Opinions

In 1955 maakte Universal studio's hun duurste sciencefictionfilm tot dan toe...een ambitieuze ruimteopera in Technicolor met indrukwekkende effecten en artwork. Tijdens de eerste helft van de film ontvangen elektrotechnisch ingenieur en voormalig WWII piloot Dr. Cal Meacham en zijn collega Joe Wilson Ikea-onderdelen en een catalogus van een vreemd bedrijf, simpelweg Electronic Service - Unit 16 genaamd, om een interocitor te bouwen. Hierop verschijnt de vreemde Exeter en biedt Meacham een ​​baan aan bij een groep wetenschappers genaamd The Peace Engineers. De film ontvouwt zich als een soort mysterie terwijl we een wetenschapper volgen op een vreemde reis naar het onbekende.

In de jaren vijftig bracht Hollywood vele low-budget zwart-wit sciencefictiontitels uit Vaak kwam de dreiging van Aliens die de Aarde bedreigde, voorkomend uit een Amerikaans anticommunistisch sentiment en angst voor atoomenergie en wapens. Met buitenaardse spionnen die de VS infiltreren is die koude oorlog-ethos ook wel aanwezig maar het is ongewoon dat men erin slaagt om zijn buitenaardse wezens niet volledig vijandig of volledig vreedzaam voor te stellen, waardoor ze genuanceerder zijn. En daarnaast heeft de film ook een positieve kijk op kernenergie en de technologie wordt alleen genoemd als een zegen voor de mensheid.

Een van de meer verrassende plotpunten komt in de derde helft wanneer onze helden worden gevangen door een vliegende schotel en naar een andere planeet worden gebracht. Zelden hadden deze fifties verhalen betrekking op intergalactische ruimtereizen en deze maakt het echt waar met zijn buitenaardse landschap en dodelijke gemuteerde wezens. De film werd uiteindelijke een hit bij zowel critici als publiek en legde de basis voor vele films die volgden. Ja dit was ondanks een wat lange aanloop prachtig weergegeven en best spannend.

In deze tweedeThor–producties van Taiki Waititi hangt Chris Hemsworth nog steeds het lollige watje uit. Van een grootste Godheid is wederom dus géén sprake. En waarom is er eigenlijk gekozen om de twee geiten, Toothgnasher en Toothgrinder zo irritant te laten schreeuwen...? Interessant werd het pas toen de kleur uit de film verdween het is verreweg het best in de film. Dat was eveneens het gedeelte waar niet de vervelende eentonige muziek van GNR werd gepromoot. Nee ik kan niet veel met dit...

Oubollig 'Home is where the heart is'-leermoment.

Misschien snap ik de lovende kritieken (pers) niet echt goed. We zien hier toch bovenstaande tenenkrommende boodschap (‘Asgard is not a place, it’s the people’) gecombineerd met scènes die zo gekopieerd lijken uit zo'n beetje elke bekende Marvel-film en zelfs uit Star Wars en de Pirates of the Caribbean (en zelfs meer). Regisseur Taika Waititi (What We Do in the Shadows en Hunt for the Wilderpeople) is geen onbekende op humoristisch vlak maar waar ik bij de vorige film het te Amerikaanse einde, al opmerkte, maakt hij hier een nog grotere knieval naar commercieel veilige actie en (kinderlijke) als grappig gezien wordende humor. Guardians of the Galaxy was op dat vlak veel subtieler of volwassener met zijn humor. Asgard werd Aarsgat, een wormhole werd de kont van de duivel genoemd, en zo waren er nog luttele ander puberale niet grappig en domme jokes. Daarnaast ging de klungeligheid van Thor (een God) erbij ook niet in.

De film heeft ook een groot scala aan bij-personages. Zo zien we Jeff Goldblums alwéér een excentriekeling spelen (de man doet niets anders meer en is karikatuur van zichzelf) Overigens is deze Grand Master niets anders dan een kopie van de Collector (Benicio Del Toro) uit GotG. Doctor Strange (Benedict Cumberbatch) voegt ook niet heel veel meer toe dan doorvoerluik. Thor’s kompanen van de Warriors Three zijn, spijtig genoeg, niet meer dan kanonnenvoer. Fandral (Zachary Levi), Hogun (Tadanobu Asano) en Volstagg (Ray Stevenson) hadden naar twee films wel een iets heroïsche dood mogen hebben dan de nu meest overbodige en pijnlijke cameo’s uit de geschiedenis van het Marvel-filmuniversum. Ook Loki (Tom Hiddleston) is van de partij maar zijn rol is afgezaagd en wordt meer als comic-relief beschouwd. Nergens is hij nog de dreiging of het tragische figuur die hij in de vorige films was. Slim was regisseur Taika Waititi ook want mocht de rotsachtige Kronan Korg zich nog eens vertonen in een film dan is het hij die gebeld gaat worden. Cate Blanchett als Hela imponeert gelukkig wel! Al had haar personage iets meer diepgang mogen bezitten. Ze is toch één van de meer memorabele Marvel-film-schurken. De andere twee overtuigende spelers zijn Hulk (Mark Ruffalo) en Tessa Thompsons (Valkyrie) De verdere cast Heimdall (Idris Elba) Odin (Anthony Hopkins) Thor (Chris Hemsworth) Skurge The Executioner (Karl Urban) deed wat er van hen werd verwacht. En leuk was het korte momentje met Matt Damon als Loki, Chris Hemsworth's oudere broer Luke Hemsworth als Thor en Sam Neill als Odin.

De "hernieuwde" Thor is verder niets minder dan zeer melige publieksentertainment. Alles draait om het lachen, en als kijker is er nauwelijks mee te voelen met de karakters. Originaliteit is er nergens te vinden,

het is niets minder dan de traditionele voorspelbare Marvel-formule, al het voelt wel aan als een echte comic-adaptatie en dat is dan nog een pluspunt. Als het was gelukt om een betere balans te vinden tussen serieuze en hilarische momenten had het nog een aardig film geweest nu storen de slapstick-grappen alleen maar!

“It doesn’t mean I’m a bad person, It just means that I have to try harder than everyone else to be good.”

En proberen doet Amanda (Olivia Cooke; Me and Earl and the Dying Girl, Ready Player One en stel goede horror) Ze traint haarzelf te huilen (ze noemt dit The Technique) en oefent een neppe lach telkens wanneer ze langs een spiegel loopt. Daarom is deze sociopathische kille Amanda, een ideale kandidaat voor de van haar vervreemd geraakte maar rijke jeugdvriendin Lily. (Anya Taylor-Joy; The Witch, Split en Marrowbone)

Naast deze twee veel belovende en zeer goed spelende actrices creëert beginnend regisseur Cory Finley een prachtige unieke sfeer van vervreemding van de hogere klasse waarin moord zelfs wordt besproken als een existentiële werkelijkheid. Zou je me geloven als ik je vertelde dat dit een heel erg grappige film was? Toch leverde de film,voor mij in ieder geval, genoeg hilarische momenten op om soms flink te kunnen schaterlachen! Het spreekwoord zeg; 'Over de dode niets dan goed' maar Anton Yelchin (Green Room en de nieuwere Star Trek-films) speelde hier een zeer goede en leuke bij-rol als drugsdealer. Helaas is het door een tragische ongeluk, één van zijn laatste rollen geworden.

En als je als regisseur overtuigend kan eindigen met een zes-minuten lange scene van een slapende Olivia Cooke dan is dat zekere een pluspunt en is de film geslaagd!

Er zijn letterlijk tientallen film- en televisieaanpassingen geweest van Alexandre Dumas 'roman Les Trois Mousquetaires ; maar dit is tot nu toe de leukste verfilmingen van het verhaal dat ik heb gezien, met gekke luchtige humor, (shtick) zwaardgevechten die niet flitsend maar duidelijk wel een goede vecht-Choreografie achter zat en een vleugje romantiek.

Men had eerst idee om het als een epos van 3 1/2 uur met pauze uit te brengen maar uiteindelijk werd besloten het verhaal in tweeën te splitsen en een jaar na elkaar vrij te geven. (de drie Musketiers (1973) en de vier Musketiers (1974) Nu is dat een gangbare praktijk maar het was nog een gok in de vroege jaren 70. Die splitsing werkte best goed, en deed Dumas 'roman samen met de komedie het boek veel recht aan!

Regisseur Richard Lester had al twee films met 'The Beatles' gemaakt en werd gevraagd om hen ook hier te regisseren. Echter besloot hij wijselijk om een andere uitstekende cast samen te stellen bestaande uit; veelbelovende nieuwkomers (Michael York, Simon Ward), professionele B-lijstacteurs (Oliver Reed, Christopher Lee, Richard Chamberlain, Frank Finlay), filmsterren in malaise (Charlton Heston, Faye Dunaway), bekwame komieken (Spike Milligan, Roy Kinnear) en een beroemde hottie die wilde bewijzen dat ze haar mannetje kon staan ​​(Raquel Welch). Uiteraard deden ze alle mee aan beide films.

Ondanks de komische elementen waren de zwaardgevechten wel stuk voor stuk goed gechoreografeerde, die plaatsvonden op ongebruikelijke unieke locaties zoals; een koninklijke wasserij, tussen vuurwerk, een klooster of zelfs op ijs! Ja dit was goed ouderwets vermaak met ongebruikelijke humor en parodie en dat volgens mij het beste aansluit bij verhaal van Dumas. Voor mij waren deze twee films (direct achter elkaar) goed bestede tijd!

Erg fijne Western die voor zijn tijd best sociaal progressief is (een sterke vrouw en een Latino die in een film uit de jaren vijftig dingen zeg tegen de hoofdrol) en met een onderliggende tijdloze boodschap over vergeving. Een van de sterkste punten van de film is de focus op de drie hoofdpersonen (Lorna, Cinch en Colt) en hun interacties. Natuurlijk, zijn er personen met verkeerde bedoelingen; elke western heeft zijn schurken nodig. Maar ze staan ​​ver van de focus van de film.

De film speelt zich af in Texas na de Burgeroorlog. Een voorlopige deelstaat-regering belast haar inwoners, wat voor spanningen zorgt en de boel staat dus op instorten. Hier ontmoet je Capt. Colt Saunders die op weg is naar de Bar S ranch wanneer hij Lorna Hunter buiten een hotel ontmoet. De plot van de film draait om; het geheime verleden van Lorna, de schuldgevoelens voor Colt's broer en zwarte schaap Cinch en een poging van corrupte ambtenaren om de bezittingen van Bar S te plunderen. Het is die focus die de film interessant en bezienswaardig maakt.

En het zijn Charlton Heston en Anne Baxter, die naast het enigszins andere Western-verhaal, deze film naar hogere regionen brengen. Ze waren beiden net klaar met het filmen van "The Ten Commandments" toen ze deze film maakten. Baxter is een genot, vooral in de scènes waarin ze probeert Colt Saunders voor zich te winnen door hem niet te proberen voor zich te winnen. Ook de scène waarin hij haar ondersteboven keert en haar schudt, terwijl je al haar onderrokken ziet, omdat hij denkt dat ze zijn beurs heeft gestolen, is een lust voor het oog.

Met goede scènes, van zowel actie, melodrama en een vleugje komedie, en zijn goede uitvoeringen, regie, script en technische aspecten (Technicolor) is dit een meer dan fatsoenlijke western om te bekijken!

Deze Zweedse exploitatie film heeft in de loop der jaren nogal een status opgebouwd. Eerste was de film te extreem zodat het in Zweden werd verboden. Later won de film aan populariteit doordat het personage Elle Driver (Daryl Hannah) in de twee Kill Bill- films van Quentin Tarantino gebaseerd was op het Madeleine-personage (Christina Lindberg; Frigga in de Engelse versie)) uit deze film. Afgezien daarvan hebben de films niet veel met elkaar te maken, behalve misschien het wraakmotief als actie-drijvende kracht.Thriller kan grofweg worden toegewezen aan het genre "Rape 'n' Revenge", waaronder ook bv. Wes Craven's The Last House on Left of I Spit on your Grave behoren.

De film begin met het tonen van Frigga als kind en hoe ze seksueel misbruikt werd. Hierdoor kan ze sindsdien niet meer spreken. Wanneer ze op latere leeftijd dan de bus mist, krijgt ze een ritje van Tony (Heinz Hopf), die haar naar zijn huis brengt, haar verslaafd maakt aan heroïne en hierna dwingt in de prostitutie. De film schuwt daarbij geen expliciete scènes. Zo zien we haar in gezicht krabben van haar eerste klant, waarop Tony haar betaalt zet door het linkeroog met een scalpel (vandaar de ooglap) te bewerken. Daarnaast zien we Frigga in een aantal scènes hardcore sex (De scènes zijn niet noodzakelijk voor de film, maar zijn duidelijk toegevoegd om de schokwaarde van de film te verhogen) hebben en zijn er meerdere scenes waarin ze drugs gebruikt. Zoals ook gebruikelijk is in dit soort films is het de jonge onschuld in de vorm van een meisje dat op brute wijze wordt vernietigd ditmaal door zowel mannen als vrouwen.

Door het lage budget was er duidelijk onvoldoende verlichting, een maar magere set en ontoereikende acteervaardigheden. Echter in dit geval verhogen deze factoren het realisme van de film. Maar wat duidelijk tegen de film werkt, is enige logica binnen de plot. Als je een trauma heb waarom dan toch bij een man instappen? Hoe komen haar ouders aan het adres om een brief te sturen? Hoe kan ze opeens zoveel vrijheid krijgen om vechtsporten, autorijden en schieten te leren? De lijst met onlogische beslissingen en gebeurtenissen is lang.

Ook in de opbouw is te merken dat het om een film met een laag budget ging. De actie wordt maar heel langzaam opgebouwd, en er wordt een niets toedoende lange auto-race getoond waarbij (niet-betrokken) automobilisten menigmaal verongelukken. Dit waren volgens mij vooral trucjes om de film een langere speelduur te laten krijgen. De meeste van de shoot-outs worden ook getoond in extreme slow motion. Christina Lindberg was (zoals ook Tarantino goed had opgemerkt) een zeer iconische figuur met haar zwarte trenchcoat en gewapend met zowel een zwarte (of ander kleurrijke) ooglap als afgezaagd jachtgeweer. Ook was regisseur Bo Arne Vibenius nog kortstondig te zien in de film en wel als een hotdog-verkoper.

Al overtuigend de film niet volledig met zijn paar goede filmische ideeën, een iconisch heldin, zekere charme en ruwe (s)exploitatie is dit een vrij goede film, zeker binnen het rape/revenge genre

Geen idee wat deze road-movie over twee jonge mensen die elkaar ontmoeten en samen gaan liften in Noord-Californië wilde? Gary is een schuchtere jongen die slechts een bezoeker was van de hippie-wereld en Shay (de ijsblauwe ogen van Meg Foster zijn zo opvallend als altijd), een echte hippie chick maar moeilijkheden? Gedurende de eerste 20 minuten van de film gebeurt er niets. Ja, ze kamperen in een grot aan zee met andere hippies. (Er is een scène van vijf minuten in de grot waarin de vier personages het hoofdbestanddeel van de soep bespreken) Daarna verschuift de film naar gebeurtenissen die draaien om de rare mensen die Gary en Shay een lift geven. De eerste daarvan was nog de beste en bevat Bruce Dern (Woody Grant in Nebraska)als Smitty, een quasi-psychopaat die de kinderen bedreigt met een mes. Vervolgens ontmoeten ze een geile vrachtwagenchauffeur (Michael Conrad, later bekend van Hill Street Blues) die graag wat tijd met Shay alleen wil en de laatste personages zijn Jack (Burke Byrnes) en Lynn (Marianna Hill) een dronken stel wat wel in was voor partnerruil. Daarmee was de film zo goed als zinloos, omdat het verhaal nergens heen gaat. De film is noch het eren van de levensstijl van de hippie tegencultuur, noch een veroordeling ervan, ook geen docudrama. Tja het was een road-movie waarin noch de reizigers, noch de reis interessant zijn.

De eerste film van George Lucas. De film is vrij experimenteel met veel wit en vreemde scenes. We zien een dystopisch toekomstbeeld waar een totalitair systeem iedereen in de gaten houd en waar iedereen op een bijna religieuze wijze wordt opgeroepen vooral niet af te wijken van de massa en productief te zijn voor de maatschappij. Iedereen is ook aan de pillen en het is niet toegestaan om die niet in te nemen. Visueel is het erg sfeervol en mooi futuristisch in beeld gebracht maar door het veelvuldig herhalen van veel codes en nummers wordt er veel vaart uit de film gehaald. Daarnaast zijn er ook veel conversaties die totaal onzinnige zijn. Grappig was dat er ergens de naam Wookie werd genoemd. Het verhaal is interessant, maar is minder interessant dan bv. 1984. Waarschijnlijk was dit een aangepaste versie omdat de Lucas het origineel niet omloop meer brengt. Dus over de special effects kan ik weinig zeggen. Geslaagd debuut en bijzonder om te zien.

Brrrr, wat een draak van een film!! Een scene die erg weg heb van so you think you can dance: the battle. Een irritant jochie. Een scene waar het romeinse volkslied tot de laatste klanken is te horen! Vals sentiment in de vorm van volken die verbroederen. En dan dat enorm grote slot om aan te tonen dat ze opgesloten zitten Bah!
Waarschijnlijk doordat China nogal wat geld geïnvesteerd heeft in de film was er een ruim budget. Dit is te zien aan de prachtige kostuums en de hoeveelheid mensen die in de film aanwezig zijn. Nee, vind deze film geen geslaagde combinatie van China en Amerika. Ook Chan, Cusack en Brody kunnen dat niet verhelpen. Er zijn al betere films met Oost meets West.

Sun Wukong de Apenkoning trap weer eens rotzooi in het hemelse paleis en wordt daarom gevangen gezet onder de Vijfvingerige Berg Ze zijn het zo zat dat ze besluiten om hem te doden en de hemelse maarschalk Tiānpéng de Varkenkoning zal dit moeten doen! Maar in de sterfelijke wereld krijg hij te maken met...."Liefde" Een prima plot maar slechte CGI verpestte de film...Maar voor een groots mythologisch verhaal als "Da Tian Peng" heeft de film juist speciale effecten nodig om de wezens en de wonderbaarlijke magische effecten op het scherm tot leven te brengen. Tja Visueel is dit gewoon niet indrukwekkend te noemen! Plezier met de film werd helaas dus te kort gedaan door waardeloze CGI-effecten. Geen heel slechte film maar er zijn gewoon veel betere in het genre!

Een fijne vroege jaren '90 film die grofweg de slasher van de jaren '80 combineert met de creatures van de jaren '50. Het idee voor dit verhaal was best goed maar het hapert ook een beetje in de uitwerking. Het idee van Hillibilly's die marihuana verbouwde met hormonen waardoor er reuze teken ontstonden was zeer goed. Maar de mindere kant van het verhaal was dat diezelfde Hillibilly's dan meer moorden pleegde dan de teken, erg jammer. De teken zelf zagen er goed uit en in combinatie met het geluid kreeg je best de kriebels. Afgezien van de goedkopere schietpartijen is er gelukkig wel wat gore te zien. En die is toch wel om van te smullen! De uiteindelijke climax is zelf extatisch maar wel is deze creatie te kort in beeld. Ook het acteerwerk was nog zeer goed, dit kwam vooral doordat de grootste rollen werden gespeeld door het sulletje Seth Green (Buffy) en een jonge gangster Alfonso Ribeiro ( inderdaad Carlton uit Fresh Prince of Bel-Air) Kortom een fijne popcorn-film

Een post-apocalyptische Sci-Fi film die zich ergens tussen de 100 en 150 jaar in de toekomst afspeelt. De rijke elite die ontsnapte naar Kepler 209 hoopt na 2 generaties terug te keren, want het gaat voor hen niet zoals gepland. De wereld waar ze op terugkeren is nat, bedekt met eeuwige mist, er is bijna geen kleur en alles is ellendig.

Om te beginnen is deze Duitse film zeer goed opgenomen, met uitstekende cinematografie en een uitstekend decorontwerp en sfeer. Het vertoont zeker gelijkenis met andere post-apocalyptische sciencefictionverhalen. Je verwacht bijna dat Tom Hardy of Mel Gibson door de mist te zien aankomen of om het ego van Kevin Coster over de horizon te zien zeilen als het tij komt. Echter voor actie en grootste CGI (kan ook een pluspunt zijn) is het budget te laag, ondanks de aanwezigheid van Roland Emmerich als uitvoerend producent, wel liggen de sterke punten in de wereldopbouw en Visuals.

De film voelt nooit goedkoop of low budget aan en het kan zijn mannetje staan ​​bij films met het dubbele budget. Daarnaast is er ook het goede acteerwerk! Vooral van de uitstekende Franse actrice Nora Arnezeder (herkende haar van Angélique (2013)) maar de bekende gezichten als Iain Glen, Sope Dirisu, Sarah-Sofie Boussnina en Sebastian Roché deden ook niet veel verkeerd! Het grootste probleem is het verhaal dat zit vol plotgaten, logica en is maar een allegaartje! Het is niet zo dat de film bijzonder slecht is maar het had zoveel beter kunnen zijn! Misschien dat de schrijver/regisseur Tim Fehlbaum bij zijn volgende film eens een paar goede scenaristen moet aannemen want zowel deze als zijn vorige film Hell (2011) hebben vooral last van het schrijfwerk! Terwijl beide films er wel erg goed uitzien!

“I’m gonna cut myself free of you even if it’s the last thing I do.”

Aardige kleinschalige, niet veeleisende, meer conventionele thriller dan een volbloed horrorfilm. Het begint met Emma (Megan Fox) die in een ellendig huwelijk met haar rijke narcistische advocaat-echtgenoot zit,. Doordat die uitvoering een beetje houtachtig en uitdrukkingsloos was, dacht ik dat het misschien meer de kant van Hallmark uit zal gaan. Dat viel gelukkig mee! Pas als men voor hun huwelijksjubileum naar een afgelegen locatie reist, komt de film een beetje tot leven. Er zijn een paar van de gebruikelijke momenten waarop je je ongeloof moet opschorten. De regie maakt wel goed gebruik van de isolatie (in plaats van schrikken en luide muziek). Ook weet het script de sterke punten en beperkingen van Megan Fox, die niet per se een goed actrice is, verrassend geloofwaardig capabel over te brengen, als de vrouw die moet vechten voor haar leven. Het resultaat is een plezierige thriller! Eentje die niets bijzonders doet, zeker niet binnen het toch al drukke subgenre, maar de solide cast, goede effecten (ook hier wat praktisch bloed en gore) en setting bieden wel een spannende en vermakelijke zit voor zolang als die duurt.

In de jaren zestig en zeventig werden er veel communes gesticht door bevlogen jongeren, die de 'burgerlijke en kapitalistische maatschappij' van hun ouders de rug toekeerden en de idealen van de hippies en flowerpowerbeweging in praktijk probeerden te brengen. In de de Tillsammans commune staat "Make love and not war" hoog in het vaandel!

In deze commune in Stockholm probeert een allegaartje volwassenen, sommigen met kinderen, te leven volgens hun idealen. De film volgt dan een aantal verschillende verhaallijnen; Het leven in de commune zelf, de personen in de commune, Elisabeth op de vlucht voor haar alcoholische echtgenoot, de buren van de commune en de gescheiden Birger. Door de komst van Elisabeth en haar twee kinderen wordt een inkijk gegeven in het leven in een commune en eveneens flink op de proef gesteld.

Een echte reden waarom ik dit nu goed vond, kan ik niet geven. Je volgt de personages voor 106 minuten en daarna verlaat je ze weer. Ze voeren ruziën over de afwas doen. discussiëren of Pippi Langkous een materialist en kapitalist was. Soms was het tragische, soms komisch, maar nooit werden de personages in die mate bespot dat de kijker het vermogen verliest om ze niet serieus te nemen of zijn interesse verliest. De film werkte juist zo goed omdat er geen veroordelingen zijn en je beide kanten van de samenleving ziet.

Er zat goed en slecht en dwaasheid in alle personages. De film eindig met een hoopvolle feelgood-toon waarin alle personages die overblijven (één gezin vertrekt naar een andere commune en de overtuigend marxist Erik verlaat de commune voor de Bader-Meinhof-groep) de liefde lijken te vinden die ze nodig hebben. Het leven en deze film zijn zo slecht nog niet!

‘I admiring the DiCaprio’

Lekker fris, erg leuk en verrassend goed! Kijk dit soort kleine maar goed gemaakte filmpjes, vind ik nu heerlijk! Filmmaker Sam Odlum (schrijver en regisseur) breidt zijn dertien minuten durende korte film uit 2020 uit tot een zeer geslaagde lange speelfilm met vier acteurs en beperkt tot één locatie om het zo binnen het budget te houden. Echter het productieontwerp van het appartement in de verschillende tijdsperioden is indrukwekkend, en de strakke cinematografie en muziekscore droegen verder bij aan de intense sfeer en toon van de film.

In de film krijgen Denise (Freya Tingley) en Johnny (Charles Grounds), twee nietsnutten en drugsgebruikers, een aanbod van hun lokale dealer Kane. Het enige wat ze hoeven te doen is een tas ophalen uit een appartement. Een simpele onderneming zolang ze maar niet de in de tas aanwezige substantie proberen. Tja...kibbelende verslaafden Wat volgt is een verhaal dat heen en weer beweegt door het heden, verleden en toekomst terwijl ze scheldwoorden naar elkaar slingeren...

Gedeeltelijk is het ook te danken aan de scherpe, geestige dialoog tussen Freya Tingley en Charles Grounds dat dit zo'n fijne film is! Regisseur Sam Odlum weet op vakkundige wijze; geklets, stoner-grappen en meer aangrijpende scènes te combineren met flarden hm... laten we het houden op horrorfilmmagie. En dan tijdens schrijven kom je er ook achter dat deze tijdreis-sciencefiction- en duistere verslaving komediefilm van Australische makelij is! Waarom verbaasd me dat nu eigenlijk ook niets?

Zo'n beetje elk jaar komt er wel één of meerdere teen slasher-films uit. Verhorrorde ze de laatste jaren oude concepten (Groundhog Day, Freaky Friday en It's a Wonderful Life), sinds vorige jaar kwam daar het Back to the Future-concept bij en tja...nostalgie doet het goed want ook deze houdt zich bezig met het tijdruimte continuüm. Enfin ze zijn alle inwisselbaar; (waar de ene soms net iets beter in elkaar steekt als de andere) High school, tienermeisje(s), seriemoordenaar, moorden die weggesneden worden zodra het interessant wordt enz...en nu hier natuurlijk ook de nostalgie-kaart want Lucy reist van 2024 naar…2003. Is het slecht? Neuh…maar het verschil tussen nu en 2003 is niet zo heel groot. De film doet eigenlijk alles wat je ervan verwacht maar doet dat vooral "onhandig" De nostalgie is te recent, de horror te licht en het is te vroeg (of te laat) om weer een slasher met tijdreis-thema uit te brengen.(vorig jaar was er ook één!)

Deze film uit 1960 is gebaseerd op het boek The Time Machine van Herbert George Wells. De tijdreiziger, die in het boek nog geen naam bezat, heet nu George (zijn achternaam wordt niet genoemd) in de film. En kan niet anders dan een verwijzing zijn naar de schrijver zelf.

Nu is het verhaal gebaseerd op de wetenschappelijke inzichten uit Wells' eigen tijd. En is daarnaast een product van de jaren '60 waarin de angst voor een nucleaire oorlog naar voren komt. Begrijpelijk dat een aantal inzichten inmiddels sterk zijn achterhaald. Positief was dat de scenaristen de meeste cynische commentaar van Wells op de Britse klassenmaatschappij weg lieten. Al blijft de metafoor van de strijd tussen de Morlocks en de lieve Eloi wel twijfelachtig. Alleen al op grond van hun uiterlijk is het de kijker direct overduidelijk naar welke groep de sympathie behoort uit te gaan.

Voor de regie van deze productie tekende de talentvolle regisseur/effectenpionier George Pal, die toentertijd al zeven nominaties voor een Oscar voor zijn verschillende puppetoon-films op zijn naam had staan. Hij begreep als geen ander dat het succes van The Time Machine grotendeels afhankelijk zou zijn van de speciale effecten. Het feit dat Pal daar slechts een mager budget voor kreeg is duidelijk niet ten kosten gegaan van deze animatietechnieken. De effecten, die destijds goed waren voor een Oscar, doen in deze tijd van geavanceerde computertechnieken echter tamelijk ouderwets aan. Maar ach, feitelijk draagt dat alleen maar bij aan charme van deze klassieker. Deze verfilming heeft dan ook een hoog amusementsgehalte.

In essentie is het verhaal vrij eenvoudig maar door charme van de oude effecten en kostuums en het aardige spel van Rod Taylor (speelt George, de held) en Alan Young ( speelt een dubbelrol van zowel Georges vriend David Filby als diens zoon James Filby) heeft de film toch voldoende vermaak te bieden. Yvette Mimieux (het Eloi-meisje Weena) viel dan wel weer tegen, het domme blondje cliché wordt op wel erg extreme wijze doorgevoerd. Taylor en Young leveren dan wel het betere acteerwerk maar tevens is deze vriendschap ook de verstoring van het logisch verband tussen oorzaak en gevolg van tijdreizen. Echter is de film ondanks de vele tekortkomingen in het verhaal, wel een aardige sfeervolle Science Fiction-film uit de oude doos.

Tijdreizende rom-com. Filmmaakster Alice Lowe droomt zichzelf in deze macabere komedie door de jaren heen, (de jaren 1793, 1847, 1940, 1980, 2117), altijd verliefd op dezelfde man, altijd voorbestemd om zichzelf voor haar 'ware liefde' op te offeren of verander een bewuste incarnatie uiteindelijk de toekomst...De eeuwen aan verloren tijd, die vrouwen hebben gewijd aan de fantasie van de prins op het witte paard. Elke nieuwe ontmoeting kent weer andere heerlijke, droogkomische of scherpe grappen en van slapstick tot aan popparodie. Alice Lowe schreef het, regisseerde het en speelt de hoofdrol, een bewonderenswaardige prestatie. Wel is het een beetje een eigenzinnige film met apart gevoel voor humor die je moet aanspreken. De film is dus niet ieders kopje thee.. maar voor mij was dit echt genietn en een geweldige film.

Ik moet toegeven er zijn een paar zenuwslopende momenten, en de albino-tweeling die de bijbel heel letterlijk neemt, zijn zeker creepy. Maar om een gelijknamige korte film uit 2013, nu op te rekken tot een duur van twee uur, vraagt gewoon om problemen! De makers van de film lijken zelf ook niet te weten wat men er aan kan toevoegen. Een gekke (geforceerde) toevoeging van de mislukte staatsgreep van 1981 en de democratische rechtsstaat. Tegen het einde gaat het ineens nog even over dat mannen te veel taken dumpen bij vrouwen. Met moederoverste van het klooster en haar religieuze indoctrinatie willen ze naar hoe vatbaar kinderen wel niet zijn voor wat ze op jonge leeftijd wordt aangeleerd. Of omarmde ze juist de katholieke uitingen, tja wie zal het zeggen Maar waarom blaft de hond Kuki, dan naar ze? (ruiken ze vies ofzo?) Moeder Lola (Milena Smit) is ook gehandicapt zodat je meer sympathie voor haar kan krijgen. De film draagt ook de horror-aanduiding maar moord en bloed gebeuren buiten beeld! Tja eigenlijk is alles voorspelbaar en werkt niet bevredigend. Regisseur Rubin Stein neemt gelukkig niet zijn toevlucht tot gimmickachtige gemakkelijk schrik. Echter alleen maar komen met de suggestie; dit zijn griezelige kinderen maakt het niet direct een goede film!

Enorm frustrerende film want in eerste instantie is het behoorlijk intrigerend met enkele erg gave praktische effecten en decorontwerpen. Maar artistieke aspiraties zorgen dat dit een tegenvaller werd! En de verschrikkelijke zwarte banden van het ouderwetse formaat zijn nog het minste ergerlijke ervan!

De wereldwijde schimmelinfectie Coral bedreigt de mensheid door na zich vast te hechten aan de menselijke huid om vervolgens de bloedtoevoer van zijn gastheer af te sluiten en de macht over te nemen...maar voordat je denk...zombiefilm wordt Fret een vrouwelijke parasitoloog neergeslagen en opgesloten in levens-ondersteunende capsule...en wordt de film een opsluitingshorror als Méandre (2020), Oxygène (2021) en Ascendant (2021)

Visueel en de redelijke sterke prestatie van Anna Hopkins maken aan het begin dat de film effectief je interesse wekt. Echter waar deze film het meest onder gaat lijden, is dat het bewust vaag wordt gehouden. Maar op basis van de flashbackscènes heb al lang een vermoedden waar het heen wil. Tja en als je dan ook voor een tergend langzaam tempo kies...worden 104 minuten een lange zit!

Uiteindelijk opent de film zich om te laten zien wat er buiten de pods gebeurt, wat je hier precies mee moet doen is zelfs nog vager en onduidelijker....Tja en uiteindelijk is het kunstzinnig onsamenhangend liefdesverhaaltje

Historische Hong Kong-Chinese actie-avontuurfilm geregisseerd door en met in de hoofdrol Donnie Yen. Een wuxia-film die zich laat inspireren door het bronmateriaal (de Engelse titel) van Jin Yong. Het in het boek uitgebreide complexe verhaal behelst drie afzonderlijke maar met elkaar verweven verhaallijnen over Qiao Feng, Duan Yu en Xuzhu. Er zijn meerdere films en series dus is het ook zeker niet de eerste verfilming. Maar waar de series logischerwijs het heel boek aanhouden, richten de films zich op één personage;

In deze film is dat Qiao Feng (later Xiao Feng) Dit verhaal speelt zich af tijdens de Noordelijke Song-dynastie; het koninklijke Song-leger komt regelmatig in botsing met de Khitan een nomadisch krijgersvolk van het Liao-rijk. Qiao Feng van de Song-bedelaarsclan valt uit de gratie nadat is onthuld dat hij een Khitan is, en hij daarnaast ten onrechte wordt beschuldigd van de moord. Hij vertrekt om de beweringen te verifiëren en de moorden te onderzoeken en wordt daarbij vergezeld door A-Zhu.

Helaas slaagt men er niet goed in om een echt episch verhaal te creëren. Het begin is in ieder geval veelbelovend. Het gevecht in de taverne biedt alles wat je van een wuxia-film mag verwachten. Oh, de actie, gechoreografeerd en gerealiseerd door Donnie Yen en Kenji Tanigaki, weet ook regelmatig te overtuigen. Helaas is de CGI die gebruikt werd voor de "bovenmenselijke vermogens" van wisselende kwaliteit.

Het lijdt ook geen twijfel dat Donnie Yen een begenadigd krijgskunstenaar is. Echter bekruipt mij bij deze film toch ook het gevoel dat hij gewoon te oud is! Kon mij niet onttrekken aan het idee dat het een beetje "stijf" overkomt. Ook het liefdesverhaal tussen Donnie Yen (Qiao) en Yuqi Chen (A-Zhu) komen naar mijn smaak iets te ongeloofwaardig over. Yen is bijna zestig jaar, Yuqi Chen is dertig jaar...en Ah Zhi wordt veel te laat geïntroduceerd, waardoor de relatie gewoonweg ook niet werkt.

Ondanks dat de film 130 minuten duurt lijkt het ook een beetje op afgezwakte versie van het verhaal. Toch zijn de verschillende verwikkelingen interessant genoeg om te blijven kijken en eerlijk gezegd is een nog best vermakelijke "wuxia"-film maar het loopt gewoon niet helemaal lekker op het gebied van inhoud en tempo...

Compleet met vreemde wetenschappelijke uitdrukkingen, campy dialogen, cheesy effecten en een opeenvolging van gebeurtenissen die zowel hilarisch als ook griezelig zijn, is dit wederom een heerlijk William Castle-film. De regisseur is naast dat hij prima entertainde films maakt vooral bekent om zijn heerlijke promotie-gimmicks. Bij de film "The Tingler" was er zoiets als wat de “Percepto” werd genoemd. Een soort buzzers onder de stoelen van de bioscoop gemonteerd zodat sommige stoelen tijdens de film vibreerde. Maar ook zonder die gimmick heeft de film genoeg te bieden. Ten eerste is er het redelijk briljante idee over een beestje wat leeft in de ruggengraat van elke mens en groter wordt als men in paniek raakt. Een gevaar wat van binnenuit ons lichaam kwam. Doodsangst die alleen kan worden voorkomen door te schreeuwen. Wat zal er dus gebeuren als je doofstom bent?

Daarnaast is ook de cast zeer goed. Het ijskoude treffen tussen Vincent Price en zijn overspelige vrouw Patricia Cutts zijn fantastisch. Maar ook Judith Evelyn (Rear Window) die de doofstomme vrouw speelt en op verzoek van Price de rol heeft gekregen was grandioos. Een leuk feitje is dat we aan het einde van de film een filmoperateur in beeld zien die niemand minder dan Dal McKennon is. Hij was de stem van Woody Woodpecker. Nu was de film niet om op een tv thuis af te spelen maar echt bedoeld voor in de bioscopen. Vooral door de verschillende trucjes die aan het eind in de film zijn verwerkt maar bovenverwachting doet de film het ook best goed op het kleine scherm. Er is met deze vreemde maar memorable film van de late jaren '50 nog steeds veel plezier te beleven.

Tot slot nog iets wat mij opviel; ergens aan het begin lees Price een boek over een nieuw soort Acid/drugs, echter het kaft van dat boek zat net andersom. Ach geen paniek maar Schreeuw! Schreeuw voor je leven! The Tingler is los!

Nogmaals een kijkje in de keuken van de internationale spionage van de jaren '70. Dit bestaat niet uit wilde autoachtervolgingen, bloedmooie vrouwen en chique feestjes op exotische locaties. Want als binnen de Britse inlichtingendienst zich een Sovjet-mol in de hoogste rangen bevindt Gaan onopvallende rokende theedrinkende mannen in pak aan de slag met dossiers, afluisterapparatuur en ontmoetingen op geheime armtierige locaties. De film laat dan ook veel meer zien hoe de geheime dienst werkt (de alledaagse routine) dan een echte whodunnit.

De film is gebaseerd op de roman van John Le Carre uit 1974, en kreeg in 1979 al een BBC-bewerking in de vorm van een miniserie van 315 minuten. En daar wringt direct de schoen...het vuistdikke boek bevat een best ingewikkeld verhaal wat niet valt te vertellen in 127 minuten. Het verhaal is een schaakspel tussen George Smiley (Gary Oldman), vijf á zes verdachte leden van het Circus (MI6) en zijn Russische tegenhanger Karla. Smiley moet uitzoeken wie welk stuk is. Echter Smiley krijg hier bijna geen achtergrond (oké Smiley's vrouw Ann is ontrouw) en Karla is zo goed als afwezig.

Nee, het scenario is geen toonbeeld van duidelijkheid. Het verhaal is tot op het bot teruggebracht. Terwijl de kijker een groot aantal personages, een aantal gebeurtenissen en veel mogelijkheden moet verwerken. Dit lukt niet als de speeltijd te kort is om de personages en hun functies te leren kennen, dus het is lastig om te onthouden wie wie was. Wie de originele tv-serie hebt gezien of het boek van Le Carre hebt gelezen, zal misschien wat beter op de hoogte zijn! (en ja de miniserie heb ik gezien!)

Technisch gezien was dit in handen van regisseur Tomas Alfredson buitengewoon goed. Ja op dat vlak doet het veel goed! Uitstekende cinematografie, donkere, trieste shots, prachtig gearrangeerde sets en de muziek is slim in de film verwerkt. (bv. Het themalied van de Britse Bond-rip-off Licensed to Kill (1965) of Sovjet-volkslied) Daarnaast is het acteerwerk puik! Wat ook niet verwonderlijk was, als er een blik met mannelijk Britse topacteurs is opgetrokken!

Rest mij alleen nog de vraag; waarom dit opnieuw gemaakt moest worden? Dat ontgaat mij ook een beetje? Geen probleem dat ze een boek opnieuw verfilmen, maar deze bracht niet veel nieuws aan het verhaal. Het is prima dat ze iets dat 32 jaar oud was nieuw leven willen inblazen. Echter zie ik maar weinig relevantie voor deze film. Qua uiterlijk gaat het terug naar de jaren '70. Digitale camera's leveren wel een beter kwaliteit maar dat is de enige meerwaarde. Als historische kijkje bij de Britse spionagedienst werkt dit niet En het onderwerp is ook enigszins gedateerd want zover ik weet zijn ook geheime diensten gemoderniseerd.

Hm...wisselvallig want er zijn zowel goede als slechte opmerkingen te maken. Met haar debuutfilm Raw (2016 ), maakte Julia Ducournau een goede film met (body)horror, bloed en kannibalisme. Nu zijn de recensenten nogal enthousiast over deze opvolger en betitelen het als dat er nog een schepje bovenop wordt gedaan...tja dat val dus tegen. Men spreekt van een krankzinnige finale maar euh...wat gebeurd er met zwangere vrouwen?

De film begint met 7-jarige Alexia die op de achterbank van haar vaders auto motorgeluiden maakt wanneer het noodlot toeslaat. Jaren later is zij een exotisch danseres en ook nog een seriemoordenaar bij een autoshow. Show's waar vrouwelijke en metalen curves hand in hand gaan! Ja.. zekers... een film waarin het hoofdpersonage hydraulische seks heeft met een Amerikaanse muscle car is een hoogtepunt! Maar dan schakelt de film in het tweede gedeelte over naar een psychische tweestrijd met surrogaat vader en brandweerman-commedant.

Het is natuurlijk prima dat er werd gespeeld met verwachtingen, dat wanneer je denkt te weten waar het naartoe gaat, het dat niet is...de film blijft zo wel intrigeren. Echter ging het aan het einde ook meer de boodschap-tour van o.a. genderneutraliteit op en lijkt men soms ook zo maar wat te doen. Een niet al te beste en uit te toon vallende dansscène op een brandweerwagen lijkt alleen maar de queer-ondertoon te willen benadrukken. Tja het sociale drama veroorzaakt bij mij een flinke dip.

En dan heb ik het nog niet over de goed gekozen muziek in de film gehad, met onder andere 16 Horsepower, The Zombies, Future Islands, The Kills en ene Johann Sebastian Bach. Dat de film de Palme d’Or in 2021won is zeker terecht en ook verrassend doordat de beelden het filmhuis-publiek blijkbaar als best schokkend en extreem zien. Persoonlijk vond ik dat juist meevallen en kan ik minder met het drama. Maar de film verdiend zeker een ruime voldoende.

"I want to speak with the captain"

Amerikaans lowbudget-productiebedrijf "The Asylum" had al eerder de rampenfilm Titanic II (2010) gemaakt .Ook brachten ze de film Flight 666 (2018) uit. Bij deze hebben "The Asylum" en "Tubi " voor de derde keer samengewerkt en het zijn handige jongens dus worden hier beide films gecombineerd. Bovennatuurlijke vergelding op een zinkend schip dus...

Maar voordat het zover is krijg je eerst een openingsscènes met een nog redelijke reconstructie van James Camerons Titanic (1997) Het effectenteam van Asylum moet in topvorm zijn geweest! Om vervolgens voorgeteld te worden aan een bovengemiddelde B-film cast; influencerkoppel, dubieuze Professor-oplichter, beveiligingsmedewerker, en de vrouwelijk kapitein.

Heel snel naar afvaart beginnen de spoken al te rommelen met de elektronica van het schip. Wat wil je...als je naar de plaats gaat waar de Titanic is gezonken? En de geesten komen met een serie vrij standaard jump scares. Wel is er slim gefilmd aan boord van de gepensioneerde Britse oceaanstomer RMS Queen Mary, (één van de hoog genoteerde spookachtige locaties in de VS) dus de binnenopnames zien er in ieder geval geweldig uit.

Nergens was de film echt overdreven slecht of goed. Het doet eigenlijk alles wat je van een "Tubi/Asylum" mag verwachten. De film bouwt redelijk op, kent wat geestenschrik, precies genoeg speeltijd en eindig zoals je verwacht. Tegen alle verwachtingen in was het verrassend leuk, simpel en onschuldig vermaak.

Hier heb ik dus van genoten! Mysterie heeft het niet want al aan het begin wist ik hoe de vork in zijn steel zat. Nee, de kracht van de film zit vooral in de prachtige decors, setting en landschappen. Plus de manier hoe er gefilmd word. Bijvoorbeeld het shot waarbij het oude bloemenvrouwtje van onder in beeld komt. Of de spannende ontknoping op de daken in zeer aparte kleurbeelden. En dan was er nog het speelse en frivole spel tussen Cary Grant en Grace Kelly. Heerlijk! Voor Hitchcocks doen misschien een wat luchtigere film. Wie weet deden het zonnetje en de mooie Franse Riviera ook bij hem zijn werk en was hij in een perfecte vakantiestemming. Daar is er absoluut niets mis mee!

De voorlaatste film voordat Hammer House of Horror voor twee decennia zal verdwijnen. Voor de film zijn niet de eerste de best acteurs ingeschakeld; nee we zien huisacteur Christopher Lee, Hollywoodveteraan Richard Widmark(met Amerikaanse tongval) en ook Denholm Elliott was van de partij. Verder zien we de toen nog vrij onbekende nieuwkomer (2e rol) Nastassja Kinski. De film past goed tussen de thema's occultisme en duivels-aanbidding van horrorfilms uit de jaren 70. Helaas vertoont de film ook wat slordigheden; zo is het begin van de film nogal warrig, mede omdat gebeurtenissen zich afwisselend afspelen in Duitsland en in Engeland. Ziet het er allemaal wel een beetje goedkoop uit en sommige scenes tonen wel heel duidelijk overeenkomsten met The Exorcist (1973) De mooiste scene is als Nastassja Kinski op bed lig terwijl er een oerlelijk, bloederig monster omhoog kruipt. Een redelijk knappe thriller met wat occulte horrorelementen die toch wel goed is voor wat fijn tijdverdrijf.

Het verhaal van de barmhartige Samaritaan maar waar de locatie is veranderd naar een containerschip. Niet heel erg geloofwaardig ook, Taiwanese bemanningsleden die verstekelingen ombrengen. Oké zouden ze het wel doen, dan valt de film nog tegen omdat er geen enkele echte dreiging is te zien. Het tempo was ook vreselijk traag wat de film het laatste beetje spanning deed verliezen, en afgezien van de bootsman, voelde de rest van de cast als non-personages. Ook de plotwending/climax was nogal onbevredigend. Afgezien van de cinematografie en de degelijke prestatie van de hoofdrolspeler, is dit niet veel meer dan een zwak lesje in christelijke waarden. Dat is verder prima maar niet iets waar ik echt op zit te wachten. (gekeken voor de Movie world challenge in mijn uppie)

Een soort experimentele documentaire-achtige film die over zeven dagen is uitgesmeerd en elke dag een zelfmoord toont. Echter regisseur Jörg Buttgereit heeft nu niet echt een mooie visuele stijl en hierdoor oogt het allemaal nogal grauw. Alsof je een nieuw deel uit de Faces of Death-serie zit te kijken.Tijdens (donderdag) opnames die vanuit verschillende camerastandpunten een brug laten zien met eronder de namen, leeftijden en beroepen van de verschillende mensen die daadwerkelijk ook van de brug waren gesprongen, werd die vergelijken nog meer toepasselijker. Helaas zag ik ook te veel van die niets toedoende shots, die de film vooral saai maakte. Daarnaast was de muziek ronduit irritant. Tijdens zaterdag moest ik zelfs het geluid uit zetten zo veel irritatie wekte het monotone geluid op. Soms waren er een paar lichtpuntjes maar over het algemeen vond ik de film te traag en dus niet goed. Denk dat deze film duidelijk een gevalletje; je houdt er wel van of je houdt er niet van, is! Ik hoor tot de laatste groep!