Opinions

Vermakelijke oorlogsfilm uit Rusland. De Grote Vaderlandse Oorlog, ergens aan het oostfront staan de Russen en Duitsers tegenover elkaar in de loopgraven. De Duitsers hebben de overhand en de tanks arriveren binnenkort. Een Jakoetische soldaat en sluipschutter redt de situatie. Het is vrij rechttoe rechtaan verteld en uiteraard is er moed, moraliteit en broederschap te zien in de film. De Duitse sluipschutter is niet erg slim (doet hetzelfde als in Enemy at the Gates) Pluspunt is dat Russen Russisch spreken en Duitsers Duits en dat de heldenrol is weggelegd voor een Jakoet Al met al best wel goed!

Scream: de COVID-editie!

Deze film is vooral het werk van scenarioschrijver Kevin Williamson. De man die in 1996/97 verantwoordelijk was voor de scenario's van Scream en I Know What You Did Last Summer. De film doet dan ook erg denken aan een Scream-film. Het speelt zich af in de eerste weken van het uitbreken van de COVID-pandemie wanneer een paar meisjes genaamd Parker (Adlon) en Miri (Million) naar een afgelegen huisje gaan. De start van eenvoudige slasher-film. Het duurt nogal voordat de actie begint; sociaal media en vriendjes nemen de eerste 40 minuten in beslag. Twee sterfscène zijn wat opvallender maar de moorden zijn relatief bloedeloos en doorsnee en de moordenaar is niet erg illuster (ninja-achtig pakje) die de voorkeur geeft aan simpel keeldoorsneden. Och je kan je er geen buil aan vallen met deze luchtige slasher-film in minder dan 90 vlotte minuten

Regisseur Lucky McKee had pas twee films op zijn naam staan; MAY (persoonlijk favoriet) en The Woods, toen hij voor Masters of Horror een episode mocht opnemen. Maar hij is zijn positie als meester dubbel en dwars waard! Want naar twee steengoede films is ook deze aflevering ongelooflijk leuk om naar te kijken.

Insectenonderzoekster Ida (Angela Bettis uit McKee's MAY) heeft eindelijk haar zielsverwante gevonden in de sexy Misty (Erin Brown alias Misty Mundae uit vele soft-erotische films) Misty wordt tijdens een korte vrijage, gebeten door een uit de kluiten gewassen insect dat Ida van een onbekende kreeg opgestuurd. Snel daarna gaan ze samenwonen, Misty wordt ziek en begint steeds grilliger gedrag te vertonen.

Helaas houden de beperkingen van Showtime; een uur en beperkt budget de film af van alles wat het zou kunnen zijn. Er ging heel veel tijd verloren aan de relatie tussen de twee vrouwen en werd er te weinig tijd besteed aan de horror. En de metamorfose (soort ode aan The Fly) zag er niet erg indrukwekkend uit. Als de regisseur meer tijd en geld had om mee te werken en het geen onderdeel had uitgemaakt van een horror-serie was het zeker beter geslaagd geweest. Maar hoewel het zijn volledige potentieel niet bereikt, zijn het fijne verhaal, het goede acteerwerk en de verfrissende vertolking van een liefdesverhaal tussen twee vrouwen dat dit niet zomaar het doorsnee-horrorverhaal is.

De film ziet er visueel behoorlijk crappy uit (hoort ook wel een beetje bij low budget shockers) en heeft duidelijk geen groot budget, maar het werkt...een beetje voor mij..! Izzy is op de een of andere manier sympathiek Het plot is mager dat de titel volstaat! Een meisje waar iets mee mis is! Echter is de film wel iets meer dan domweg martelen en doden. Na een lekkere openingsscène, schakelt de film meer naar de familiale band tussen de personages, zonder veel grote gebeurtenissen. Jammer dat er niet gek veel scènes zijn, waarin slachtoffers worden gemarteld of gedood. Volmaakt? Nee. Om te beginnen heeft het acteren zijn zwakke plekken, maar ook niet zozeer dat het het script belemmert. Het geheel duurt maar iets meer dan een uur en dat was voldoende om amusant te zijn!

Deze werd direct na Vampyros Lesbos (1971) opgenomen met grotendeels dezelfde cast en crew. Het werden de laatste films van de 27-jarige Soledad Miranda die hierna tragisch om het leven kwam bij een auto-ongeluk op de snelweg naar Lissabon. Het werd tevens postmortale doorbraak en onderstreepte haar legendarische en raadselachtige reputatie. Franco zelf, krijgt in deze film ook aanzienlijke schermtijd als een van de rivaliserende artsen. Het Droomachtig labyrinthuis op de berg is het Xanadu-gebouw uit 1968 in Calp, Spanje. De muziek is hergebruikt, net als het plot dat een herhaling was van Miss Muerte (1966) en blijkbaar was Duitse tv-ster Horst Tappert bekend uit Derrick ook op vakantie in Spanje want die loop halverwege ook eens in beeld maar heeft niets te doen. Oh...en hoe was de film zelf? Tja...doordat een medische commissie pleegt een arts-onderzoeker zelfmoord, daardoor heeft zijn liefhebbende vrouw geen seks meer dus gaat ze op zoek naar de commissieleden om te seksen en te moorden. Er is dus in deze horror meer naakt dan bloed...een film alleen voor wie daarop zit te wachten. Verder is het wel een kleurrijke maar nergens een memorabele film.

De film heeft te veel pretenties waardoor het helaas wel moet mislukken.

Openend met verontrustende beelden geplaatst in 1901 tijdens de tweede Boerenoorlog (Zuid-Afrika) zien we een Nederlandse priester (Brandon Auret, bijrolletjes in Elysium, District 9 en Chappie) en een vroedvrouw in een ritueel pasgeboren baby's van Nederlandse vrouwen, die werden verkracht in concentratiekampen, vermoorden door eerst hun nek te breken en daarna van een klif te gooien. Dit had op zich al een interessante invalshoek voor een horror kunnen zijn!

Echter hierna verplaatst de film zich naar ergens in de huidige tijd. En zien we Chloe van Heerden (Reine Swart, Syfy-series) samen met haar moeder naar huis toe rijden. Onderweg vraagt haar moeder wie de vader van haar kind is. Chloe antwoord niet en mama start daarna het Zuid-Afrikaanse kinderrijmpje waar de film zijn naam aan dank;

"Hush, little baby. Ring his neck and throw him in a ditch!"

Dat lugubere wiegeliedje was een tweede goede vondst om een horrorfilm op te bouwen. Echter (en daar gaat het mis) wil de schrijver van het verhaal de psychologische kant op. Bevallingstrauma, onverwerkt trauma van iets uit het verleden (wat al weg werd geven in het begin) het ontbreken van een vader of moederliefde, paranoia enz. Het liedje werd niet meer effectief gebruikt en afgezien van het soms zien van een vrouw in het zwart is er bijna geen enkele link meer met het gebeuren in 1901. Af en toe wat niet werkende jump-scares die alleen maar verwarring veroorzaakte en eindeloze reeks denkbeeldige scènes (op één scene na is het ook nooit in beeld) van wat Chloe de baby wil aan doen. Terwijl de personages minder ontwikkeld zijn dan de meeste slasher-slachtoffers. Voor de twee leuke ideeën een half puntje meer maar eigenlijk is deze film domweg onder de maat.

"I just want to be feared and respected, is that too much to ask?"

Deze film van de Britse filmmaker Ben Wheatley stelde ik, omdat het een film in het komedie-genre was, steeds maar uit. Echter nu ik hem heb bekeken blijkt het uitstel voor komedie ongegrond! Tjonge wat was dit fijn en ik heb toch meerdere keren hard kunnen lachen! Hm, maar ik denk ook dat deze film bij lange na niet een standaard Rom-kom is.

Tina en Chris zijn verliefd op elkaar en gaan, tegen de wil van Tina’s overbeschermende moeder, met Chris zijn caravan op pad voor een zogenaamde 'erotische expeditie' door Engeland. Dit voert hen langs suffe toeristische attracties als een tram- en een potloodmuseum maar Chris bezit daarnaast ook een wat macabere hobby waarin het morele kompas afwezig lijkt.

Tina houdt van Chris, dus past ze zich aan en op den duur gaat ze zelfs het gedrag van Chris overnemen. Hoe speciaal is Chris nog, nu Tina hetzelfde doet? Het zet hun onderlinge relatie onder druk. Waartegen is de prille relatie van Chris en Tina uiteindelijk opgewassen? De film is zeg maar geruststellend burgerlijk en ongelooflijk truttig

Tina en Chris worden gespeeld door Alice Lowe en Steve Oram volgens internet blijken ze al jaren in talloze sketches deze personage gespeeld te hebben. Via regisseur Edgar Wright (Alice speelde in Hot Fuzz ook een Tina en Steve zat in Kill List) kwamen ze in aanraking met regisseur Ben Wheatley En werd deze film een feit! Ja de chemie tussen Lowe en Oram als tortelduifjes is absoluut geloofwaardig!

De film bezit een zeldzame vorm van humor die het best valt te omschrijven als kruisbestuiving tussen de ouderwetse Britse humor van Monty Python en gitzwarte humor uit de films van de Deense regisseur Thomas Anders Jensen. Echter wel met wat meer bloed... en extreme uitspattingen. Die gaan met een absurde vanzelfsprekendheid en kalmte gepaard, wat onwillekeurig op de lachspieren werkt. En de filmmakers verdienen zonder meer een dikke pluim voor het gekozen einde: er was geen beter slot mogelijk geweest dan deze. Heerlijke film!

Tussen 1971 en 1978 maakte de BBC een serie tv-films genaamd ‘Ghost Story for Christmas’ Dit was een ongebruikelijke serie want er kwam elk jaar maar één aflevering uit en dat was rond kerst. Dus in 1976 waren we aanbelandt bij de zesde aflevering. Tot nu was er het altijd voor verhalen van M. R. James gekozen maar de resterende brachten dure filmopname met zich mee. Daarom koos men in plaats daarvan voor een kort verhaal uit 1866 van Charles Dickens, The 'Signalman' Het gaat het om een eenzame seinwachter die in een afgelegen seinhuisje zijn werk verricht en aan een langskomende naamloze Reiziger een verhaal vertelt over een mysterieuze verschijning. Tja is isolatie en eenzaamheid of...? Het is, zoals in vele BBC-producties, weer keurig verzorgd. De gebeurtenissen vinden plaats op de goede en mooie locatie van een afgelegen stuk van de Severn Valley Railway en bezit daarnaast veel mist en stoom. De film is afhankelijk van de twee acteurs en Denholm Elliott en Bernard Lloyd leveren prima werk af! Ja dankzij de uitvoeringen, het verhaal en de kwaliteit van de productie is weer fijne tv-film in de reeks!

Zag deze film op 12 Oktober 2024 tijdens de Horror-challenge, maar stond toen nog niet op MM. Hierbij de toentertijd geschreven recensie; De Indonesische horrorfilmer Joko Anwar is een genadig goed filmmaker! Ook hier ziet er allemaal opmerkelijk mooi uit! De film begint ook veelbelovend met, wat een gewone dag, moet zijn voor een familie, (vader, moeder, zoon en dochter) die hun bakkerij voorbereiden. Om een ​​lang verhaal kort te maken: de bakkerijscène eindigt met een tragedie om aan de martelingen van de titel te ontsnappen. Daarmee focus deze film zich meer op een ideologische strijd; twijfel en minachting voor religie veranderd in religieuze overtuiging, en met hoop dat kijkers aan het einde zich ook zal bekeren. Een overvol plot, gebrek aan focus en een conventioneel veilige weergave van religieuze onzekerheid maken dit tot een van Anwars zwakste films die ik heb gezien. Maar scène met een wasmachine en de laatste vijf minuten zijn tenminste een lust voor mijn oog en naar mijn horrorhart!

De film naar de roman "Stilte" van de Japanse schrijver Shusaku Endo probeerde Martin Scorsese al vanaf 1990 meermaals te verfilmen. Dit naar aanleiding van het toesturen van het boek door de New Yorkse aartsbisschop. En ook al heeft de regisseur door zijn gehele verdere loopbaan al films over het geloof gemaakt het siert hem wel dat ondanks alle problemen met rechten hij nooit heeft opgegeven. En maar goed ook! Het verhaal is gedeeltelijk gebaseerd op historische feiten en gaat over twee jezuïeten Sebastião Rodrigues (Andrew Garfield ) en Francisco Garrpe (Adam Driver) die in de zeventiende eeuw van Portugal naar Japan reizen om te achterhalen wat er gebeurd is met hun mentor, priester Cristóvão Ferreira (Liam Neeson), de meest controversiële apostaat in de geschiedenis van de orde. Eenmaal als de missionarissen zijn aangekomen in Japan zien en beleven ze vooral hoop onder de plaatselijke bevolking ondanks armoede, angst en onderdrukking. Het spreekt vanzelf dat twee Europese jezuïeten niet voor altijd onopgemerkt blijven. De dreiging komt van de inquisitor Inoue Masashige (Issei Ogata.) Wat hierna volgt is de beklijvende lijdensweg van Patre Sebastião Rodrigues. Een door wanhoop, psychologische martelingen en eenzaamheid verwarde man die hevig twijfelt aan zijn eigen geloof en de "stilte" van het voortdurende zwijgen van zijn God. Alles prachtig in beeld gebracht. Want Martin Scorsese heeft zichzelf qua beelden en vormgeving werkelijk waar overtroffen. Zo mooi zijn de beelden! Ik had soms gewoonweg het gevoel alsof ik erbij was in 1643. Authentiek en adembenemend. En daarnaast haalt Scorsese bij iedereen het beste naar boven want Garfield, een in mijn ogen niet al sterke acteur oogt ook hier te clean, maar speelt ondertussen wel in deze film op de top van zijn kunnen en het zal waarschijnlijk de beste rol zijn die hij ooit zal spelen. Verder zijn vooral de cameo van Liam Neeson, die de complexe rol van sleutelfiguur Ferreira neerzet en Yôsuke Kubozuka als steeds terugkerende Kichijiro die opvallen. Het theologische magnum opus van Martin Scorsese is een film die onder de huid gaat zitten, zelfs voor mensen die niets met het geloof hebben. Daarnaast heeft de film ook nergens de drang om te bekeren. Een prachtige beklijvende onderhuidse film over een man en zijn God in een land dat tracht om te strijden voor behoud van zijn eigen cultuur.

Een horrorpoging die maar niet lukt...De film heeft last van een eentonig verhaal, waar niet veel vooruitgang in zit, noch is er iets overdreven spannends of engs dat gebeurde, en dat maakte het kijken er naar een beetje een sleur. Ik moet zeggen dat de cover van de film, een reden was om het te gaan kijken. Helaas is het verhaal niet heel interessant en al meerdere keren eerder gebruikt. Veel tijd wordt besteed aan voortekenen van gevaar en het is tamelijk bot met zijn maatschappelijke boodschap, Visueel gezien was het ook niet bepaald indrukwekkend, het acteren is enigszins amateuristisch maar er was wel kort naakt te zien. Wit het kind eigenlijk wel dat ze op een filmset aan het filmen waren? Tja en van goede of slechte effecten, kan je bijna niet spreken omdat ze er maar minimaal waren! Niets nieuws onder de zon. Tja gewoon een standaard B-film, maar nu met een niet onknappe-Belarussische vluchteling als middelpunt.

Het eerste campy Matt Helm-spionageavontuur (ik keek hem als tweede) gebaseerd op een reeks populaire romans van Donald Hamilton. En ook hier heb ik met veel plezier naar gekeken! Wat de films van Matt Helm speciaal maakt, is de aanwezigheid van vrouwelijk schoon en Dean Martin (niet zijn acteerwerk) die de internationale intriges doet laten overkomen als een soort ongedwongen zomervakantie. Het is dan ook meer dan logisch dat je als super-detective, waar elke mooie wulpse vrouw voor valt, rondrijdt in een supercoole stationwagen. Daarnaast zijn de gadgets, ondanks dit gebrek aan budget, best cool. Hoewel deze film soms gedateerd is en plot weinig verrassing kent, gaf de film mij weer een ​​onbezorgde goede tijd.

Vreemd....deze videogameverfilming had alles om precies in mijn straatje te passen maar viel toch enigszins tegen. Een mistige, vagevuurachtige gestoorde hel/droomwereld met Clive Barker-achtige occulte bodyhorror. De stad Silent Hill met zijn verrotte en vervallen school-/ziekenhuis-/kerksets van David Cronenbergs production designer Carol Spier zijn verbluffend. Ook heerlijke groteske ontwerpen van Pyramid Head en de verpleegsters. En de gewelddadigheden en gore gaan behoorlijk over het randje van veilig.

Helaas voelt het alsof de verhaalideeën en angst/spanning nooit echt over komen zoals ze zouden moeten overkomen. Ergens in het script, de actie en de personages, gaat er iets mis en lijkt het allemaal nogal oppervlakkig aan te voelen. Hoewel de film vreemd, luguber en verrassend veel spelelementen (lades doorzoeken, dingen vinden, zaklampen gebruiken, schilderijen bekijken, kaarten bestuderen, enz.) goed weet te vangen, blijft het teveel detectivefilm-achtige en erg uitleggerig oftewel typische Hollywoodstudio veilig. Veel meer uitleg dus en veel minder meeslepend dan wat ik had verwacht.

Eigenlijk vond ik deze nog steeds best wel leuk. De eerste film was wel meer ingetogen en had iets meer sfeer, maar het was het ook allemaal net niet. Deze heeft een hoger tempo en er gebeurt voldoende. Sommige mensen kunnen teleurgesteld zijn dat het niet trouw is aan het spel, maar die heb ik nooit gespeeld. Tjonge...Pyramid Head die een carrousel bedient...is stiekem gruwelijk hilarisch. De film is daardoor wel leuk om te kijken. Echter is ook een beetje een rommelige film en middelmatige visuele effecten, vooral veroorzaakt door het 3D-effect. Ach de eerste en de tweede film, zijn beide niet erg eng. Maar hey de eerste film had een budget van 50 miljoen dollar, en deze "slechts" 20 miljoen en je weet er dan nog iets redelijk goeds van te maken...is naar mijn mening toch een prima prestatie!

Deze begint als een typische kerstfilm; het echtpaar Nell (Keira Knightley) en echtgenoot Simon (Matthew Goode) stressen tijdens de voorbereidingen. Terwijl je de gasten met al hun tegenzin naar het huis ziet reizen. Nadat de gasten zijn gearriveerd, beginnen de typische kerst taferelen; het kerstdiner, ze spelen Hints, en openen cadeautjes. Maar er is iets....wat de stemming drukt...? Er hangt een doemscenario-sfeer...Iemand zegt iets over de koningin. In de hoek zit Sophie haar tranen weg te slikken. Waar de film uiteindelijk naar toe wil openbaart zich geleidelijk. De cast van de film is uitstekend, maar soms waren ze iets te overdreven of flauw. Wat ook wel weer hoort bij de kerstfilms. Mooi hoe de film de sentimentaliteit van de kerstfilmtraditie ondermijnt met een grote portie ondeugende vrolijkheid. Toch is het een behoorlijk donker en nogal droevig verhaal. Dat de film een snelle speelduur van 90 minuten bezat, werkt natuurlijk ook in voordeel van de film! De film scheen al gemaakt te zijn toen het werd ingehaald door de actualiteit dus overeenkomsten moeten toeval zijn. Minder goed was de keuze van kerstmuziek...vooral veel voor de hand liggend! Echter paste deze veel minder goed! Ach je kan niet alles hebben!

PUNISH! PUNISH!

Toen deze kerst-slasher in 1984, groots werd uitgebracht in de VS, was er nogal wat protest. Desondanks dat het idee toen al niet eens nieuw meer was, (Tales from the Crypt (1972) en You Better Watch Out 1980) liepen ouders protestcampagnes (vooral bezorgd over de reclame voor de film) en critici boorde de film de grond in met de braveriken Gene Siskel en Roger Ebert voorop! (zij waren zelfs van mening dat alle betrokkenen zich voor de film moesten schamen) Dit resulteerde erin dat de film na ongeveer zes dagen weer uit de theaters werd gehaald.

Echter is het nu jaren later en veel van de controverse over deze film is er niet meer over! Afgezien dat de film wat te vrouwonvriendelijk overkomt is het verder ook behoorlijk amateuristisch. En na de opening is het nog best lang wachten voordat het voor de horrorfans genieten wordt. Het heeft verder alle typische 80's slasher-film elementen; een moordenaar in een kostuum / vermomming, tieners die voorhuwelijkse seks hebben en er de ultieme prijs voor betalen, verschillende Continuïteitsfouten en een cliffhanger-einde. En natuurlijk zou geen kerst-horrorfilm compleet zijn zonder een paar kerstliedjes. Wel heeft het een aantal fatsoenlijke dood-scènes waarvan de ' gewei scene ', waarin horrorkoningin Linnea Quigley wordt gespietst op een hertengewei, de leukste was. Niet de beste slasher wel een erg vermakelijke!

Hm, anderhalf uur kijken naar een mannelijke boomknuffelaar die vastzit op een ruimtevrachtschip met drie gekke robots … Tja, de film voelt aan als een soort 'hippie'-film (inclusief liedjes van Joan Baez). Ach met het milieubewustzijn-thema dat eind jaren zestig en in de jaren zeventig populair begon te raken was op zich niets mis en is helaas vandaag nog net zo relevant als toen. Echter het belangrijkste probleem van de film is dat de ecologische boodschap doordrenkt is met een dikke laag sentimentaliteit. En als de bemanning opdracht krijgt om hun lading (met niet minder nucleaire bommen, alweer een boodschap) te vernietigen, blijf je algauw alleen over met Bruce Dern. Een botanicus die niet schijnt te weten dat een gebrek aan zonlicht planen doet sterven? Tja en die eenmansshow, met praten tegen een robot (had net zo goed een bal kunnen zijn?) vond ik nu niet heel erg goed! Regisseur Douglas Trumbull is een special effects-legende en de effecten in 'Silent Running' zijn goed, maar de film zelf is dat niet echt.

Deze zevende aflevering in de Hammer House of Horrors-serie valt ook op vanwege het feit dat het laatste optreden van Peter Cushing bevat voor de studio. Daarnaast krijg je ook nog een jonge Brian Cox. Peter Cushing is een vriendelijke oude overlevende van de Holocaust, die nu een dierenwinkel runt en veroordeelde Brian Cox uit de plaatselijke gevangenis verder helpt na zijn vrijlating. Echter bezit het plot ook een vrij origineel en prachtig macaber idee Wat niet eens zo heel moeilijk was en de wending is ook niet zo moeilijk te achterhalen...! De horror is van een psychologische aard en behoorlijk krachtig; oef die scene met de geluiden van de dieren in hun kooien was beklijvend effectief, er is een scene die niet geschikt is voor liefhebbers van schattig puppies Plus het onwaarschijnlijke einde kwam buitengewoon verontrustend over. Tja een uitstekende aflevering met uitstekende uitvoering van één van de meesters uit het genre... wat wil je nog meer?

Voor een lowbudgetfilm als dit, is het eigenlijk nog eens zo slecht niet! Beetje zoals The Walking Dead, The Last Of Us en eigenlijk al die andere zombie-apocalyptische films met een vader/dochter-dynamiek Het plot is vrij eenvoudig, de actie is zo gedoseerd dat je niet gaat vervelen, de ondoden zijn menselijker en niet hersenloos (dat scheelt budget) en wat wel gaaf was, er is een gekke wetenschapper. Natuurlijk laten de visuele effecten te wensen over, maar er zijn meerdere locaties en die zien er goed uit voor een film met dit budget. Het acteerwerk van Luca Papp is stijfjes en van Matt Devere onhandig maar dat gebrek wordt gecompenseerd door hun chemie in deze film. De bij-personages zijn echter minder charismatisch In de tweede helft is de film dan ook nog steeds niet veel verder gekomen. Er was dus niet genoeg inhoud om de speelduur van 118 minuten vol te houden. Maar de makers hadden voldoende passie en energie zodat het de film naar een beter niveau tilt.

Het is vooral middelmatigheid wat de klok slaat. Ondanks de knappe plot- twist is het allemaal zeer erg mak. Als Alix Elizabeth Gitter word opgesloten in de badkamer. Is dit zo bizar dat er dus eigenlijk al de bedoeling(clue) word weggeven. Ook vond ik de scene met de schoolbus erg slecht. Een tripje naar het bos om daar te horen dat ze de volgende is?? Verder heb ik een duidelijke reden gemist waarom Jordan nu bij deze mensen was gekomen? Waar ik toch een beetje de rest van de film last van blijf houden. Oke ze was wees en er was iets gebeurd met haar ouders. Maar de relatie met/tot deze mensen komt totaal niet uit de verf.En dan zijn er natuurlijk de geestverschijningen. Aan het begin zijn ze nog te doen maar steeds maar weer die meisjes. Dat het op een moment zelf een beetje saai aan het worden was. Een Horror heeft het meer nodig van iets engs of van spanning of anders van bloederige scene`s. Helaas niets van dit!!! Daarom schaart deze film zich meer onder een boven- natuurlijke thriller dan Horror. De geesten zijn gewoon te lief!!

Met een film genaamd Simon Killer verwacht je op zijn minst dat het over een moordenaar gaat of dat er een moord wordt gepleegd. Laat dat nu net het meest opmerkelijk aan deze film zijn. Het gaat over een jongen die manipuleert en bedriegt voor hun persoonlijk gewin. Oftewel een langdradige karakterstudie over de geest van een sociopaat. Want Simon is iemand die vrouwen ziet als een middel om zijn doel te bereiken, in plaats van als mens. Het maakt het tot een eentonige film met veel lange shots en een langzame opbouw, dat werkt natuurlijk niet echt goed. De regisseur gooit er daarom wat gratuite, stomende seksscènes in. Die voor een art-house publiek misschien iets ongemakkelijks opleveren. De film was ook niet echt verschrikkelijk, maar uiteindelijk bleef ik er grotendeels onverschillig onder.

"Don't touche me. I'm a Religious Object "

Euh... iemand moet zwaar onder de psychedelica hebben gezeten tijdens het maken van deze film! De film begint direct door de vierde muur te doorbreken; 'Mijn naam is Simon. Ik woon in een regenwaterafvoer.' Wat volgt zijn een heleboel dialogen met wicca-mumbo-jumbo, scenes met salontrucs, op een feest met rijke aanwezigen, en een zwevende rode bol...En dat is pas het eerste gedeelte; want hierna zie je Simon een ritueel uitvoeren met de dochter van de officier van justitie, Linda. (Brenda Scott) Uiteraard moet je hier naakt voor zijn! Hilarisch “Magnetic — electric — charge" … Is er opeens een uitstapje naar een ​​heksen -ceremonie geleidt door Andy Warhol Factory-icoon Ultra Violet. Zodat men de kans had om een ​​ritueel te laten zien met geiten, naaktheid (bovenstaande quote) gezangen en iets over bezemstelen. Vermoedelijk serieus bedoeld maar het werkte vooral op de lachspieren. Oh en de climax bevat een of ander spiegel-trip met stroboscoop-effecten en een sociaal statement??? Uiteindelijk is Simon, koning van de heksen , een behoorlijk rommelige aangelegenheid. Er gebeurt niet echt veel. Hoofdrolspeler Andrew Prine draagt veel New Age-achtige dialoog uit. Tja afgezien van de korte naaktheid van Scott en het 'Religious Object'en ik meerdere keren heb moeten lachen over wat ze nu weer lieten zien, was er maar weinig goed aan deze film! Waarom dit dan ook geen turkey-score bezit, is mij niet echt duidelijk?

Zeer vermoeiende Neo-noir. In film noirs is het vaak een detective die doorgaans een mysterieus complot met een verleidelijke ’femme fatale’ moet proberen te doorgronden. Nu is het regisseur Paul Feig zijn handelsmerk om vrouwen centraal te stellen in zijn werk. Dus mag het tutje Anna Kendrick een vloggende huismoeder spelen die zich ontpopt tot soort Murder She Wrote- speurder als haar nieuwe vriendin (Blake Lively), een even succesvolle als drankzuchtige pr-dame, plotseling verdwijnt. Wat volgt is een stortvloed aan clichématige verwikkelingen; Levensverzekeringen, verborgen familieleden, echtgenoot die vreemdgaat et cetera. En ondertussen wordt erbij elke situatie dan grappig gedaan. De humor was wel wat subtieler en soms was er wel een geslaagde grap. Uiteindelijk mondt het dan uit in een vrij fantasieloos einde. De poster intrigeerde mij hierdoor ging ik de film dan ook kijken maar achteraf had ik me de moeite kunnen besparen. Een ding is mij nu tenminste wel duidelijk geworden; films van deze regisseur zijn niet mijn ding! (zijn derde onvoldoende)

Nee deze film is allesbehalve een top-film. Maar je kunt wel zien dat er moeite is gestoken in het maken ervan! Voor een film met een klein budget was dit niet eens zo heel slecht. Aan het begin als je de nasleep van een auto-ongeluk ziet, kreeg je een overtuigend ogend wrak en slachtoffers met bloederige praktische effecten. Christine overleefd dit maar heeft ernstige verwondingen aan haar gezicht en mond. Tegen een religieuze achtergrond is het niet moeilijk te raden dat deze lokale religie allesbehalve welwillend en liefdevol is en dat Christine in gevaar is. Het heeft helaas door zijn budget niet genoeg effecten of actie om het voorspelbare plot goed te maken en komt af en toe het B-film euvel van te spraakzaam om de hoek kijken. Wel leuk gedaan was de YouTube-video met ene professor Carpenter om uitleg te geven over het ontstaan van de zonde-eters. In flashbacks zie je een conversietherapie (die meer op martelen leek) worden uitgevoerd op Christine door pater Dunn Dit was alom bekende Bill Moseley, die vermoedelijk of weinig betaald kreeg of een vriendendienst bewees. Tja deze film is er eentje die er gewoon een beetje is, voor zijn budget nog best oké en niet al te slecht maar het was ook niet al te bijzonder.

Alle begin is moeilijk en die zegswijze uit de zeventiende eeuw is ook van toepassing op deze film. Want waar het basisgegeven van de film fantastisch is, maakt regisseur Jaume Balagueró met zijn debuutfilm er verhalend een chaotisch potje van. We zien opduikende flarden familiefilmpjes ter illustratie van Gifford's herinneringen,die totaal geen toegevoegde waarde hadden. Door het plotsklap opvoeren van personages of door hiaten in het verhaal, is de film soms veel te lastig te volgen. Wat uiteindelijk resulteert in een slecht overkomend einde. Iets wat best jammer is want de clou over ultieme Kwaad had erg sterk kunnen overkomen, met misschien wel dezelfde impact als een film als 'Seven' Wat nu rest is een zwakke mysteriethriller met een duidelijk mooie visuele stijl en die door vele tinten grijs en zwart een naargeestige sfeer weet te creëren. Een topprestatie van cameraman Xavi Giménez, ook bekend van de latere films van deze regisseur, The Machinist of van de films van regisseur Nacho Cerda. Los Sin Nombre is erg ver van volmaakt, maar is ook niet vervelend om naar te kijken.

Pre-Code-film. Dus uitgebracht voordat de beruchte Hays Code de filmstudio's een lange periode preutse censuur oplegde. Op de posters staat; ''Presented In A Marvellous New Screen Technique' dit is echter géén opnametechniek maar een verteltechniek. Want wat de film bijzonder maakt is de hoogst ongebruikelijke manier waarop het verhaal verteld wordt!

Het wordt namelijk verteld in een niet-lineaire verhaal met flashbacks in flashback, droomsequenties en ‘visioenen’ Je ziet Nora Moran niet bepaald gelukkig leven leiden. Ze verloor haar adoptieouders als tiener, wordt verkracht door de man voor wie ze werkte en wordt schuldig bevonden aan een moord die ze niet heeft gepleegd. Het plot is daarmee niet eens zo ongewoons en was destijds zelfs bekend: het meisje valt voor de verkeerde man en moet daarvoor boeten. Echter de uitvoering was dat dus wel!

Uiteraard is het een film gemaakt op Poverty Row want grote studio's zouden zich hier (denk ik) niet aan durven wagen. In tegenstelling tot vele andere goedkoop gemaakte film van Poverty Row, is het wel zeer creatief. Zoals bv. de tientallen stockfoto's die over elkaar heen worden gelegd in vloeiende optische montages. Soms deed de film me zelfs wel een beetje denken aan een horrorfilm. Daarover gesproken Zita Johann die hier de film in haar eentje draagt, is natuurlijk ook bekent als Helen Grosvenor/prinses Anck-es-en-Amon uit The Mummy (1932)

Dat de film uit de Pre-code stamt mag duidelijk zijn het taalgebruik was best grof! Nora wordt ‘een gewone goedkope hoer’ genoemd, wat voor die tijd verrassend bot is. Regelmatig is er “Damn” te horen. Maar ook een buiten echtelijke relatie en zelfmoord zouden binnen korte tijd uit boze worden! Erotische inhoud zoals de poster beloofd is er dan weer niet! Tenslotte kunnen kijkers die wat moeite hebben met de vreemde manier waarop het verhaal wordt verteld, weinig vinden om hun aandacht vast te houden.

Derde en laatste Sinbad-film met de Dynarama van de legendarische special effects-meester Ray Harryhausen. Wederom met een andere Sinbad, echter is dat de meest vergeetbare lusteloze acteur in deze rol en de schurk is de minst kleurrijke. Desalniettemin bezit het een spannend verhaal en een capabele ondersteunende cast.

Een koninkrijk ergens in de Arabische wereld gaat door een soort magisch misdrijf iets rampzalig mis tijdens de kroningsceremonie van prins Kassim. Gelukkig is daar Sinbad, blijkbaar een persoonlijke vriend en minnaar van zijn zus, Farah, om naar afgelegen eiland in de Middellandse Zee te varen waar de machtige tovenaar Melanthius woont.

Dit keer werd Sinbad gespeeld door de zoon van John Wayne, Patrick maar zoals ik al opmerkte was deze niet zo heel opmerkelijk goed. De schurk in deze film was een "Evil Stepmother" Iets wat je verwacht bij een Disney-film en niet bij een Sinbad-film. Daarnaast acteert Margaret Whiting ook vrij irritant! Het is dan ook de ondersteunende cast die deze film weet te redden. Naast de gave creatie van een baviaan is er ook de eye-candy in de vorm van prinses Farah en Dione, dit zijn Jane Seymour en Taryn Power en die fleuren de boel op door naakt te zwemmen.

Harryhausen-films kijk je natuurlijk ook voor de creatie van zijn wezens. Echter géén van de wezens in dit uitje is zo fantasierijk als zijn hoogtepunten. Ze laten veel minder indruk achter! De insectachtige mensachtigen aan begin deden vooral denken aan Jason and the Argonauts (1963) De bronzen stier aka automaton deed op roeien na bijna niets, de gigantische walrus was uitstekend maar niet erg dreigend. De Troglodyte en de Kassim-aap zijn dus de meest opvallende kwaliteitsbeestjes

En dan vraag ik me nog af; "waarom heet deze film eigenlijk Sinbad en het oog van de tijger?" Toegegeven, er is een tot leven komende bevroren Smilodon (sabeltandtijger) in het heiligdom van de vier elementen, en Zenobia krijgt rare, groene kattenogen wanneer ze een spreuk uitspreekt, maar geen van die dingen is belangrijk genoeg voor het verhaal om deze titel te verdienen.... Tja als je het vergelijkt met de vorige film is een minder goede film, maar het is nog wel een vermakelijke film.

Aardig en amusant maar geen echte topper deze Sinbad the Sailor film. Douglas Fairbanks was een beroemd en geliefd acteur uit het silent-tijdperk. En één van zijn beste films was The Thief of Bagdad (1924), het moet zo beetje de eerste Duizend-en-één-nacht avonturen films zijn geweest. Zijn zoon Douglas Fairbanks Jr. probeerde ook een carrière voor zichzelf op te bouwen. Onder andere door in zijn voetsporen te treden met deze toch wel vreemde Sinbad the Sailor-film. Vreemd vooral omdat de film is ontdaan van fantasie of magie. Daarentegen zien we veel spitsvondigheden en dialogen. Ook is er niet veel actie, die meer slapstick aan doet dan spannend is. Daardoor is de film als een vis op het droge. En reist ook de vraag voor wie de film nu is gemaakt, de film oogt voor het grootste gedeelte als een kinderfilm maar door de sensuele ondertoon is het toch meer een film voor volwassen.

Op de aankleding was verder weinig aan te merken. De albast paleizen en minaretten zagen er in de blauwe en gouden Technicolor-kleuren erg mooi uit. Wat Maureen O'Hara natuurlijk ook deed! Toch is het te jammer dat SInbad meer leunt op decors en woorden.

Michael Jacksons "Thriller"-muziekvideo, tot leven gebracht door de geanimeerde cast van Sing. Het balanceert tussen nostalgie van de originele video en de speelse energie van het Sing-universum, waardoor het vertrouwd aanvoelt. Een geanimeerd eerbetoon aan de King of Pop!

Een film die zeker valt in de categorie "Wat heb ik net bekeken?" En eentje die je ook niet snel zal vergeten, dat is verdomd zeker! Ik denk dat ik ook nog nooit zoveel vreemde beelden op zo'n mooie manier voorbij heb zien komen. Bij de eerste paar minuten van Singapore Sling, zou je zweren dat je naar een oude, film noir-detective aan het kijken was. Geheel in het zwart en wit gefilmd. Het is buiten donker en de regen stort neer. Twee vrouwen graven een kuil. Een man spreekt in de dialoog dat hij liefdesverdriet heeft. Wanneer één van de vrouwen een man naar het pas gegraven graf sleept en pauzeert om zijn organen in hem terug te duwen. Zijn dat de eerste tekenen dat dit absoluut geen film-noir is! Nee, dit is art/trash cinema. Met veel ranzigheid en perverse seks! Incest, bondage, Roman showers (braken op iemand), golden showers, een menselijke vibrator (serieus,niets is te gek) en een masturbatie met een kiwi. De twee vrouwen worden alleen bekend als "moeder" (Michele Valley uit Dogtooth waarin ze ook de moeder speelde) en "dochter" (Meredyth Herold). Derde en tevens laatste is Singapore Sling de detective. Zoals hieronder al aangeven zijn in film tevens verwijzingen naar Laura (1944) en Les Diaboliques (1955) te vinden. Het maakt de film er nog leuker en vreemder op! Doordat de cultfilm zijn schokkende en weerzinwekkende inhoud weet te vatten in een zeldzame schoonheid is dit absoluut een bijzondere film. (al is hij wel vrij lang)