Opinions

Fantastische en bijna onwaarschijnlijk mooi Oost-Duits sprookje in een stijl die bijna authentiek is aan die van gebroeders Grimm, inclusief het moraal. En dan niet de vriendelijkere Disney- variant maar meer van de echte nachtmerrieachtige kwaliteiten. De prins die op weg gaat om het zingende boompje te vinden, begint nog charmant maar veranderd al snel in een boze beer, en de prinses was al hooghartige verwend en gemeen en veranderd daarna naar een afzichtelijk meisje. Daarnaast is er nog een boosaardige dwerg en een vis die wel vriendelijk is maar voor kinderen nog al eng kan overkomen. Een gigantische goudvis met ogen die alle kanten opdraaien. Het doet zich nog het beste vergelijken met de Wizard of Oz maar dan zonder zing en dans. De film is in Technicolor en vooral met veel roze en lila kleuren, wat de film direct een magische uitstraling geef. Bij de decors gaan weelderig en cheesy hand in hand maar zijn opmerkelijk mooi! Het maak me ook nieuwsgierig naar andere sprookjesfilms van de studio DEFA. Deze film is in ieder geval met zijn mooie design en duistere randje een indrukwekkend verhaal die laat zien dat ook het leven van prinsen en prinsessen niet altijd over rozen gaat.

Film die nogal tegen valt. Achteraf misschien ook wel begrijpelijk omdat Vaughn Monroe een zanger was en geen acteur. Maar ook de rest van de cast levert geen sterk acteerwerk af. Daarnaast is het verhaal ook niet heel sterk. Outlaw wordt sheriff en komt hierdoor weer op het rechte pad. Verder zijn er nog wat ontwikkelingen met de beheerder van de postkoets. Waarna er een zeer simpel en bijna evangelisch einde volgt. En tussendoor kweelt Monroe dan ook nog wat liedjes. Heel braaf en totaal geen indruk gemaakt deze film.

In eerste instantie leek het een veelbelovende horrorfilm met een Indonesische folklore dat het s' nachts geen goed idee is om fluiten. Er was een interessant begin, leuk met de vriendschap tussen drie jongens, de vogelwedstrijden, het leven bij opa en oma en de lokale folklore die uiteindelijk voor problemen zorgt. Uiteraard met regelmatig een jump-scare maar die hadden weinig tot niets met het verhaal te maken. Helaas is alles in de film dus niet zo goed uitgevoerd. Na een tijdje had ik het gevoel dat ze echt niet meer wisten waar de film heen moest...de context raakt voor de kijker steeds verder zoek. Dat en het feit dat halverwege opeens niet meer om het fluiten gaat. De cinematografie is eigenlijk nog best sfeervol en goed te noemen, maar dat is het dan ook wel zo'n beetje.

'Along With the Gods: The Two Worlds' was één van de duurste en (op één na) succesvolste bioscoop hit in Korea. En is een Live-actie-versie van een populaire web-comic met dezelfde naam en waarvan dit pas het eerste gedeelte van het verhaal is.

Brandweerman Ja-Hong krijg de mogelijkheid om te reïncarneren. Hiervoor moet hij eerst vrijgesproken worden in zeven processen in zeven verschillende lagen van de Samsara. De kenmerken van een grote blockbuster; geweldig uitgevoerde actiescènes, de nodige humor en CGI-effecten in de vorm van een boeddhistisch jasje.

De film is vrij origineel, regelmatig ontroerend (familie-melodrama) en verrast op veel vlakken. Zowel het acteerwerk als de beelden van een fantastisch over-the-top hiernamaals, kostuums en special effects zijn zeer goed! Degenen die de Koreaanse cinema een warm hart toedragen en bereid zijn de film een kans te geven worden niet teleurgesteld, al is de speelduur misschien het enige aspect wat een struikelblok kan zijn. Die is met 139 minuten, best aan de ruime kant!

Na het best wel opwindende eerste deel (The Two Worlds), had ik redelijk goede verwachtingen om een leuke voortzetting te zien in dit tweede deel (The Last 49 Days). Dit slaagt maar gedeeltelijk want er is een beduidende verandering in toon en focus die toch voor wat minder plezier zorgde.

In het eerste deel werden fantasie-elementen en actiemomenten goed samengevoegd en droegen zo bij aan een leuk spektakel. Echter ditmaal lig de nadruk meer op het leven en de geschiedenis van de beschermers, in plaats van de beproevingen van de overledene en het is deze switch in focus die niet echt werkte voor mij.

Hoewel het verhaal nog best interessant was, wordt er teveel uitgelegd. En hierdoor voelt de looptijd van 2 uur en 20 minuten te lang en mist het soms de spanning die de film nodig heeft om je aandachtig te houden. O.k we krijgen meer achtergrondverhaal maar de film lijkt tijdens die geschiedenis meer op de zoveelste zwaard-vechtfilm, dan een fantasie-actie film. Over het algemeen nog steeds zeer plezierig als je van dit soort films houdt.

Aardige Horror/thriller!! Heerlijk avond kijk plezier. Maar voor een doorgewinterde horror fan wat mak! Wel een paar goede schrik- momenten( ook voor mij) maar ook vaak dat je ze aanzag komen!! Qua verhaal zat het ook wel goed in elkaar. En de 8mm filmpjes en geesten waren best creey. Maar verder was het over het geheel erg tam en geen echte grote topper. Drie sterren omdat de film een heerlijke sfeer heeft !!

Je neemt het basisconcept achter DC’s 'Suicide Squad' vervang deze voor bekende en copyrightvrije sprookjes- en literatuurpersonages en je komt redelijk in de buurt van 'Sinister Squad' een mockbuster uit de koker van The Asylum. Alice (Christina Licciardi aanstekelijk 'acterend' en best leuk om te zien) verzamelt een groep van goederiken; goudlokje (met pistolen), de rattenvanger(passief), de gekke Hoedenmaker en de tweelingbroers Tweedledee en Tweedledum. En deze bonte groep verzamelt een team van sprookjesachtige slechteriken; Blauwbaard, de grote boze wolf, de hartenkoningin, Carabosse, een mensenetende heks, en natuurlijk Repelsteeltje. Samen nemen ze het op tegen de Dood maar wat die nu precies wilde was niet duidelijk! De hele film vindt plaats in een verlaten pakhuis, dat omgedoopt is tot 'Het vergrootglas' (het deed me wel wat denken aan Agents of S.H.I.E.L.D.) Licciardi mocht na deze film nogmaals verschijnen als Alice in het tweede deel van de Avengers Grimm. Tja, wie bekend is met The Asylum weet ook wat hij kan verwachten! (Weinig kwaliteit) Dit is dan ook zeker niet de beste film die er is, maar ik kon er nog best plezier aan beleven!

Deze film is gebaseerd op één van de filmpjes uit de anthologie-reeks V/H/S uit 2012. De regie van dat filmpje was in handen van David Bruckner en heette “Amateur Night” Het ging over drie vrienden die een stel meiden oppikten en uiteindelijk op een hotelkamer belanden. Ze denken dat het een wilde nacht gaat worden, echter blijkt één van de dames een Siren. Aan regisseur Gregg Bishop de eer om daarvan een langere versie te maken. Helaas lukt dat niet goed genoeg. Al is er gelukkig niet gekozen voor de found footage stijl. Een stel vrienden gaat op vrijgezellenfeest in een soort van humoristisch setting ala "The Hangover" De stripclub is nogal saai maar gelukkig is er iemand die hun tipt over een andere club. In die club van de charismatische Mr. Nyx zit een meisje op gesloten en de bruidegom, nobel als hij is, laat haar vrij. Dat meisje Lily is dezelfde dame als uit de korte versie. Na haar vrijlating zien we haar verandering en die is, ondanks de beperkte middelen, zeer mooi in beeld gebracht. Daarom is het ook best jammer dat de rest van de film blijft hangen in de komische sferen en/of niet goed doordachte scenes. Als er dan ook nog een ander mythische creatuur bij gehaald wordt, valt de film compleet door de mand. Jammer want de korte versie van Siren had genoeg in zich om een leuke creature-film te worden.

Laat het maar aan de Australiërs over om met prima opvallende horrorfilmpjes te komen! Streamingdienst Shudder heeft daar blijkbaar een neus voor en verzorgde dan ook de VOD voor de Amerikaanse markt en over het algemeen wordt de film dus goed ontvangen! Wat op zich nog best bijzonder is want met de bloederige scenes is het behoorlijk visueel en niet zo gauw de meest publieksvriendelijke film!

Beste tienervrienden Cecilia, bijnaam Sissy en Emma komen elkaar weer tegen. Cecilia, een influencer, een zelfhulpgoeroe met meer dan 200.000 volgers op Instagram, wordt uitgenodigd voor Emma's vrijgezellenweekend, echter daar komt ze haar pestkop Alex van de middelbare school weer tegen. Het volstaat te zeggen dat dit vrijgezellenweekend geen gezellige of vellige plek zal zijn...

Eng of schokkend kan ik de film niet noemen, maar dat is voor doorgewinterde horrorfan toch al lastig, maar het bloed vloeit rijkelijke en er is leuke galgenhumor. Hahaha die kangoeroe-roadkill grap of het gezichtsmasker dat "Elon Mask" heet ! Aisha Dee is geweldig in de titulaire rol. We kunnen niet anders dan een beetje voor haar duimen, ook al neemt ze steeds wanhopiger maatregelen om te ontsnappen aan de gevolgen van haar acties.

Hoewel je een redelijk goed idee hebt van waar het naartoe gaat als alles eenmaal begint, was het wel ontzettend leuk om daar te komen! Praktische effecten en make-up vermengd met donkere humor en wat Ozploitation-gekheid leveren wederom een zeer vermakelijke film op!

De eerste grote thriller (na een viertal komedies te hebben gemaakt) van regisseur Brian De Palma en bijna elke scène bevat een soort verwijzing naar de films van Alfred Hitchcock, (Rope,Psycho en Rear Window) wat ook de bedoeling van De Palma was. Er is zelfs een goede, zenuwslopende score van Psycho-componist Bernard Herrmann. Erg effectief gebruik van split-screen en een speelse opening-scene van de televisieshow genaamd “Peeping Tom” De hele film is opgezet als een soort vreemd voyeurisme. Sterke vrouwelijke hoofdrollen van de sensuele Margot Kidder als één van de tweelingzussen en Jennifer Salt als verslaggever die vanuit haar flat de moord ziet gebeuren. Niet heel veel bloed maar de verontrustende hallucinatie-scenes meer aan het einde maken weer heel veel goed. Inderdaad een fijne film!

In september 1944 sloot Finland een wapenstilstand met de Sovjet-Unie en werd zo verplicht om de Duitse troepen van hun grondgebied te verjagen. De Duitse troepen moesten zich terugtrekken maar paste de tactiek van de verschroeide aarde toe. Tegen die achtergrond ontmoet je de Finse ex-commando Aatami Korpi (Jorma Tommila) die een teruggetrokken leven leidt als goudzoeker maar naar het vinden van goud, met een nazi-probleem te maken krijgt.

De film is niet gecompliceerd; nazi's zijn fout en Korpi is goed! Toch doet dit eenmansleger tegen een nazi-squadron precies wat het moet doen! Je ongegeneerd laten genieten van 90 minuten van goede kills met veel karmozijnrode vloeistof! Korpi is ook meer een mythe dan een mens, wat betekent dat hij alles overleeft wat een zekere dood had moeten zijn! Rambo-stijl...Geloofwaardigheid is hier dus niet aan de orde!

De titel Sisu verwijst naar een Fins woord dat niet kan worden vertaald, maar ruwweg stoïcijnse vastberadenheid, veerkracht hardheid en moed betekent. De hele film heeft verder passende retro-look cinematografie en de natuurlijke schoonheid van Lapland zorgt voor opmerkelijk mooie plaatjes, die versterkt werden door een soort viking-soundtrack/score Kwalitatief zag dit splatter-exploitatieactie-avontuur, er dus ook goed uit! Een fantastische wraakfeestje!

Wederom actie, bloed en een compleet doorgedraaide Sisu die genadeloos moordt...wel lastig om een vervolg te maken van iets wat misschien niet echt een vervolg nodig had maar de makers zijn erin geslaagd. De film leunt nog meer op bloederig, gruwelijk, cartoonesk geweld, maar behoudt de basis: een zwijgzame held die weigert dood te gaan. Het plot was wel iets zwakker dan het eerste deel. (die draait om twee partijen die vechten om een bot/euh..goud) Hier draait het om de wraak voor de moord op zijn kinderen en vrouw. Maar zoals het hoort in een tweede deeltje is het geweld wel heftiger, wreder en bloeddorstiger! De productiewaarden zijn over het algemeen hoog (wel wat twijfelachtige CGI) de regie is vakkundig om de spanning in bepaalde scènes op te voeren en de opwinding in andere te maximaliseren. Toegegeven, niet meer zo verrassend als het eerste deeltje maar met een vlotte speelduur van 90 minuten vol overdreven actiescènes en een hoop bloedvergieten, kan ik eigenlijk er niet over klagen.

Aan ambities ontbreek het deze film niet! De film vertelt een bizar verhaal waarin trauma's van het verleden via verstrengelde zielen reïncarneren in het heden. Alles draait om de aankoop van het pand waar een experiment met tijdvervorming is misgegaan. Zodoende zijn er verhaallijnen uit 1931/36 (in China), 1978 en 2025. Je zou denken dat dit simpelweg voldoende was maar nee.... je krijg veel te vaak Neils huiselijke leven en persoonlijke problemen te zien. Ambities zijn een goed begin maar een film is meer dan dat! alleen Tja en helaas had regisseur Perlman een aardig ambitieus idee, maar verprutst hij het vervolgens met een hoop uitleg die het concept compleet onbegrijpelijk maakt. Meer vertellen dan tonen is natuurlijk ook niet goed en de langzaam opbouwen gecombineerd met teveel persoonlijk leven maken van dit een goedbedoelde sciencefictionthriller die nergens echt spannend werd.

"No mail, Low morale".

Een tiende van het Amerikaanse leger in de Tweede Wereldoorlog was zwart. Maar door discriminatie en segregatie, werden zwarte soldaten niet bewapend, (of was het angst?) maar vooral ingedeeld bij ondersteuningstroepen. Zwarte mannen worden “ongeschikt” geacht om te vechten. Pas laat, de Slag om de Ardennen leidde tot een tekort aan manschappen, raakte zwarte soldaten meer betrokken bij de gevechten Ondanks die verdiensten verdwenen de zwarte militairen na de oorlog vaak weer gauw uit de geschiedschrijving en uit de nagedachtenis via boek en film.

Van de 1,2 miljoen Afro-Amerikanen die in de Tweede Wereldoorlog dienden, waren er 600.000 vrouw. En ook vrouwen werden in 1941 als niet gekwalificeerd beschouwd, Oorlog was de strijd voor en door mannen, en het was verboden voor de vrouw om vuurwapens te gebruiken. Hierdoor dienden vrouwen vaak in regimenten van de technische diensten. Deze vrouwenafdeling was het Women's Army Corps ( WAC ) Zwarte vrouwen kregen wel dezelfde opleiding onderwezen als witte vrouwen, en werden niet gescheiden op de opleidingsscholen. Toch duurde het tot 1978 voordat het WAC werd ontbonden en opgenomen in het reguliere leger. En pas in 2013 werd de regel om vrouwen uit te sluiten van gevechten op de grond opgeheven)

Al sinds mensenheugenis worden oorlogen verloren door logistieke problemen. Hoe goed een leger ook geoefend of bewapend is, het kan zijn taken alleen goed uitvoeren als het op een regelmatige aanvoer van eten, drinken en munitie kan rekenen. Misschien minder heldhaftig maar zeker van groot belang! Net zo belangrijk is nieuws van het thuisfront, niets ondermijnt het moraal meer dan geen contact Toch is dat het eerste wat sneuvelt, bij problemen. Dus op verzoek van Mrs. Roosevelt (Susan Sarandon) en op voorstel van Mary MacLeod Bethune (Oprah Winfrey) kregen de 855 vrouwen van 6888th bataljon eindelijk een bevel tot actieve dienst.

Deze film zet dan ook niet de dames weg als de helden van de tweede wereldoorlog maar als de kleine radertjes (zelfs diegene die het niet is toegestaan) die een verschil maken in het grotere geheel! Het bataljon voltooide zelfs wat een taak van zes maanden had moeten zijn in drie maanden. Wat gedeeltelijk ook te danken was aan één van de eerste Afro-Amerikaanse vrouwelijke officieren, majoor Charity Adams Earley.(Later Luitenant-Kolonel) Daarnaast was het, het enige volledig zwarte en vrouwelijke bataljon dat in Europa is gestationeerd geweest!

Ach het waren maar; "Ongeschikte zwarte meisjes" Ze kregen een opdracht om 17 miljoen poststukken te sorteren en laten bezorgen" en loste de ​​postcrisis op! Ondanks dat de Tweede Wereldoorlog vele verhalen en films kent, is het jammer dat dit verhaal over een vergeten bataljon van zwarte vrouwen die niet geacht waren iets te kunnen of mochten doen, nog nooit eerder is verteld!

Degelijk Y/A boek verfilming! De Medieval- style ziet er goed uit. Vond hierbij wel de banieren erg kinderlijk (net iets te!) Peter Plaugborg speelde Drakan erg goed! Alleen zie je natuurlijk al heel gauw aankomen dat hij de slechterik is! Ook in de verdere film zitten nog wat gaten/ mindere dingen.B.v. de wachtmeester( wat prachtige kop heeft die Søren Malling) die een beetje de rol van jager uit roodkapje op zich neem?? Over algemeen genomen is de film evenwichtig.Geen verkeerde kinderfilm,waar volwassene ook goed naar kunnen kijken, is dit!

Dit is het vervolg op de Deens fantasie-film Skammerens Datter, en is gebaseerd op de serie boeken voor jonge volwassenen van Lene Kaaberbøl. Deze boeken niet gelezen maar uit verschillende bronnen blijkt dat deze film boek twee overslaat en begint bij het derde boek. Waarom is mij dan ook niet duidelijk. Eigenlijk is het ook niet echt een geweldig vervolg. Personages worden nu nog wel gedood maar het bloed wordt tot een minimum beperkt en veel van het geweld vindt ook buiten de camera plaats. Dat was in zijn voorganger wel anders! Het verhaal is nogal mager, richt zich meer op het dramatische gedeelte van de vader-dochter relatie (met een gebrek aan geloofwaardigheid) en de in fantasie-gebruikelijke reis naar ergens. Zo kan het ook dat een acteur als Søren Malling die in de eerste nog een sleutelrol speelde, hier niet veel meer te doen heeft dan aanwezig zijn! De film is dus een stuk braver maar nog wel solide tienerentertainment. De eerste was leuk en vergeetbaar. Deze was ... redelijk plezierig ... en ook vergeetbaar.

Ach, als goofy en domme horrorfilm was het best te bekijken. Een onzinmonsterfilm zoals we die vooral kennen uit de jaren '50 Echter deze komt uit de jaren '90, was bedoeld voor de videoverhuurmarkt en dus nog pre-Sy Fy Channel. Je kent het wel: kleine stad, Corrupte sheriff, corrupte criminele landontwikkelaar, de romantiek van de hulp-sheriff (met het half zusje van Melanie Griffith,) een oudere man die weigert zijn land op te geven en de monsters worden bijna secundair. Er zijn genoeg subplots in deze film en ze zijn alle niet heel interessant. Sommige gaan zelfs ook nergens naar toe! Waar was opeens die rare kwibus die de gigantische muggen vangt, in een kooi houdt en deze voedt met zijn eigen bloed ? Een noodzakelijk ingrediënt wanneer het om een insecten gaat is de manier hoe ze eruit zien en waarop ze worden vernietigd. Je verwacht een behoorlijke hoeveelheid make-up-effecten te zien en slijm en allerlei vervelende vloeistoffen. Deze film is dan wel geen gore-feestje, maar tijdens de sporadische momenten doet het wel zijn werk dat het moet doen. Zeker niet de beste film met grote moord-insecten, ook niet de slechtste want het doet soms nog wel precies wat je zou verwachten van een low-budget monstermuggenfilm.

In ‘The Skeleton Key’ draait het allemaal om een ouder echtpaar dat in een krakend en piepend landhuis woont aan de rand van het moeras net buiten de stad New Orleans. Alwaar de lokale bevolking zich fanatiek bezig houd met hoodoo-rituelen. Inderdaad hoodoo en geen voodoo. Er is namelijk een verschil: voodoo is een religie terwijl hoodoo een vorm van magie is zonder een duidelijke religieuze achtergrond. Het zijn vooral het grote plantagehuis en die vreemde magie die sfeerverhogend werken. Daarnaast zijn de optredens van de acteurs dik in orde! Vooral Gena Rowlands valt op door haar sterke spel. Maar ook John Hurt weet indruk te maken met zijn rol ondanks het feit dat hij in een rolstoel zit en (bijna) niet praat. Kate Hudson doet het ook alleraardigst, iets wat ik niet (meer) had verwacht. De film is misschien wat traag in opbouw maar met elk beeld neemt de suspense meer toe en de intensiteit ervan bereikt een bijzonder hoogtepunt bij de alles verwoestende climax. Dat dat begin wat minder begint vond ik aangenaam positief want meestal beginnen dit soort films met spektakel, om daarna als een nachtkaars uit te gaan. Gelukkig is bij The Skeleton Key eerder andersom, een matige opening met een daverende en verrassende slotscène, waarin zwarte magie, (bij)geloof en moord hand in hand gaan. Prima film, die weliswaar geen bloed laat zien maar wel heerlijke suspense.

Verassend leuke en goede NO-budget- film! De film neemt het alom bekende idee van The Fly (en Re-Animator) en doet er boven-verwachting iets leuks mee. En dat voor een film met een laag budget en kleine cast. De 'Gekke' professor Peter Peele heeft kanker en is op zoek naar een medicijn. Het antwoord vind hij in een parasiet, die verdacht veel lijkt op een grote spermacide. Dit test hij op zichzelf met alle gevolgen van dien. Wat uiteindelijk te zien krijgen is een liefdesverhaaltje doorvlochten met Gore. En die special effecten worden zeer goed gebracht. Het enige wat ikzelf wat minder vond was het feit dat er nogal wat dialogen waren. Echter door het lage budget zijn de acteurs niet van grote huizen om die dialogen goed te dragen. Maar dit is ook de enige opmerking bij deze fijne film die vooral bij liefhebbers van B-films die met beperkte middelen zijn gemaakt, in de smaak zal vallen. Aanrader voor iedereen die van underground-horror houd!

In Hollywood is het vrij normaal dat op een succesvol eerste deel een tweede volgt en in Noorwegen moeten ze hebben gedacht; Dan doen wij het ook! En zoals gebruikelijk verander nooit een succesvol concept (de personages staan meer centraal) maar doet het in een tweede film wel groter en spectaculairder! Tja...en drie jaar later was daar het vervolg. Waarbij de keuze voor de grootste stad en hoofdstad van Noorwegen, snel is gemaakt! Tevens is het een feit dat er in Oslo al eerder een aardbeving was geweest, namelijk op 23 oktober 1904.

Helaas was regisseur Roar Uthaug na 'Bølgen' vertrokken naar Amerika om daar 'Tomb Raider' (2018) te maken en staat er dus een andere regisseur aan het roer. En die bundelt in deze film vooral de rampenfilm-clichés. Van een echt spannende opbouw is ook geen sprake. Iets met relatieproblemen, een dode wetenschapper en fraude van een bouwbedrijf bij een gebouwde tunnel. De scepsis van de ‘experts' komt hier eerder lachwekkend over dan echt geloofwaardig. En het hotel uit de eerste is nu gegroeid tot een complete toren.

Oslo veranderd uiteindelijk in een puinhoop en de climax bestaat uit niet veel meer dan het gevangen zitten van vader, moeder en dochter in een wolkenkrabber die op omkiepen staat. Gelijkend op het laatste gedeelte wat in het eerste film niet zo interessant was (opgesloten in een kelder) En hier wordt zo'n beetje elke cliché uit de kas getrokken. Waaronder uiteraard een liftscene en een scène met het brekende glas (herinner me die uit The Lost World: Jurassic Park (1997) maar misschien al veel ouder?) Het enige wat gelukkig achterwege blijft is een te suikerzoet Hollywood-einde, al is hoe het nu eindigde nu ook niet bepaald goed te noemen.

Och, het is onderhoudend en je kan je inderdaad nog wel een beetje met de film vermaken maar dit is beduidend minder goed, clichérijk en niet echt heel spannend.

Een film uit de 8 Films to Die For reeks (dit waren horrorfilmfestival After Dark samen met Lionsgate en Syfy) Dit is een psychologische, mysterieuze sfeervolle en ambitieuze Noorse politiethriller die door zijn horrorelementen de hele weg bij het verhaal wist te houden. Tal van griezelige stukjes en vreemde gebeurtenissen, die misschien niet altijd even logisch waren, maar waardoor ik met eigen afvroeg of het personage nu geestelijk niet gezond was, gekweld werd door visioenen of dat er echte een moordenaar rondliep. Geholpen door prachtige nachtfotografie-beelden van een maanverlicht bos. Het gaat meer voor de angstsfeer, ,en is licht met bloed en werkelijke schrik. De acteurs leveren goed werk maar dat was te verwachten in een Scandinavische film... zeer degelijk over het algemeen en dus zeer goed te noemen deze film!

Nadat Amicus succesvol hun eerste horrorfilm afleverde, de anthologie Dr. Terror, volgende er in hetzelfde jaar meer! Wederom met Freddie Francis als regisseur en Peter Cushing en Christopher Lee in de hoofdrol. Ditmaal een lange speelfilm gebaseerd op een kort verhaal van Robert Bloch, The Skull of the Marquis de Sade (1945) En waarin een demon bezit van een schedel heeft genomen en zijn bezitters in het ongeluk stort? Een erg fijne ouderwetse horror met een broeierige dreigende en duister sfeertje en met her en der de nodige nachtmerrie-achtige trekjes. Er zijn weinig al te expliciete taferelen en de film vertrouwt dan ook meer op een subtiele sfeer en stemming en het psychologische conflict tussen Maitland en de schedel. Ook de bij deze productie betrokken acteurs doen hun werk naar behoren. Het is absoluut een fantastische film voor mensen die van horror in oude stijl houden.

Beetje rommelige en wazige film. Qua aankleding (late middeleeuwen) is het erg mooi gedaan. Maar de film springt van de hak op de tak. De broers Vilhelm en Ansgur hebben ook maar weinig tekst. Als al de zij plotjes wat meer waren weg gewerkt dan was dit een verschrikkelijk goede film geweest. Aangezien de plot uiteindelijk niets zal onder doen voor de stroom kwaliteitsdetective die uit Scandinavie komen. Het had misschien zelf een soort "The Name of the Rose" van noorwegen kunnen zijn! Helaas verzandt het nu in goede bedoelingen.

De film was vele jaren in ontwikkeling en sommige delen ervan waren zelfs al eens te zien in 2017. Maar het leek wel de juiste ingrediënten te hebben voor een fijne trash cinema-sensatie. Geheime nazi-zombies die de wereld proberen over te nemen met behulp van genetisch gemanipuleerde vliegende haaien, hoe kan dat fout gaan? Helaas, blijkbaar vrij gemakkelijk...

De film voelt niet als één geheel maar meer als een aan elkaar geplakte web-serie. En daarnaast heeft het ernstige problemen om zich te focussen op wat echt goed was. De genetisch gemuteerde ondode nazi-supersoldaten met hun raket-aangedreven haaien. Dat begint al bij de opening in het passagiersvliegtuig. Waarom veel te veel tijd besteden aan het ontmoeten van personages die puur kanonnenvoer zijn?

De film lijkt ook de behoefte te hebben om de achtergrond van elke gebeurtenissen tot in de kleinste details uit te leggen. Vaak door middel van flashbacks. En dan zijn er nog verslaggevers die je vertellen dat er aanvallen zijn op steden of beslissingen in twijfel trekken, Starship Troopers - achtige reclamespots en langgerekte video-gesprekken. Zucht echt... even vijftien minuten uitleggen dat de vijand zombienazi's op vliegende haaien zijn? Euh jaja we hadden het al gezien...?

90% van de film is uiteraard tegen een groen scherm gefilmd en daar zijn ook nogal technische inconsistenties. Het kolossale nazi-complex en ook de haaien met hun berijders zagen er strak uit! Ze waren met hun visuele detail, zeker een hoogtepunt. De Gore-effecten vond ik dan weer van een mindere kwaliteit. Als de openingsscène van Ghost Ship wordt overgedaan verwacht i toch op zijn minst even goed was?! Enfin dit had nog geen probleem geweest als de rest van wat we kregen pittig en leuker was...Misschien wel het meest teleurstellend is dat we echt niet veel van de haaien zien.

De cast is een allegaartje met soms licht bekende gezichten. Tony Todd als een Amerikaanse generaal is misschien nog de meest bekendste. Of de regisseur zelf zag dat de film niet zo heel goed was gelukt of dat hij een fixatie heeft voor ontblote damesboezems, het blijf uiteraard maar raden. Echter de borsten hier dragen niet bij aan de kitscherige factor, ze zijn gewoon een luie afleiding. Het doel lijkt simpelweg niets meer te zijn dan om te prikkelen, het zou kunnen werken als het kijkende publiek alleen maar overdreven hormonale tienerjongens zou zijn.

Hoewel ik best fan ben van shlock en aantrekkelijke vrouwenborsten, is het wel prettig dat als ik een film over haaien wordt belooft, ik ook haaien wil zien! Zo een gebrek aan focus, waardoor de film een onhandig tempo krijg en de fixatie op blote borsten zorgen er samen voor dat de film verre van geslaagd is te noemen.

“a must-see destination for the selfie generation”

Rampen blockbuster-film zoals we er al heel wat door de jaren heen hebben zien verschijnen uit Amerika... maar...euh...nee wacht eens...ditmaal is het van Chinese bodem. Veel verschil was er niet te ontdekken! Vermoedelijk was, om het zo toeganglijk mogelijk te maken, de bekende regisseur Simon West aangetrokken. (naast eveneens wat mensen achter de schermen) Een man met enige ervaring in Amerikaans en Britse actiefilms. En ook de Britse Jason Isaacs was te zien als een vastgoedontwikkelaar met het standaardprobleem; veiligheidswaarschuwingen negeren door het nastreven van winst. De verdere cast is overwegend Aziatisch. Op moeder Sue Miller na, want dit gaf de film nog een Nederlands tintje! Dit was stuntvrouw/actrice Alice Rietveld. Het formuleuze scenario heeft geen verrassingen. Actiescenes worden netjes afgewisseld met momenten van rust die komt van routinematige drama; Het jonge kind, de oudere man, een romantisch huwelijksaanzoek (super-cheesy onderwaterscène) en vooral niet vergeten de vervreemde dochter! Die dochter, de Taiwanese-Australische actrice Quinlivan en haar vader, de gerespecteerde 73-jarige Chinese veteraan Wang Xueqi (o.a. "Bodyguards and Assassins") deden het prima! Tja en tot de verbazing van iedereen in en rond het pretpark, barst de Tianhuo-vulkaan uit. En eerlijk is eerlijk de CGI en het green screen-werk van de rampspoed waren erg goed, op slechts een paar wiebelige momenten als de lavastromen de bevolkte gebieden binnenstromen. Scènes met snel voortrazende monorails of een jeep die aan een rotswand bungelt waren vertrouwd maar toch ook spectaculair. Helaas bezat het ook een tenenkrommend langdurige 'zal papa overleven'-climax, die voor mij nogal afbreuk (zeg gerust anticlimax) deed aan de film! Nu zijn rampenfilms, die de botte, verwoestende woede van de natuur op de mens en zijn creaties ontketenen, een genre dat niet veel verandering van het verhaal toelaat, en slechts af en toe door technologische innovatie in speciale effecten weet te overtuigen. Dit is dan ook tot er weer iets technologisch beters uitkomt, een prima vermakelijke film.

Het Deense verzet had de R.A.F. gevraagd om het hoofdkwartier van de Gestapo in Kopenhagen te bombarderen. Na weken van planning werd op 21 maart 1945 groen licht gegeven voor operatie Carthago. Het zal uiteindelijk een missie met dramatische afloop worden! Het bombardement zal drie golven plaatsvinden maar tijdens de eerste golf gaat er iets mis en crashte er een vliegtuig neer, dichtbij de katholieke Jeanne d'Arc-school. Verscheidene bommenwerpers in de tweede en derde golf zagen de school voor hun doel aan en dropte daar hun dodelijke lading. Het gevolg was dat 86 kinderen en 19 volwassenen omkwamen en 67 kinderen en 35 volwassenen gewond raakten.

Dat tragisch oorlogsongeluk wordt herdacht in deze Deense Tweede Wereldoorlog-drama. Het is een oorlogsfilm die de traditionele formule volgt, waarbij verschillende verhaallijnen samenkomen tot de noodlottige gebeurtenis. De film speelt zich af in de normaliteit van het gezinsleven: Zo is er de arbeidersjongen met gewetenswroeging die zich aansloot bij de verkeerde kant, een getraumatiseerde jonge jongen (door het begin van de film), die samen met zijn nichtje en haar vriendin op de school zitten en de vliegtuigbemanning. Ook zie je een paar verzetsstrijders en het blijkbaar onontkoombare kind van een nazi-officier.

De film zag goed uit! De historische gebeurtennissen worden vakkundig in beeld gebracht. En de vliegscènes, badend in regen en mist, zijn behoorlijk overtuigend en de vertraagde ontploffingen zijn grimmig realistisch. De hele cast is uitstekend. Echter de enige op/aanmerking die ik bij de film heb, is dat de regisseur teveel zijn dochter naar voren schoof. Actrice Fanny Bornedal is niet slecht als de non Teresa, die haar geloof in twijfel trekt door de oorlog en het aanleg met de collaborateur Frederik. Maar ondanks dat dit een groot gedeelte van de verhaallijn in beslag nam, is het minst interessante deel van de film. De film is in alles vrij degelijk...wat voor oorlogsfilms een pluspunt is!

Asger Holm zit noodgedwongen in de meldkamer van de alarmcentrale. Niet anders dan een man met een headset aan een bureau en een rij inkomende gesprekken. En toch boeit het! Zelfs ondanks ik weet dat het gebeuren in de meldkamer totaal niet kan of klopt. En maar goed ook! De film is vooral zo spannend door het goede samenspel tussen wat je ziet en wat je hoort. Tenminste tot aan de 'onverwachte' wending. Daarna werd mij allemaal iets te gortig. Een prima effectieve thriller die een beroep doet op ons inbeeldingsvermogen. En telkens als die telefoon opnieuw rinkelt wil je vooral dat die zo snel mogelijk wordt opgenomen!

De militaire operatie om de Schelde vond plaats op 2 oktober tot 8 november 1944 en had enkele van de moeilijkste gevechten uit de gehele oorlog...een vergeten slag. Tja...lettelijk en figuurlijk...maar aan de kwaliteit van de productie, lag het zeker niet! Er was aandacht voor de kostuums, het decor, en de verdere aankleding. De Engelsen, de Duitsers, de Nederlanders (met Zeeuws accent!); iedereen spreekt zijn eigen taal. Oftewel er was oog voor detail. Maar waarom dan zo'n typische Nederlands oppervlakkig scenario...?

Het belang van de strategische ligging van de Schelde komt in geen enkele scène terug.(behalve even gauw medegedeeld in de introductie) Nee zucht meer focus op weinig boeiend persoonlijk drama... je ziet Marinus van Staveren, een Nederlandse jongen die aan de kant van de Duitsers mee vecht aan het oostfront en gewond raakt. Je ziet de jonge Brit William Sinclair, een zweefvliegtuigpiloot van de RAF in England problemen met zijn vader, een hoge pief bij de RAF, hebben. En tot slot de enige die zich daadwekelijk in Zeeland bevindt Teuntje Visser, een Zeeuws meisje dat op het kantoor van de burgemeester van Vlissingen werkt. Terwijl wij hen volgen, moeten de Canadese troepen in Operatie Vitality en Infatuate felle en dodelijke gevechten hebben geleverd tegen de Duitsers.

Volgens eigen zeggen wilden de filmmakers jongeren informeren over wat oorlog met mensen doet. Dat jongeren niet veel begrijpen van oorlog is misschien al een belediging op zich. Maar omdat in een slap en cliché verhaal te laten zien, is nog erger! Oei oei oorlog is slecht, tja dat weet iedereen Gek, hè? Ach schotel ons de verzetsstrijder tegen wil en dank op, of de foute Duitsers die foei martelen, en de Engelse soldaten die zijn gestrand en proberen te overleven. Bijna alles wat verteld wordt in deze film hebben andere oorlogsdrama’s al veel beter laten zien. Waarom werden trouwens de verzetsstrijders van groep Kloosterman niet gewoon genoemd?

En werkelijk van de gevechtsscène van de Canadese bestorming in november 1944 van de Duitse bottleneck, de kilometerlange Sloedam tussen het vasteland (Zuid-Beveland) en het eiland Walcheren, de climax maken? Zoiets als het laatste eindduel tussen superheld en schurk? Oh het zag er ook best goed uit maar dit was ook domweg, een nabootsing van Sam Mendes film "1917" Met het grootse probleem dat het nu leek op een iets wat even werd gedaan! Men had een bijna onmogelijke opgave om het in handen te krijgen en vele Canadese soldaten zijn bij die slag gesneuveld!

Aan de amfibische operaties die uiteindelijk de strijd beslechten is geen aandacht besteed (oké financiële overweging maar waarom dan wel de vliegtuigen?) En als je echt de verschrikkingen van oorlog wil laten zien waarom zwijgen, over het feit dat de geallieerden voorafgaande aan de strijd het gebied grotendeels onder water is gezet met bombardementen die de nodige burgerslachtoffers veroorzaakte? Dit had aanzienlijk meer impact gehad! Tja zoals gezegd de film oogt meer dan prima en technisch is er ook niets aan op te merken maar het scenario focus zich op de verkeerde dingen waardoor het de titel 'vergeten slag' eer aan deed!

Tja... als je naar deze film ga kijken en verwacht dat erop gezichten wordt geslagen...heb je het mis...dit is wel iets anders dan snelle spanning en jump scares. Het is een donkere en deprimerende film die eerst bestond als korte film. Nu is een korte film uitbreiden naar een volledige lengte riskant. Veranderingen in de plot kunnen de sfeer of boodschap verpesten. Deze film slaagt er boven verwachting goed in om zin tijd te vullen! De film bezit gruwelen uit het echte leven en de nadruk lig op een personage-gedreven plot. Iets wat je meer gewend ben te zien in drama's dan in genrefilms. Het vertelt het verhaal van twee broers Lucas en zijn oudere broer Tom die hun best doen om verder te leven na een familietragedie. Lucas heeft het moeilijk, en zodoende sluit hij vriendschap met de lokale legende, een vreemd, griezelig wezen (of Virago wat heks betekend) uit het bos. Daarmee is dit een intrigerende kleine film die op een goede manier een bovennatuurlijke element gebruikt om de achtergrond van verdriet te verklaren. Een film die effectief speelt met is-het-bovennatuurlijk-of-is-het-een geestesziekte... En...met thema's als; pesten en het onvermogen om negatieve emoties op een gezonde manier te uiten, is het meer dan zomaar (de zoveelste) een monster in het bos-film. Dat klink als "elevated horror" maar gelukkig toont het daar weinig overeenkomsten mee! De 'Virago' is bijna de gehele tijd een aanwezige dreiging en regelmatig in beeld. De film slaagt goed in de juiste stemming en sfeer te creëren. Het gebruik van schaduw en verlichting viel op. De film heeft een rustig tempo, solide acteerwerk en regie en door het tragisch verhaal biedt iets anders in plaats van volume omhoog- schrikken of veel bloedvergieten

“Outside this community we’re just outsiders”,

Zoals vaak in coming-of-age films gaat het over buitenbeentjes. De reden daarvoor is dat hun verhalen toch vaak het meest interessant zijn. Zo ook dit hartverwarmende verhaal over zelf-ontdekking dat zich afspeelt in wereld van slash-fictie. Oftewel erotische fanfictie. Tot voor kort had ik er geen idee van dat deze fanfictie bestond.

Als er iets duidelijk wordt uit die coming of age-verhaal over tieners is het wel dat opgroeien niet meevalt. Zo ook voor de vijftienjarige Neil. Hij schrijft homo-erotische fanfictie over zijn favoriete sci-fi-serie “Vanguard.” Tot hij de verwante ziel Julia ontmoet, die de elven-fantasie-serie “Fain” schrijft. Veel van de kracht die film bezit, schuilt hem in het feit dat er niet teruggedeinsd wordt voor de seksuele fantasieën van de hoofdpersonage. Het barsten van nieuwsgierigheid en puberaal verlangen zijn daarbij allesbehalve eenduidig. Neil is immers zelf nog aan het uitvinden wie hij is en in zijn fanfictie kan hij deze grenzen verkennen. De fan-cultuur wordt daarnaast fatsoenlijke in beeld gebracht.

Af en toe is de film misschien iets te plat, maar verder is het vooral erg charmant. Dit kwam vooral doordat Michael Johnston en Hannah Marks (heerlijke rol) de personages Neil en Julia overtuigend neer weten te zetten. Ze zijn grappig en knullig , schattig en perfect geloofwaardig. En voor een kickstarter-project ziet het er zeker goed uit, ook de sci-fi -scenes waar Neil’s verhaal tot leven kwam. Misschien dat Slash niet altijd even bevredigend is, maar het geeft je na het bekijken wel een warm en goed gevoel.