Opinions

Deze film van ruim twee uur is een soort kostuumdrama gecombineerd met kungfu-actie gebaseerd op een populaire wuxia-roman van schrijver Louis Cha's "Legend of the Condor Heroes". Het is opgenomen in de weelderige sets van de Shaw Bros.-studio, werd geregisseerd door regisseur Chang Cheh, en bezit een cast met vele grote sterren. Het was het eerste deel uit een serie van vier films. Doordat vol zit met sub-plots, wendingen, flashbacks en contra-samenzweringen is het bijna onmogelijk om de film echt goed samen te vatten. De makkelijkste beschrijving zou nog zijn; een soort wu xia-puinhoop! Wie bij LOTR al de weg kwijtraakte bij de namen van de personages, krijg hier een nog grotere uitdaging want al in de opening worden tientallen personages met kleurrijke bijnamen als Eastern Evil, Nine-Fingered Beggar of Western Poison aan je geïntroduceerd. Je krijg niet eens sommige van de acteurs te zien die worden geïntroduceerd in die volkomen krankzinnige titelsequentie van de film (of nog niet als ze misschien alsnog opduiken in een ander deel van filmserie?) Em even voor de goede orde, op geen enkel moment in deze film hanteert Kuo een pijl en boog. De derde akte negeert volledig het voorgaande over de kungfu-clan-plot om zich te concentreren op Kuo die strijd om Huang Yung's hand te winnen. Huang Yung werd gespeeld door Tien Niu en zij is grappig en ongelooflijk vertederend, en redt eigenlijk de film voor mij. Wel een paar goede andere scenes zoals het boomtopgevecht en op een vreemde manier was de 2e test met de fluit en waar kleurfilters en het veranderen van de seizoenen was te zien ook wel intrigerend. Ik mag ook aannemen dat het verhaal doorgaat waar het ophoudt in het vervolg, maar het ongemakkelijke einde is best frustrerend. Tja het verder goed opletten want er gebeurd tegelijker tijd zoveel en toch helemaal niets en constant wordt er hoop informatie naar de kijker gooit Dat help ook minder goed! Was geneigd om er een halve ster minder aan te geven maar aangezien er ook meerdere scenes wel degelijk impact hadden rond ik naar boven af!

Ene Claire Brennan speelt Jade Cochran, een serveerster in een restaurant die een hekel heeft aan haar baan en gaat werken bij het circus/kermis als...serveerster Oink! Oké...dat moet het horrorgedeelte van de film zijn geweest want verder zijn er veelvuldig beelden waarin je kermisattracties uit de jaren 60 ziet draaien of opgebouwd ziet worden Ook keuvelt het hoofdpersonage wat met de dame van de striptease-act, en is er een zeer lange reeks van beelden dat ze date met de freakshow-eigenaar. Maar goed het is de bedoeling dat ze liegt en bedriegt zodat degene die Freaks (1932) hebben gezien, weten hoe dit allemaal eindigt Zucht op de een of andere manier moet dit een regelrechte remake van Tod Browning zijn maar dan zonder talent of iets van een budget. Aan effecten is er een tekort maar de makers wilde met filmtitel als She-Freak toch iets van schokwaarde aan het einde! Geen she-freak kan natuurlijk niet! De film is geregisseerd door Byron Mabe maar er is ook een versie met tussenfilmpjes die zijn gemaakt door Donn Davison (getiteld Asylum of the Insane) welke ik heb gezien...geen idee. Veel beter kan het in ieder geval niet zijn geweest!

Een bizarre trip! Absoluut vreemd deze sciencefiction-horrorfilm Ook interessant vanwege de sfeer en de effecten, maar het verhaal was, in combinatie met de rest van de film, wat lastig. Er zitten veel dingen in die ik erg goed vond, zoals het poppenspel, de gedurfde en bizarre wezens (waaronder een kip) en planten, de belichting, de sfeer en het fraaie visuele ontwerp in zijn geheel. Maar het voelde ook vreemd genoeg nogal vlak aan, mede door de vreemd afstandelijke acteerprestaties en houterige dialogen. In de kern gaat het eigenlijk alleen maar over een stel mensen met een moedercomplex die drugs gebruiken en daardoor hallucineren. Het lukt deze film niet helemaal dat er een innerlijke logica schuilgaat achter de chaos, en dat is dus ietwat frustrerend Daarnaast is het tempo soms tergend traag, waardoor de film bij mij niet de genoeg impact veroorzaakte ...maar de acteurs die zich volledig inzetten en de indrukwekkende speciale effecten zijn het waarderen waard! Dit was zeker niet slecht!

'She Never Died' is een meer dan prima opvolger voor 'He Never Died' (2015) Een film die eigenlijk vrij logisch klink als opvolger maar tegelijkertijd ook een volledig onafhankelijk verhaal bezit en daardoor is het meer een toevoeging aan de gevestigde wereld dan een echt vervolg. Beide films zijn wel door Jason Krawczyk geschreven maar de regie heeft hij dit keer overgelaten aan Audrey Cummings, De hoofdpersoon van dit verhaal is Lacey, gespeeld door de getalenteerde en intimiderende Olunike Adeliyi (Saw 3D, The Prodigy, en de regisseur haar vorige film Darken) De hoofdpersoon Lacey heeft geen merkbare relatie met Jack.(Henry Rollins uit de voorganger) dan dat beide karakters, eenlingen waren. Lacey leeft op straat en is daardoor misschien zelfs een nog interessanter karakter. Men probeert niet te veel af te leiden, alles staat in teken van het verhaal daarom wordt het bloed beperkt tot een paar scènes. Echter is de impact ervan meer dan voldoende en daarnaast zijn het voortreffelijke praktische effecten. Ondanks de film meerdere genres bevat die zich lenen voor duistere scenes werd alles wonderlijk genoeg vrij luchtig gebracht. De scene met de basebal-knuppel en de eerste dode waren zelfs grappig! Een andere bijzonderheid aan deze film is dat het helemaal niet erg zal zijn als ze er mee dor zouden gaan en er nog een derde film zal komen Sterker graag...want alles bij elkaar leverde dit een plezierige horrorfilm op!

Trinidadiaanse dansfilm. Omdat ik nog nooit Trinidad en Tobago besloot ik om deze film te kijken! Niet echt een fan van dansfilms dus valt het ook enigszins buiten mijn comfortzone. De film behandelt de gevaren voor jonge danseressen in de muziekindustrie. Hoe glamorous het ook is om betaald te worden om te dansen, er ook negatieve kanten zijn. Hier in de vorm van een muziekproducent genaamd Skinny. Uiteindelijk een beetje de vrij basicverhaallijn over coming-of-age, wanhoop en hoop. Het is goed gefilmd en Onessa Nestor (die Sparkle speelt) acteert goed. Door de aanwezige muziek en verlichting van het nachtleven was het soms nog behoorlijk leuk entertainment en met slechts een uur en 11 minuten was het lekker kort! Verre van een slechte film, maar ook erg licht verteerbaar

Oei...dit was toch best heftig en verontrustend! Ik moest een paar keer slikken toen er aan het einde één persoon stierf, want verdomme wat gruwelijk! Hoewel er dan wel geen bovennatuurlijk iets aan het werk was zijn deze religieuze extremisten, zeer enge mensen! Angela, die in het landelijke zuiden bij een abortuskliniek werkt, probeert de lokale bevolking zo goed mogelijk te helpen. Maar ze botst met de plaatselijke religieuze fanatici onder leiding van Jeremiah Baarke die vindt dat de Bijbel het enige juiste predikt. Wetenschap, de rede en keuzevrijheid zijn niet aan hen besteed. De film maakte me soms ook behoorlijk boos, omdat de zelfvoldane, vrouwvijandige dominee (knappe rol van Shane Twerdun, die ook samen met Larry Kent het script voor de film schreef) en de invloed op zijn volgers, niet ver van de werkelijk af staat. Ja ook nu nog! Religieus extremisme en hun voortdurende drang om met de boodschap de wereld naar hun hand te zetten is des te angstaanjagender dan bijna elke horrorfilm En het einde van deze film is moeilijk te vergeten!

Och er zijn een paar interessante uitgangspunten! Zo zijn er aan het begin de woorden "Dario Argento Presents" (de maestro produceerde blijkbaar deze film) op het scherm en was er hoop op een heerlijke horrorfilm over heksen. Nu ja... de film is onmiskenbaar mooi om naar te kijken...Maar welke hoeveelheid dialoogvrije, niet-verhalende montages en close-ups van de huid, ogen, spinnen, slakken, kruipende modder, en zelfs een uil die zijn hoofd draait, heb je nodig? De hele film bestaat namelijk uit van deze dromerige visuele collages en de score komt netjes overeen met deze bedwelmende beelden.

Veronica Gent (Alice Krige) is een ouder wordende filmster die samen met privéverpleegster Desi met de trein naar een afgelegen gebied in Schotland reist voor een "eenzame" retraite. Buiten in het bos, zo wordt de nieuwkomers verteld, blijkt, de as van menig 18e-eeuwse ongelukkige en op gruwelijke wijze om het leven gekomen vrouw/heks in de aarde e zijn uitgestrooid. Tja...dat en de Veronica's eigen geschiedenis moeten zorgen voor een paar mysterieuze elementen.

Zucht dat gegeven wordt helaas niet bepaald gebruikt voor een horrorfilm maar voor drama met een minuscule vorm aan horror. De spaarzame beelden van Schotse heksenverbranding en marteling, droom-teleportatie; regens van as; (witches wings) druipende, moorddadige modder is alleen maar voor het mooie plaatje Er is een algeheel gebrek aan koude rillingen, angst of spanning! Ik word ook zooo moe van die art-films die horror gebruiken voor opgelopen trauma of goedbedoelde boodschap. Ik probeerde deze echt nog leuk te vinden, want ja er waren wel een paar kwaliteiten maar nadat de film was afgelopen, slaakte ik een diepe zucht van verlichting.

Good old John Wayne in een ondanks de clichés en het vleugje patriottisme toch nog redelijke film. Wayne speelt zeer goed als Nathan Brittles een Kapitein die bijna met pensioen gaat. Maar voordat het zover is gaat hij nog 1 keer op patrouille. Onderweg hebben ze natuurlijk problemen met indianen en zien ze buffels. Verder zijn er de nodige bergen uit Arizona. Sfeervol in beeld gebracht. Daarom is het een film die, gelukkig met de nodige zelfspot en relativeringsvermogen, nostalgische terugblik op een verdwenen tijdperk.

Die Herschell Gordon Lewis toch! Heb je een heel oeuvre opgebouwd met nudie-cuties. Vergeet je in deze film over een vrouwelijke motorbende, de dames te laten uitkleden? Er is wel sprake van 'ruige orgieën' maar er wordt vooral met de kleren aan gerollebold. Deze scènes zijn maar weinig erotische en zelfs een beetje saai. Er wordt zelfs nog weggedraaid tijdens een shot van een dame onder de douche. Nu is het ook niet zo dat de dames heel erg knap zijn, dus misschien toch nog een geluk! Wat het geweld betreft valt het nog mee gelukkig. Knullig is het wel maar een paar scènes zijn wel geslaagd. De beste scène is er een waarbij de dames ijzerdraad over een weg spannen en hiermee een rivaliserend bendelid onthoofden. Het budget zal laag geweest zijn en om nog aan iets van een behoorlijke speeltijd te komen heeft Lewis ervoor gekozen om de dames voor het grootste gedeelte te laten rondlopen en rondrijden zonder enig doel. Deze exploitatie-film van HG Lewis mist zijn uitwerking omdat het meeste net te tam is.

Dankzij de website ByNWR van regisseur Nicolas Winding Refn deze gekeken. Die website is een verzamelplaats voor de verschillende passies van Refn, zoals; obscure B-cinema, Amerikaanse exploitatie en curieuze hybrides uit de grindhouses en drive-in circuits. Alles is gratis te bekijken (en te lezen)

We zien een erg campy-verhaal over chantage, sadomasochisme, lesbische liefde en gedwongen travestie. Spil in dit alles is de kinky dominatrix Dominita die rijk wordt van het maken van geheime opnamen van gasten op haar feesten en iedereen chanteert. Zo ook Albert Rose, een Amerikaanse deserteur uit de Koreaanse oorlog Deze stemt ermee in om een ​​jaar in Dominita's dienst te blijven ... als een vrouw.

She-Man is een verrassend luchtige, bijna sexploitation-film, die dus opvallend is vanwege zijn fascinatie voor crossdressing en transgenders. Toegeven het is zeker geen goed gemaakte film maar het is wel een curieus stukje film. Het is tevens de eerste film van Bob Clark de man van 'Black Christmas' en 'Porky's I & II'. De film wordt Ingelijst als een educatieve film en bezit een bijzonder maffe scene met topless hoge hoed-dansers.

Deze film is niet meer dan een gebrekkig maar soms nog boeiend moordmysterie. Echter veel meeslepend mysterie weet het ook niet op te wekken. Het is geen vervolg of spin-off van een van de andere film van Universal. In tegenstelling tot die andere Universal monster-films, vertrouwt het voornamelijk op het psychologische van bijv. met bloed doordrenkte handen van een hoofdpersoon met geheugenverlies, verwijzingen naar een Allenby-familievloek, enz. Visueel is de film nog best aardig met lange schaduwen, nachtelijke decors en veel mist. Die helpen bij het opbouwen van wat sfeer. Helaas speel de film zich ook maar af op enkele studio-sets Zelfs het prima acteerwerk van June Lockhart en Sara Haden kon de film niet beter maken. Met slechts 61 minuten, is het vrij kort maar gek genoeg wordt de conclusie komt de oplossing, in slechts twee minuten, erg gehaast over. De film is vakkundig maar schept te veel verwachting en geef te weinig vervulling.

Film die geïnspireerd is op de comic-boeken van de eerste vrouwelijke superheld Sheena. Er was al een serie in 1955 maar dit is de enige film-adaptatie. Zij groeit op als wees bij Zambuli's. Televisiejournalist Vic Casey komt naar haar land om een sportman van koninklijke bloede, prins Otwani, te interviewen, maar komt in plaats daarvan terecht in een web vol politieke machtsspelletjes. De op macht beluste prins is van plan om het land van de Zambuli's te veroveren en het is aan Sheena om Vic en haar geliefde land te redden uit handen van de slechterik. Sheena wordt gespeeld door Tanya Roberts die bekent is van bv. 16 afleveringen (1980 -1981) van Charlie's Angels en hierna ook als bond-girl mocht opdraven in A View to a Kill. Met haar blonde haren is een leuke verschijning maar zowel letterlijk en figuurlijk had ze verder niet veel om het lijf. En dat geldt eigenlijk voor de hele film. Een zebra die eigenlijk een paard is, een verschrikkelijke neppe scene met flamingo's en actie die zo weg is gelopen uit The A-Team. Het maakt het er allemaal niet beter op! Toch heeft de film nog wel zijn charme als cheesy `80-jaren film en zijn de beelden van Afrika nog wel mooi om te zien.

Deze Franse film met als naam het Arabische woord voor Satan behoort tot de golf van films die allemaal rond dezelfde periode verschenen en die op hun eigen manier de platteland hillbilly-horror prachtig her-uitvinden. Deze film gebruik ook dezelfde soort opbouw- en verhaal technieken als andere typische tiener-slasher . Heel herkenbaar, maar door een iets andere aanpak werd het niet voorspelbaar. Het overdoen van bekend werk zit ook niemand op te wachten! Daarnaast zit het filmisch gezien gewoon heel geheel goed in elkaar. Ook een pluspunt is de aanwezige factor humor die van het betere, wat gitzwarte soort is.

Tiener-horror gaat nooit ver, blijft altijd op het veilige! Dat deze film soms af en toe net op het randje balanceert maakt de film daarom nog net even leuker. Ander afwijkende waren de jongere, die waren door hun afkomst direct minder standaard. Maar nog wel steeds vervelend genoeg.Het maakt dit soort Europese/Franse werkjes net wat prettiger om naar te kijken. Daarnaast doet de film nog iets slims, het komt niet met een groepje onpersoonlijke kwaad, het geef ze een gezicht. Met Vincent Cassel als de psychopathische boer natuurlijk voorop. Het duurt alleen wel lang eer dat de film op gang komt, je ziet net iets te veel de spanningen en romances tussen de personages. En als er dan eindelijk naar de climax wordt toegewerkt is er nog maar weinig tijd over. Dus voelt dit een beetje alsof één en ander te snel gaat.

De argeloze kijker zal het vermoedelijk ook niet eens opvallen maar de film zit vol met mythologische / religieuze referenties. Een nachtclub met de naam Club Styx en een hond die luistert naar Cerberus. Vincent Cassel en zijn vrouw heten Joseph en Marie. Echter of hier iets in zit verborgen of dat het zomaar random was weet ik niet!? Het einde is prettig origineel maar was iets te verwarrend door die verwijzingen het gevoel gaven dat je wat mist met wat er aan de hand was.

De film even de tijd gegeven om te kijken of er achteraf toch nog iets blijft hangen. Maar nee, het blijft een langzaam stromend riviertje waar weinig in gebeurd. Er wordt vaag gesuggereerd dat er meer is. Een kwade kracht, een duivel of een demon zelfs na film te kijken is het me niet duidelijk? Nu is de film zeer mooi, erg goed camerawerk en sterk acteerwerk. En ook de geschetste situatie van een soort wereldverbeterende yuppen die geen elektriciteit, stromend water en één met natuur willen leven was leuk bedacht. Maar na het zien van de film is bij mij het gevoel ontstaan dat beginnend regisseur Ali Abbasi zijn hart eerder heb liggen bij drama en dat horror helemaal zijn ding niet is. En dat gevoel is niet meer weggegaan. Mooie beelden en goed acteerwerk redde de film dus niet. En het zijn de traagheid en geen liefde voor het horrorgenre die deze film de das om doen. Oh, en waarom is er als titel nu voor Shelley gekozen? Moet dat een hommage aan Frankenstein zijn?

Een Jason Statham-film Ditmaal niets met honing (The Beekeeper)...de beste man had hier zelfs geen baan...(A Working Man) tja...dan zetten we hem gewoon op de mooie locatie vaneen onbewoond, met de zee, een vuurtoren, en woeste Schotse kliffen...Ondanks het feit dat dit dus een film is die al zo vaak is gemaakt, wordt het wederom gedragen door een solide charismatisch Jason Statham! Een man met een verleden wordt plotseling opgejaagd en moet daarbij iemand beschermen...Een paar vermakelijke knok en schiet-actie, wat autoachtervolgingen verder en de kwaadaardige Bill Nighy is overwonnen! Een degelijke actiefilm, niets minder en niets meer.

Op de Shenmo begraafplaats, de laatste rustplaats van oude goden en demonen komt plotseling de jonge man Chen Nan uit het graf tevoorschijn. Hij komt bij toeval aan het Chu-hof, waar twee prinsessen en een oorlog dingen bemoeilijken. Hij besluit hen te helpen, maar ontdekt dat niet meevalt als er tienduizend jaar zijn verstreken en de wereld in de tussentijd veel is veranderd. De standaard Chinese film-ingrediënten; vechtsport, fantasie en romantiek komen allemaal langs. Wat ook voor de rest van de film geldt; tijd werd er gelukkig niet verspild aan zinloze of repetitieve scènes, de speelduur was kort en de entertainmentwaarde goed. De acteurs deden het ook goed en de CGI was niet al te slecht. Kortom niet opvallend of vervelend! Best van genoten dus als je wat tijd wilt doden...heb je met deze geen slechte keuze!

De nieuwste film met Jackie Chan in de hoofdrol was niet eens zo heel slecht.Het is vooral een gezinsvriendelijke Chinese kaskraker met wat actie en komedie. Jackie Chan is een eigenaardig geleerde die op slechte demonen jaagt Dat doet hij samen met goede demonen en zijn stuntelige sidekick. Ik vond het best charmant. Visueel waren er een paar indrukwekkend scenes en een paar redelijk leuke actiescènes. Uiteraard zit de film vol met Chinese computer gegenereerde beelden Ze zijn ook hier van het wisselvallige soort.(ze horen bijna nooit bij de beste) Jammer is wel dat men ook teveel wil door zowel aaibare monstertjes als ook de droevige romantiek van 'A Chinese Ghost Story' in de film te stoppen. En dat secundaire plot werkt gewoon minder. De film is niet geweldig, maar toch wel prima.

Met horrorfilms die worden aangeduid als zijnde psychologisch en waarin het hoofdpersonage probeert schuld en een persoonlijk drama te verwerken, heb ik doorgaans niet veel. Maar er zijn altijd uitzonderingen en dit is er één van! Om de dood van zijn vrouw te verwerken gaat een man naar een klein Schots eiland om voor de aanwezige schapen te zorgen. Geisoleerd op een eiland is echter nooit zo'n goed idee in horrorfilms...en een mysterieuze vuurtoren helpt ook niet! Wat hier zo goed werkt, is dat de onthulling van het verhaal heel geleidelijk is (maar niet verwarrend of frustrerend) Wel hangt constant een dreigende sfeer. Ook filmisch en het productieontwerp van de film zijn spookachtig en prachtig...wat natuurlijk ook komt door het landschap van het eiland. De film maakt uiteindelijk niet duidelijk of het echt of ingebeeld is, wat de film zeker beter maakt! Let wel de film bouwt langzaam op, heeft een paar schrikmomenten aan het begin en eveneens een paar speciale effecten maar op de gruwelijk sfeer na is het geen horrorfilm pur-sang. Maar wel een goede film!

In 2005 produceerde het Amerikaanse productiebedrijf The Asylum een low budget bewerking van H. G. Wells' The War of the Worlds, die vrijwel tegelijk uitkwam met Steven Spielberg's verfilming. Vanwege het aardige succes hiervan besloten ze meer films gebaseerd op films van grotere studio’s te maken. In dit geval werd er een Sherlock Holmes uitgebracht tussen de twee bioscoopversie van Guy Ritchie's films. Er is sinds de jaren zeventig al een golf van varianten en gonzo-Sherlock Holmes-films. Dus ach waarom ook niet een Asylum? Het begint als een standaard mysterieavontuur, maar hoe verder de film vordert bevat het een aantal compleet gekke elementen en Steampunk-neigingen: een kleine T-rex, een mechanische draak, een automaat met een bom, heteluchtballon met helikoptervinnen en een man in een ijzeren pak. Het zorgt allemaal voor een van de vermakelijkere films van The Asylum, vooral tijdens de climaxscènes. Het grootste deel van de cast (de enige bekende speler is Dominic Keating) doet het goed voor een Asylum-film, behalve en het is een heel grote uitzondering, Ben Syder als Sherlock Holmes. Het ontwerpwerk is ook aardig voor een Asylum-film, maar veel hoort gewoon niet thuis in de Victoriaanse tijd Geen ‘goede’ film dus maar als The Asylum dit soort vergezochte films is het wel degeljk genieten! Als je eigen afvraag waarom kijk je dit; Nou ik heb dit bekeken voor de The Asylum Movie Club op Letterboxd.

In oorlogsjaar 1942 zijn de avonturen van Sherlock Holmes gesitueerd in het 'heden.' Daarom is Sherlock Holmes in deze film een oorlogsdetective die probeert een dreiging van zijn aartsvijand Moriarty (ditmaal Lionel Atwill) die een uiterst geheim richtapparaat aan de Duitsers wil overhandigen, te verijdelen. Wel nog steeds met Basil Rathbone als Holmes en Nigel Bruce als steun en toeverlaat Dr. Watson. Uiteraard is hij een geduchte tegenstander van de nazi’s. De vermommingen en schijn-vergissingen maken dat de film lekker weg kijkt. Ook is het in deze film dat voor de eerste keer Dennis Hoey als inspecteur Lestrade - de Scotland Yard detective verschijnt. In de credit stond dat dit is gebaseerd is op het korte verhaal van Arthur Conan Doyle "The Adventure of the Dancing Men," Echter is het enige element uit het bronmateriaal de code met dansende mannen. Ook zien en horen we natuurlijk veel spierballen vertoon want Engeland was volop in oorlog. Prima weg-kijker waarbij het even wennen is om Holmes in het nazi-tijdperk te zien maar de rivaliteit tussen hem en Moriarty is niet verdrongen en er blijft dus genoeg Sherlock-gevoel over.

De eerste film die Basil Rathbone en Nigel Bruce maakt voor de Universal-serie. (ze hadden er al wel twee gemaakt voor 20th Century Fox) In tegenstelling tot de voorgaande twee films met het duo speelt deze film zich echter af in de jaren '40. De wereld stond in brand het was daarom niet gek dat Engelse detective, een nationale held, een rol speelde in een film vol met antinazi propaganda. De film combineert elementen uit het "His Last Bow" (een verhaal geschreven tijdens de Eerste Wereldoorlog en met een patriottische thema) en de nazi-radio-activiteiten in het echte leven van Lord Haw-Haw (de Iers-Amerikaanse William Joyce) Vandaar dan ook de titel "Stem van Terreur". Sherlock en Watson maken jacht op nazi-saboteurs en het voert ze naar het Limehouse-district in Londen, waar ze Kitty (Pin-up en "scream queen" Evelyn Ankers) ontmoeten. Uiteindelijk eindigt het in prachtige climax in een plat-gebombardeerde kerk. De woorden aan het einde van Holmes;

Good old Watson. The one fixed point in a changing age. There's an east wind coming all the same. Such a wind as never blew on England yet. It will be cold and bitter, Watson, and a good many of us may wither before its blast. But it's God's own wind none the less. And a greener, better, stronger land will lie in the sunshine when the storm is cleared.

Zijn een direct citaat uit het verhaal van Arthur Conan Doyle's "His Last Bow" Geschreven tijdens de Eerste Wereldoorlog maar misstaan zeker niet in deze antinazi propaganda-film.

Zeer amusante film deze zesde uit de serie Sherlock Holmes-films over de meester der deductie en zijn blunderende assistent. De film bevat elementen van het verhaal The Adventure of the Musgrave Ritual. Het is tevens de tweede film van de drie Holmes-films waarin Hillary Brooke een rol in vertolkt. De andere zijn the Voice of Terror (1942) en The Woman in Green (1945) Naast dat het tehuis voor herstellende officieren voldoende verdachten oplevert is het landhuis Musgrave Hall als locatie een prachtig spookhuis. Ook Lestrade (Dennis Hoey) inspecteur van Scotland Yard werd opgetrommeld om mee te speuren naar de moordenaar maar raakt algauw letterlijk en figuurlijk verdwaald in het huis. De film is verder volgepropt met veel meer leuke vondsten; een torenklok die dertien slaat, een onderaardse crypte en een menselijk schaakbord. Door het ritueel en de geheime van het huis lijkt het wel alsof Holmes op de Indiana Jones tour ging! Een heerlijke film!

Alhoewel de titel niet heel erg veelbelovend klonk, Sherlock Holmes is op en top Brits dus wat hij in Washington te zoeken had ? Achteraf blijkt dit een vermakelijk spionavontuur te zijn. Sherlock Holmes (Basil Rathbone) moet zorgen dat belangrijke informatie niet in handen van Duitse spionnen valt. Thriller-ingrediënten gecombineerd met het prijzen van bondgenoot Amerika in de Tweede Wereldoorlog door Holmes en Dr. Watson. De onderliggende oorlogretoriek staat dit keer het mysterie niet in de weg. Al is het geen groot mysterie wie de slechteriken zijn, maar Holmes krijgt een paar kansen om zijn deductieve redenering te tonen. De scenes van het luciferboekje deden me zelfs licht aan Hitchcock denken. Grappig was dat degene die hier de twee belangrijkste boeven spelen, beide Holmes 'aartsvijand Professor Moriarty in andere films hadden gespeeld. George Zucco hier als de slechterik Heinrich Hinkel, alias Richard Stanley was al eerder te zien als Professor Moriarty in The Adventures of Sherlock Holmes (1939) en Henry Daniell zal dit personage in de latere film The Woman in Green (1945) spelen.

Als twee films met bijna identieke titels bijna tegelijkertijd worden uitgebracht, is dat naast niet zo handig ook nogal verwarrend ! Al zit er wel een zeer kleine verschil in naamgeving; Yin-Yang (2020) versus The YinYang (2021). Het andere verschil van beide films is wat lastiger.

De Yin-Yang (2020) is een rechtstreekse verfilming van de Japanse roman- en korte verhalenreeks Onmyōji van de Japanse sci-fi-schrijver Baku Yumemakura, en is een verhaal over een meester-beoefenaar van de kunst van onmyōdō bij het Bureau van Onmyō. Deze worden onmyōji genoemd en werden geacht in staat te zijn om kwaadwillende entiteiten en andere paranormale verschijnselen te beheersen door het gebruik van magie. De film wordt echter achtervolgt door een oud plagiaat-schandaal van de regisseur en tja een film met scènes die vergelijkbaar waren met de Marvel-film Doctor Strange doet dan geen goed!

En dan de tweede film, The YinYang (2021) deze heeft geen verband met de eerste film als zijnde een sequel of prequel, behalve dat het zich wel heeft gebaseerd op dezelfde bron namelijk de roman. Echter is dit veel meer gebaseerd op de populaire turn-based 3D RPG strategiespel. Oh, om het er niet gemakkelijker op te maken zijn de hoofdpersonages in beiden films Qingming en Boya, En dat was ook zo ongeveer alles wat ze gemeen hadden.

Alhoewel beide films uiteraard ook gebruikmaken van speciale visuele effecten. Bezat deze The YinYang (2021) meer een kindvriendelijk benadering met Disney/Pixarachtige geanimeerde 3D wezens zoals ondeugende fretten schildpadden en een rood duiveltje (shikigami-beesten/beschermbeesten) Daarmee richt het zich meer op fantasie-avontuur entertainment en non-stop actie voor alle leeftijden. Ook het verhaal was wat rechtlijniger en minder met mysterie; de strijd tussen de goede Yinyang-meester en de kwade demonen-heer om het lot van de wereld... enfin je kent het wel?!

De personages, zijn wel heel erg goed uitgewerkt, elk met zijn eigen achtergrond, de kleurrijke tot levens gebrachte wezens, passen naadloos samen bij de juiste dosis spanning, actie en emoties. Ook ditmaal weten niet alle personage en magie zich niet helemaal los te breken van de gelijkenis met de Marvel-productie. Al geldt dit misschien ook andersom aangezien de roman ook al uit 1986 stamt? De productiewaarden zijn uiteraard van de hoogste orde, want deze blockbuster bezat een groot budget en er was een A-lijst cast, productieploeg tot eersteklas decorontwerpen, visuele effecten en prachtige cinematografie. Ja met dit soort fijne producties veroverd/verdiend China succesvol een plaatsje tussen de Amerikaanse tegenhanger in de bioscoop! Al moet ik wel eerlijk bekennen dat ik de andere Yin-Yang (2020) de betere van de twee films vind!

De grotendeels fictieve verhalen over de generaals van de familie Yang (Song Dynasty 960–1279) vertellen over de onwankelbare loyaliteit en de opmerkelijke moed van de Yangs toen ze zichzelf opofferden om hun land te verdedigen tegen buitenlandse militaire machten. Deze folkloristische verhalen zijn net zo bekend in China, als onze sprookjes.

Deze film, een productie van de Shaw Brothers Studios, begint met Yang Tsung Pao, die de grens van Song probeert te verdedigen tegen West-Xia (een gedeelte van wat nu Mongolië is), in de strijd de dood vindt. Hierna starten zijn grootmoeder (Lisa Lu)samen met zijn vrouw Mu Guiying (Ivy Ling Po) en de andere weduwen een wraakexpeditie tegen de koning Feng Tien van West-Xia en zijn zonen.

Volgens moderne Hong Kong-normen is de actie in de film niet heel bijzonder indrukwekkend meer. Wel bijzonder is dat de film werd gekenmerkt door een overwegend vrouwelijke cast. Dat in de tijd van uitkomen niet (veel) voor kwam in Aziatische films! Al wordt die invalshoek ook niet uitgebuit. Het feit dat de hoofdpersonen vrouwelijk zijn, is niet zo belangrijk als het feit dat ze patriotten zijn. Er is ook niet veel op het gebied van karakterontwikkeling en dus kan het een beetje lastig zijn om de veertien verschillende vrouwelijke vechters van elkaar te onderscheiden.

Dat de actiescènes van de dames niet zo flitsend meer zijn, wordt gelukkig gecompenseerd, doordat er veel grote, kleurrijke uitgebreide gevechts- en vechtscènes, die bijna allemaal in de panoramische buitenlucht zijn gefilmd. En tja...de film bezit ook een coole memorabele scene met een "menselijke brug" daarom kan ik er géén slechte beoordeling aan geven? En zonder CGI! De één tegen één gevechten zijn daarnaast ook nog eens lekker bloederig.

De onberispelijke kostuums zagen voor het grootste gedeelte er goed uit! Alleen door de outfits van de infanterie-troepen van West-Xia met hun rood en witte rand van bont lijken ze voor ons westerlingen nogal op kerstman-hulpjes. Tegen het einde werd er ook wel iets meer gebruik gemaakt van de studio. Het bederft de pret verder niet!

Uiteindelijk was de film een commercieel succes in de bioscoop en tijdens de 11e Golden Horse Awards (de Taiwanese tegenhanger van de Oscars) in 1973 ontving het meerdere prijzen. In 2011 werd de film opnieuw gemaakt als Legendary Amazons (2011) door Jackie (producer) en Frankie Chan (regisseur) maar in tegenstelling tot die remake, die bij elke beurt probeerde grappig te zijn (en dat nooit was), is het origineel een erg fijne en serieuze actiefilm!

Deze rustige, afgemeten film bezat een wel erg klein microbudget! (ongeveer $30,000) De film is meer karaktergericht dan sci-fi of horror maar het hield mijn aandacht net genoeg vast. Tja...een langzame karakterstudie van een sociaal onhandige jonge vrouw die een ​​tijdmachine weet te bouwen en na het tijdreizen fysieke neveneffecten ondervindt. De speciale effecten van dat verval waren alles behalve echt goed te noemen. Wel was er één keer een opvallende scene in een bioscoop bij de film 'the Phantom of the Opera' van Lon Chaney te zien. Verder zie je vooral Theresa Chaney daten en crush krijgen op een bibliotheek-medewerkster. Het verhaal was veel te rommelig en onsamenhangend. Een goede film? Nee echt niet maar op één of andere manier boeide en intrigeerde de film me wel!

In 1954 kwam de eerste Japanse film over Gojira (Godzilla) uit. Deze film was zo populair dat er nog 27 vervolgen op kwamen. Daarnaast ook nog drie Amerikaanse re-productie en twee Amerikaanse films Godzilla (1998 film) en Godzilla (2014 film) Deze laatste film was ook het startsein om weer eens een Japanse versie te maken. En het is een alleraardigste film geworden. Met mooie verwijzingen en eerbetoon aan zijn illustere voorvader. Echter wie denkt dat dit een film is die vol zit met beelden van de kaiju heeft het mis. Sterker het monster is alleen maar een aanleiding, het grootste gedeelte zien we op een vrolijke satirische en humoristische manier de regeringen in het ootje genomen worden. Met hele vlotte montage volgen we vaak de regering, het leger en hele rits aan wetenschappers en andere deskundigen. Natuurlijk kan een film over de allesvernietigende Gojira niet zonder hem. En zien we hem ravage aanrichten dan valt het op hoe mooi de makers het verleden en het heden hebben laten samensmelten in dit grote beest. Door deze goede manier van inspiratie halen uit de klassieker, hebben de regisseurs een prima film gemaakt over de legendarische kaiju.

Het nieuwe verhaal van zatoichi is de derde van de reeks en de eerste in kleur. De broer van Kanbei die Ichi in het vorige deel heeft gedood achtervolgt hem. En als het tot een treffen komt wordt het gevecht onderbroken door Banno de oude sensei van Ichi. Door het verder gebeuren zoals het afzweren van de Yakuza, voor de jongere zus van Banno. Die graag met hem wil trouwen en vice versa. Door deze plotontwikkeling is de film redelijk goed. Echter ik mis het echte vuurwerk, het voelt allemaal als een kabbelend beekje. Dat stroompje van zatoichi die een stadje binnenkomt en problemen krijgt en met aan het eind een gevecht. En die zijn wel mooi maar ook niet heel schokkend. Door het drama is is deze film wel evenwichtiger dan de voorgangers. Maar vraag me wel af of het nog beter wordt?

Een behoorlijk vermakelijke Japanse film over Criminelen die losgeld eisen voor de levens van passagiers in een hogesnelheidstrein. Als de trein onder de 80 km/u komt, zal de bom ontploffen. Zodra de trein met de passagiers (inclusief een vrouw die gaat bevallen) in de lus vastzit, zijn er lange periodes waarin het verhaal de trein even vergeet en zich concentreert op de schurken. Hierdoor neemt de spanning af. Een kortere speelduur zou de film meeslepender hebben gemaakt. Maar over het algemeen was het een zeer toffe zeventiger jaren film. Een film die een decennia later dus een Amerikaanse actiefilm inspireerde. En nee...niet de recente Bullet Train uit 2022. (gekeken voor de Movie world challenge in mijn uppie)

Je zal toch denken....dat als je een remake of moderne versie van Shinkansen Daibakuha (1975) maakt met (vermoedelijk) meer budget en ditmaal wel medewerking van het treinbedrijf, er op zijn minst een gelijkwardige film zal uitrollen...Niet dus! De film is niet slecht, maar veel oppervlakkiger. Het verhaal heeft hetzelfde uitgangspunt, hoewel het afpersingsplot nu wel een twist kent, en krampachtig verwezen naar (ook met beelden) het vorige incident. De scenes die in devorige spanning opleverde (de explosie als het bewijs voor de bom, het overzetten van materiaal) komen in deze magrinaal terug. Helaas richt het zich meer op de gedienstigheid van het personeel en drama in de trein. Het resultaat een vrij gemakzuchtige opvolger die niet kan tippen aan de film uit '75 maar die net iets beter is dan de Amerikaanse tegenhanger met een bus.