Opinions

Ach, deze Zuid-Koreaanse actiefilm over een jonge vrouw die een heldin wil worden en in een parallelle universum haar kans krijgt, was niet slecht. Maar ik weet ook niet wat er nu precies mee aan moet! Niet omdat er nu zoveel gekte was... nee, meer omdat het allemaal zo alledaags werd gehouden. Was dat omdat het budget maar klein was? Je kreeg nu nergens echt het gevoel dat het om een parallelle wereld ging. De held versus schurken martial arts gevechten waren netjes maar ook niet speciaal. Tja en er is van die typische Koreaanse humor; waar dan een personage regelmatig uilig loopt te doen. De leidster van het onderdrukte volk loopt in spijkerkleding en de schattige heldin Ji-hye Ahn zie je alleen maar in een gele hoody daardoor zag het er allemaal maar normaaltjes uit. Soms zijn er ook scenes mooi gehuld in neonkleuren, maar dat is ook al vaker gedaan. Al met al een lichte actiefilm die denk ik meer gericht was op tieners. Daar is niets mis mee maar het blijf meestal wel aan de veilig kant.

Blaxploitation-film met een no-nonsense held en een niet al te ingewikkeld plot. Je kan wel speken van letterlijk en figuurlijk een old-school actie-film! De film verspilt maar weinig tijd om het op te zetten; Slaughter zijn ouders worden vermoord door een autobom en met toestemming van de regering gaat hij achter de verantwoordelijk gangsters aan naar een naamloos Zuid-Amerikaanse land. Het budget was laag en de actie niet bepaald uitgebreid. Sommige actiescènes beginnen en eindigen abrupt. Acteur Jim Brown kan niet acteren, maar hij lijkt te genieten van wat hij doet. Stella Stevens verzorgt de eye-candy en zij belandt uiteindelijk ook verticaal bij Slaughter in de slaapkamer. Het uiterlijk en het camerawerk van de film hebben de voor die tijd bekende rauwe jaren '70 korreligheid. Met zijn nooit al te moeilijke plot, de muziek van Billy Preston en het snelle tempo maken van deze film tot het einde bevredigende B-actie entertainment!

Oef, dit was iets waar ik maar weinig mee kon! Het duurt veel te lang voordat er doden gaan vallen. De killer is vanaf de eerste minuten al bekend. Veertig minuten door Porky-taferelen worstelen valt dan ook niet mee! En gaat het los blijft het nog steeds een behoorlijk slordige film met een paar aardige kills en nog veel meer... domme acties. Enfin het is een slasher, echter zelfs daarvoor al... het gebouw is op slot, duidelijk verlaten en rijp voor de sloop. Waarom ga je naar binnen? En hoe zit dat met de elektriciteit en stromend water? Carol die we aan het begin de grap onder de douche zien uithalen, was Caroline Munro, één van de vele Bond-girls uit The Spy Who Loved Me (1977) en hier duidelijk te oud voor! En het einde was één grote klap in je gezicht. Over het algemeen, is dit dan ook één van domste toevoeging aan het slasher-genre. Een paar punten voor het bloed en een paar borsten.

Een zogenaamd ethische, GMO-vrije kledingwinkel Canadian Cotton Clothiers bereidt zich voor op het aanstaande 'Monday Madness'-evenement, waar ze van plan zijn hun langverwachte nieuwe' Super Shaper'-jeans te onthullen, een 'gender-inclusieve' designerlijn die zich aan het lichaam zal aanpassen.

Ja, oké met die beschrijving leg je het er wel erg dik bovenop; de film bevat een humanitaire boodschap! Het wil wat zeggen over de overmatige consumptie, de uitbuiting door bedrijven en de rechten van werknemers maar doet dat zonder enige betekenis. Ondertussen voeren ze dan ook nog even vluchtige iets over influencers op. Oppervlakkig wil ik het niet noemen want ik denk dat de regisseur/schrijver best oprecht was maar dat het gewoon niet beter wilden lukken. De reden van een gewelddadige jeans was dan ook erg mager. Ook de manier waarop wordt geacteerd was erg irritant! Elk personage was vervelend. Het is te hopen dat dit acteerwerk opzettelijk was overdreven? Enfin...uiteindelijk was het maar slachtvee. De moorden waren goed, maar de effecten die ze gebruikten om de spijkerbroek vanzelf te laten bewegen, zagen er op één of andere manier minder goed uit. Dieptepunt was dat de bewuste spijkerbroek begon te dansen op Indiase muziek. Doordat de film niet veel meer was dan gemakkelijke entertainment maakte het zich zelf ook schuldig aan de achterliggende boodschap. Tja en dan wordt het algauw niets meer dan een ongecompliceerd vervelend vluggertje!

Een viertal vrienden gaat op vakantie op een afgelegen eiland, waar ze één voor één gedood worden door een mysterieuze....ja wat? Ondanks zijn plot voelt het nooit als een slasher, het voelt een beetje als een spookverhaal, maar er is nooit genoeg angst of spanning. Het duurt ongeveer 30 minuten voor een eerste maar redelijk fatsoenlijke en originele kill. Dat was niet mis als de film op deze manier zou doorgaan! Helaas glijdt de spanning die het opbracht weer weg, doordat de volgende 30 minuten de overige drie personages hun vermiste vriend proberen te vinden. Hm...een horrorfilm van 90 minuten die ongeveer 60 minuten pas 1 kill heeft bereikt?

In totaal zijn er zes castleden (geen rekening houdend met de geplakte epiloog), dus dat aantal beperkt de sterfgevallen en eerlijk gezegd waren ze niet overdreven gruwelijk, (tenminste niet extremer dan wat op dat moment in de mainstream was te zien) Al waren het allemaal wel memorabele gore-scènes. Dit was de verdienste van special effects-artiest Robert Short (werkte als ontwerper bij Spielbergs Close Encounters of the Third Kind , bij de crew voor ET zat, en de killbots voor Chopping Mall creëerde) Ik kan me ook geen enkel vloekwoord herinneren en naaktheid of seksuele inhoud wordt alleen geïmpliceerd. Toch belandde op de een of andere manier de film in de jaren '80 op de lijst van de 'video-nasties'? Was dat dan omdat het suggereert dat het een hysterische vrouwen-droom betrof?

Film die waarschijnlijk kon worden gemaakt door het succes van Friday the 13th. Toch is het geen pure rip-off. Nee, zelfs het tegendeel. Het is een heerlijke film die naast de klassieker mag staan. Alhoewel er vermoedelijk wel een lager budget was. De kills waren zeker aan het begin fantastisch. Soms werd er zelfs een beetje met de kijker gespeeld om ze niet gelijk in beeld te laten verschijnen. Natuurlijk zaten er de schatplichtige scene`s erin, die laat ik zeggen hommage waren aan F13 en Psycho. Maar ook deze scene`s waren redelijk creatief. Verder staat de film bol van de geinige foute karakters. Zeker de politieagent met zijn nepsnor was hilarisch. De oplettende kijker kan vanaf het begin al raden hoe de vork in de steel zit maar toch was de eindscene verrassend. Prima campy campslasher!

Onlangs Sleepaway Camp ontdekt en die film was zeer goed. Vandaar nu me ook aan de opvolgers gewaagd. Deze werd niet gemaakt door de regisseur van dat eerste deel maar door Michael A. Simpson. Hierdoor is de film totaal anders dan zijn voorganger. Veel luchtiger,maar de film overtuigd wel! Heerlijke fout. Het verhaal heeft plaats zoveel jaar naar de gebeurtenissen van kamp Arawak. Angela werkt nu als kampleidster bij kamp Rolling Hills en met veel zwarte humor en op satires wijze legt ze wederom 1 voor 1 de jongere om. Die kills zijn best wel vindingrijk en samen met die luchtige flair en de blote boezems van de dames maakt het dat je goed kan genieten van deze film. Niet meer zo duister, eng en spannend als deel 1 maar wel een zeer leuke slasher. Grappigste was toch wel die hommage aan die drie andere beroemde slashers.

En naar deel 2 komt natuurlijk 3. De koek was blijkbaar nog niet op voor regisseur Michael A. Simpson want ook deze komt van zijn hand. En ook dit is een geinig filmpje geworden met dezelfde ingrediënten als bij de tweede. Zwarte humor en satires horror moorden. De kills zijn zelfs vetter en gaver en er zijn natuurlijk meer blote vrouwen boezems. Dit keer komen rijke en kansloze jongeren bij elkaar met een mannelijk en vrouwelijk kampleider, die het alleen maar doen voor het geld. Bij gestaan door de vader van één van de vermoorden kids van deel 2. Hoe de makers slasher Angela in het kamp krijgen was ook zeer leuk gevonden. Grote afwezige was de hommage aan een icoon uit een andere horrorfilm. Maar ach, wat was het weer heerlijk sleezy.

Een beetje een verrassing deze Indonesische speelfilm van de Australische regisseur Stuart Simpson, (die "M is for Mutant" regisseerde in ABCs of Death 2.5) als je weet op welk budget de meeste Tubi Originals worden gefilmd. Deze low-budget gekheid behoort bij één van de betere van deze streaming-dienst. Alhoewel dat meer betekent dat er meerdere lichtpuntjes waren om het de moeite van het bekijken waard te maken.

De verhaallijn volgt de Indonesische Cahya. Ze is zwanger, haar echtgenoot (Stuart Simpson) is dood, nam toevlucht tot zwarte magie en haar spaargeld raakt op. Zodoende neemt ze een baantje als dienstmeisje in een afgelegen landhuis op het platteland. Zodat ze kan zorgen dat ze haar huis niet kwijtraakt. Tot zover is het plot redelijk eenvoudig en gebruikelijk. O, en dat is het over het algemeen ook! Een vrij gemiddelde toevoeging aan het horrorgenre maar enkele opvallende wtf-momenten, (dat hadden er wel meer mogen zijn!) maken het net even...hm tja wat precies..?

Eén van de vreemdere dingen aan deze film is dat het vaak voelt alsof het zich in de jaren twintig afspeelt. Cahya heeft gewoon een mobiele telefoon dus speelt het niet daarin af! Echter is het de finale die een fantastische reeks over de top scenes biedt. Er werd gezwaaid, met toverstokjes, er vloeide bloed en er is een heerlijk godslasterlijke kerststal. Daarnaast voldeden de CGI-uitziende geesten nog aan enige griezeligheid. Ja deze film had genoeg vreemdheid om net wat meer te zijn dan gewoon een simpel spookverhaal.

Door de titel zal je algauw denken dat het hier om een real-time versie van het bekende sprookje gaat. Echter dat is dit niet, hooguit was het nog sprookjesachtig te noemen. Julia Leigh creëert in haar filmdebuut (en enige film) een vreemde dromerige sfeer. Het gaat over universiteitsstudente Lucy (Emily Browning, The Uninvited, Sucker Punch) die door haar leven lijkt te slaapwandelen. Met een reeks uitzichtloze banen (een print-baantje, een serveerster, en vrijwilliger voor medische experimenten) leeft ze niet echt. Enfin...uiteindelijk bereik je als de kijker waar de titel naar verwijst; ze wordt in slaap gedrogeerd waarna oudere heren met haar naakte lichaam spelen. Geen penetratie! Men probeert de herhaling en eentonigheid van Lucy's leven te tonen maar dat maakt de film vrij traag en zit er veel tijd tussen de gebeurtenissen. Hierdoor sleept de film best wel! Echter door vreemde situaties en oncomfortabele momenten die gedurende de hele film worden getoond, (oude mannen die zich langzaam en met moeite uitkleden, in een medisch lab een buis in haar keel of het verzoek om haar lippen in dezelfde kleur als haar schaamlippen te kleuren.) bedwelmt en vervreemdt, het op zijn best, de kijker. Als je de film beschouwt als een levendige droom , dan werkt het nog aardig. Al neemt het zichzelf ook te serieus!

Russell Crowe heeft onmiskenbaar de fase van zijn carrière bereikt waarin hij niets meer hoeft te bewijzen! Gebaseerd op een Roemeense misdaadroman speelt hij hier de gepensioneerde rechercheur Roy Freeman die ondanks zijn Alzheimer opnieuw betrokken raakt bij een cold case van hem en zijn partner. Tja je weet wat ze zeggen over slapende honden en ze wakker maken?

Net als Roy tasten de kijker vaak in het ongewisse over wat er gebeurt en hoe het allemaal met elkaar samenhangt, ook zijn er een stel flashback die het gezichtspunt van het personage laten zien en een andere wending aan het verhaal geeft. Karen Gillan is een overtuigend als de femme fatale die elke man zover kan krijgen dat hij, haar wensen uitvoert.

De film is het regiedebuut van scenarioschrijver Adam Cooper (verantwoordelijk voor; Exodus: Gods and Kings, The Transporter Refueled, en Assassin's Creed, nu niet direct het beste werk) En eerlijk gezegd bracht hij de gebeurtenissen netjes en solide op het scherm. Wel zijn er enkele tekortkomingen met de uiteindelijk ontknoping maar het werkte voldoende om het wie-deed-het soms te heroverwegen. Hoewel de film niet Neo-Noire-genre herschrijft, is het een vermakelijke thriller met paar verrassingen die de kijkers een 110 minuten lang weet te vermaken

Meestal worden bestaande werken van Stephen King verfilmd, echter voor deze film schreef King een origineel scenario en op zijn aandringen werd Mick Garris de regisseur. Het uitgangspunt van het script is ook best vreemd te noemen; eenzame, telekinese incestueuze vormveranderaars die zich zielen-zuigend voeden met vrouwelijke maagden en een vrij ernstige kattenallergie hebben. Mädchen Amick is het arme, lieve meisje die gedoemd is om als voedsel te gaan dienen, en dat is niet zo'n goed nieuws voor haar...

Je kan de film gemakkelijk afdoen als een goedkope horrorfilm uit de jaren 90, en oké eigenlijk is het er ook wel één, maar het is ook schaamteloos leuk! Er is hier het gebruikelijke Stephen King-stadje met een lichte jaren vijftig-sfeer. En ja...ja ook toffe ‘mannen in rubberpakken’ Mick Garris die altijd wel iets luchtiger en komisch te werk gaat is er duidelijk heel goed van bewust, dat het script niet al te serieus genomen moet worden.

Het duurt wel even voordat het op gang komt. Het grootste deel van het eerste gedeelte wordt besteed aan het opbouwen van de personages, en de relaties. De film had zelfs een auto-achtervolging. Maar eenmaal voorbij het midden beginnen de dingen lekker bloederig te worden, met enkele goede gore-effecten. Helaas was de technologie toen nog niet zo geavanceerd, dus de transformatie- en zielzuigende scènes zien er volkomen gedateerd uit.

Daarnaast is de lijst van bekende koppen in deze film is ook lang! Natuurlijk kan ik niet om de zeer mooie Alice Krige (die ik herkende van de Borg-Queen) heen, ook Ron Perlman speelt een kleine rol aan het einde en de film zit ook nog boordevol cameo's van horror-filmregisseurs en schrijvers; naast uiteraard Stephen King verschijnen ook Clive Barker, John Landis, Joe Dante, en Tobe Hooper. Ja dit was een leuk stukje horror uit de vroege jaren 90 met een aantal geweldige acteurs en cameo's. Vond dit door het vreemde script en prima gore toch één van de meer interessantere King- lekkere wegkijkfilm!

Met een A 24-film weet ik nooit wat het me van te voren gaat brengen; ze kennen zowel hypes (wel of niet terecht), miskleunen als prachtige films, echter één ding is zeker, de projecten die ze uitbrengen zijn meestal wel vreemd, zo niet gewaagd te noemen. En met deze film is het niet anders; met een complete wijk waar geesten wonen, een weerwolf, heksen en vermoorde pizza-bezorgers is het vreemd genoeg. Kleine opmerking; horror-fans die een volbloed horror verwachten zullen teleurgesteld worden!

"Slice" is het regie en schrijf-debuut van Austin Vesely, deze heeft meerdere videoclips geregisseerd van Chance The Rapper (vermoedelijk bevriend) die hier tevens ook zijn acteerdebuut maakt. En dat ervaring is opgedaan met videoclips is goed te merken. Niet alleen in de korte tijdsduur (al is die wel positief) maar ook met het camerawerk want die lijkt soms overal te gelijk te zijn. Al is de cinematografie soms ook behoorlijk goed, vooral wanneer er met licht wordt gespeeld. Het benadert bijna het gewenste effect van 80's B-level schlock-film.

Dat camerawerk zet eigenlijk ook direct de toon van de rest van de film. Er is in de film zoveel wat werkt en wat niet werkt, het is volledig inconsistent, echt jammer, want er zijn genoeg dingen waar ik echt van heb genoten ... en ook veel dingen die absoluut vreselijk waren. Het genre Komedie voert hier duidelijk de boventoon. Een groot deel van de film is erg ironisch, zowel de gecreëerde als de echte wereld worden vaak in het ooitje genomen. Dit betekent wel dat de horror van ondergeschikt belang was. En dan de humor die is meer van het type dat je ook in Adult Swim -cartoons tegenkomt. En is zeker niet ieders gevoel van humor. Aan mij was die humor wel besteedt!

"Slice" bouwt een vreemde soms leuke, maar ook rare wereld. Denk aan een een combinatie van The Monster Squad, (tja) Stranger things en een TV sitcom. Waarbij er zowel goede ideeën, humor en fatsoenlijke scenes waren maar helaas ook genoeg mindere. Daarbij zien we Chance the Rapper (niet de beste acteur) die als bezorger ervan droomt om kwaliteit Chinees eten tegen een betaalbare prijs te leveren. Wat wil je nog meer? De film is een bijzondere puinhoop van goede en slechte dingen maar over het algemeen overheerste het positieve gevoel van Fun!

De film biedt een redelijk aantal geïnterviewden met roots in slasher of horror-films. De verrassing is veel van die films niet eens is te zien. Ze geven alleen maar hun mening over aspecten van het slasher-genre. Die verschillende geïnterviewden weten echter niet iets zinnigs erover te zeggen. De opgeworpen vraag; slasher-maniak met een achtergrond versus gezichtsloze, gemaskerde bruut was de enige poging tot iets interessants. En blijkbaar had de film weinig financiële middelen om de rechten op filmbeelden te verkrijgen. De pratende hoofden gaven wel voorbeelden uit andere film (Halloween, Chucky, Nightmare on Elmstreet, Prowler enz.) maar de bijna alles wordt opgevuld met fragmenten uit Friday the 13th-films aangevuld met een enkel fragment ui My Bloody Valentine en in nog mindere mate April Fool’s Day. De rest wordt vertegenwoordigd door het erover te hebben in de interviews of een filmposter. Slechte zaak!

Deze cynisch en grappige prent zoekt zijn inspiratie en sfeer in horrorfilms uit de jaren '80. De film pretendeert verder niets meer en niets minder te zijn dan een scherp geschreven genrefilm over een slaperig stadje dat wordt overspoeld door parasitaire wezens. Echter doordat het boordevol (vaak verborgen) referenties zit naar andere lichamelijke transformatie-horror is de film een prachtige hommage geworden. Scenarioschrijver en regisseur James Gunn verloochent met deze film dus zijn “roots” niet. Hij maakte namelijk onderdeel uit van de in 1974 door Lloyd Kaufman en Michael Herz opgerichte “Troma”-school. Ook in deze fijne horrorfilm zijn de factoren; heerlijke overtuigende make-up effecten overgoten met een humoristische saus duidelijk aanwezig.

Dit is zo'n film die je eigenlijk meerdere keren moet bekijken want de film eert zijn voorgangers door een aantal plekken in Wheelsy te vernoemen naar klassiekers uit de (Body-) horror: de bar waar een biertje wordt gedronken heet bijvoorbeeld Max Renn’s Pub naar het hoofdpersonage uit David Cronenbergs Videodrome, een winkel draagt de naam R.J. MacReady naar de hoofdpersoon uit John Carpenters The Thing, de naam van de school is "Earl Bassat High", een personage uit Tremors en de opening van het hertenjachtseizoen wordt gevierd in café Henenlotter’s naar de regisseur van twee klassiekers uit de hoogtijdagen van dit specifieke subgenre: Basket Case en Brain Damage.

Het acteerwerk is in zijn geheel geslaagd met o.a, naast de uitstekende en heerlijk '80 ogende Elizabeth Banks als Starla en Gregg Henry als de vuilbekkende burgemeester McReady, een gaaf optreden van Michael Rooker in een rol waarin hij zich lekker kan uitleven, en een prima Nathan Fillion (Serenity, Firefly) die goed gecast is als “normale” man die ook ruig en charmant kan zijn. Ook wist James Gunn zijn voormalige Tromabaas Lloyd Kaufman te strikken voor een cameo en wel in de rol van uitgerangeerde dronkaard in de karaokebar en is Rob Zombie te horen aan de telefoon als Dr. Karl

Scenarioschrijver en regisseur James Gunn brengt ook via de opvallend weinig computer-geanimeerde effecten (degene die er wel waren zijn juist het slechts) en doordat bijna alle monster-make-up met de hand is gemaakt een ode aan de vorige generatie horrorfilms Hier is dan ook mijn enige puntje van kritiek. De film gaat voor echte horror-fans net niet ver genoeg. Terwijl het voor mensen die minder met het genre hebben misschien net iets te ver gaat. Dit wordt ook ondersteunt met het feit dat de film spijtig genoeg is geflopt

Ik heb me in ieder geval kostelijk geamuseerd met dit horrorfeest en het is de ideale film voor anderhalf uur vermaak. Waarbij logica, realisme, en zelfs originaliteit ineens minder belangrijk werden omdat je zoveel lol kunt hebben bij het kijken naar deze film.

Dit jaar hadden we al een cocaïne beer (en zijn goedkopere navolgers haai en poema) en de tekenfilm beer Winnie the Pooh. En tja... nu dan ook een moordende luiaard die huis houdt op een damesdispuut! Tja wat je hier krijg is veel universiteitsmeisjes perikelen in een studentenhuis, hoeveel volgers ze bezitten op sociale media en de strijd om populariteit. En dit schattig drietenig beestje krijg de rol van de nieuwe mascotte Alpha. Wat kan er mis gaan? Helaas zijn het juist de potentieel goede dingen die mis gaan want dit langzaamste dier ter wereld heeft de neiging om zijn meest dodelijke sneden net buiten het beeld te maken. (dit deden beide eerder genoemde films toch net iets beter!) Persoonlijk had ik liever de versie met de “R”-rating gehad want slasher-films zijn afhankelijk van effectieve moorden. Maar ik waardeerde het wel dat de filmmakers ervoor kozen om Alpha met poppenspel op het scherm te brengen in plaats van CGI! Ach het is wat het is een vrij luchtige tienerhorror met een fris idee van een moordende luiaard!

Slow West is een aangename vreemde eend in de bijt van de western en het speelfilmdebuut van regisseur John Maclean. De voormalige toetsenist van The Beta Band. Jay Cavendish gespeeld door Kodi Smit-McPhee (The Road) speelt een dromerige jongeman van goede komaf die vanuit Schotland naar de Amerikaanse prairie reist om zijn geliefde Rose Ross (Caren Pistorius) terug te vinden. Onderweg treft hij Silas Selleck vertolkt door Michael Fassbender die hem tegen betaling door dit gevaarlijke gebied gidst. De film is eigenlijk een roadmovie verpakt als western. Waarbij Nieuw-Zeeland fungeert als het woeste negentiende-eeuwse Amerikaanse landschap. En waar Jay een naïeve jongeman is die het nieuwe continent ziet als een idyllische plaats van ongerepte natuur, vrijheid en kansen. Is Silleck zijn tegenpool die weet dat het een genadeloze plek is waar je altijd op je hoede moet zijn. Die onmiskenbare chemie tussen; en karakterontwikkeling van, de twee hoofdpersonages is prachtig om te zien. Ondanks dat er weinig actie is te bekennen en ook de plotlijn is niet niet bijzonder verrassend was. Weet de regisseur, mede door het overtuigende acteerwerk van zijn cast, een western neer te zetten die net even anders is dan het begrip western doet verwachten.

De film toont precies dat wat de titel ook al exact aangeef slakken, naakt-slakken om precies te zijn. We bevinden ons in een Amerikaans stadje. Zomaar een willekeurig stadje alwaar de mensen blij en gelukkig met elkaar samenleven. Die schilderachtige gelukzaligheid wordt aan stukken geslagen wanneer gedeeltelijke opgegeten lichamen beginnen op te duiken. Natuurlijk komt één persoon achter de oorzaak: Boosaardige gemuteerde vleesetende naaktslakken! En al snel wordt dan ook de gehele stad geterroriseerd door die beestjes. Een beetje onnozel misschien want hoeveel kan je te vrezen hebben van slakken? Als je echter elke logica los laat, het matige acteerwerk en verschrikkelijk dub van sommige Spaanse acteurs voor lief neemt, is deze film toch wel een pareltje. Dit komt door de gore, Super-gore! Een beetje zoals de gore uit de 80's Italiaanse horrorfilms. Waarbij het zaakje dan compleet wordt gemaakt met lekkere glibber-partijen op de slijmerige slakken. En natuurlijk eindig het allemaal met een grote BOEM! Hoe dan ook, "Slugs" is op sommige momenten een lekkere ranzige horrorfilm die zichzelf , afgezien van één (rare) scène, gelukkig niet zo heel serieus neemt. De film is vooral veel pret, misschien iets te ondraaglijk als het om het acteerwerk gaat maar over het algemeen erg leuk is om naar te kijken.

Een film die als onderwerp slaap-verlamming heeft. Het blijft een vreemd en angstaanjagend fenomeen. Het is een fenomeen dat in de hele wereld voorkomt en in vroegere jaren werd verweten aan demonen. Genoeg oude schilderijen die dan ook dit thema hadden. In het Engels heette dit mare (mære) en hiervan is ook het woord nightmare ontstaan. Echter elk land heeft zijn eigen benaming en in deze film komt de Slavische naam: "Nocnitsa" voor.

Alhoewel dat allemaal spannend klinkt, wordt het in deze film teruggebracht naar de zoveelste film met bezetenheid. Het plot is voorspelbaar en de shocks zijn niet meer dan routine. Zowel regisseur Hopkins als ook de cast weten verder ook maar weinig eigens in de film te stoppen. Er zijn wel een paar leuke creepy shots. Niemand doet het ook echt slecht maar het is gewoon erg mak. Behalve Sylvester McCoy (Radagast uit De Hobbit) deze weet zelfs met zijn vreemde personage de weinige sfeer die er nog was om zeep te helpen. Wat deed hij in de film? Het begin was best hoopgevend maar helaas raakt de film steeds verder naar het einde de weg behoorlijk kwijt.

“Is this what guys do when they’re alone?“

Het door Roger Corman geproduceerde eerste deel van The Slumber Party Massacre stamt uit 1982 en was een bijzondere slasher voor de jaren '80. Het interessante aan de film was namelijk dat het werd geschreven en geregisseerd door vrouwen (Rita Mae Brown en Amy Holden Jones) Dit was in de jaren '80 bij slashers vrij bijzonder. Maar ondanks die vrouwen bleef het ook een product uit die tijd! Zodoende is het gefilmd als een rechttoe rechtaan horrorfilm en bedoeld om de mannelijke blik aan te spreken. Echter door een feministische bril. Want in de gigantische boormachine waar de maniakale moordenaar Russ Thorne meisjes mee vermoordt kan je makkelijk de knipoog als fallisch symbool herkennen!

Inmiddels zijn we (bijna) 40 jaar verder en empowerment voor vrouwen is sterk veranderd! Gek genoeg had ik nooit een remake van deze trilogie, laat staan ​​een goede remake, verwacht. Laat staan dat deze niet typische remake van het SYFY-kanaal zal komen! Ook dit slaapfeestje bezit twee vrouwen op de belangrijkste stoelen. Het werd geschreven door Suzanne Keilly (Ash vs. Evil Dead en eveneens van Sy-Fy Leprechaun Returns) en geregisseerd door Danishka Esterhazy (Sy-Fy The Banana Splits Movie, belachelijk slecht script maar goede gore en Level 16).

De film biedt fan-service (je krijgt de boormachine en de gitaar) maar speelt ook met de stijlfiguren van het genre en het origineel, het draait het script om. Waar eerst vrouwen gezichtsloze personages speelde zijn dat nu de mannelijke personages in de film expres flinterdun! Ze dragen zelfs de namen "Guy 1" en "Guy 2" En als je nieuwsgierig bent, die douchescène uit het origineel? Ja die is ook hier omgedraaid! Als heteroman had ik gehoopt dat beide sekse !Wel is de film zich ook bewust dat je de mannelijk kijker wegjaagt met te veel... dus ondermijnen ze ook hun eigen ondermijning.

Waar de film niet in uitblink is het bloed en gore. Tja het blijf nogal luchtig en niet altijd in beeld. Maar er van uitgaand dat voor Sy-Fy werd gemaakt was het nog best een redelijk solide combinatie van CGI en praktisch wat je krijg te zien! De film werkte niet overal even goed, maar het is moeilijk om wrok te koesteren als een film leuk weet te doen. Als ik moest kiezen tussen de nieuwe of de oude versie gaat mijn voorkeur wel uit, door mijn mannelijke blik, naar die van de jaren '80 maar dit was best vermakelijk!

Deel 3 maakt het wel heel erg bont. Als ze met een mes of de boor steken zie je ze gewoon naast steken. Het naakt is ook gereduceert. Zelf vond ik dat naar de eerste moord het erg lang duurde voor er weer iets gebeurde. En de term "dom blondje"werd wel heel letterlijk genomen in deze film. Het kan slechter maar goed is deze niet.

Yes!!! Een verschrikkelijke super B-film. Met zulke slechte actrice`s dat het gewoon fantastisch is om naar te kijken. Gelukkig hadden ze in de jaren `80 nog geen last van conservatief denken dus meisjes zijn goed voor twee dingen: uit de kleren te gaan en te sterven. Maar deze bar slecht gebrachtte serie- moordenaar is niet kieskeurig. Jongens mogen ook sterven!

Zeer imponerend debuut van regisseur Victor Zarcoff. Claire (Brianne Moncrief) en Ryan (PJ McCabe) zijn een getrouwd stel en hun eerste kind is onderweg. Niet alles loopt even lekker en er zijn redelijk wat strubbelingen in hun relatie. McCabe is lekker opdreef om als een echte eikel over te komen. Een redelijke relatie-drama gedeelte. Het is tijd voor een (grotere) woning, en als ze die dan hebben gevonden, komt huismeester Gerald in beeld. Een man die bijna niet communiceert en er extreem raar uit ziet! Werkelijk waar een prachtige rol van Neville Archambault! En raar is ie! Een echte dirty old man! Die overal camera's heeft hangen en die zich dan ook visueel vergrijpt aan de jonge dames. Een mooi in beeld gebracht stukje voyeuristische horror. Maar natuurlijk blijft het niet bij kijken voor deze obsessieve uit zijn kracht gegroeide gek. En zien we ook meer en meer een bizarre en soms smerig home invasion gedeelte. De karakters in de film waren verbazend goed uitgewerkt en hierdoor blijf je geboeid kijken Zeker voor liefhebbers van thrillers is dit een zeer leuke film!

Hm...grasmaaier-garagehouder Frank…eh.. regisseur John Pollono heeft dit geschreven en geregisseerd, met als basis zijn gelijknamig toneelstuk? Zowel hij als Jon Bernthal speelden al in dit stuk, Shea Whigham het derde lid, zit alleen in de film. Het verhaal speelt zich af in "Manch-Vegas", een spottende term die wordt gebruikt om degenen die in Manchester, New Hampshire wonen te beschrijven. De film zit verder vol voetbalkantinepraat, en neemt de tijd om tot de kern van het verhaal te komen, langzaam voortslepend wordt er nogal wat tijd besteedt aan het bouwen van een wereld. Helaas duurt dit te lang. Daarnaast voelt de film af en toe ook gekunsteld en nogal fragmentarisch. Wel excelleren Frank, Packie en Swaino in een paar scènes. De uiteindelijke conclusie voelt maar netjes aan. Oh, oh... een bevoorrecht rijkeluiszoontje annex drugsdealer wat makkelijk en voorspelbaar en schokkend was dat? Het is een klein beetje ongewone film voor een drama en Komedie is er maar minimaal. Tja er... gebeurt niets in deze film...toch was het best vermakelijke voor een keer!

Werkelijk....? Was dit een goede horrorfilm? Dit was het typische bioscoop-horrorvoer! Meer dan een slim marketingconcept van een "doodenge" glimlach, die verspreid door, trauma en gevolgd wordt door zelfmoord, was dit niet! En met genoeg traumaverwerking om niet te misstaan in een film van lifetime -channel of ziekenhuis-dramaserie... Voeg hier dan een heel assortiment van horror-ingrediënten dat we al zo vaak eerder zagen aan toe...Pfft...Oh, oh de kat is zoek en er moet nog een cadeautje voor het neefje gekocht worden....drie keer raden? Nieuw is dit al helemaal niet! (denk aan de Aziatische films van de '00"s als The Grudge of The Ring) De over-de-top finale was misschien nog enigszins genieten maar al ver voor die tijd was ik mijn aandacht kwijt....De film blijkt te zijn gebaseerd op de korte film ‘Laura Hasn’t Slept’ van dezelfde regisseur; Die ging over een vrouw die bij een therapeut hulp zoekt vanwege een terugkerende nachtmerrie...in elf minuten en tja dat leverde dus deze veel te lang uitgerekte film vol jumpscares op..? Oké het zag er nog best netjes uit (mag ook wel met zo'n budget!) maar is met gemak één van de minst capabele horrorfilms die ik zag...

Dit is een grote studio-horrorfilm. Een deeltje twee, waarbij de productie van de film zelfs is verbeterd ten opzichte van dan de eerste, maar het kampt met exact dezelfde problemen als zijn voorganger. Het grootste probleem; een grijns die elke twintig minuten op het scherm verschijnt gepaard met een luid volume, middelenmisbruik en scheldwoorden zijn niet bepaald iets engs....Want nadat een popster een dodelijke hoeveelheid Voss-water heeft ingenomen, begint ze gekke visioenen te zien van mensen die naar haar glimlachen. Er zit hier misschien wel een gemiddelde film verborgen maar dit vreselijk ongeïnspireerde script werkt niet door de toch al te lange looptijd. Daarin kan ook flink geschrapt worden; die scène met Drew Barrymore is overbodig en eigenlijk ook gewoon tenenkrommend, het daarop volgende liedje/dansje is eveneens maar vulsel en die flashbacks naar het auto-ongeluk zijn niet nodig. Tja de film is wel iets beter maar nog steeds niet iets wat ik graag ziet, voor een ieder die van makkelijke jump scares houdt en het niet erg vindt dat het simpelweg verder een herhalingsoefening is...

“fuckdog”

Regisseur Adam Rehmeier (waarvan ik al The Bunny Game (2011) zag) levert met deze film een zonovergoten ongedwongen en vrolijke zomerfilm af. Het speelt zich af in de zomer van 1991 en volgt Moose en A.J. twee tieners uit de jaren negentig in Nebraska, die rondhangen en tijdens hun zomervakantie hun eigen ding willen doen. Oftewel doen wat elke tienerjongen van droomt; "gemakkelijk" geld verdienen, rondhangen bij het zwembad en dat meisje waarvan je denk dat het het mooiste meisje ter wereld is en waar op dat moment geen ander meisje van bestaat, daten. Verrassend genoeg is de titulaire Snack Shack maar achtergrond in de film.

Het wiel opnieuw uitvinden doet het niet Het voelt alsof, je oude vrienden bezoekt, en herinneringen ophaalt aan een eenvoudiger tijd, nostalgia naar de jeugdige jaren van de 90's, inclusief woord en taal van toen. Maar het wordt gered doordat het uit de buurt blijft van sentimentaliteit. Daarnaast hadden de optredens van beide jongens veel energieke aanstekelijke enthousiasme Wat eigenlijk ook wel een beetje een must is bij dit soort films!

Regisseur Rehmeier weet lovenswaardige meeslepend om te gaan met dit eigenlijk maar eenvoudig materiaal, Dit komt ook door het spectaculaire werk van de cinematografie van Jean-Phillipe Bernier. Voor mij ook geen onbekende! Hij heeft meegewerkt aan opvallend veel films (Turbo Kid (2015) Summer of 84 (2018) The Cleansing Hour (2019) en We Need to Do Something (2021) die ik ook alemaal echt goed vind! Tja en Snack Shack bleek eveneens een heerlijke verrassing te zijn!

Een "nature strikes back" film over... tja met een titel als Snake Island is dat niet heel moeilijk te bedenken! En we krijgen waar voor ons geld! Slangen genoeg in deze film. Beelden van echte slangen die digitaal in de film zijn gezet waardoor je het "Hmm er klopt iets niet"-effect krijg. Regisseur, schrijver en dus ook acteur Wayne Crawford speelt Jake Malloy, een gids die een stel toeristen en collega's op sleeptouw neemt. Gelukkig zijn er onder hen ook een paar vrouwen. En als je dan toch strandt, kan je maar beter het beste er van maken. Tijd voor een feestje! Natuurlijk ontdoen de getinte Lisa en blonde Carrie voor de gezelligheid tijdens het dansen zich van hun bovenkleding. Zo gezellig dat we een cobra mee zien dansen. Ook kwam ik er achter dat slangen blijkbaar hun misdaad kunnen verdoezelen? En dan heb ik het nog niet gehad over een cheesy hallucinatie en de lachwekkende climax. Crawford is misschien nog aangenaam als acteur, maar hij is ronduit beroerd als regisseur. Neemt niet weg dat Snake Island zijn belofte van veel (heel veel) slangen en goedkope sensaties volkomen waar maakt! Het is één en al Fun met Slangeneiland.

Helaas deze viel mij tegen! Lift waarschijnlijk nog mee op het het succes van de pulp (maar oooooh zo goede ) anaconda film. En tja het viel gewoon niet mee! De slang is te nep en te groot. (in overtreffende trap). Nergens is het spannend of zie je lekkere goeie kills. Zelfs de beauty blijft erg onbelicht. . Einde is mij teveelschiet actie.

Voor mij is deze film zelfs nog meer sterren waard!! zeker 4 1/2. Maar ik blijf wel realistisch want qua, mooie beelden of goed acteer werk moet je hier niet zijn! Het is allemaal matig, maar ik ben gewoon gek van dit soort films. Met dit soort films bedoel ik "er is een dierlijk monster" film. Daarom ben ik ook weg van Anaconda. Maar ook als je er niet zo van houd is het nog te doen. Vergelijk het maar van die rtl-4 waargebeurde verhalen stijl films. Als je van bouquet- reeks houd kan je die best hebben. Dit is net zoiets maar dan in het Horror/ thriller genre.