Opinions

Oei, hier werd ik toch behoorlijk teleurgesteld, de wereld van de Afrikaanse traditionele mystiek is interessant. En voor westerling is deze folklore ook grotendeels onbekend. Dit had dan ook een zeer fijne film kunnen opleveren. Echter de debuutfilm van de Brits-Nigeriaanse filmregisseur Ogo Okpue wil teveel en veranderd een beetje in een puinhoop.

De film volgt de in Nigeria geboren geestenjager Ashionye, ​​die, nu woonachtig in Engeland, wordt ingehuurd door haar voormalige voogd, Isioma, om een ​​kwaadaardige geest te verdrijven die haar familie kwelt na de mysterieuze dood van haar man, maar dit gezin verbergt een duister geheim.

Visueel was dit in ieder geval netjes! Bij andere films met een laag budget, kan zelfs dit weleens tegenvallen. Helaas wordt de film opgedeeld in hoofdstukken en zijn er ook nog de Afrikaanse symbool/tekens te zien waardoor het zeer episodisch aanvoelt. Tja en als de montage (Film editing) ook gebrekkig is ontstaat er algauw een puinhoop!

Het acteerwerk was prima. De Britse Ghanese Vanessa Vanderpuye deed het zeer goed. De Nigeriaanse Nse Ikpe-Etim is een gevierd actrice in Nollywood en acteur Wale Ojo is zowel in Nollywood als England een bekend. De rest van de cast zijn relatieve nieuwkomers. Toch was er ook veel teveel gesnotter in de film wat de film niet echt hielp! En dat is jammer, want het idee was goed en ik ben altijd wel in voor films over onbekendere mythologieën, maar VFX, uitvoeringen, regie, zoals … nu is, laat uiteindelijk teveel te wensen over!

Tamelijk luie film! Dit alles is gebouwd rondom de scène waarin Mickey een bezem tot gewillige slaaf tovert waarna de bezem niet meer te stoppen is, met alle desastreuze gevolgen. (de animatiefilm ‘Fantasia’ uit 1940) Volgens beproefd Disney-recept hebben de scenaristen daar een vleugje romantiek, enige actie, wijze lessen en een dosis humor bij gemixt. Tja...het is het verhaal van de simpele jongen die een tovenaar blijkt te zijn en samen met zijn leraar de strijd moet aangaan met enkele kwaadaardige tegenhangers. Waarbij vooral de special effects actiescènes en visual design deze film nog de moeite waard maken. Met imponerende special effects komt een draak tijdens een optocht in Chinatown tot leven, Balthazar vliegt rond op de stalen adelaar van het Chrysler Building en auto's veranderen al rijdend in snelle bolide's. En met diezelfde visuele flair wordt Mickey’s bezemscène uit Fantasia dunnetjes overgedaan. Qua acteerprestatie is het toch weer Nicolas Cage die een zeer goede rol neerzet, hoofdrolspeler Jay Baruchel is een miscast. Hij was niet echt grappig, hij straalt weinig uit en zijn stem is ronduit storend. Alfred Molina (Chocolat, Frida) zet een heerlijke schurk neer maar ook hij werd bijgestaan door een minder goed ondersteunend personage..(Toby Kebbell) De in Australië geboren Teresa Palmer is een frisse verschijning maar krijgt weinig ruimte om meer te zijn dan alleen maar mooi. Tja helaas ontbreekt voor een film over magie juist grotendeels de magische sfeer.

Fantasiefilms van vandaag de dag bezitten verbluffende visuele effecten, en vertonen maar weinig gelijkenis met de Sword & Sorcery-films uit de jaren '80. Echter ik heb een zwak voor ze en ze zijn voor mij dan ook enorm vermakelijk. Zo ook dit werkje uit de New World- studio van Roger Corman.

Na het zien van Conan the Barbarian (1982) met Arnold Schwarzenegger; wist Roger Corman, een producent met maar weinig budget, dat Sword & Sorcery-films goud waren en gaf (toen nog) schrijver Jim Wynorski snel de opdracht om naar huis te gaan en een script binnen een week tijd terug te brengen, met als enige aanknopingspunten dat er twee vrouwen in moesten zitten en het fantasie moest zijn.

Voor de regisseur werd bevriende regisseur Jack Hill (Spider Baby (1964) The Big Doll House (1971), Coffy (1973), aangetrokken en geschoten werd in Mexico met een grotendeels Mexicaanse cast afgezien van zijn hoofdrolspeelsters, dat waren de blonde tweeling Leigh en Lynette Harris, voormalig playboy Playmates.

Omdat dit een film is met een zeer beperkt budget, hebben naast de acteerprestaties ook, de speciale effecten, make-up, geluid en sets er allemaal onder geleden. Overal zagen de speciale effecten er cartoonesk uit en de Harris-dames deden hun best.En klap op de vuurpijl laten ze ook een paar keer zien waarom ze duidelijk geen mannen zijn!

De film is denk ik zeker één ​​van de meer bizarre fantasy B-films van de vroege jaren '80. Met een Viking, die niet in het tijdsbeeld paste, een neppe en geile Sater, mannen in apenpakken, een kosmisch gevecht tussen twee goden waarvan één een gevleugelde leeuw annex handpop was en een naakte held Erlick vastgebonden aan een ingevette staak om gefolterd te worden. De film is een vreselijke puinhoop, maar verdorie wat is het leuk! En blijkbaar was de film ook nog succesvol!

Regisseur Jack Hill was achteraf niet zo erg te spreken over de film en de gang van zaken. Er was hem meer budget belooft en Sid Haig had de rol van Sater moeten spelen. En wilde dan ook zijn naam niet verbinden aan de film. Vandaar dat die naam van de regisseur werd veranderd in "Brian Stuart" Dit zijn de eerste namen van Roger Corman's zonen. De film is voor de regisseur inderdaad anders dan de rest van zijn oeuvre maar echt ervoor te schamen is ook niet nodig want dit was toch bijzonder goede pulp!

Het idee van de film is eenvoudig; Ongelukkige sympathieke goedhartige Will: een klantenservicemedewerker voor tandpasta en verschillende doodlopende hobby's kan na één teleurstelling te veel voor vriendin Amy het appartement verlaten en een nieuwe plek zoeken.

Maar er doet zich een buitenkansje voor als een groot, volledig gemeubileerd en verrassend goedkoophuis in de verhuur komt! Natuurlijk is er een klein addertje; het huis wordt ook bewoond door enkele niet-vermelde huurders. Al heel vroeg wordt Will met hen geconfronteerd, maar de dingen gebeuren niet zoals ze zouden moeten en zo transformeert de film in mix van horror en romantische komedie.

De problemen komen van het bovennatuurlijke en die laten uiteraard bijna geen bloed of gore achter. Wel was hun de make-up dik in orde. Maar weinig is echt eng, hier en daar een spaarzame jump-scare Verder schittert dit vooral als een vertederend en buitengewoon schattig stukje film-maken dat zelfverzekerd tot leven wordt gebracht door zijn charmante cast.

Als je deze film ingaat op zoek naar horror, dan heb je de verkeerde film gekozen. Maar het is wel moeite waard omdat het net een klein beetje anders doet. En verrassend...zowaar de grappen en humor waren consistent en ik heb zelfs een paar keer gelachen.

De unheimische sfeer, het idee erachter, de terughoudende manier waarop de film is gefilmd, het decorontwerp en de visuele effecten...zijn allemaal dingen waarom deze film nooit echt populair zal worden. Maar eigenlijk maakt die onconventionele manier van filmen: juist dat deze film de moeite waard is om te kijken.De film moet je ook trekken want het is één man op één plaats,

Het gaat over ene Jacob, die deel neemt aan een mysterieus experiment in een huis. Michael Thomas Santos speelt hem prima!. De horror bestaat niet uit de bekende spookhuis-schrikmomenten, maar wordt meer overgebracht door desoriëntatie en stilte Daardoor zijn er momenten waarop het tempo trager wordt dan nodig is, vooral in de tweede akte van de film. Het biedt geen gemakkelijke kijkervaring en zal voor sommige ook niet de gewenste afsluiting geven Echter valt het niet ontkennen dat dit een aparte kijkervaring was! Een leuk filmpje hoor!

Belgische regisseur Axelle Carolyn begon haar carrière als freelance verslaggever voor enkele filmtijdschriften en websites. Na een korte periode voor de camera (ze speelde bv. in Centurion (2010) regisseerde ze eerst een paar korte films, waarna uiteindelijk deze eerste speelfilm volgde, met manlief Neil Marshall (inmiddels ex) als executive producer.

Het was een Brits spookverhaal of nee... wacht, ik verwachtte een horrorfilm maar kreeg eigenlijk een bovennatuurlijk drama met wat romantische handelingen. Heel in de verte deed het me wel een beetje denken aan The Ghost and Mrs. Muir (1947) Dit was niet noodzakelijk een slechte zaak (ik vind The Ghost and Mrs. Muir te gek!) maar het werkte gewoon niet.

Actrice Anna Walton deed het goed genoeg, de film ziet er degelijk uit en het script ontwikkelt de verdere personages ook aardig. Maar voor de rest was het allemaal een beetje traag en saai. Wat is er eng aan twee personages die gewoon in een stoel gingen zitten praten met elkaar over hun leven. Hoe dan ook, hoewel het helemaal geen vreselijke film is, het begint redelijk goed voordat het een romantische film wordt, maar in zijn geheel was het nogal saai en biedt het niet veel.

“When god tells you what to do, you cannot hesitate.”

Euh... Amen. Nu was er enige controverse rond deze film. Vandaar dat ik deze ook wilde kijken Maar haal je het lawaai (van de makers, conservatieve politici en sociaal media publiek) eromheen weg en de film is niet veel meer dan een cliché actiethriller met een zwaar religieuze boodschap. Films als Gone Baby Gone en Taken benutten bv. ook de spanning van kinderen die worden gestolen en in onzeker gevaar worden gebracht. En doen dat ook nog eens veel beter!

Filmische gebruikt het niet veel anders dan de kwaliteit van de meeste geloof-boodschap gedreven films. Zeg maar zoals elke Hallmark of Lifetime -film. Het trekt zelfs de waargebeurde kaart, wat naar mij mening ook regelmatig een trucje is om de boodschap kracht bij te zetten! (er zijn bv. veel horrors die dit ook doen)

Het verhaal is eigenlijk behoorlijk simpel en toch denken de makers dat de filmkijkers het niet snappen. In de film wordt namelijk ook nog met voorspelbare editing en extra dialogen of zelfs Sms'jes van alles uitgelegd. Het gaat van het ene anticlimaxmoment na het andere.. Het werd allemaal teruggebracht tot het makkelijk te begrijpen bumpersticker-citaat; “God's children are not for sale.

Wat dus nog overblijf is een film die verdrinkt in zijn eigen mega-christelijke saus en bombastische kinderkoor-muziek om ’t drama extra aan te zetten. Een Amerikaanse blonde held die als een Messias (Jim Caviezel zal niet veel moeite gehad hebben met de rol want hij speelde ook al Jezus in The Passion of the Christ) rondloopt terwijl hij ook nog even de goede huisvader is voor zijn zes kinderen. Want ja natuurlijk laten wel even zien dat het gezin de hoeksteen van de samenleving is en een goede christelijk vrouw achter haar man staat en vooral thuis voor diezelfde kotters zorg! Je hoort ook slechts een paar clichézinnen van haar...

Ja, uitbuiting en kinderuitbuiting in het bijzonder zijn gruwelijk en misschien had zelfs dit waargebeurde verhaal een film verdiend. Maar dan wel graag een betere dan deze religieuze boodschap rotzooi!

Het regisseurstrio T3 maakte in 2020 een korte film van 2 á 3 minuten, Geluid van stilte genaamd. Drie jaar later hebben de drie het uitgebreid tot een lange speelfilm van drieënnegentig minuten. Het begint met Peter die snuffelt rond op zijn zolder als hij een kapotte, antieke radio vindt maar als hij repareert wordt er iets losgelaten. Hierna verhuis je naar New York City, naar Emma en haar vriend Seba, die een telefoontje krijgen van haar moeder in Italië.

Een groot deel van de film is een uitbreiding van de openingsscène, met variaties op wat die radio kan doen of eigenlijk zoals de titel ook al een beetje aangeef geluid versus stilte. Een ‘spookachtig/vervloekt object’ is natuurlijk een comfortabele en zeer geliefde horrortrope en het te beëindigen moet Emma op de een of andere manier begrijpen wat de verschijnselen veroorzaakt. Het is een verhaal wat op zijn minst zo oud is als het horrorgenre.

De film probeert dus niet het horrorwiel opnieuw uit te vinden maar doet met een laag budget voldoende goed om een leuke tijd ermee te hebben. De hele cast deed het niet slecht, gezien het feit dat, het in het Engels is opgenomen. Soms had het wel wat last van dat dit een uitbreiding was van kort naar lange film. Er zit dus ook wat opvulling in de film en de epiloog lijkt vrijwel niets te maken hebben met de rest van de film. Maar over het geheel genomen is de film een leuk low-budget Italiaans spookverhaal met een aantal effectieve momentjes.

Voor mij was "The Sound" een nogal tegenvallende bovennatuurlijke horror-thriller waar dan wel nog een fijn sfeertje in hing. De gehele film draait om Rose McGowan die als Kelly Johanson geestverschijningen probeert te ontmaskeren met de hulp van lage geluidsgolven frequenties. Echter is Rose McGowan (met raar kapsel) geen al te sterke actrice om de film genoeg te dragen. En we zien haar nogal veelvuldig door de verlaten metrotunnels lopen, gewapend met telefoon en laptop. Inclusief met on-screen-projecties van wat ze typt en wat een onnodige poging was om ook een jonger publiek mee te krijgen! Ook is de film regelmatig donker en vaag. Hierdoor sloeg bij mij algauw de verveling toe. Daarnaast zijn er wel geestverschijningen maar niet één is er nadrukkelijk aanwezig om de film eng of spannend te maken. Waar was eigenlijk die "woman in red"??? Christopher Lloyd die ook op de poster is te zien, had maar een ondergeschikte rol en is vooral aanwezig voor zijn naam. Er waren een paar leuke ideeën maar deze vervliegen net zo snel. Door teveel losse eindjes, afwezigheid van echt enge scenes is deze debuutfilm van Jenna Mattison helaas te langdradig om echt heel goed te zijn.

B-film, maar eentje met ambities! Het was te zien dat er hier maar een klein budget was, maar wat men deed, was best goed. De film is op zijn best zodra de cast op locatie is en zich bezighoudt met het rotsklimmen. Dat er geloofwaardig uitzag! Seans grootvader kwam lang geleden om het leven tijdens een beklimming van "De Muur" Nu na zovele jaren mag een selecte groep bergbeklimmers deze verboden berg weer beklimmen, echter is dit een complot van de CIA omdat er een boze Indiaanse geest huist. Het was geen groots verhaal, maar het plot hield me geïnteresseerd. En tja... bezetenheid en op een berg zijn, is niet een erg veilige omgeving...De film is vakkundig gefilmd, en het acteerwerk is ook niet ronduit slecht. Er waren soms momenten op de steile wand die spanning wisten op te leveren. Wilde wel dat de film iets meer het bloederige eindresultaat van de slachtoffers liet zien. Weinig bloed dus maar je krijg wel een.."huh" vreemd moment boven op de berg! Ach deze film had problemen maar deed het op zijn ook best oké!

Deze aflevering van Masters of Horror geregisseerd door Brad Anderson geeft duidelijk aan waarom het tweede seizoen betrekkelijk minder goed is dan het eerste. Het is allemaal erg braaf. Waar in het eerste seizoen er nog geknipt en zelfs niet uitgezonden kon worden. Zijn deze aflevering allemaal erg veilig. Ditmaal een subtiele en ingetogen verhandeling over een getormenteerde hoofdpersoon met een buitengewoon scherp gehoor, die langzaam maar zeker zijn greep op de realiteit begint te verliezen. Positief was het dat die auditieve overgevoeligheid effectief in beeld (en ten gehore) werd gebracht. Ook de vertolking van de gekwelde Larry door Chris Bauer was erg goed. Echter de gruwelijkheden die er zijn worden alle buitenbeeld gebracht (op één scene aan het einde na) en na verloop van tijd worden de uitvergrote alledaagse geluiden repetitief. Dit maakt dat de film ondanks zijn korte duur op een gegeven moment langdradigheid begon te worden. Daarnaast was de afwikkeling teleurstellend en slotbeeld te nep.

"The 'French Jaws" Politiechef Brody wordt vervangen door Sophia, een wetenschapster, die vermoedt dat er een Makreelhaai(wat eigenlijk hetzelfde is als de Witte haai) de wateren van de Seine onveilig maakt. Ach als er haaien rondzwemmen in de Theems waarom niet in de Seine? De burgemeester kiest natuurlijk voor het commerciële belang en weigert een triatlon af te lassen. Deze film is dus een blauwdruk van die film uit 1975 maar met één verschil het einde...De film bracht mij voldoende amusement, met snelle actie, aan het begin zeer coole onderwaterscènes, een flinke dosis actuele milieuboodschap, redelijk wat roodgekleurd water en verrassend solide (niet happy) einde. Ach Haaienfilms, denk dat je niet veel anders kan dan dat ze eenvoudig op rampage gaan en regisseur Xavier Gens entertainde daar mij meer dan genoeg mee!

"Who need American Healthcare when we have TikTok and YouTube?"

Deze South Park-special was wederom erg goed en had veel grappige momenten; het suiker-cartel van de ontbijtgranenmascottes inclusief een Mad Max actiescene, De Lost Boys-scène met het nummer “Het enige wat we moeten doen is navigeren door het Amerikaanse gezondheidszorgsysteem” Naveltruitje-Ozempic moeders, Cartman's Cereal Bomb Oppenheimer en de tien keer meer destructieve ontbijt-bom Stormy Daniels en uiteraard de Lizzo-grap. "rich people get Ozempic, poor people get body positivity" Ik vond het geweldig en moet eigenlijk gewoon meer South Park kijken!

De jaren zeventig; Het Rapport van de Club van Rome waarschuwt in 1972 voor het opraken van fossiele brandstoffen. Door politieke oorzaken werden die ineens actueel doordat de wereld in 1973 wordt geconfronteerd met de oliecrisis. Op milieugebied zijn er zorgen over de klimaatverandering, (broeikaseffect) overbevolking en milieuverontreiniging. De Watergate-affaire. Vrouwen gaan meer en meer werken of naar de moedermavo zo de tweede feministische golf was een feit. Geen wonder dat in deze Sciencefiction uit de jaren ’70 een grimmig beeld van 2022 wordt geschetst.

Of eigenlijk in de roman "Maak ruimte! Maak ruimte!" door Harry Harrison. En die (semi-)futuristische wereld vormt de achtergrond voor een ouderwets moordmysterie. Nieuw in de tijd van uitkomen maar nu regelmatiger gebruikt dus de kans is groot dat je de ontknoping al kent, ook al heb je de film nooit gezien. Regisseur Richard Fleischer, gaat ook uit van de basale kans dat het jaar 2022 in wezen niet veel verder gevorderd was dan de technologie van de futuristische van de jaren zeventig. Och, toen was het hypermodern, daarna misschien wat ingehaald door de tijd maar in latere jaren (2000-2020) worden dit soort decors (en die van de jaren '50) ook wel weer gebruikt om de toekomst voor te stellen. Alleen de samenleving zelf die is veranderd!

En misschien ook dat daar een beetje de schoen wringt. Er werd veel tijd genomen voor scenes die te maken hebben met hoe mensen leven. Die aanpak in uitvoering is ietwat gedateerd. Ook het acteerwerk is heel erg seventies, en de groene mist is zo’n beetje het enige special effect. Daarnaast is man/vrouw-verhouding eveneens te retro. Het beeld van de toekomst dat hier geschetst wordt, geef wel stof tot nadenken. Echter waar ik een beetje mee zat was; dat het wel begrijpelijk was dat men in tijd van schaarste datgene wat het meeste voor handen is, gaat gebruiken maar veroorzaak je daar dan ook geen schaarste mee?

Bandit Motion Pictures is een groep filmmakers die toch wel steeds met onverwacht interessant leuke films komen. Zo maakte Arthur Cullipher het erg goede Headless (2015) een film waar een fragment van was te zien in Scott Schirmer's Found (2012) Beide heren zijn dan ook van de partij in deze tweede film van Brian K. Williams De eerste speelt onherkenbaar (Vazzy Def the Scrote) in de film, terwijl Schirmer hier de cameraman was. De film is een soort soft-core Science-fiction film die je ook wel eind jaren '60 zag. Deze film heeft bv. een soortgelijke poster: Zeta One (1969) Echter door de muziek en verdere uiterlijk lijkt de film meer iets uit de jaren '80.

Carrieola (Ellie Church,Headless), Vanassa (Allison Maier, Frankenstein Created Bikers) en Ragyna (Alyss Winkler, Plank Face) zijn de Space Babes. Hun schip, dat er natuurlijk uitziet als een borst , wordt aangevallen door Scrote-jagers en nadat ze een knop indrukken waar duidelijk bij staat “DON’T PUSH, EVER”. moeten ze landen op Aarde om hun energie op te laden. Seksuele energie wel te verstaan die ze dan ook vinden in de plaatselijke stripclub.

Er is veel vrouwelijk naakt en er zijn veel seksgrappen in de film, zoals al gezegd heeft het ruimteschip de vorm van een borst, is er een scène waarin twee personages seks hebben (hoewel je niets ziet) en ik denk dat slechts twee vrouwelijke personages in de hele film niet aan het einde van de film hun borsten hebben getoond. (Waaronder Ellie Church) De gekste scene is toch wel wanneer de Scrotes worden overwonnen door schuddende vrouwenborsten.

Space Babes From Outer Space heeft alles wat je maar kunt wensen van een cheesy sex-komedie met Sci-Fi: babes, borsten, lichaamsvloeistoffen, gekke ruimtewezens en een orgie. De film zit boordevol met one-liners (die uiteraard niet allemaal geslaagd zijn) en slaagt er zelfs in om een ​​lief en ontroerend liefdesverhaal te geven. Je moet natuurlijk geen Oscar-waardig materiaal verwachten. Nee want dit is Schlock maar het is wel pulp die OOOO zo leuk is !

Beter dan een goedkoop ruimtescheepje wordt het niet of het moeten de opening-credits zijn! Die zijn geschilderd op het lichaam van een naakte dame in prachtige hippie bodypaint-handschrift Gewoonweg geweldig! (schrijver Cosmo-Politan) De film is duidelijk met een zeer klein budget gemaakt, dit voegt nog wat charme toe, vooral door de ultra-goedkope sets en kostuums van de mooie vrouwen. Een voice-over haalt vervolgens veel van diezelfde charme weer weg. Oplettende zullen ook het modelruimtescheepje, van het begin, herkennen uit een bepaald tv-programma. Vermoedelijk heeft regisseur Dave Friedman het in een hobbywinkel gekocht maar waarom hij nooit is aangeklaagd, geen idee! Een Star Trek Nudie Cutie maar erg goed vond ik het niet!

“skinny human”

Gebaseerd op het boek "Spaceman of Bohemia" uit 2017 van Jaroslav Kalfar, gaat dit over Jakub Prochazka (Adam Sandler) een Tsjechische astronaut die bezig is met een solo-missie van maanden in de ruimte. Hij vliegt naar de Chopra-wolk, van 'intergalactisch stof' nabij Venus om deze te verkennen.

Kampend met eenzaamheid, verergerd door de radiostilte van zijn zwangere vrouw Lenka (Carey Mulligan) en slaapgebrek door een gammel oud ruimtetoilet ontmoet en raakt hij bevriend met een groot spinachtige buitenaards wezen, (Passief ingesproken door Paul Dano) die Jakub besluit Hanuš te noemen. Kortom sommige mannen gaan liever in de ruimte praten en knuffelen met een spin dan dat ze in therapie gaan.

Helaas is de film erg wisselend. Een tijdlang heeft dit alles nog best ingetogen charme, maar het heen en weer bewegen tussen Jakub in de ruimte en Lenka in de wereld beneden begint algauw vervelend te worden. De flashbacks deden het een stuk sterker en waren meer dan voldoende geweest! En uiteraard zijn de interacties tussen Adam Sandler en spin Dano zeer goed te noemen.

Er is ook nauwelijks sprake van een luide uitbarsting Oké het was natuurlijk niet zo film maar hier is de algehele toon een soort trage sub- Malick-trance. Wat zeker geen compliment is! Dano's mediterende of beter gezegd slaperige stemwerk en Sandler lijzige monotone stem helpen dan ook niet echt mee! Maar het ergste is dat er steeds dramatische muziek onder het praten speelt. Tja...misschien wel één van de betere pratende spinnenfilms (zijn er wel meer?) maar het is zeker niet één van de betere eenzame astronautenfilms.

"What scares you more. My machete or my pussy"

De film begint in een bar in de 'middle of nowhere', waar een vierkoppige vrouwen-punkband Ms. 45 (naar de film van Abel Ferrara?) optreed en later de mannelijke toeschouwers vloeren. JA een heerlijk en hoopvolle start want ik zag dat wel zitten Grrl punk bitches , gemodificeerde lichaamsdelen, geheim genootschap geleid door een gekke leider/keizer, bloedvergieten en meisjes die gedwongen worden te vechten tot de dood. Ja alle teken waren wel aanwezig en toch...was het aan het einde maar gewoon ok. Het grootste probleem is dat het tempo uit de film werd gehaald. Dames die aan het training zijn en melodrama over de zoon zijn crush vertragen de film en maken dat de film zijn kracht verliest. Ook een subplot over een vriendje is eigenlijk nergens van belang. E zijn niet veel death-matches maar ze zijn best goed gechoreografeerd, praktisch en bloederig. Met allerlei wapenprotheses, van bijlen, kruisbogen, kettingen, vlammenwerper, kettingzaag en zelfs een motorwiel. Dus ja dat beetje extra B-film-gore, deden het genoeg voor mij. Baanbrekend? Nee! Maar leuk was het nog wel.

Slasher-films zijn al vrij standaard; tieners die het bos in gaan, een eng verhaal vertellen bij een kampvuurtje en uiteindelijk blijkt het waar te zijn, en worden ze allemaal vermoord. Hier zorgt ene 'Ranger Sparrow', een man waarbij de stoppen door sloegen toen hij ontdekte dat zijn vrouw vreemdging voor dood en verderf, Dus originaliteit is ver te zoeken. Maar om eerlijk te zijn, slasher-fans hebben daar niet al te veel last van! Echter als men wacht tot de laatste tien minuten of zo om te doden....? De film begint met vier vervelende personen, die op bedroevend goedkope manier afgeslacht worden. Tja positieve daarvan was dat ze tenminste omgebracht werden! Helaas werden ze vervangen door zes even vervelende personen. Dit groepje zie je praten en lollig wezen (er is zelfs een lange scene dat ze aan voetballen zijn) maar de reden waarvoor je een slasher kijkt blijft uit! Waarom proberen te acteren als dit absoluut ontoereikend was voor alle acteurs? En zijn er kills te zien, dan zijn de effecten ronduit slecht. Ik kon niet eens beslissen of de praktische effecten of CGI het ergst waren. Dit had gewoon beter gekund. Bij slasher-films heb je natuurlijk algauw een "been there, done that" gevoel maar pak je ook nog uit met een te lange tijd geen kills en zijn de effecten gewoon slecht...dan is het gewoon helemaal niet zo interessant meer.

Twee gezinnen ontmoeten elkaar op vakantie in Toscane. Eenmaal terug thuis krijgt het Deense echtpaar Louise en Bjørn een uitnodiging van de Patrick en Karin om eens naar hun stulpje te komen in de bossen, ergens in het zuiden van Nederland. Dat is de opzet van deze rustige thriller met verontrustend einde (horror lijkt me niet echt de juiste classificatie). Het is natuurlijk geen grote onthulling dat er iets niet in de haak is...De film laat vanaf de aankomst niet heel veel meer zien dan sociale ongepastheid van het Nederlandse stel. Ongemakkelijk was dat wel...maar heel schokkend...? (hangt natuurlijk af van of je veel horrorfilms kijkt) Opvallend ook hoe ‘praterig’ de film was! Veel van de spanningen worden gewoon uitgesproken...De film had dan wel weer een goed opgebouwde sfeer. De vier hoofdrollen worden eveneens goed neergezet, met karaktereigenschappen die vooral nuttig zijn voor de eindconclusie. Maar dat einde was absoluut memorable!

Zouden de makers inspiratie hebben gevonden in de Saturday Night Live Digital Short 'Dick in a Box' met Justin Timberlake? Tja...de poster, met de slogan “Fatal Attraction meets The Blob” intrigeerde mij wel! En als zich onder het effectenteam Marcus Koch en Cat Bernier bevinden dan zit het daar ook wel goed! Nu is dit een low-budget horrorfilm en gaat over een man die een affaire heeft met een houten kistje. Een solide idee...echter is er een grote "Maar!" De film mist veel kansen om echt geweldig te zijn. De film heeft als genre horror zo als je met het idee speelt: welke vreselijke dingen kunnen er gebeuren als een kerel zijn geslachtsdeel in een mysterieus gat steekt? Waarom dan erg bescheiden zijn met gruwelijke scenes? Het is jammer dat de film nogal de tijd neemt om de gruwelen op tafel te leggen (die zitten aan het einde) en er zijn maar weinig bloederige moorden. De film stelt nu te veel vertrouwen in het acteerwerk van de cast maar deze is daarvoor niet capabel genoeg. En de regisseur bezit daarnaast maar weinig visuele flair. Het is inderdaad een ongebruikelijke horrorfilm, ook beter dan het voorgaande werk van de regisseur, en de climax was zeker de moeite waard maar de spanning of koude rillingen waren uiteindelijk niet opwindend en schokkend genoeg om al te positief te zijn.

Natuurlijk deze al eens gekeken toen hij uitkwam maar nu een her kijk beurt. Het is en blijft, heerlijke Pulp! Giger heeft wederom de alien fantastisch vorm gegeven. Natasha Henstridge is een mooie overtuigende femme fatale. Die we veelvuldig in haar eva kostuum mogen bewonderen. De actie en horror zijn degelijk. Kortom heerlijke jaren `90 pulp die je gezien moet hebben!

Door een beetje te surfen op Netflix kwam ik deze film tegen. En die was niet verkeerd! Blijkbaar heeft Legendary met Universal Pictures deze film geproduceerd en de film terzijde geschoven omdat ze niet geloofden in een succesvolle wereldwijde release in bioscopen. Enfin...hun gemis!

Want dit was een behoorlijk goede sciencefiction-actiefilm (en zelfs wat horror ) met een aantal actiescènes van hoge kwaliteit met spectaculaire wapens en voertuigen. Het deed me ook een beetje aan een videogame denken. In de film zie je Special Ops team die in Moldavië een oorlog zijn betrokken, maar ontdekken een vreemd wapen waar zij niks tegenover kunnen brengen. En die 'Spectral' zagen er ondanks duidelijk CGI fantastisch uit!

Maar hoe dood je iets dat je niet kunt zien? Dat is de vraag waar het Special Ops team mee wordt geconfronteerd. En dat was aan het begin nog best spannend! Gaandeweg komen ze erachter hoe men ze kan bestrijden, wat zoals het in een goede actiefilm ook hoort. Die spectraal zijn uiteraard niet van vlees of bloed dus is de film niet bloederig, maar hadden wel een goede griezelige weergave. Net zoals de locatie van de door oorlog verwoeste straten van een stad.

Kortom een film die er goed en slick uitziet en zeker garant staat voor vermaak!

Nee, dit heeft niets te maken met die andere film waarin die beroemde geheim agent het opneemt die terroristische organisatie met de naam uit de titel. Alhoewel men gaat hier wel op een Sherlock Holmes en Dr. Watson-manier op onderzoek uit. Nu zijn het de personages, de criminoloog Sebastian en zijn assistent Hamilton, een dronken arts, die duistere zaakje onderzoeken in voormalig Engelse abdij. Deze Spectre was een tv-pilot van Gene Roddenberry de maker/bedenker van Star Trek. En eigenlijk kwam deze tv-pilot gewoon te laat, zo aan het einde van de jaren zeventig waren occulte films alweer op zijn retour. Daarnaast vertoont het veel overeenkomsten met The Devil Rides Out (1968) Robert Culp en Gig Young waren uitstekende team en je ziet jonge John Hurt en de mysterieuze huishoudster van Sebastian is Majel Barrett, de vrouw van Gene Roddenberry. Er zijn een paar memorabele momenten; één met een succubus, één met demonische figuur, een komische S & M-bondagescène en één scène met een occulte orgie.(waar in sommige landen van Europa wat extra softcore naaktheid aan toe was gevoegd. Ondanks dat het dus op sommige momenten misschien wat wilder was dan andere serie-pilots blijft het verder toch een veilige tv-film van de jaren 70.

Er zit best een goed idee verborgen in deze verder nogal onhandige film. Maar het probleem met de film kan eigenlijk in twee woorden worden samengevat: ongerealiseerd potentieel. Om te benadrukken dat het om een rijke zwarte familie gaat voegen ze een belachelijk TCM-momentje toe; je kent het wel gezinnetje of vrienden die stoppen bij een tankstation en een paar creepy bewoners ontmoeten, dat doen ze hier ook maar dan met een vliegtuig? Enfin het noodlot slaat toe en Marquis T. Woods wordt wakker bij Eloise, een oude dame. De performance van Omari Hardwick en Loretta Devin waren best sterk! Die scenes hadden wat weg van Misery en bezaten een paar goede horror-elementen maar ook hier weer was de logica daarvan niet goed te snappen Je hakt wel een hand van de zoon af maar geen voet van de vader? Enfin de film was dus verhaaltechnisch niet erg bijzonder sterk, maar het was nog wel voldoende genoeg voor een 90 minuten amusement.

'Spellbinder' is geen meesterwerk en ook niet de beste horrorfilms uit de jaren '80. Het is echter wel een goed voorbeeld van een horrorfilm die door zijn beperkingen te kennen, de zaken vrij rechttoe rechtaan weet te houden, en zich richt op de ontwikkeling van personages en spanning en hierdoor overtuigend genoeg voor een horror-film overkomt. Het acteerwerk (erg eighties) verdiend niet de schoonheidsprijs maar volstaat voldoende en Kelly Preston (Miranda Reed) is prettig om naar te kijken. Tim Daly daarentegen is nogal saaie held. Het plot is gedeeltelijk geleend, zoals onderstaande heren al aangeven, van de film The Wicker Man (1973). In deze film was dit niet eens zo heel erg. Zeker niet als Kelly Preston de femme fatale speelt en ook even ontbloot te zien is. Zij heeft, om haar kwaliteiten als actrice aan te geven, driemaal een Razzie gewonnen voor een bijrol. Ondanks er maar weinig is te zien, zijn de aanwezige special effects zeker niet slecht De film heeft verder een eenvoudig maar spannend verhaal en geeft een volstrekt vermakelijke Hocus Pocus-traktatie. En had ik het al gezegd...? Kelly Preston de vrouw van John Travolta zit ook in de film.

Briljante Hitchcock. En wat een actrice is die Ingrid Bergman toch! Dit keer als vrouwelijke psychiater Constance. Ze is koel, wat zeg ik een ijspegel en geloof niet in liefde. Maar dan komt Dr. Edwardes ten tonele en smelt ze als sneeuw voor de zon. Prachtig verbeeld door Hitchcock met een shot van openslaande deuren. Hierna ontrolt zich een zeer sterk en mysterieus plot. Visueel is sowieso genieten geblazen in deze film met de droomsequentie ontworpen door Salvador Dalí als absoluut hoogtepunt. Aan het einde is er een skiscene die helaas de tand des tijds wat minder goed heeft doorstaan maar dat mocht de pret niet drukken. Alles klopte aan de film:het plot, de dialogen en ook de vindingrijke cinematografie en een fantastische cast. Met Ingrid Bergman als onbetwist hoogtepunt.

Pracht film! Eigenlijk start het al met een verschrikkelijk leuke theme-song spider baby 1968 ingezongen door Lon Chaney Jr. Hierna wordt de film ingeleid en komen we meer te weten over het Merrye-syndroom. Een uitzonderlijk erfelijke ziekte waardoor de hersenen van de drie kinderen Merrye, degeneratief gedrag vertonen. En wat zijn die kinderen heerlijke bizarre gestoorde personages: Virginia (Banner) die het spelletje “spider” wil spelen, Elizabeth (Washburn) die iets heeft met "haat en die haar beste imitatie geeft van Baby Jane. En dan is er nog Ralph (een fantastische Sid Haig) waarbij de aftakeling door de ziekte ook zichtbaar is. Ze hadden zo deel kunnen uitmaken van The Adams Family of The Munsters, maar dan wel een meer volwassen variant daarvan. Alle drie worden verzorgd door familie -chauffeur Bruno (goede rol van Lon Chaney Jr). Het gaat mis als de familieleden tante Emily (Ohmart zelfs te zien in sexy ondergoed) en Oom Peter met hun advocaat Mr. Schlocker (inclusief Hitler-snor) ten tonele komen. Het mogen duidelijk zijn dat deze film een grote invloed heeft gehad op latere horrorfilms. Ook schuwt de film gruwelijkheden als moord, incest, aanranding en kannibalisme niet. Het is dan ook jammer dat er iets te weinig budget was om meer in beeld te brengen. Op sommige momenten is dit te zien doordat de camera wegdraait. Maar ach, dit is gelukkig maar een klein detail in een verder grandioze film! Want fenomenale scenes als; het nuttige van het avondmaal en het spinnenspelletje van Virginia maken van deze film een waar genot om naar te kijken.

Iedereen die spannende arachnid-actie verwacht, zal zwaar teleurgesteld worden door deze film. Aangezien dit een Regisseur/producer Scott Jeffrey (hij acteer dit keer niet maar je ken hem ook als Chambers) en coscenarist Rhys Frake-Waterfield -productie is, geen grote verrassing dus! Als je denk waar heb ik die namen weleens gehoord...nou van Winnie-the-Pooh: Blood and Honey dus!

Ze weten zichzelf weer te overtreffen en brengen de verhaallijn van de YouTube-ers die op zoek zijn naar een primeur helemaal terug naar absoluut niets. Een voice-recorder werkelijk? Een falende radiopresentatrice, haar sceptische collega's en dochters. gaan naar een huis dat eigendom is van een wetenschapper met een geschiedenis die onorthodoxe en controversiële experimenten omvat. Helaas, nadat je het CGI-wezen in de proloog hebt gezien, verstopt het zich een half uur of zo.

Op papier had het een behoorlijk gekke maar leuke monsterfilm te kunnen zijn, maar dit is een lowbudgetfilm, en mogen de acteurs naar hartenlust praten zoveel als ze willen. De film wijkt dan ook regelmatig af van de spinnen en richt zich op vermoeiende zwangerschaps-/relatie gesprekken, moeder-dochterrelatie gesprekken en veel ander opvulpraat Dingen waar niemand ook maar een beetje in geïnteresseerd is.

Toegegeven, het wordt in het laatste half uur wel wat interessanter. De spinnen krijgen honger en Belle begint te bevallen. Maar dan, net als het lijkt alsof de film zichzelf zal redden, eindigt het met een zwakke teaser/geen einde. Tja op zijn best een kijkbare tijdverspiller maar je moet je eerst worstelen door nogal praatgrage eerste twee derde helft.

Zevende en erg spannende Sherlock Holmes-films met Basil Rathbone als Holmes en Nigel Bruce als Dr. Watson. Voor het eerst ontbreekt ook de naam "Sherlock Holmes" in de titel. Voor het verhaal zijn ditmaal niet één maar een combinatie van vier verhalen van Arthur Conan Doyle gebruikt. De film bezit daarnaast een paar positieve elementen. Zo zijn er paar horrorachtige -scenes in de vorm van een griezelig kruipend moordwapen en een eng jochie dat vliegjes vangt. (die had wel meer uitgewerkt mogen worden) Ook blijkt in deze film dat Holmes niet altijd feilbaar is en twee keer in de val te loopt om uiteindelijk gered te worden door Watson en inspecteur Lestrade (Dennis Hoey) Er is een komische noot als Rathbone in vermomming, de goedgelovige Watson beetneemt omdat die moeite heeft om het te doorzien. Echter is er ook moment dat Watson, Holmes te slim af is! En dan is er nog Gale Sondergaard die "een vrouwelijke Moriarty" blijkt te zijn. Ze deed dit zo goed dat er ook nog een spin-off van werd gemaakt! Eén van de leukere van de Sherlock Holmes-serie. Er is nog een kleine verwijzing naar de oorlog als ze op de kermis mogen schieten op karikaturen van Hitler, Mussolini en Hirohito.