Opinions

Op de Shenmo begraafplaats, de laatste rustplaats van oude goden en demonen komt plotseling de jonge man Chen Nan uit het graf tevoorschijn. Hij komt bij toeval aan het Chu-hof, waar twee prinsessen en een oorlog dingen bemoeilijken. Hij besluit hen te helpen, maar ontdekt dat niet meevalt als er tienduizend jaar zijn verstreken en de wereld in de tussentijd veel is veranderd. De standaard Chinese film-ingrediënten; vechtsport, fantasie en romantiek komen allemaal langs. Wat ook voor de rest van de film geldt; tijd werd er gelukkig niet verspild aan zinloze of repetitieve scènes, de speelduur was kort en de entertainmentwaarde goed. De acteurs deden het ook goed en de CGI was niet al te slecht. Kortom niet opvallend of vervelend! Best van genoten dus als je wat tijd wilt doden...heb je met deze geen slechte keuze!

De nieuwste film met Jackie Chan in de hoofdrol was niet eens zo heel slecht.Het is vooral een gezinsvriendelijke Chinese kaskraker met wat actie en komedie. Jackie Chan is een eigenaardig geleerde die op slechte demonen jaagt Dat doet hij samen met goede demonen en zijn stuntelige sidekick. Ik vond het best charmant. Visueel waren er een paar indrukwekkend scenes en een paar redelijk leuke actiescènes. Uiteraard zit de film vol met Chinese computer gegenereerde beelden Ze zijn ook hier van het wisselvallige soort.(ze horen bijna nooit bij de beste) Jammer is wel dat men ook teveel wil door zowel aaibare monstertjes als ook de droevige romantiek van 'A Chinese Ghost Story' in de film te stoppen. En dat secundaire plot werkt gewoon minder. De film is niet geweldig, maar toch wel prima.

In 2005 produceerde het Amerikaanse productiebedrijf The Asylum een low budget bewerking van H. G. Wells' The War of the Worlds, die vrijwel tegelijk uitkwam met Steven Spielberg's verfilming. Vanwege het aardige succes hiervan besloten ze meer films gebaseerd op films van grotere studio’s te maken. In dit geval werd er een Sherlock Holmes uitgebracht tussen de twee bioscoopversie van Guy Ritchie's films. Er is sinds de jaren zeventig al een golf van varianten en gonzo-Sherlock Holmes-films. Dus ach waarom ook niet een Asylum? Het begint als een standaard mysterieavontuur, maar hoe verder de film vordert bevat het een aantal compleet gekke elementen en Steampunk-neigingen: een kleine T-rex, een mechanische draak, een automaat met een bom, heteluchtballon met helikoptervinnen en een man in een ijzeren pak. Het zorgt allemaal voor een van de vermakelijkere films van The Asylum, vooral tijdens de climaxscènes. Het grootste deel van de cast (de enige bekende speler is Dominic Keating) doet het goed voor een Asylum-film, behalve en het is een heel grote uitzondering, Ben Syder als Sherlock Holmes. Het ontwerpwerk is ook aardig voor een Asylum-film, maar veel hoort gewoon niet thuis in de Victoriaanse tijd Geen ‘goede’ film dus maar als The Asylum dit soort vergezochte films is het wel degeljk genieten! Als je eigen afvraag waarom kijk je dit; Nou ik heb dit bekeken voor de The Asylum Movie Club op Letterboxd.

In oorlogsjaar 1942 zijn de avonturen van Sherlock Holmes gesitueerd in het 'heden.' Daarom is Sherlock Holmes in deze film een oorlogsdetective die probeert een dreiging van zijn aartsvijand Moriarty (ditmaal Lionel Atwill) die een uiterst geheim richtapparaat aan de Duitsers wil overhandigen, te verijdelen. Wel nog steeds met Basil Rathbone als Holmes en Nigel Bruce als steun en toeverlaat Dr. Watson. Uiteraard is hij een geduchte tegenstander van de nazi’s. De vermommingen en schijn-vergissingen maken dat de film lekker weg kijkt. Ook is het in deze film dat voor de eerste keer Dennis Hoey als inspecteur Lestrade - de Scotland Yard detective verschijnt. In de credit stond dat dit is gebaseerd is op het korte verhaal van Arthur Conan Doyle "The Adventure of the Dancing Men," Echter is het enige element uit het bronmateriaal de code met dansende mannen. Ook zien en horen we natuurlijk veel spierballen vertoon want Engeland was volop in oorlog. Prima weg-kijker waarbij het even wennen is om Holmes in het nazi-tijdperk te zien maar de rivaliteit tussen hem en Moriarty is niet verdrongen en er blijft dus genoeg Sherlock-gevoel over.

De eerste film die Basil Rathbone en Nigel Bruce maakt voor de Universal-serie. (ze hadden er al wel twee gemaakt voor 20th Century Fox) In tegenstelling tot de voorgaande twee films met het duo speelt deze film zich echter af in de jaren '40. De wereld stond in brand het was daarom niet gek dat Engelse detective, een nationale held, een rol speelde in een film vol met antinazi propaganda. De film combineert elementen uit het "His Last Bow" (een verhaal geschreven tijdens de Eerste Wereldoorlog en met een patriottische thema) en de nazi-radio-activiteiten in het echte leven van Lord Haw-Haw (de Iers-Amerikaanse William Joyce) Vandaar dan ook de titel "Stem van Terreur". Sherlock en Watson maken jacht op nazi-saboteurs en het voert ze naar het Limehouse-district in Londen, waar ze Kitty (Pin-up en "scream queen" Evelyn Ankers) ontmoeten. Uiteindelijk eindigt het in prachtige climax in een plat-gebombardeerde kerk. De woorden aan het einde van Holmes;

Good old Watson. The one fixed point in a changing age. There's an east wind coming all the same. Such a wind as never blew on England yet. It will be cold and bitter, Watson, and a good many of us may wither before its blast. But it's God's own wind none the less. And a greener, better, stronger land will lie in the sunshine when the storm is cleared.

Zijn een direct citaat uit het verhaal van Arthur Conan Doyle's "His Last Bow" Geschreven tijdens de Eerste Wereldoorlog maar misstaan zeker niet in deze antinazi propaganda-film.

Zeer amusante film deze zesde uit de serie Sherlock Holmes-films over de meester der deductie en zijn blunderende assistent. De film bevat elementen van het verhaal The Adventure of the Musgrave Ritual. Het is tevens de tweede film van de drie Holmes-films waarin Hillary Brooke een rol in vertolkt. De andere zijn the Voice of Terror (1942) en The Woman in Green (1945) Naast dat het tehuis voor herstellende officieren voldoende verdachten oplevert is het landhuis Musgrave Hall als locatie een prachtig spookhuis. Ook Lestrade (Dennis Hoey) inspecteur van Scotland Yard werd opgetrommeld om mee te speuren naar de moordenaar maar raakt algauw letterlijk en figuurlijk verdwaald in het huis. De film is verder volgepropt met veel meer leuke vondsten; een torenklok die dertien slaat, een onderaardse crypte en een menselijk schaakbord. Door het ritueel en de geheime van het huis lijkt het wel alsof Holmes op de Indiana Jones tour ging! Een heerlijke film!

Alhoewel de titel niet heel erg veelbelovend klonk, Sherlock Holmes is op en top Brits dus wat hij in Washington te zoeken had ? Achteraf blijkt dit een vermakelijk spionavontuur te zijn. Sherlock Holmes (Basil Rathbone) moet zorgen dat belangrijke informatie niet in handen van Duitse spionnen valt. Thriller-ingrediënten gecombineerd met het prijzen van bondgenoot Amerika in de Tweede Wereldoorlog door Holmes en Dr. Watson. De onderliggende oorlogretoriek staat dit keer het mysterie niet in de weg. Al is het geen groot mysterie wie de slechteriken zijn, maar Holmes krijgt een paar kansen om zijn deductieve redenering te tonen. De scenes van het luciferboekje deden me zelfs licht aan Hitchcock denken. Grappig was dat degene die hier de twee belangrijkste boeven spelen, beide Holmes 'aartsvijand Professor Moriarty in andere films hadden gespeeld. George Zucco hier als de slechterik Heinrich Hinkel, alias Richard Stanley was al eerder te zien als Professor Moriarty in The Adventures of Sherlock Holmes (1939) en Henry Daniell zal dit personage in de latere film The Woman in Green (1945) spelen.

Als twee films met bijna identieke titels bijna tegelijkertijd worden uitgebracht, is dat naast niet zo handig ook nogal verwarrend ! Al zit er wel een zeer kleine verschil in naamgeving; Yin-Yang (2020) versus The YinYang (2021). Het andere verschil van beide films is wat lastiger.

De Yin-Yang (2020) is een rechtstreekse verfilming van de Japanse roman- en korte verhalenreeks Onmyōji van de Japanse sci-fi-schrijver Baku Yumemakura, en is een verhaal over een meester-beoefenaar van de kunst van onmyōdō bij het Bureau van Onmyō. Deze worden onmyōji genoemd en werden geacht in staat te zijn om kwaadwillende entiteiten en andere paranormale verschijnselen te beheersen door het gebruik van magie. De film wordt echter achtervolgt door een oud plagiaat-schandaal van de regisseur en tja een film met scènes die vergelijkbaar waren met de Marvel-film Doctor Strange doet dan geen goed!

En dan de tweede film, The YinYang (2021) deze heeft geen verband met de eerste film als zijnde een sequel of prequel, behalve dat het zich wel heeft gebaseerd op dezelfde bron namelijk de roman. Echter is dit veel meer gebaseerd op de populaire turn-based 3D RPG strategiespel. Oh, om het er niet gemakkelijker op te maken zijn de hoofdpersonages in beiden films Qingming en Boya, En dat was ook zo ongeveer alles wat ze gemeen hadden.

Alhoewel beide films uiteraard ook gebruikmaken van speciale visuele effecten. Bezat deze The YinYang (2021) meer een kindvriendelijk benadering met Disney/Pixarachtige geanimeerde 3D wezens zoals ondeugende fretten schildpadden en een rood duiveltje (shikigami-beesten/beschermbeesten) Daarmee richt het zich meer op fantasie-avontuur entertainment en non-stop actie voor alle leeftijden. Ook het verhaal was wat rechtlijniger en minder met mysterie; de strijd tussen de goede Yinyang-meester en de kwade demonen-heer om het lot van de wereld... enfin je kent het wel?!

De personages, zijn wel heel erg goed uitgewerkt, elk met zijn eigen achtergrond, de kleurrijke tot levens gebrachte wezens, passen naadloos samen bij de juiste dosis spanning, actie en emoties. Ook ditmaal weten niet alle personage en magie zich niet helemaal los te breken van de gelijkenis met de Marvel-productie. Al geldt dit misschien ook andersom aangezien de roman ook al uit 1986 stamt? De productiewaarden zijn uiteraard van de hoogste orde, want deze blockbuster bezat een groot budget en er was een A-lijst cast, productieploeg tot eersteklas decorontwerpen, visuele effecten en prachtige cinematografie. Ja met dit soort fijne producties veroverd/verdiend China succesvol een plaatsje tussen de Amerikaanse tegenhanger in de bioscoop! Al moet ik wel eerlijk bekennen dat ik de andere Yin-Yang (2020) de betere van de twee films vind!

De grotendeels fictieve verhalen over de generaals van de familie Yang (Song Dynasty 960–1279) vertellen over de onwankelbare loyaliteit en de opmerkelijke moed van de Yangs toen ze zichzelf opofferden om hun land te verdedigen tegen buitenlandse militaire machten. Deze folkloristische verhalen zijn net zo bekend in China, als onze sprookjes.

Deze film, een productie van de Shaw Brothers Studios, begint met Yang Tsung Pao, die de grens van Song probeert te verdedigen tegen West-Xia (een gedeelte van wat nu Mongolië is), in de strijd de dood vindt. Hierna starten zijn grootmoeder (Lisa Lu)samen met zijn vrouw Mu Guiying (Ivy Ling Po) en de andere weduwen een wraakexpeditie tegen de koning Feng Tien van West-Xia en zijn zonen.

Volgens moderne Hong Kong-normen is de actie in de film niet heel bijzonder indrukwekkend meer. Wel bijzonder is dat de film werd gekenmerkt door een overwegend vrouwelijke cast. Dat in de tijd van uitkomen niet (veel) voor kwam in Aziatische films! Al wordt die invalshoek ook niet uitgebuit. Het feit dat de hoofdpersonen vrouwelijk zijn, is niet zo belangrijk als het feit dat ze patriotten zijn. Er is ook niet veel op het gebied van karakterontwikkeling en dus kan het een beetje lastig zijn om de veertien verschillende vrouwelijke vechters van elkaar te onderscheiden.

Dat de actiescènes van de dames niet zo flitsend meer zijn, wordt gelukkig gecompenseerd, doordat er veel grote, kleurrijke uitgebreide gevechts- en vechtscènes, die bijna allemaal in de panoramische buitenlucht zijn gefilmd. En tja...de film bezit ook een coole memorabele scene met een "menselijke brug" daarom kan ik er géén slechte beoordeling aan geven? En zonder CGI! De één tegen één gevechten zijn daarnaast ook nog eens lekker bloederig.

De onberispelijke kostuums zagen voor het grootste gedeelte er goed uit! Alleen door de outfits van de infanterie-troepen van West-Xia met hun rood en witte rand van bont lijken ze voor ons westerlingen nogal op kerstman-hulpjes. Tegen het einde werd er ook wel iets meer gebruik gemaakt van de studio. Het bederft de pret verder niet!

Uiteindelijk was de film een commercieel succes in de bioscoop en tijdens de 11e Golden Horse Awards (de Taiwanese tegenhanger van de Oscars) in 1973 ontving het meerdere prijzen. In 2011 werd de film opnieuw gemaakt als Legendary Amazons (2011) door Jackie (producer) en Frankie Chan (regisseur) maar in tegenstelling tot die remake, die bij elke beurt probeerde grappig te zijn (en dat nooit was), is het origineel een erg fijne en serieuze actiefilm!

Deze rustige, afgemeten film bezat een wel erg klein microbudget! (ongeveer $30,000) De film is meer karaktergericht dan sci-fi of horror maar het hield mijn aandacht net genoeg vast. Tja...een langzame karakterstudie van een sociaal onhandige jonge vrouw die een ​​tijdmachine weet te bouwen en na het tijdreizen fysieke neveneffecten ondervindt. De speciale effecten van dat verval waren alles behalve echt goed te noemen. Wel was er één keer een opvallende scene in een bioscoop bij de film 'the Phantom of the Opera' van Lon Chaney te zien. Verder zie je vooral Theresa Chaney daten en crush krijgen op een bibliotheek-medewerkster. Het verhaal was veel te rommelig en onsamenhangend. Een goede film? Nee echt niet maar op één of andere manier boeide en intrigeerde de film me wel!

In 1954 kwam de eerste Japanse film over Gojira (Godzilla) uit. Deze film was zo populair dat er nog 27 vervolgen op kwamen. Daarnaast ook nog drie Amerikaanse re-productie en twee Amerikaanse films Godzilla (1998 film) en Godzilla (2014 film) Deze laatste film was ook het startsein om weer eens een Japanse versie te maken. En het is een alleraardigste film geworden. Met mooie verwijzingen en eerbetoon aan zijn illustere voorvader. Echter wie denkt dat dit een film is die vol zit met beelden van de kaiju heeft het mis. Sterker het monster is alleen maar een aanleiding, het grootste gedeelte zien we op een vrolijke satirische en humoristische manier de regeringen in het ootje genomen worden. Met hele vlotte montage volgen we vaak de regering, het leger en hele rits aan wetenschappers en andere deskundigen. Natuurlijk kan een film over de allesvernietigende Gojira niet zonder hem. En zien we hem ravage aanrichten dan valt het op hoe mooi de makers het verleden en het heden hebben laten samensmelten in dit grote beest. Door deze goede manier van inspiratie halen uit de klassieker, hebben de regisseurs een prima film gemaakt over de legendarische kaiju.

Het nieuwe verhaal van zatoichi is de derde van de reeks en de eerste in kleur. De broer van Kanbei die Ichi in het vorige deel heeft gedood achtervolgt hem. En als het tot een treffen komt wordt het gevecht onderbroken door Banno de oude sensei van Ichi. Door het verder gebeuren zoals het afzweren van de Yakuza, voor de jongere zus van Banno. Die graag met hem wil trouwen en vice versa. Door deze plotontwikkeling is de film redelijk goed. Echter ik mis het echte vuurwerk, het voelt allemaal als een kabbelend beekje. Dat stroompje van zatoichi die een stadje binnenkomt en problemen krijgt en met aan het eind een gevecht. En die zijn wel mooi maar ook niet heel schokkend. Door het drama is is deze film wel evenwichtiger dan de voorgangers. Maar vraag me wel af of het nog beter wordt?

Een behoorlijk vermakelijke Japanse film over Criminelen die losgeld eisen voor de levens van passagiers in een hogesnelheidstrein. Als de trein onder de 80 km/u komt, zal de bom ontploffen. Zodra de trein met de passagiers (inclusief een vrouw die gaat bevallen) in de lus vastzit, zijn er lange periodes waarin het verhaal de trein even vergeet en zich concentreert op de schurken. Hierdoor neemt de spanning af. Een kortere speelduur zou de film meeslepender hebben gemaakt. Maar over het algemeen was het een zeer toffe zeventiger jaren film. Een film die een decennia later dus een Amerikaanse actiefilm inspireerde. En nee...niet de recente Bullet Train uit 2022. (gekeken voor de Movie world challenge in mijn uppie)

Een zeventiende-eeuws zeilschip verschijnt met een vervloekte bemanning...Nee het is niet een remake van de derde film Ghost Galleon (1974) uit de The Blind Dead-serie. Was het maar waar! En voor het geval je het je afvraagt: het is ook ver verwijderd van alle andere spookschipfilms. Kannibalistische piraten dat klink goed hé?

Helaas! valt er niet veel over te schrijven, want er gebeurt eigenlijk...zo goed als niets. Na een korte proloog die zich afspeelt aan boord van een piratenschip in 1622, zie je een moderne maritiem expert-dame met de zeerovers boksen of zoiets. Ex-vriendje Michael gaat ook mee, zodat de personages lange diepe gespreken kunnen houden tussen de korte actiescènes

Het plan van de bemanning is om zich voort te planten om zo de volgende generatie vervloekte kannibaalpiraten voort te brengen. Er is een vrouw aan boord maar omdat ze vervloekt is, kan ze geen kinderen krijgen. Euh..ergens maken ze denk ik dan wel een denkfout … Ach ze lullen veel maar als op actie aankomt...

Enfin hoewel de film beter is dan eerdere recente productie van de Britse regisseur Steve Lawson, (dit was de vierde die ik zag) is het uiteindelijk nog steeds niet bijzonder goed. Actrice Hannaj Bang Bendz (I Am Rage) als Elena is misschien nog iets wat de moeite waard is om deze film te kijken. Maar alleen als je niets beters heb te doen...!

Een plot of trailer had ik niet gezien dus had ik geen idee dat deze film een biopic was van de beroemde horrorschrijver Shirley Jackson, en bijna zelfs niet aan het einde van de film ... en dat is zonder meer een groot compliment! Waarom is dat een goede zaak? Nou, al is het weliswaar een fictieve biografie, wordt er vanaf de allereerste scène al een ongemakkelijke sfeer gecreëerd, er hangt een gevoel van dreiging, alsof dit ging om een horrorfilm. En dankzij een gotische sfeer ziet zelfs het gewone huis van Jackson er een beetje griezelig uit. Wat erg goed past bij de geest van de schrijfster. Daarnaast volg je veel meer het karakter van Rose Nemser (Odessa Young)

Verder gaat de film meer over de rare, maar intrigerende interacties die plaatsvinden tussen de vier hoofdpersonen (en wegens de regisseur ook over erotiek tussen de dames) en heeft het een raar maar boeiend verhaal. De film had met deze setting wel iets van 'Who's Afraid of Virginia Woolf?' Het fictieve verhaal speelt zich af ergens nadat Shirley "The Lottery" heeft geschreven en begint aan "Hangsaman" wat gedeeltelijk geïnspireerd was door de verdwijning van Paula Jean Welden in 1946. Goed was dat regisseur Josephine Decker behendig het drama grotendeels op een laag kookpunt weet te houden, waardoor er genoeg tijd overblijft voor spanning, insinuatie en een klein beetje duistere humor.

Het optreden van Elisabeth Moss (ook een producer, samen met Martin Scorsese als uitvoerend producent) is degelijk maar ik ben niet heel gecharmeerd van haar. Zoals ik haar ziet is dat ze altijd maar weer diezelfde blik op zet en meer niet. Dat deed ze in The Handmaid's Tale (2017) en ook Invisible Man (2020) en ook hier dus weer...Het was voor mij dan ook Odessa Young die hier voor echte verrassing zorgt! Uitstekende prestaties van haar. Zoals die vreemde tic van heimelijk één voor één eten van een tafel vegen?! Ze was daarmee het perfecte Shirley Jackson-personage, zo weg gelopen uit één van haar boeken! Ook Michael Stuhlbarg was fenomenaal door Stanley te interpreteren, als een man die lief en aardig kan zijn, maar ook bedreigend en eng. De relatie van Jackson met Hyman is fascinerend dubbelzinnig. Logan Lerman was bijna zo goed als onzichtbaar in deze film.

Dit was wel iets anders dan veel van de meeste (wat alledaagse) linaire biopic Maar eerlijk gezegd is er geen betere manier om de nalatenschap van Shirley Jackson te eren dan om je een soort van gevoel te geven dat je in een van haar boeken ben belandt?

Wat hebben Dr Watson, Friday (van Robinson Crusoë), Alexei Fyodorovich Karamazov (uit de roman The Brothers Karamazov (1880), verschillende personages uit James Bond (Moneypenny, M, 007), Android Hadaly (uit de Franse SF-roman The Future Eve (1886), en echt bestaande bekende figuren als Charles Babbage, Frederick Burnaby, Thomas Edison, Nicola Tesla en de Amerikaanse president Ulysses S. Grant met elkaar gemeen?

Ze spelen allen een rol in deze steampunk-anime, waar de wederopstandingsexperimenten van Dr. Frankenstein hebben geleid tot een wereldwijd gebruik van deze wetenschap. Resulterend in nieuwe soorten oorlogvoering en slavenarbeiders. Dit wordt gecombineerd met een epische achtervolging over verschillende continenten en een zoektocht naar de aantekeningen van Frankenstein, (the one) waarmee een dode kan worden herenigd met zijn ziel.

Deze anime is gebaseerd op een roman van Project Itoh. Die schreef een concept van 30 pagina's voordat hij op 34-jarige leeftijd overleed. En dat is ook een beetje de reden dat deze film voelt als onvoltooid. Het plot wankelt in de tweede helft. Ook staan ​​de hoofdpersonages te vaak aan de zijlijn van de actie. Het teleurstellende van film is dan ook dat het een veel betere film had kunnen zijn dan het is. Het heeft een fascinerende wereld, competente actie, mooi design, fijne animatie, maar tja... het plot? Al is het door de vindingrijkheid van het bronmateriaal en ondanks die gebreken, nog steeds fijn om naar te kijken!

Oh gut, en dan kwam er nog een derde Popeye-horrorfilm uit dit jaar. Na Popeye's Revenge en Popeye The Slayer Man is daar nu ook deze Britse amateuristisch prul. Oké er waren minstens drie makers die dus hetzelfde idee hadden en ik (sukkel die ik ben) keek ze natuurlijk alle drie! De titel staat in nautisch jargon voor het "sidderden" van een zeilschip tijdens een storm als die zo hard neerkomt op de golven en wordt vaak daarbuiten gebruikt voor schok, verrassing of ergernis uit te drukken. Helaas slaat het voor deze film teveel op het laatste!

Het verhaal speelt zich af in 1986, het jaar dat de komeet (van) Halley, langs de aarde trok, gaat een ​​groep vrienden kamperen om zo getuige van de komeet te zijn (de komeet was toen nauwelijks met het blote oog te zien) Echter het gaat mis als een meteoriet in de pijp van een oude zeeman terecht kom en hem muteert, in een moordlustige, gespierde maniak die het op de tieners gemunt heeft.

Natuurlijk, is het script van een slasher-film vrij eenvoudig en simpel maar er zijn hier ook talloze opvulscènes om aan een acceptabele tijd te komen.(een chick gaat wellustig staan te dansen) Echt er is een gast die 5 minuten lang een horrorverhaal vertelt Als je bedenkt dat de film maar 73 minuten duurt, is dat niet best. Tja om er dan nog wat te maken, verbergen ze er talloze verwijzingen naar horrorfilms uit de jaren 80 erin. De acteerprestaties zijn ondermaats, de pogingen tot humor schieten volledig tekort en ondanks een hoeveelheid over-the-top geweld zijn ze beroerde effecten in CGI. Deze derde Popeye-film met een horrortintje, mist gewoon alles

Het is eind jaren '80 en om te proberen een breder publiek te trekken, schuiven films in horror-genre meer op naar cartooneske humor. Ook Freddy Krueger was door de vele vervolgen, niets meer dan een persiflage van zichzelf geworden. En juist dan komt de regisseur Wes Craven met een vergelijkbare verhaal?

En deze film is niet best! De film bevat geen expliciet in beeld gebrachte moorden en is het groteste gedeelte suggestief. Daarnaast bezit de film knullige CGI uit een beginnend computer-tijdperk. De killer ziet er weinig overtuigend uit; een fris geschoren en gewassen man met een slagersmes. De hoofdrolspelers Michael Murphy en Peter Berg zijn zo even nog slechter.

Ook is de film inconsequent waar het eerst over-hopt van lichaam naar lichaam, kan het later door het elektriciteit-netwerk om vervolgens in de tv te belanden. En serieus een meisje met het uiterlijk van een onschuldig engeltje, als geest? De humor is domweg flauw en de soundtrack van bekende uit de hardrock is zelfs voor de 80's al ouderwets. En dan was er nog het feit dat film te lang is. Nee dit was echt onder de maat.

Na eerst de zes delen van Kozure Ôkami (Lone Wolf and Cub) te hebben gekeken, kon ik natuurlijk deze niet laten liggen. Deze film is een gemaakt voor de Amerikaanse en Engels markt en bevat een samenvatting van de eerste twee delen. Het laten samensmelten van die twee films is zeer netjes en goed gedaan. Nu is deze film natuurlijk het bekendst geworden door de Engelse dub. Vooral de stem van het jongetje die de hele film aan elkaar praat. De audio van verschillende van zijn teksten zijn terug te horen op het album Liquid Swords van Wu-tang-clan rapper GZA en wat geproduceerd is door RZA. Ook is er een sample te horen in de iets minder bekende single "Agent Orange" van rapper Cage. En dan is er natuurlijk de film Kill Bill Volume 2, waarin bij de laatste scene de protagonist samen met haar vier jaar oude dochter naar de film kijken als verhaal voor het slapen gaan. Mensen die houden van Jidaigeki-films raadt ik aan om de gehele serie te kijken, maar mensen die minder tijd of zin hebben kunnen met deze goede samenvatting toch genoeg plezier beleven.

Japanse sexploitation film die zowel letterlijk als figuurlijk niets om het lijf heeft. Qua verhaal gebeurd er maar bar weinig in deze film. Het verhaal is simpel: Zes mensen, drie vrouwen en drie mannen van een fotoreportage-crew komen terecht in de verlaten huis. Er verschijnt een met modder ingesmeerde man en begint de mensen te vermoorden. Nu schijnt de film een vermeende reputatie te hebben dat het een waar gore-feest zal zijn, maar dat maakt het niet waar. Sterker de focus van de film lig niet bij gore maar bij soft-core seks-scenes. En doordat de vrouwen voor het grootste gedeelte worden misbruikt zijn die ook niet erg erotisch. Het begint al slecht met erbarmelijke dubieuze aan een schakeling van shots. De editing wordt later wel iets beter maar voor de rest blijft het beroerd. De kills zijn alle waardeloos en er is een semi-naakte-worstel-wedstrijd die totaal nergens op sloeg. De enige scene die enigszins degelijk was, is een scene waarbij een vrouw zich eerst bevredigd met een afgerukte arm en iets later door de moordenaar wordt vermoord doordat haar baarmoeder er wordt uitgetrokken. Dat is te mager om ook maar van een goede Japanse trash-film te spreken.

Een lange film en/of een serie. Door de opzet lijkt het in ieder geval nu meer een serie. Waarbij er eerst een klein meisje wordt verkracht en vermoord. En hierna zien we telkens de belevenis en verwerking van de andere meisjes en de moeder. De moeder speelt samen met de moord een soort van lijdraad in de film. Een zeer sterk gegeven, wat helaas niet helemaal slaagt. Naar mijn mening komt dit omdat de snelheid er uitgehaald wordt door het redelijk vaak herhalen van scene's. Visueel zag het er erg goed uit. En de uit een lopende verhalen van de vier getraumatiseerde meisje waren zeer geslaagd. Maar ik mistte gewoon de vaart waardoor er wat meer spanning had kunnen ontstaan. Misschien als het de tijdsduur van een film had gehad dat dit een prachtig meesterwerk had geweest?

Nieuw was het niet maar zo slecht was dit niet! Wel had het veel beter kunnen wezen! Het start met het welbekende gezelschap dat op weg is naar....uiteraard stoppen ze zodat je de onwillige griezelige lokale bevolking kan ontmoeten! Echter is het een groep wetenschappers (met wel erg dubeuzie reden) op expeditie naar ondergrondse gangen bij het verlaten mijnstadje Shookum Hills. En is de horror afkomstig van monsters in de letterlijke betekenis van het woord. De opzet is best goed en gedurende de eerste minuten bouwt de film een ​​aardig consistent niveau op. Alhoewel de meeste personages niet erg interessant zijn en het een tijdje duurt voordat er iets gebeurd. Zodra de film begint met de horror werd het soms nog best spannend. Echter gaat het daar mis met de effecten want die lieten te wensen over. Ze waren niet verschrikkelijk, maar ze hadden beter gekund of eigenlijk beter moeten zijn want de regisseur, Bradley Parker is ook een visuele effecten expert. Helaas krijg je wazige monsters en andere trucjes (o.a. ook rennen en vechten in het donker) om een ontoereikbaar budget te verbergen, wat nogal frustrerend was! Maar hé, ze gebruikten tenminste wel pakken en geen CGI, hoewel ze voor de koningin wel CGI gebruikten. Oké de monsterfilm had zeker een groter budget kunnen gebruiken maar het is geen slechte film, helaas ook geen hele goede. Ik hou het maar op aangename monsterchaos.

Niets meer of minder dan een doorsnee found-footage filmpje van Fins/Russische makelij. Waarbij een moeder en haar puisterige tiener, die alles filmt op zijn mobiele telefoon, naar Finland gaan om daar te kunnen winkelen. Echter blijkt uitgerekend op die dag elke Fin, zich te goed mogen doen aan mensenvlees. Als reden werd Saint John's Eve (Bij ons Sint-Jan (24 juni) oftewel het midzomerfeest) aangevoerd. Zoals gebruikelijk bij dit micro-budget found-footage vliegt de camera veelvuldig in het rond. Veelal om de slechte maar weinige speciale effects te maskeren. Ook in deze film zien we te vaak nietszeggend geklets tussen personen. Daarnaast zitten er een paar zeer grote plotgaten in de film die het armtierige verhaaltje geen goed deden. Ik kon me eigen ook niet onttrekken aan het idee dat veel van wat we zien, bedoeld was als satirische kwinkslag naar zowel Russen als Finnen (Europa). Al ontgaat me die humor volkomen. Al met al is het niet het slechtste wat het found-footage genre heeft te bieden maar heel heel goed was het voor mij ook niet!

Frustrerende film die ondanks zijn horrorlabel, er alles aan doet om wat maar horror zal kunnen zijn probeert te vermijden. De enige horrormomenten worden zelf alleen maar verteld. De film is een verhaal in een verhaal dat wordt verteld tijdens een spelletje cricket van psychiatrische patiënten en personeel. Het is een typisch Britse slowburner met een aardige sfeer en tja.., veel bijzaken. Alsof er inderdaad gewoon een chaotische verhaal werd verteld. Een man die bij de Aboriginals heeft gewoond en hun "Zwarte Magie" heeft geleerd, terroriseert nu heel geraffineerd een experimenteel muzikant en zijn vrouw. Daarbij valt er schaap om, worden er veel zandduinen overgestoken en wordt het christendom in twijfel getrokken. Maar goed ook al maakt het nooit echt de horror-opzet waar, is nog wel genoeg om in ieder geval enigszins geïnteresseerd te houden.

Film die ondanks sommige goede horror-elementen niet goed weet te scoren. Het gaat direct aan het begin al mis want hoe waarschijnlijk is het dat twee journalisten op zoek gaat naar één Amerikaanse backpacker? Enfin, ik kan dat nog vergeven maar als de aanloop naar de zoektocht in Polen al een half uur duurde, krap je toch achter je oren? Oké ze belanden dus in Polen in het dorp Alwainia. En de condities daar zijn best goed; onvriendelijke dorpelingen, bevreemde priesters, een mysterieus meisje, een wonderlijke mist en een demonische standbeeld. Die ontmoeting met dat standbeeld zag er ook nog eens fantastische uit. Het is dan ook jammer dat uitwerking van de spanning verder zo weinig voorstelde. Heel veel komt ook doordat de personages weinig sympathie kunnen opwekken door hun houterige acteren en hun domme acties. Meghan Heffern oogde ook alsof ze geen idee had wat ze daar nu deed. Ook vroeg ik mij af of de middeleeuwse kleding die de Poolse bevolking droeg nu een verwijzing was naar een sekte of dat Canadezen werkelijk geen idee hadden hoe Oost-Europese moest uitbeelden? Desondanks krijgen we nu een soort Xenofobie waarbij die dorpelingen veel achter de indringers aan rennen. Pas op het einde krijg je dan nog wat leuke horror en een kleine twist. En het meeste kwam in beeld (behalve naakt) wat dan weer een pluspunt was! Iets wat ook duidelijk werd was dat regisseur Jon Knautz zijn klassiekers/subgenres kende. Waar vooral het masker opviel die wel heel erg op een variant uit Black Sunday leek. Helaas was het te lang wachten om de film als heel goed te betitelen.

Oh en bij mijn film werd de Poolse taal ook niet vertaald wat ook minder was.

Kinderen kijk uit met drugs film? Bleh, wat een slechte horror. Waar naar mijn mening dus meer een soort boodschap in zit dan dat het echt een goede horror is! Veel horrorfilms zijn gebaseerd op angsten van de mens. Denk aan spinnen, poppen, clowns of alleen thuis zijn. Maar deze gaat meer over negatieve kant van drugs gebruik. En is totaal niet eng! Ook als slasher is het maar matig. De slachtoffers gaan allemaal niet spectulair dood( laat staan dat er daar spanning vandaan komt). Het blijf allemaal maar bij een beetje heen en weer geren in het bos met af en toe een dooie!

Het is fijn voor David Cronenberg dat hij voor het verwerken van zijn verdriet een uitlaatklep heeft gevonden in een film maar iets interessant leverde het niet op! Eerder was de film heel conventioneel Het is zo'n beetje als het gemijmer van een oude man en zijn angst voor de dood. Het uitgangspunt belooft wel een tijdje een Cronenbergiaanse film maar rommelt uiteindelijk maar wat aan met naakte mensen op bed, een complot rond Hongaarse investeerders, en Eco-terroristen Ook visueel is er maar weinig aantrekkelijks te beleven. Vincent Cassel tegen zijn telefoon/AI-avatar te zien praten of rond te zien lopen in steriele restaurants, in Feng shui interieurs of bij neonverlichte graven te zien staan deed het niet echt voor mij. Te vaak is er ook alleen het hoofd van één van de acteurs in beeld, die dan netjes zijn dialoog voordraagt Dat is vooral erg eentonig Oh en dialoog ja dat is er voldoende!. Vraag me wel af of dat bij deze film ook kwam door een budgettaire reden..? Deze film zal voor David Cronenberg waarschijnlijk heel persoonlijk zijn geweest maar voor mij als kijker duurde deze praterige collage van overpeinzingen een eeuwigheid...

Brr.....hoewel de film een rechttoe rechtaan thriller lijkt te zijn, zwelgt het zich in conservatieve repliek! Verschrikkelijke Godsploitation! Ik zie liever opdringerige Woke dan deze religieuze troep! DJ Caruso, is een ervaren regisseur met een paar bekende films op zijn naam maar deze film is met zijn vlakke belichting en melige composities vooral kenmerkend voor typische op geloof gebaseerde films. Uh oh, die metafoor van de rotte appels...? Hoeveel appel-close-up kan je verdragen? Of als de voorraadkast wordt dichtgespijkerd en een van de spijkers gaat door Jessica's hand, inzoomen op het kruisbeeld dat boven de deur hangt, zodat je er maar zeker weet dat je de symboliek opvangt. Mocht je het toch gemist hebben..ach geen nood herhalen ze dat toch nog een keer! En uh, oh jottem...wat een briljante metafoor; kinderverkrachters moeten branden in hel... Tja.. het zit vol met openlijke Bijbelse toespelingen en verder bestaat veel van deze film in feite uit personages die hun eigen acties navertellen en inconsistente acties. En na zoveel appel-gerelateerde symboliek was er natuurlijk voldoende tijd over om af te sluiten met appelboterreceptbeeldspraak: een opmerking over hoe je de slechte delen uit de appels kunt snijden en de goede delen kunt gebruiken. Blijkbaar is dit een eerste film die 'The Daily Wire', een Amerikaanse conservatieve nieuwswebsite en mediabedrijf van Ben Shapiro en regisseur Jeremy Boreing, financierde. Ze willen conservatieve films gaan maken als weerwoord op Hollywood, och mijn zegging hebben ze maar denk dat dit sowieso wel een verloren zaak is. Hoeveel films met christelijke en conservatieve waarden waren er de laatste 50 jaar ook succesvolle blockbusters? Ach voor elk genre is er een publiek te vinden maar Daily Wire-films zijn dus onmogelijk serieus te nemen. En een volgende sla ik dan ook maar over!

Shutter is een term die gebruikt wordt in de wereld van de fotografie. Met deze kennis weet je dat de film iets van doen heeft met foto's. En wonderwel weet deze Thaise Horrorfilm met dat geven, de clichés te overstijgen. Door dit degelijke verhaal en spannende creepy momenten valt de film goed op tussen al die andere J-horror. De personages worden uitgebreid geïntroduceerd en vanaf het auto-ongeval van amateurfotografen Tun en Jane wordt geleidelijke hun levensgeluk met daarbij gepaarde angsten steeds verontrustender. De traditionele zwartharige geest is natuurlijk ook hier van de partij en duikt op de meest onvoorstelbare plaatsen tevoorschijn. Ondanks wat schoonheidsfoutjes is ‘Shutter’ in zijn totaliteit een redelijk geslaagde horrorfilm geworden. Een film die niet misstaat in het rijtje van Aziatische horrorfilms.

Dit zal volgens de waardering van een 6,3 op IDMB een goede film moeten zijn...wat een deceptie...! Het is een remake van de Venezolaanse film La Casa del Fin de los Tiempos (2013) maar ook als je dit niet weet is dit tergend over-gedramatiseerd. Terwijl het in wezen hetzelfde verhaal vertelt; veroordeelde vrouw komt na vijfentwintig jaar uit de gevangenis en keert terug naar het huis waar de moord op haar man en vermissing van haar zoon gebeurde. JA dat verhaal was solide!

Echter gaat het visueel al mis! Beide films spelen zich af op één locatie waar de bovennatuurlijke gebeurtenissen plaatsvinden. Maar de Venezolaanse film laat een huis zien dat donker was, claustrofobisch, door smalle trappenhuizen en kleine kamers en gangen. De Koreaanse film geeft een ruim huis, met veel licht en grote ruimtes. Het gaf de film een meer alledaags (conventioneler) sfeertje.

Hoewel het acteren best solide was, behalve die jongen die de priester speelde! Echter proberen ze er veel meer een rechttoe rechtaan paranormaal familiedrama van te maken Geen goed idee! Want al dat gesnotter maakte het nu niet direct een emotionelere film. Sterker ik kreeg de rambam van al dat gejank...Tja de nieuwe bewerking staat dus behoorlijk ver van het origineel af! Het is in alles een zwakke film en als Koreaanse remake is het absoluut de mindere!