Opinions

"They say it's a lycanthrope..."

"Which is?"

"Nah, not witches, werewolves..."

Met de quote van één van de vele grappen uit deze film weet je direct of je die humor leuk gaat vinden of niet. Ik ben geen grote fan van komische horror maar dit soort humor was best oké. Helaas missen de grappen net zo vaak als ze raken. En helaas was het plot niet zo denderend. Het is een vrij flauw verhaal over een film die wordt gemaakt in een klein stadje en de lokale kroeghangers krijgen hierin rollen. Daarnaast weegt komedie zwaarder dan de horror. Een horrorfilm zonder bloed en een weerwolf die je bijna de gehele film niet ziet? Maar dan wel veel verwijzingen naar de klassiekers? Hoewel niet zo heel verschrikkelijk blijkt de film ook niet veel bijzonders. Ook in mijn waardering blijven het maar magere sterren.

Vermakelijke middelbare school horror-komedie. Nu zijn er tal van horrorfilm over de angstaanjagende aard van zwangerschappen. En talloze films draaien om tieners, vooral tienermeisjes. Je kent het wel, het tienerleven valt niet mee; de sociale status op school, oude, 'nerdy'-vriendin die je dump, bitchy populaire meisjes, ouders die je niet snappen, hormonen die opspelen, gevaren door niet veilig te vrijen, en poef... een ongewenste zwangerschap.

Deze film begon als een korte film, werd daarna een web-serie en nu dus een speelfilm, wat betekent dat de makers alle gelegenheid hebben gehad om de film te perfectioneren. En de resultaten zijn dan ook helemaal niet slecht. Met de juiste verwachtingen werkt het aardig. De film heeft een leuke cast maar is niet heel grappig. Wel bezit het een paar goede grappen. En de leukste humor komt voort uit het contrast tussen de apocalyptische horrorelementen en Sara's sociale prioriteiten. Er is een redelijke hoeveelheid bloed en body-horror, maar het is geen enge film. Zodoende blijft het relatief tam. En de sterke punten van de film worden afgezwakt door wat bekendere elementen uit beide genretradities.

Deze monsterfilm gekruist met sekskomedie op de middelbare school blijft over het algemeen een goedhartige komedie over de beproevingen van een tiener, zij het dan wel met veel bloed en een paar afgehakte ledematen.

Tja...dit is niet echt een film voor een publiek dat juicht bij Boe-volumeknop standje tien of dat zich alleen vermaakt met licht verteerbaar bloedvergieten. Niets mis met dat soort films maar deze heeft niets bovennatuurlijks of angstaanjagend! Chapeau, dat de makers dus niet gingen voor de zoveelste Cabin-in-the-woods film! Twijfel wel of het gekozen genre slim was omdat het bij sommige kijkers bepaalde verwachtingen schept. Dit is namelijk geen film waar er een dreiging rondwaart die het voorzien op groepje vakantievierders dat vast komt te zitten in een geïsoleerde hut Dit is een poging om een realistischere weergave te geven van wat er gebeurd bij onderkoeling. Het is een korte film dus het duurt niet lang voordat de spelers door een winterstorm, zonder stroom vast komen te zitten. Tja, dan wordt het al snel goed koud! Ook je lichaamstemperatuur zakt met als gevolg hallucinaties, desoriëntatie, verwardheid, irrationeel gedrag, of vermoeidheid. De medische benadering en de waanzin in de film waren best gaaf! Helaas zijn er ook gebreken; dekens en jassen houden je warm, hadden ze niet de mogelijkheid om water te koken….? En het acteren was ook niet al te best. Echter 3 sterren vanwege het hele thema en de setting, heb ik er wel voor over! En ik vond de sneeuwman die beukte met zijn wortelneus op een trippy manier griezelig en leuk!

Ondanks dat erbij het onderschrift; "A Tale Of Terror" staat was de film verre van donker en sinister. Er is wat bloed te zien en de spiegel en boze stiefmoeder laten wat magie los op de onschuldige. Echter blijft het allemaal vooral erg braaf! Het kabinet met de magische spiegel is geweldig en misschien wel het engste in de film. Visueel is het wel de moeite waard en de cast met Sam Neill (vader Friedrich) en Sigourney Weaver is bovengemiddeld. Helaas is alleen de laatst genoemde lekker op dreef als de griezelige stiefmoeder Lady Claudia. Sneeuwwitje heet Lilliana en wordt gespeeld door Monica Keena maar heeft niet veel meer te doen dan mooi zijn. De zeven dwergen zijn vervangen door sociale outcasts, zonder enige uitwerking van de karakters. Daarnaast loopt het verhaal ook niet lekker. Alsof iemand goede ideeën heeft gehad maar is vergeten om ze goed uit te werken. Hiermee voegt de film weinig toe en is verder typische '90 jaren, een beetje spanning, een beetje bloed maar alles net te weinig om echt op te vallen.

Deze film begon als een low-budget film getiteld The Slaughter (1971) , die werd geschreven en geregisseerd door Z-filmmakers Michael Findlay en Roberta Findlay. Gemaakt in Zuid-Amerika en gefilmd zonder geluid omdat de acteurs heel weinig Engels spraken. Na een beperkte release en vier jaar op de plank te hebben gestaan, doopte distributeur en producer Allan Shackleton het om tot 'Snuff' (na het lezen van een krantenartikel over snuff-films)en voegde archiefbeelden en een nieuw einde toe, gefilmd door Simon Nuchtern. Zonder dat einde en de protesten eromheen, (en niet te vergeten een video-nasties) zou deze film al lang vergeten zijn.

Die ontstaan-geschiedenis is misschien zelf wel interessanter dan de film. Want het verhaal toont een Manson Familieachtige cultus van motor-/hippiemeisjes, die een zwangere actrice willen vermoorden... Maar tja...het is vooral veel onkunde...slechte cinematografie, een score van een totaal niet passend allegaartje van soft-erotiek jazz en Afrikaanse vibes, er zijn stockbeelden van carnaval en andere dansfestijntjes, gekreun, en gelach...Nog wel zijn er een paar verontrustende beelden (mes tussen tenen, jong meisje en oma worden vermoord) maar echt voldoende zijn die niet!

Op naar het einde. Het stukje waar de controverse over bestond. Hierin besluit een regisseur zijn actrice te vermoorden terwijl de rest van de crew toekijkt en meehelpt. Net zoals iedereen met twee ogen kan zien, was dit duidelijk nep! Het was dus duidelijk marketing... Maar eerlijk is eerlijk het "snuff"-segment van regisseur Nuchtern was het beste deel van de film! Welliswaar gefilmd op een pornoset maar met op zijn minst een semi-professionele crew en een aantal fatsoenlijke gore-effecten. Wel volgens de huidige normen van de jaren '70 natuurlijk! Maar afgezien van die laatste 5 minuten was de film moeilijk vol te houden.

“Until which point are you willing to watch?”

Mocht de verwijzing in de titel naar snuff-films (films waar echte verkrachtingen en moorden worden getoond) al niet een idee geven Zegt hierboven staande citaat natuurlijk al voldoende...dit is een extreme of verontrustende film. De film begint met een video in lage resolutie van echt beelden waaronder een wreed dierexperiment. Daarna korrelige zwart-witbeelden van een schimmige figuur. Waarna je de drie meisjes die zijn uitgekozen om gemarteld en gefilmd te worden, ziet.

Het grootste deel toont het expliciete marteling, verkrachting en afslachting van een groep vrouwen die in hun ondergoed aan stoelen zijn vastgebonden. Dit wordt onderbroken door zwart-witscènes van de drie vrouwen die hun leven leiden in de dagen voorafgaand aan hun huidige situatie. Een vrouw is een verslaggever die een psycholoog/schrijver interviewt

Echter geloof het of niet, regisseur Mariano Peralta probeert ook een paar dingen te zeggen; het stelt zichzelf de vraag waarom men voor hun vermaak tot deze beelden, video-inhoud of websites aangetrokken voelt. Seksualisering van vrouwen door de geschiedenis heen, vrouwenhaat, pornografie en de waarde van het menselijk leven, kwamen an het bod. Het is dus niet alleen bedoeld als martelporno-film. Het probleem is dat de film dit idee niet in de structuur van een verhaal kan verweven; hij laat het ons gewoon door een van zijn personages vertellen. Tja dan worden 105 minuten wel erg lang!

De video bezit opzettelijk slechte belichting en constant geschreeuw en gekreun van de slachtoffers (duidelijk een band) Het eerste zwak sommige dingen gelukkig wat af maar het tweede is domweg onuitsprekelijk irritant. De soundtrack kende een industriële loop die best aardig was maar ook repetitief. Toen de film verscheen veroorzaakte het reacties en een wervelwind aan commotie bij het gevoeligere publiek. Dat er weerzinwekkendheid is te zien kan ik niet ontkennen maar door hoe het eruit ziet kon het mij helaas niet echt overtuigen.

De laatste schermopvulling van Saban Films was nog een hele klus om uit te zitten. De karakters zijn onderontwikkeld. De verhaallijn is onzinnig, en komt nooit op een punt dat het begrijpelijk zou kunnen zijn. Tja ene Erica Shaw (Bethany Joy Lenz van televisieserie Dexter) een documentairemaker die videograaf is geworden, die een opdracht krijgt (personageprofiel) om één of ander sinister verleden van een verlamde bejaarde bij een hotel te filmen en iets met een fles kwaadaardig bronwater. Maar het kan nog erger want de film levert nergens geen gedenkwaardige schrik op of een gevaarlijke situatie. Er zijn misschien een of twee weinig succesvolle jump-scares en onopvallende (standaard) kills aan het eind. Had het gevoel dat de makers verder geen idee hadden wat horror was; hm is dat iets met spiegels of een trein in het donker die plots verschijnt of wat visioenen van een man uit een andere tijd en jochie dat viool speelt? Daarnaast is de film ook traag en de personages praten meer over wat er is gebeurd of bespreken dingen maar iets te zien krijgen? Qua uiterlijk is het ook niet bijzonder het lijkt meer op een aflevering van een middelmatige tv-mysterie. Geen sfeer, geen spanning en geen interessant mysterie...enfin laat ik dan toch één positief ding vermelden; het historische West Baden Springs Hotel uit Indiana was een unieke locatie.

“Didn’t you know Billy boy… the rich have always sucked off low-class sh*t like you!”

Erg leuke Jaren tachtig satirische horror, dit speelfilmdebuut van de man die als producent verantwoordelijk was voor meerdere films van Stuart Gordon. Heerlijk ook hoe het mysterie gedurende de eerste 70 minuten van de film rustig wordt opgebouwd naar de uiteindelijke (beruchte) climax. Niet dat er niets gebeurd, zeker niet! Er vallen doden, Playmate Devin DeVasquez als Clarissa siert meerdere keren (waaronder een keer naakt) het scherm en je vraag je eigen af de gehele tijd af of er iets niet klopt of dat Bill echt paranoia is? En of dat niet genoeg is mag je ook nog naar '80-haar, schoudervullingen en andere mode-misdaden kijken. Daarnaast is soms best grappig en alleen al voor de speciale effecten aan het eind, het bekijken waard. Die finale is namelijk een van de vreemdste dingen die je misschien in film zult treffen. Alle speciale effecten werden gedaan door Joji Tani, of Screaming Mad George zoals hij bekend is.Hij is de echte ster van de film!

Dit is een film over vampiers, maar niet op de gebruikelijke manier die je verwacht. In feite komt het zelden voor dat de puntige hoektanden zelfs maar worden getoond. Tja en het beoordelen van dit is niet eenvoudig. Waarom… nou het duurt een tijdje om de personages gedeeltelijk te leren kennen, wie ze zijn, waar ze over gaan en hoe sommige stukjes in elkaar passen. Het verhaal volgt Dead Dog, een Ghoul, een wezen dat tot slaaf is gemaakt door het bloed van een "meester" (geïnjecteerd als een medicijn). Ze zijn sterker, verouderen niet, zijn veerkrachtig en kunnen in de zon die in dienst en dienen als voetsoldaat voor vampiers. Veel blijf vaag en de film is door zijn montage meer een grafische, stilistische ervaring. Daarmee zijn ook direct de sterke en zwakke punten van de film in één keer samengevat. Het is duidelijk dat de filmmakers willen uitpakken met visuele effecten en een soort anthologie van filmische stijlen willen presenteren; tekenfilm, spit-screen, slow motion-cuts enz. Een groot eerbetoon aan elke Hollywood-kaskraker; stripboek, computerspel of muziekvideo die ze ooit hebben gezien Helaas is niet elk idee even leuk om te volgen. Die spelshow-scenes meer aan het einde vond ik zelfs vervelend eentonig. Toch doen de gebroeders Benoit en Julien Decaillon wel interessante dingen echter verliest men door hun kunnen te tonen ook dat de kijker (tenminste ik wel) ook een vorm van entertainment nodig heeft.

Eigenlijk hetzelfde verhaal als Les Filles du Soleil (2018) Waar ik misschien een klein voordeel had, dat ik die nog niet heb gezien. Het gaat over Yezidi Zara en haar jongere broertje die ontvoerd worden door de jihadistische terreurgroep, als slaaf wordt verkocht. Zara ontsnapt komt bij de tweede verhaallijn over een Koerdische vrouwenbataljon die de het opnemen tegen ISIS. De uitkomst is overal herkenbaar en makkelijk te voorspellen. Het verschil tussen beide films is de multinationale samenstelling van de vrouwengroep. Nadeel is dat dit meerdere achtergrondverhalen vergt en dat het de film verzwakt. Succesvoller zijn de technisch indrukwekkende actie. ISIS-troepen die een groep vluchtende vluchtelingen achtervolgen, is prachtig gefilmd en goed geënsceneerd, met echt een gevoel van spanning. Helaas worden ze vaak voorafgegaan door momenten die als soldaat .. niet verstandig zijn. Ach de film kijk verder lekker weg....!

Holy crap...wat gebrekkig als horrorfilm. Als je eerst 30 tot 40 minuten nodig heb om je personages onaangenaam te maken is dat al problematische. Echter zijn personen ook nog eens witte suprematie-vrouwen. Mutsen die tijdens een theekransje klagen over allerlei ongemakken van racistische aard en dat pikken ze het niet meer! Tja...het is een horror dus moet er iets ergs gebeuren Oei, ze vergeten in hun onwetendheid dat ze de haat moeten bewaren voor ontmoetingen met gelijkgestemde mensen. Dus volgt er een ontmoeting die van kwaad tot erger gaat maar die film niet beter maakt, wel voorspelbaarder en veel buiten beeld. Niets wat hierin gebeurt, valt buiten het bereik van het onmogelijk, daarom is er ook gekozen alsof dit in real-time werd opgenomen. Iets wat nog enigszins interessant en goed aan de film was! Denk dat de makers bepaalde mensen een spiegel wilde voorhouden maar of die hierna zouden kijken? Tja en volgens mij hoef je niet te laten zien dat witte supremacisten gewoon vervelende mensen zijn dus ik zie niet in waarom ik dit zou willen kijken...Een film over onprettige racistische mensen levert niet direct een goede horrorfilm op! Wel denk ik een film die voor de Bechdel-test zal slagen!

Hm, miniserie verdeeld in 3 delen...ik keek dit als film...geen idee hoe dat dus zit? Het gaat over de enige gedecoreerde Portugese soldaat uit de Eerste Wereldoorlog. Een boerenjongen die zijn plicht deed, als held de slachting van de Grote Oorlog overleefde en niet veel meer kreeg dan een onderscheiding en dat het dorp waar hij geboren was, zijn naam draagt.

Vanaf 1916 raakte de republiek Portugal betrokken bij de Eerste Wereldoorlog aan de zijde van de Entente. Zodoende vertrokken er in 1917 zo’n 55.000 Portugezen (Officieel het ‘Corpo Expedicionário Português’ (C.E.P.) genaamd) naar het Westelijk Front rond Aire-sur-la-Lys in Frankrijk. Het was een leger met vele gebreken en toen de Duitsers deze zwakke plek bij Neuve-Chapelle in de Britse frontlijn ontdekte, volgde in 9 april 1918 daar een zwaar offensief. (Leieslag, Vierde Slag om Ieper)

Voor de Portugezen betekende de Duitse stormaanval de eerste echte strijd. De arme jongens hadden nooit enige ervaring opgedaan en wisten niet wat hen overkwam. In een mum van tijd waren de Duitse troepen doorgebroken en brak er paniek uit Maar niet alle Portugezen namen de benen. Hier en daar werd geprobeerd de Duitse stormaanval tegen te houden. En dat leverde deze Portugese held op in de persoon van soldaat Aníbal Milhais.

Ongetwijfeld zijn de bedoeling nobel en is er ook sprake van toewijding, maar dan ben je pas op de helft...en bij de andere helft gaat het dan ook enigszins mis...De film switch heen en weer tussen de oudere Milhais, die onder de last van zijn ervaringen lijdt (met een oorlog/wolf-allegorie), en de jongere Milhais die worstelt om te overleven in de loopgraven. De film blijft echter niet lang genoeg bij één verhaal hangen, waardoor de film een onsamenhangend gevoel krijgt.

Wat ook niet helpt is dat men er een beetje van uitgaat dat de geschiedenis en persoon bekent zijn er wordt niets verklaard of ondersteund met achtergrond. Waarom was het expeditieleger daar? Ook bijna niets (of weinig verklaring) over de omstandigheden; als kou, de gebrekkige training, geen verlof en het Engels eten, niets over de politieke onrust (staatsgreep) in het thuisland en de druk die dit veroorzaakt op de mannen. Tja... wel regelmatig een zelfde soort beelden van mannen, die vanuit de loopgraaf Duitsers neermaaien in euh.. de warme zon. Ondanks dat het dus met schamele middelen is gemaakt vind ik ze ook niet al te slecht.

Helaas gaat veel verloren door Aníbal die met zijn dochter door de heuvels en het bos in sjokt, op zoek naar een wolf die een schaap heeft gedood. Vraag me nog steeds af of dit metaforen of gewoon doelloze scènes waren? Terwijl hij niet het gevoel heeft dat hij een held is die de mensen denken dat hij is. Desalniettemin is het best een vermakelijke film. Maar ook al is het historische correct aangekleed en mooi gefilmd, de twee tijdlijnen benadering werkt niet (de verhaallijn uit de jaren veertig is best slecht) en de gevechtsscènes bezitten een te laag budget. Enfin Portugese WO I-films zijn er zover ik weet niet...dus deze inspanning, is absoluut wel een voldoende waard!

De Amerikaans fictieschrijver, Dean Koontz schrijft thrillers, waar hij vaak elementen van horror, fantasie, sciencefiction, mysterie in verwerkt. Regisseur Thom Eberhardt kreeg een mager budget om het boek met dezelfde naam te verfilmen en maakte er deze vakkundig ingetogen thrillerfilm van. Helaas zijn het beide een reden dat dit als een horrorfilm, jammer genoeg nooit veel dreiging veroorzaakt.

Het verhaal volgt Denise Watson, de enige overlevende van een vliegtuigcrash die in de gaten wordt gehouden en gestalkt door de dood belichaamd door... nou ja mysterieuze lichamen. Met dat plot is er dus een connectie met, de op het lot gebaseerde Final Destination-franchise of het recentere It Follows dat is moeilijk te ontkennen.

Alleen werkt het budget niet mee en het bovennatuurlijke is niets anders dan een mens. Alkeen er gebeuren vreemde dingen vind ik niet voldoende. De film is ook langzaam , het is eigenlijk wachten tot de finale, die ook best spannend was. Ook vond ik Anita Skinner's (Denise) performance wel leuk. Voor wat het is een prima film!

Film die de Amerikaanse en spaghettiwestern combineert met het samurai-genre. Alle bekende elementen zijn aanwezig; treinberoving, indianen, Mexicanen, schietpartijen met lekker wat kersenrood nepbloed en uiteraard salon-dames en paarden. Echter door een samoerai op te voeren, put het eveneens uit de Aziatische film. En oké het gegeven van twee tegengestelde figuren die op elkaar zijn aangewezen, is wel bekend, maar door culturele verschillen te laten zien, was de film erg fijn om te kijken!

Het mooie van de film is ook dat het ietwat tegendraads was. Nu hadden Westerns al regelmatig inspiratie geput uit films van Akira Kurosawa. Logischerwijs werd er voor deze film dan ook als Japanse acteur gekozen voor Toshiro Mifune. Deze vertolkte namelijk in zestien films van Kurosawa een rol, Heel toevallig was hij dan ook niet! Maar waar daar zijn rollen meestal serieuzer waren is hij hier vrij komisch. Daarnaast speelt de meestal vrij zwijgzame Amerikaanse Charles Bronson, juist een rol met veel gekwebbel.

De sensuele Ursula Andress speelt de pittige liefdesbelang Cristina, van de linkshandige slechterik Gotch 'Gauche' Kink (Alain Delon) en ja voor de goede orde regelmatig ook naakte lichaamsdelen toont! Opvallend was ook dat de Spaanse landschappen zich eveneens goed lenen als decor voor een western. De scenes in de sneeuw en de climax gesitueerd in een rietveld waren een waar schouwspel! Ja doordat de western en de samoerai-film veel raakvlakken bezitten was dit een erg fijne genre-mix!

Ondanks dat dit een film is over Han Solo (Alden Ehrenreich) en zijn jeugdvriendinnetje Qi’ra (Emilia Clarke) zijn het juist de bij-figuren die van deze spin-off uit het Star Wars-universum een leuke kijk-ervaring maken. Ehrenreich en Clarke zijn van het prototype; mooie poppetjes maar weinig talent. Van een vurige jeugd-romance is door mij nergens iets te bekennen. Ook het latere personage Qi’ra is verre van indrukwekkend en alleen maar een mooi verschijning.

Het zijn dan ook de introducties van de andere bekende figuren die voor het ware kijkgenot zorgen. Het begin van de vriendschap van Chewbacca, de eerste kennismaking met Lando Calrissia (Hiphop-ster Donald Glover) of Beckett (Woody Harrelson) die Solo zijn blaster geeft, het zijn zowel verplichtingen als ook het betere werk hier. Overigens is degene die de show steelt een robot: de heerlijk cynische L3-37 (stem van Phoebe Waller-Bridge)

Regisseur Ron Howard kreeg te maken met een moeilijke taak; hij moest de regie-stoel overnemen na het ontslag van duo Phil Lord en Chris Miller, daarnaast zat hij vast aan het origine-verhaal. Maar het is hem prima gelukt om er een degelijke film van te maken! Met talrijke subtiele verwijzingen naar de films die we inmiddels kennen. Evenals een heerlijke jaren ’80 sfeertje dat aanwezig is. Kortom het is ouderwets genot!

Hiermee blijkt dat de spin-offs (de Star Wars Story's) beter werken (voor mij) dan de teleurstellende directe opvolgers (VII &VIII)

Bekende creaties van pulpauteur Robert E. Howard (1906-36) zijn Conan de Barbaar, Red Sonja en deze Solomon Kane. Of iemand mee heb willen liften op de fantasie/zwaard-en-toverij-rage van de jaren 00 (LOTR en Potter) of daadwerkelijk Howards pulp-personages weer nieuw leven wilde inblazen, weet ik niet Aangezien een paar jaar later ook Conan (2011) een remake kreeg. Maar regisseur MJ. Bassett creëert in deze pulp zwaard-en-toverijfilm wel een fijn en welkom grimmig en hard randje.

De held die z’n lot niet kan ontsnappen. Hij zweert in Engeland zijn leven van vechten en moorden af. Natuurlijk is het voorspelbaar wat er daarna gebeurt. Maar er is een mooi contrast tussen de soldaat van het geloof die moet kiezen tussen levens redden en verdoemenis en onmiskenbaar effectieve actiescènes. James Purefoy wordt op een gegeven moment zelfs ook gekruisigd, net als Arnold in Conan the Barbarian (1982)

Het was de bedoeling om een trilogie te maken maar helaas...het genre is lastig. filmrecensenten halen hun neus op voor dit soort films, die in den beginne al pulp zijn en aangezien het geen groot marketing budget bezat kan je het als bioscoopfilm wel schudden!

Maar Bassetts film is het soort aangenaam overdreven fantasie-uitspatting dat sinds het midden van de jaren 80 zo goed als ontbreekt op het scherm. Persoonlijk had ik graag nog eens 90 minuten in het gezelschap van Solomon Kane doorbrengen. Helaas kwam er niet van maar met veel vlotte actie, mooie donkere sfeer, en sterke acteurs eveneens in bijrollen, was dit helemaal zo slecht neit!

Wederom een boeiende film van Andrei Tarkovsky gekeken. (Stalker was de eerste) Deze was iets lichter van toon. Maar ook deze was weer prachtig vormgegeven. Het verhaal is goed en interessant. Geen idee of het komt door het Russisch maar een film van Tarkovsky is meestal loodzwaar. Dat is bij deze dus niet anders! Je moet er echt voor gaan zitten. Tekst op tekst komen er langs in deze meer dan 2 1/2 uur durende film. De films zijn mooi en prachtig om te zien echter zal ik het niet gauw nog eens opzetten. Daar zijn de films te langdradig voor. Als ik Solaris vergelijk met Stalker dan vind ik laatst genoemde qua beelden iets beter. Toch wel een film die je als fan van films een keer moet hebben gezien.

Aardige film. De film heeft als thema 'pesten' doet dat met een redelijk origineel idee en ook nog eens op een prima manier. Er wordt namelijk nergens een belerend vingertje opgeheven. Nu is het ook niet zo dat de film in alles is geslaagd. Zo gebeuren er een paar vage dingen in het verhaal. Daarnaast is het meisje Moira (HP's: Jammerende Jenny) meer een snotterend wicht dan een enge verschijning en verloop het einde iets teveel volgens verwachting. De cast is verder best goed bezig(maar niet noemenswaardig) en krijgen we bloederige kills te zien. En al zijn die dan niet al te creatief, ze maken wel dat deze film prima wegkijkt.

Voordat Chad Ferrin deze film maakte was hij als productieassistent bij Dimension-films betrokken bij Hellraiser 4 en Halloween 6. Een volgende stap in zijn carrière was het regisseren van enkele speelfilms voor Troma. In 2009 begon hij met zijn eigen productie, met zowel het schrijven als regisseren van deze. De film is lowbudget, maar gemaakt met een wilde vreemdheid en die soms een beetje doet denken aan de exploitatiecinema uit de jaren 70. De film kreeg er een nominatie voor de 366 Weird Movies lijst voor.

Deze film begint met een bizarre opening waarin geneeskundestudent Ray drugs gebruikt en er een naakt meisje aanklopt bij de deur van zijn kamer. Terwijl twee detectives Rays vriendenkring onderzoeken en ondervragen, kom je erachter dat de jongeren stiekem naar een archiefkamer in de kelder zijn gegaan om te lezen over John en Wilma Hopper, een stel verkrachtende seriemoordenaars uit de jaren '70 en het experimentele substantie Taldon te gebruiken.

Aan de negatieve kant de gore-scènes zijn gemonteerd hallucinerend rood of blauw zodat het moeilijk is te zeggen wat er in sommige delen gebeurt (meestal een tactiek om het gebrek aan goede make-upeffecten te verhullen) Maar het belachelijk plot en gebrek aan karakterisering terzijde, zoek de film wel het experimenteert en is technisch ook competent

Daarnaast zet regisseur Chad Ferris een aantal interessante en soms zeer vreemde ideeën op het scherm. Bijvoorbeeld de geluidseffecten van een defecte inbelmodem zijn een enger effect dan je zou denken. Er zit dan ook genoeg seks, geweld en stilistische innovatie in om het voldoende interessant te maken. Het was dan ook best jammer van dat cliché-einde!

Na 2 afleveringen voor de serie van Marvel-held Moon Knight (2022) en de Netflix-serie Archive 81 weten regisseurs Justin Benson en Aaron Moorhead in hetzelfde jaar ook nog een eigen film uit te brengen. Door de Covid-pandemie, is het soort terugkeer naar de DIY (do-it-yourself, doe-het-zelf) die kenmerkend is in hun carrière. Naast co-regie, productie en montage, schreef Benson het scenario en nam Moorhead de cinematografie voor zijn rekening. Het resultaat is zowel fascinerend als frustrerend. Dat komt omdat het vrij ongericht is, het is ook iets waar hun films last van hebben.

In de film is Levi Danube (Justin Benson) een barman bemachtigt een appartement in Los Angeles. Op de eerste dag van zijn betrekking, ontmoet Levi zijn buurman, John Daniels, (Aaron Moorhead) en de twee raken bevriend. Wanneer ze getuige zijn van een bizarre bovennatuurlijke gebeurtenis in Levi's appartement, besluiten ze de mysterieuze gebeurtenissen te documenteren in een documentairefilm. Echter na een tijdje kijken naar twee mannen in een flatgebouw die drinken, roken en gesprekken voeren over samenzweringstheorieën, begon me te irriteren.

Er is gewoon een gebrek aan focus, want naast de vele wiskundige wetenschappelijke onderwerpen en knipogen complottheorieën, zie je uitgestrekt over twee uur ook nog willekeurige beelden van elektriciteitsmeters, close-ups van sigaretten, homevideo's, en mockumentary interview-beelden van pratende hoofden. Gek genoeg stuurt men het elke keer net op tijd naar interessanter terrein voordat ik mijn interesse verloor. Tja hierdoor werd de film dus op zijn best aangenaam zinloos!

Dit is géén killer-haai film maar een survival-thriller met een hongerige haai! Het richt zich daarom meer op drama en spanning van het gevaar door uitdroging en blootstelling aan de zon dan op actie- en aanvalsscènes. Er is dus niet veel haai maar meer gehaaibaai tussen vinnige vrouwen! Het begint ook met een aanval in een Londens metrostation. Natuurlijk moeten er vijf meisjes in bikini en badpak door iets stoms te doen in het water belanden Dus op naar een Caribisch resort voor een trouwerij! Ondanks dat regisseur Hayley Easton Street, beter bekend is als art director en VFX-artiest van films als Wrath of the Titans en Doom, zijn er niet veel bloederige effecten, meestal zijn het alleen maar shots van bloederig water, hoewel dat in verschillende scènes wel met goed resultaat wordt gebruikt Echter de enkele blikken die we wel krijgen van haaienbeten, zien er overtuigend smerig uit. Misschien is het omdat buiten de zon schijnt of omdat het probeert in ieder geval het net iets anders te doen dan de meeste haaienaanval-films, maar best genoten van deze ongecompliceerde film met vrouwen in het water .

Stephen King-vervolg. Echter dit derde deel geef constant het gevoel dat het nooit bij de serie had moeten horen. Misschien was het een rechten-dingetje net zoals bij de "Hellraiser"-films Waar eveneens een bestaand script simpelweg werd hergebruikt en onhandig omgevormd tot een nieuwe film in de reeks. Enfin de franchise neemt hier een bizarre wending: het verlaat de school en belandt met een gewapende expeditie op een militaire basis op Antarctica. De connecties met de eerste twee film is dus maar zwak. Dat is op zich niet per se slecht, het probleem is dat er ook doelloze gebeurtenissen zijn voordat ze er achter te komen dat "wat dood is niet slaapt" De geïsoleerde setting van de claustrofobische basis, mysterieuze incidenten en een "bovennatuurlijk kwaad" hebben zeker hun verdiensten, en er is visueel zeker moeite gedaan. Maar deze film lijkt meer op 'The Thing' maar met een laag budget. Niet geweldig dus maar op sommige momenten wel oké en ik blijf het fascinerend vinden, hoe het überhaupt gemaakt is. (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a movie based on a Stephen King book)

Met het voorlezen van verschillende fragmenten uit dagboeken en brieven, gespeelde scenes, een verteller en archiefbeelden probeert deze documentaire een beeld te schetsen van de aanloop en vooral van de eerste dagen tijdens de massale aanval bij de slag om de Somme.(1 juli - 18 november 1916) Het was er 140 dagen van hel!

De Engelsen waren op 25 juni begonnen aan een permanent artilleriebombardement van de Duitse linies. Het idee was om de sterke stellingen van de Duitsers aan de Somme te doorbreken om zo een einde te maken aan hun overwicht in de veroverde Franse gebieden. Hiervoor werden voor het eerst o.a. de Pals Battalions ingezet, Vrijwilligers die waren, opgeroepen in het Britse overheidsprogramma van minister van Oorlog Kitchener. Het had niet het gewenste resultaat.

Deze documentaire volgt meerdere Britse soldaten uit verschillende compagnieën.(niet zeker of men alleen het Royal Manchester Regiment liet zien want sommige gebeurtenissen waren volgens mij van andere divisies) Daarnaast is er aandacht voor de ervaringen van een Duitse officier en soldaat, en worden ook de Franse overwinningen eindelijk eens genoemd. De film richt zich vooral op de soldaten die gelegerd zijn bij de dorpjes Thiepval, Curlu en Mametz

En toen op 1 juli om 7.30 uur snerpte het gefluit door de lucht ten teken dat de Britse aanval kon beginnen. De soldaten klommen met ladders uit de loopgraven en over de borstwering en liepen naar de Duitse loopgraven, maar die haalden ze vaak nooit en te nimmer. Ook erg goed dat ze laten zien dat de Britten niet werden neergeschoten op het moment dat ze over de top gaan, maar in plaats daarvan het schieten begon op ongeveer 200 meter van de Duitse linies,

Onzeker waren ze, sterk door angst bevangen. Ze meenden nog dat er geen tegenstander meer in leven kon zijn na alle bombardementen. Maar de Duitsers stonden op minder dan honderd meter afstand opgesteld voor het spuwen van dood en verderf. Op die eerste dag van het offensief sneuvelden er uit de dertien deelnemende divisies 19.240 soldaten, en raakten er ruim 36.000 gewond. Nooit eerder en nooit nadien verloor het Britse leger op één dag zo veel man...

Wat kleine opmerkingen zijn er ook want voor de aanval werden er ook een aantal zware mijnen tot ontploffing gebracht. Deze zie je hier niet! Verschillende mijnen explodeerden of te vroeg, zodat de Duitsers gewaarschuwd werden, of te laat - zodat de eigen troepen bedolven werden. Door de manier waarop de film-docu is gemaakt was het eveneens wat moeilijkere om een band met de betrokken soldaten te krijgen. Gelukkig kreeg ik niet het idee dat de in het plot genoemde Mary Borden, Amerikaans was, in de film praatte ze gewoon Frans en de Amerikanen deden daarnaast officieel nog niet mee!

Formeel bestaat de Slag aan de Somme niet. In de officiële geschiedschrijving na de oorlog kreeg elke fase in deze veldslag een afzonderlijke naam: die van 1 juli staat bekend als de Slag bij Albert,1916, 1 – 13 juli. Op 18 november 1916 eindigde de ‘Slag aan de Somme’. Niemand weet precies hoeveel slachtoffers er zijn gevallen, maar in de 140 dagen die de slag duurde waren dat aan Britse zijde tenminste 400.000 man. Dit was de prijs die de troepen van Sir Douglas Haig betaalden om uiteindelijk precies tien kilometer terreinwinst te boeken. In 1917 bij Ieper (Passendale) kreeg de generaal alle kans om zijn fouten van de Somme nog eens te herhalen.

Het speelfilmdebuut van regisseur Racheal Cain, Waarin Gemma van een klein stadje naar Los Angeles is verhuisd met de droom om actrice te worden, vindt ondertussen een baan in de nachtdienst bij een slaapkliniek die gespecialiseerd is in het waarmaken van dromen. Het is duidelijk dat de filmmakers het maximale uit hun budget hebben gehaald, met beelden en muziek maar dit gaat flink ten kostte van horrormomenten De horroraspecten voelden als een bijzaak. Er zijn enkele schrikmomenten en een wezen maar de film verzandt vooral in een soort psychologisch sciencefictiondrama. Een aantal vreemdere scènes en de goede hoofdrolspeelster Chloë Levine ( The Ranger , The Sacrifice Game) maken de film de moeite waard om te kijken, maar het is niet voldoende voor een hogere waardering

“Get me some food you bitch!”

Dit is geen slechte film, technisch best netjes gemaakt, met wat mooie belichting en sfeervol camerawerk Het verhoogt zeker de creepfactor van de film maar er zijn ook echte grote verrassing. Er is nooit enige twijfel in het plot dat David geen gewone jongen is! Het subplot met de politie voegt een beetje spanning toe voorafgaand aan een onvermijdelijke confrontatie. Tja en in de slotscène valt alles op zijn verwachte plaats. Er is hier en daar een beetje bloed, om het interessant te houden. Ook het acteerwerk is goed. Actrice Andi Matichak (Allyson Nelson de kleindochter van Laurie Strode in Halloween, Kills en Ends) is degene die een sterke geloofwaardige hoofdrol neerzet. Het jongetje dat zoon David speelt was niet al te irritant en Emile Hirsch bezit de meest opvallende bijrol. De film was de moeite waard om te bekijken, had hij een aantal leuke momenten maar heel bijzonder was het helaas niet

Na het kijken van de film weet je waarom het de titel 'zoon van dr. Jekyl' draagt en niet de zoon van 'mr. Hyde.' Het grootste deel van de tijd wordt namelijk door deze zoon besteedt aan het proberen te bewijzen dat zijn vader niet de gekke moordenaar, mr. Hyde was, maar de briljante maar verkeerd begrepen dr. Jekyll. Er zijn slechts een paar korte glimpen van de gekke meneer Hyde. En is er welgeteld één metamorfose als Edward de formule van zijn vader gebruikt. Deze is best geslaagd doordat make-up kunstenaar Clay Campbell gebruik maakte van gekleurde filters om de verandering te bewerkstelligen

De zwart-wit fotografie was nog best goed gedaan. Maar het plot is eigenlijk meer een misdaad-mysterie dan een horror. Daarnaast is de identiteit van de echte moordenaar al vrij vroeg bekend, dus is het ook geen sterke whodunit. Misschien had het zoveel meer kunnen zijn als ze meer aandacht aan het enge element hadden besteed. Zodoende is het over het algemeen op zijn best, een gemiddelde film.

Vermakelijk vervolg op Dracula (1931) Vooral door het feit dat graaf Alucard gebruikt wordt door Kay voor zijn onsterfelijkheid. En doordat Van Helsing achterwege gelaten word. Verder viel het mij op dat er duidelijk wat teksten sloegen op de oorlog die aan de gang was. Denk bijvoorbeeld aan de graaf die opvallend veel interesse heeft voor de vruchtbare Amerikaanse aarde. Een leuke toevoeging was de metamorfose van rookwolk naar Dracula. Lon Chaney deed het prima maar tja de meesters Lugosi en Lee kan je gewoonweg niet van de troon stoten.Leuk om eens gezien te hebben.

‘he cannot die, your father made him live for... always’

Vier jaar gingen voorbij nadat we de laatste keer het monster waren tegengekomen. En ditmaal verdient het ook daadwerkelijk de benaming ‘monster.’ Direct na de introductie van Wolf von Frankenstein (Basil Rathbone, later bekend geworden als Sherlock Holmes) die niet alleen zijn vader Henry von Frankenstein, maar ook het monster verdedigt, wordt duidelijk dat zijn komst samen met zijn familie naar het plaatsje Frankenstein niet zonder gevolgen zal blijven. Waarom noem je in hemelsnaam je dorp naar iemand die je verondersteld te haten?

Daarnaast komt Boris Karloff, die voor de laatste maal het monster speelt, veel minder aan bod. Zonder noemenswaardig eigen denken volgt hij zonder meer de instructies van Ygor (Bela Lugosi) op om als wraakneming dorpelingen te vermoorden. De daadwerkelijke schurk is daarmee feitelijk dan ook Ygor. Het zwaartepunt van de film lig dan ook veel meer in het conflict tussen Wolf-Ygor-Krogh.

En dan is er nog de toevoeging van het verschrikkelijke brave jongetje Peter von Frankenstein (Donnie Dunagan) Tenenkrommend zeg hij zijn avondgebedje op, spreekt keurig met twee woorden en als een engeltje spreekt hij altijd de waarheid. Over de aankleding kan ik dan wel weer een stuk positiever zijn. Deze leek op een soort ver-Amerikaanse versie van de Duitse Expressionistische stille films. Over alles hangen schaduwen, die een sfeer van onheil benadrukken. Vooral de trap in het kasteel van Frankenstein kreeg een haast Escher-achtige uitstraling. Deze sfeer werkte alleen als het wordt toegepast op een langere film. En met 100 minuten is dit dan ook de langste van de Frankenstein-serie (en zo voelt nu en dan ook) Al met al is het nog wel een solide Frankenstein-film geworden.

Naar het succes van King Kong kwam er in hetzelfde jaar nog een vervolg uit. Deze speelt zich ongeveer een maand naar de vorige af. Carl Denham (wederom Robert Armstrong) zit aan de grond en is op de vlucht. Uiteindelijk lukt om weg te komen en wel op een schip terug naar Skull Island. Daar aangekomen zit de film al op veertig minuten en nog steeds is er geen stop-motion effecten van Willis O’Brien te zien geweest. Pas na de drieënveertigste minuut is het dan eindelijk zover! Een groot nadeel van de film. Het idee dat acties uit de eerste film consequenties hebben was zo gek nog niet! Echter doordat er nu ook veel mee humor in de film is gekomen vond ik het veel minder geslaagd. Gelukkig waren er dan ook nog vermakelijke gevechten tussen de minder grote Kong en een beer en een prehistorische monster. En het einde was zeer goed genietbaar (al zag je daar wel de tand des tijds) Vermakelijk maar helaas niet heel goed!

Een geheime genootschap, een "Satanische" compositie en een eeuwenoud landhuis, het zijn de ingrediënten voor een aardig gotische thriller-mysterie. Het bevat zeker een aantal positieve punten. De film is visueel opvallend goed en broeierig, het verhaal zelf leuk maar ook voorspelbaar. Het is het klassieke muziekthema wat maakt dat dit opvalt tussen vergelijkbare enge verhalen, en die score fungeert bijna als een extra personage. Minder indrukwekkend waren de uitvoeringen helaas, het feit dat, het doordat het een thriller is, nooit echt heel eng werd (met uitzondering van een paar jump scares). En de CGI-effecten aan het einde waren overbodig en niet erg mooi! Maar om eerlijk te zijn, was er prima sfeer en die sfeer maakten veel goed. Dit was verder gewoon een solide low budget- film.