukkig is er Vincent Price die de film nog enigszins wat kracht bij zet. De locaties, decors en sfeer zijn de positieve punten van de film. 5/10

Ik ben echt een Vincent Price fan geworden. De manier waarop hij zich smijt in een rol. Tuurlijk heeft het wel dat theatrale dat eigen was aan die tijd. Ik vind hem net de Nicolas Cage van de jaren 50/60 Alleen moet ik toegeven dat ik geen echte Edgar Allan Poe ben. Ook deze film was sfeerrijk en op een bepaald moment kon je zelfs van suspense praten. Maar echt indruk maakte het niet op me. 2.5*