Sk+te'kmujue'katik (2025)

Een traumatisch verleden is in de huidige horrorwereld een dankbare aanleiding om met de personages duistere afgronden te bezoeken. In “At The Place of Ghosts” worden twee broers gedwongen om een queeste te ondernemen om eindelijk van de trauma’s uit hun verleden verlost te kunnen worden. Regisseur en schrijver Bretten Hannam neemt behoorlijk wat tijd voordat hij onthult wat er bij beide broers precies speelt. Duidelijk is in ieder geval dat het om een gebeurtenis uit het verleden gaat. Om iemand of iets dat het nog steeds op de twee gemunt heeft. Het horrorelement blijft bij de uitwerking van dat gegeven binnen de perken. Er komen weliswaar wat creepy momenten voorbij en er heerst een dreigende sfeer, maar de nadruk ligt in deze film niet op de horror. En dat is teleurstellend want de titulaire geesten in combinatie met het horrorlabel wekken de verwachting dat je naar een klassiek spookverhaal gaat kijken. Een spookverhaal vertelt Hannam echter niet. Althans bijna niet. De film is veelmeer een drama dat laat zien hoe twee mensen worden achtervolgd door hun verleden. Een drama met horrorelementen dat twee broers naar innerlijke afgronden stuurt teneinde emotioneel verlossing te vinden. Erg origineel klinkt dat niet en dat is de film in de basis ook niet, hoewel de ontknoping wel verrassend is. In visueel opzicht een mooi werk. Wanneer Hannam de kijker meeneemt naar de bossen alwaar de queeste plaatsvindt, is dat zeer genietbaar. Afwisselend rustiek en dreigend. Door een paar merkwaardige ontmoetingen en een enkele flashback steekt er ook nog wat mysterie op. Uiteindelijk is “At The Place of Ghosts” geen bloedstollende film, maar een sfeervol drama met wat verontrustende momenten, met mooie beelden en met een spannend slot.