Opinions

Op IDMB staat vermeld dat de film is geïnspireerd op de Italiaanse 70's en 80's horror-films, daarnaast gaat het over een heks, dus reden genoeg om de film eens te bekijken. Oké de film komt dus wel uit Italië maar verder kon ik nu niet echt zo gauw ontdekken waar de bewering van inspiratie vandaan kwam. Het is niets meer of minder dan een aardige maar niet onderscheidende Low-budget-film die zich richt op een Internationale markt. Er wordt dus vooral Engels gesproken en Margherita Remotti mag doorgaan voor een Amerikaanse. Verder is er vooral veel van hetzelfde; een tijd-lus, veel dialoog, weinig bloed en al even weinig spanning. De film weet nog wel een paar leuke elementen te laten zien maar is verder niet echt de moeite waard voor mensen die af-en-toe een film bekijken.

Disney doet Wuxia …. Fase vier van Marvel wordt afgetrapt met de opkomst van een nieuwe held. Een Marvel-film met een Chinees tintje. Oftewel de martial arts-vechtkunst en mythes uit Azië worden op Amerikaanse wijze gebracht. Persoonlijk kijk ik toch liever een echte Chinese blockbuster. Zeker het is een vaardig gemaakte blockbuster, met prima actiescènes en degelijk acteerwerk Maar toch, blijft het wat voorspelbaar en braaf allemaal. Tja en de humor viel menigmaal gewoon plat...Echter zorgt het in elk geval visueel voor een wat afwijkende film. Maar voor wie weleens een Aziatische film heeft opgezet ziet hier ook niet heel veel bijzonders! (de dagen van Bruce Lee, Jackie Chan en Crouching Tiger liggen al jaren ver achter ons!) Wel ook wat leuke fan-feitjes want de 'Ten Rings' in de titel verwijst naar de criminele organisatie die je al zag in de eerste Iron Man-film.(2008) En ook de neppe Mandarin die werd gevangen in Iron Man 3 (2013) komt terug. Tja de Marvel-formule in zijn structuur ontwijken doet het zeker niet. Kan en hoeft het ook niet! Wat de film enigszins wel goed deed was dat de schurk bijna evenveel schermtijd krijgt toebedeeld als de protagonist; door de familie-dynamiek van zoon Shang-Chi (Simu Liu) zus Xialing (Meng'er Zhang) en vader Wenwu (Tony Leung). Ach Shang-Chi doet wat hij moet doen en valt wat meer op dankzij zijn Aziatische invloed!

Oef, ik dacht een avondje heerlijk griezelen met regisseur William Castle. Dat viel toch even vies tegen! Oké ongewoon was dit wel, maar helaas geslaagd niet! Ondanks dat er met een gotisch landhuis, een laboratorium van gekke professor en zelfs een motorbende vele horror-elementen aanwezig zijn, wordt alles verpakt in een soort kinderlijke fantasie. Ik herkende in sommige dingen ook Assepoester?

Een ander probleem is dat de gehele film rond mime draait. Een doofstomme Shanks die wat hannes aan zogenaamde afstandsbedieningen. De film bestaat uit één hoofdpersoon die niet kan spreken, en twee bijrollen die geen tekst hebben omdat ze dode marionetten spelen. Het reduceert de film naar stille slapstick, die algauw gaat vervelen. Door de overbodige titel-kaarten werd dit ook nog eens benadrukt. Het leek wel alsof een regisseur uit de stille periode een komedie probeerde te maken met een macabere idee maar hier niet in slaagt.

Elk mogelijk idee om de acteurs, stug rond te laten lopen met ledematen alsof ze een robots waren werd getoond. De huisinvasie die volgt aan het einde is niet expliciet. Daarom zien we een biker-bende die niets te doen krijgen, dan te vechten tegen de 'poppenlichamen.' Het was net zoals de rest van de film gewoon een saaie voortzetting om Mime te laten zien. Regelmatig betrapte ik me eigen erop dat ik totaal geen aandacht meer had voor wat erop het scherm gebeurde! Ik zag er dan ook de lol niet van in en de vrolijke deuntjes die het moesten ondersteunen werkte me alleen maar meer op mijn zenuwen.

Het maakt dat de film meer een langgerekte saaie Marcel Marceau-show is dan een echt goede William Castle. Wie de Franse mimespeler (uit nostalgie) een warm hart toedraagt kan misschien nog wat genieten maar als waardige afsluitingsfilm van een fijn regisseur, is dit vooral bedroevend!

Regisseur Chang Cheh maakte bijna 100 films voor Shaw Brothers studio's en kan ook wel worden gezien als één van de pioniers in het genre! De Shaolin-tempel, blijkbaar een broeinest van anti-regeringsactiviteiten wordt verraden en vernietigd door de Manchu's Wie en wat die Manchu's deden is te zien in de prequel Shao Lin Si (1976) Deze film begint dus met de vernietiging van die tempel en de ontsnapping van vijf van zijn discipelen. Verder volgt de film dezelfde basisformule als vele andere Shaw-producties: op een geen groot budget vechten / verliezen / trainen / vechten / winnen. Ondanks er ook gebreken zijn was het eigenlijk best wel een toffe film Er meerdere dingen die ik leuk vind aan deze film: ten eerste, verlies het geen tijd aan pogingen tot humor, of een romantische subplot. Al is het wel een gemis dat er geen enkel vrouwelijk personage in de hele film was te zien. Daarvoor kwam wel in de plaatst een ongelooflijke grote cast van bekende Shaw-producties-acteurs. Knap dus dat Alexander Fu Sheng, van wie velen dachten dat hij zo groot had kunnen zijn als Bruce Lee als hij niet voortijdig overleed op 29-jarige leeftijd, goed opviel met zijn erg leuke rol. Al moet ik toegeven dat er onder de slechteriken ook gedenkwaardige personages waren! Eentje vecht met een bijl aan een touw en er was de eeneiige tweeling die een slechterik bewaken, die zelf kan doden met zijn paardenstaart. Een ander opvallend detail was dat er veel gevechten buiten plaats hadden. Dit zou natuurlijk geen Chang Cheh-film zijn zonder veel bloed en op dat gebied stelt het zeker niet teleur! En dan soundtrack ja die was apart maar uitstekend. De onheilspellende themamuziek werd vaak herhaald en klinkt bijna alsof het in een giallo kan worden gebruikt. De film is inmiddels 47 jaar oud en er is veel veranderd en verbeterd maar voor een film uit die tijd was dit een goede!

Okay, ik begin met het goede nieuws; De sets in de film zijn absoluut Oscarwaardig. Oogstrelende mooie locaties waren het! Ook de cinematografie van Dan Laustsen is uitzonderlijk mooi. Visueel is het echt prachtig. Daarnaast leveren Sally Hawkins en Richard Jenkins prachtig acteerwerk.

Helaas is er ook slecht nieuws; De verhaallijn is te onsamenhangend. Er zijn domweg teveel zaken in de film die er totaal niet toe doen. De masturbeer-scene in bad van Elisa Esposito terwijl haar eitjes staan te koken.(een metafoor?) Richard Strickland die seks heeft met zijn vrouw of een nieuwe auto willen kopen, en dus een Cadillac koopt. Het gedoe met zijn vingers. De uit het niets komende in zwart-wit op Fred Astaire en Ginger Rogers gebaseerde dans en zang droom. Enfin, de lijst is te lang om hier allemaal op te gaan noemen.

Daarnaast zijn de meeste bijrollen onderontwikkeld of over de top en kwamen nogal cliché over. Ergste was Michael Shannon’s personage, er werd zowat constant op gehamerd dat hij de slechterik was. Door al die bijzaken raakt de “crux” van het verhaal (de liefde) nogal eens uit het zicht. Waarom ervoor gekozen is om het belangrijkste thema uit de film, de romantiek nu tweede viool te laten spelen is mij een raadsel?

De titel, een paradox om een vorm toe te schrijven aan iets vormeloos, om iets vast te houden wat niet kan worden vastgehouden, water, liefde, het was zeker geen verkeerde keuze! Ik hoopte dat Guillermo del Toro met deze film weer eens een echte topfilm afleverde en niet bleef hangen in het is wel aardig. Het bleef helaas bij een te vaak afdwalende vertelling met zeer mooie Eye-Candy. Kwaliteit en Passie voor film, heeft de man zeker maar het strandt teveel in goede bedoelingen.

Een eetstoornis verpakt in een horrorfilm. Dit is een film over boulimia, alleen bezit de film helemaal geen effectieve "horror"-kant. Op zijn best is het een spookachtige blik van het leven met een eetstoornis. Het is behoorlijk langzaam en er is niet genoeg verhaal is om de film te vullen. Denk dat er maar net een goed half uur echt materiaal was. Zoveel in deze film is gewoon opvulling met muziek en zang van Ivy. Die hoofdrolspeler Kelly Murtagh schreef blijkbaar ook mee aan het script en volgt haar als een jazz/loungezangeres. Zoveel scenes waar er niets gebeurd dan dat je Ivy's gezicht ziet. Op elke mogelijk bedenkbare artistiek camerahoek (langs een muur in een plas water) of met gefilterde prismalenzen, staart ze naar zichzelf in de spiegel, naar iets buiten het scherm enz. En al die tijd voelt het alsof de film met het herhaalde gebruik van deze technieken tijd opvult. Wat er aan substantieel verhaal overblijf is gewoonweg erg kort!

Nadat films als Anaconda (1997) en Deep Blue Sea (1999) een succes waren en voordat SyFy-kanaal ons verblijde met legio aan boze beestjes- films produceerde Nu Image Entertainment (heden ten dage Millennium Media) al een golf aan low-budget franchises om in te spelen op deze trend.Zo deze Low-budget haaienfilm die niet echt over de haaien gaat, is niets minder dan een rip-off van Deep Blue Sea uit hetzelfde jaar (1999) Zeker het is geen geweldige haaienfilm, maar sindsdien zijn er ook heel veel slechtere haaienfilms uitgekomen! Wat de film nog meer helpt, is dat het niet vreselijke komische probeert te zijn of dat er enorme slechte CGI-haaien waren te zien. Al wekken stockbeeld haaien nu ook niet bepaald horrorbeelden op! Ondanks de titel zijn agressieve haaien niet de hoofdfocus van de film. Nee, dit is in de eerste plaats gewoon een goedkope actiefilm met auto-en boot-achtervolgingen, bargevechten, schietpartijen en explosies. En...het mooiste van allemaal Casper Van Dien die in het water springt om een haai in zijn gezicht te stompen. Verder een beetje mysterie over wie er nu probeert om haaien naar de baai te lokken en waarom? Het acteerwerk, de cinematografie en de montage zijn niet eens zo slecht. Het was een behoorlijke film, die je bijna direct erna weer ben vergeten!

Shark Attack (1999), was een middelmatige direct-naar-video rip-off van Deep Blue Sea (1999) En natuurlijk was er geen enkele goede reden om meer dan één film te maken (laat staan ​​drie), Echter weerhield ze het er niet van om je toch te lokken met nogmaals een direct-to-video- film. En direct vanaf frame één, zijn er hum... 'referenties' naar Jaws 1 & 3 (laat ik maar lief zijn) Een gevangen haai in Water World, een Zuid-Afrikaanse Seaworld. Een surferwedstrijd die door moet gaan en de wetenschapper die het niet eens is met een hebzuchtige zakenman en de burgemeester. Ook de welbekende haaienjager, die om de één of andere reden uit Australië kwam is aanwezig. Je kan zomaar in de war raken of het zich nu afspeelt in Australië of Zuid-Afrika. En oh...dit is het tweede deel dus als connectie zijn de haaien dan maar de genetisch gemuteerde nakomelingen uit de eerste. Over haaien gesproken, in de film worden mensen aangevallen, dus de film doet zijn naam eer aan. Echter de aanvallen zijn niet bijzonder griezelig, er is wat bloed in het water. En haaien die grommen als beren... Verder bezit het veel van de B-filmkwaliteiten; slecht acteerwerk, dialoog, een beetje drama tussen de personage en als ze even echt niet meer weten proppen ze er een beetje romantiek in met de blonde in een jacuzzi. Tja... deze film zwemt gewoon in cirkels van middelmatigheid.

“I’m a little wired… what do you say I take you home and eat your pussy?”

Deze film had niets meer te maken met zijn voorgangers. Het is een op zichzelf staand vervolg dat gaat over; JA, echt de Megalodon, een gigantische prehistorische haai. Natuurlijk, het is hetzelfde strandwacht-onderzoeker-burgemeester-conflict dat je in 1975 zag. Niets origineels, zelfs het standaard schurkachtige bedrijf werd erin verwerk! En omdat je geen Jaws-rip-off kunt hebben zonder scène " We kunnen de stranden niet sluiten" is deze er ook! En tja een Megalodon kon een lengte van 18 á 20 meter bereiken en zijn bek tot twee meter opensperren. Zijn tanden bereikte een totale lengte van 15 cm. En wat zie je in de film... overijverige gebruik van stock footage. Oké, oké …het was een baby en uiteindelijk komt mama mama die zorgt voor verreweg het meest lachwekkend effect. Opgeblazen documentaire beelden van de haai en daar worden vervolgens de slachtoffers in geplaatst. De opnamen van de Megalodon onder water zijn gemaakt met een computergegenereerde haai en deden het een stukje beter! Er is ook een beetje soft-core vrouwelijk naakt en de neiging van de camera om op Jenny McShane's borsten te blijven hangen wanneer de regisseur geen ideeën meer heeft. Maar met die bovenstaande quote waar je afvraagt ​​of je het echt heb gehoord...kan ik gewoon niet te streng zijn!

De Maneater Series is een naam die wordt gegeven aan een dvd-reeks met horrorfilms waarin dieren een bedreiging vormen voor mensen en zijn eigenlijk gemaakt voor televisie voor Syfy Channel. (Dit is de vijfentwintigste uit die reeks) In de eerste vijf minuten lijkt het erop dat ze zoveel mogelijk verwijzingen naar Jaws hebben geprobeerd te proppen. Oké oké de haai uit de titel is er dus wel, maar loert veel meer op de achtergrond en veroorzaakt zo nu en dan wat problemen. Dit namelijk een misdaadfilm waarin haaienjager Chase ingehuurd wordt om een zwartvin-haai te doden die een waardevolle diamant heeft ingeslikt. Chase neemt het op tegen de knokploegen, charmeert de dames en vecht nog wat meer. Het verrassende is dat de gevechten en de charme van Erica Cerra verrassend plezierig zijn. Het is dan ook een veel leukere film dan waar het eigenlijk recht op heeft. Tja, en meer dan dat is het ook niet, licht verteerbaar en sympathiek

“Gebaseerd op echte gebeurtenissen”, prijkt erop de filmposter. Nooit een goed teken bij een pulpfilm en als dan ook aan begin 'The Asylum' in beeld verschijnt, voorspelt dat nog minder goeds!

De film begint met een paddle-boarder. De camera wil dat we haar benen en kont zien, maar een plek op de achterkant van haar schouder is wat opviel. Zo duidelijk, dat je afvraag of een visagiste voor wat make-up te duur was? Maar prompt wordt ze aangevallen en opgegeten door stockbeelden van een grote witte haai.

Verder met de film; Sarah die een lang telefoongesprek heeft met haar vader voordat ze naar een foto-shoot gaat. Haar vader is trouwens Michael Madsen en die voert letterlijk alleen maar telefoongesprekken. Daarna ontmoet ze de fotograaf en ex-vriend Jason en Meghan, de make-uppersoon. Nu zal je denken dat ze met een boot naar een zonnige eiland zullen varen. Maar nee... dat doen ze met kajaks. Iets met dat het verraderlijke wateren zijn (driemaal raden hoe ze gered worden?) Tja niet genoeg budget om een boot te huren?

Wat volgt zijn veel beelden van een drie uur durende tocht per kajak. Ze merken niet dat de haai, nu getransformeerd in slechte CGI, hen volgt. Nou, niet totdat hij Jason opeet en de meisjes achterlaat op een stuk rots dat snel onder water komt te staan. Ja, we hebben dit allemaal eerder gezien toen het 'The Shallows' heette.

De rest laat zich wel raden maar met dat verschil dat er weinig haai en veel meisjes in bikini in de zee die over liefde en drama spreken, zijn te zien. Oh en Madsen die telefoneert en belt met een willekeurige kerel in een boot die helemaal niets met de film te maken heeft. Voor het grootste gedeelte zie je deze man van zijn rug. Maar het was duidelijk dat deze man geen acteur was. In de gesprekken die hij voert herhaald hij soms dezelfde zinnen maar net iets andere volgorde. En die ene keer dat hij het niet doet krijg je een complete biologieles! Het zijn uiterst bizarre stukjes.

Een goede B-film gaat erbij mij altijd wel in en bij regisseur Jim Wynorski ben je meestal wel aan het goede adres, als het gaat om het leveren van dit soort entertainment. Was... want tegenwoordig lijkt het of hij zijn creativiteit kwijt is of geen kans meer ziet om iets anders te maken of dat het hem gewoon niet meer kan schelen. De lijst met beestjes-films lijkt alsmaar langer te worden.

Als die low-budget regisseur dan een film maakt met een titel die suggereert dat er elementen in zitten uit women in prison-films gecombineerd met een killer-shark ben ik op zijn minst geïnteresseerd. Tja, het bleek toch wel weer een teleurstelling. Het bevat alle elementen van wat een enorm vermakelijke exploitatiefilm zou kunnen zijn, rondborstige vrouwen en een haai waarvoor je nergens veilig ben, maar helaas de film speelt gewoon zelf op te veilig zijn .Het typische Syfy-spul; Véél suggestie, Géén bloed en ondanks het vele Eye-Candy wat er te zien is, zijn er Géén naakte vrouwen. Hoe dan ook, ik had nog wel enigszins plezier met de film maar als je rondborstige vrouwen hebt die vechten met haaien die op het land kunnen zwemmen, moet je voluit gaan of het laten.

In (horror) lijstjes kwam regelmatig deze film langs als een must-see. Toch heb ik, vooral door het genre Komedie, nooit echt de drang gehad om deze film te bekijken. Tja, maar soms ontkom je er niet aan! En nu ik hem dus wel heb bekeken maakte hij elke verwachting die ik ervan had waar! De horror is zoals verwacht zeer licht. En dus moet de film het van humor hebben. Dat zijn flauwe slapstick grappen. Die ik totaal niet leuk vond. Er was geen moment waar ik heb moeten lachen. De film toverde zelfs niet eens een glimlach op mijn gezicht. Halverwege de film was ik dan ook algauw verveeld. Diepte punt was het rondlopen en met een biljartkeu tegen een zombie slaan, terwijl in de achtergrond Queen-muziek draaide. Ik vond behoorlijk saai en het duurde ook nog erg lang. Het is gewoon niet mijn gevoel voor humor en met de muziek had ik ook niet veel! Je moet duidelijk een liefhebber zijn want anders is vooral een lange zit. Het enige waar ik nog wel positief over was en die mij ervan weerhield om de film niet af te kijken was de montage, die was best vlot en goed.

Zucht, weer een superheldenfilm die met humor en zelfspot, je plezier probeert te geven. Ditmaal uit het DC-universum. Maak ook niet heel veel uit want ik kan er niet echt mee lachen en vind ze alleen maar vermoeiend, ze zijn dan ook denk ik niet aan mij besteed! Tja, deze Shazam! kan je misschien nog het beste omschrijven als de superheldenversie van Big (1988). Met veelal ook dezelfde grappen die toen waren bedacht voor het knulletje van vijftien. Het enige verschil; het is een superheld die tegenover een slechterik staat die verslagen moet worden: Dr. Thaddeus Sivana. Deze film is verder vooral een vervelend lang uitgesponnen origine-story. Nu was ik al geen fan van regisseur David F. Sandberg, die hiervoor de horrorfilms; Lights Out en Annabelle: Creation heeft gemaakt. Beide films vond ik middelmatig en schonken mij geen voldoening. Echter dit was nog erger want hier maken de Kinderlijke grappen en euh...Disney-entertainment (verkeerde filmmaatschappij?) dat ik er niet veel meer in ziet dan een simpel, kleurrijk en vervelend familiefilmpje.

Deze film is het debuut van regisseur Michael Reeves. Voordat hij in 1969 op te jonge leeftijd overleed, maakte hij met Witchfinder General (1968) één van de grote klassiekers uit het horrorgenre. Echter was deze film andere koek. Deze film is gevuld met stereotypen van Oost-Europeanen die grof, lomp en communistisch zijn. Ook al staat Michael Reeves genoemd als schrijver, is het overduidelijk dat Corman-schrijver Charles B. Griffith (Little Shop of Horrors) door de nodige humor voor deze film verantwoordelijk was. En die humor is flauw, niet bijzonder grappig en regelmatig slapstickachtige vormgegeven. Vooral de achtervolgingsscène aan het einde is vervelend en de grap met de zwartgeklede man op een rode motorfiets snapte ik totaal niet? Sowieso wordt er veel heen en weer gelopen en gereden. wat de film niet te goede komt. Een actie van de heks, een handsikkel die ze weggooit, waarmee ze net een slachtoffer heeft afgeslacht,valt over een hamer en vormt zo het bekende communistisch hamer-en-sikkel-symbool was wel geslaagd. Ook draait het maar bar weinig om de heks en haar wraakplannen. De jonge vrouw Veronica die bezeten raakt door de heks was Barbara Steele maar ook zij heeft maar weinig schermtijd en was dus geen meerwaarde. Tja dit was toch wel een teleurstelling.

"Ex Vitam Immortalem"

Absoluut beter dan een Turkey-score! Als de film begint brengt; Kim Wilde's 'Kids in America' je terug naar de jaren tachtig. En aangezien we ook op zomerkamp zijn, Camp Briarbrook om specifiek te zijn, vertelt het je ook regisseur Erk Bloomquist en zijn broer Carson leunen zwaar op de retro slasher-films.

Volgens de legende waart de geest van verpleegster Agatha rond in de bossen rondom het kamp. Het gerucht gaat dat het herhalen van de naam van de geest van Agatha (a la Bloody Mary) en bloed haar te terugbrengen. Tja het uitgangspunt is dus, net als meeste van dit soort films, vrij algemeen; effectief. maar met eenzelfde psychotische moordenaar, als al die andere in het subgernre.

Dat maakt nog niet dat zomaar een Friday the 13th- kloon was. Het voegt een aantal stijlvolle accenten toe om het geheel te onderscheiden. In het verhaal met Moordende kinderen of de productie met rode verlichting wanneer Agatha wordt opgewekt, of wanneer het achtergrondverhaal wordt verteld via schaduwen op de muur in plaats van een traditionele flashback.

De Bloomquisten hadden de neiging om een beetje te blijven hangen bij zijn invloeden en soms worden ze gewoon gehinderd door budgettaire beperkingen maar de afwezigheid van Agatha was wel opvallend. Over de sterfgevallen, hoewel sommige buiten beeld zijn of er op wordt gezinspeeld, is er nog voldoende bloed om de kijker te plezieren en de effecten zijn CGI-vrij. De film wordt aangekondigd als een horrorkomedie, maar gelukkig draait het niet veel om humor .

Alles bij elkaar genomen is het een bescheiden film waarbij je een paar tekortkomingen makkelijk over het hoofd te ziet en er een geweldige tijd mee kan hebben. En sowieso heel wat beter/opvallender is gemaakt dan een grootdeel van veel andere low-budget horrorfilms.

Een wetenschapper ontwikkelt een serum van fruitvliegjes waarmee het lichaam zijn aanpassingsvermogen kan vergroten, zodat het ziekten kan bestrijden. Wanneer Kyra Zelas (Mari Blanchard) stervende is, is zij de perfecte kandidaat om het levensreddende serum te testen. Al snel ontdekt men dat de mooie brunette weer perfect gezond is. Iets te perfect... er zijn enkele bijwerkingen. Ja deze film is behoorlijk onopvallend. Niet verwonderlijk ook want dit is een film met een beperkt budget. Zo wordt er uiteraard veel gepraat Maar door de opvallend en mooie actrice Mari Blanchard was deze film; één van de leukere zondagmiddagfilms. Ze is de bad-girl waar iedereen van houdt in de film en ook het type meisje waar je als kijker van houdt. Uit de bijwerkingen moet veel van de horror voortkomen maar tja.. de vijftiger jaren... dus is dat; dat ze opvliegend is, egoïstisch gedrag vertoont, en in staat was om haar gitzwarte haar, blond te laten worden. ER waren twee moorden waarvan degene met een rijdende auto wat actievol was. Geheel volgens de hays -code kom men ook nog even met een semi-religieuze afsluiter. Een leuke film, zeker niet de beste, maar Blanchard maakt het de moeite waard om te kijken.

Deze film van ruim twee uur is een soort kostuumdrama gecombineerd met kungfu-actie gebaseerd op een populaire wuxia-roman van schrijver Louis Cha's "Legend of the Condor Heroes". Het is opgenomen in de weelderige sets van de Shaw Bros.-studio, werd geregisseerd door regisseur Chang Cheh, en bezit een cast met vele grote sterren. Het was het eerste deel uit een serie van vier films. Doordat vol zit met sub-plots, wendingen, flashbacks en contra-samenzweringen is het bijna onmogelijk om de film echt goed samen te vatten. De makkelijkste beschrijving zou nog zijn; een soort wu xia-puinhoop! Wie bij LOTR al de weg kwijtraakte bij de namen van de personages, krijg hier een nog grotere uitdaging want al in de opening worden tientallen personages met kleurrijke bijnamen als Eastern Evil, Nine-Fingered Beggar of Western Poison aan je geïntroduceerd. Je krijg niet eens sommige van de acteurs te zien die worden geïntroduceerd in die volkomen krankzinnige titelsequentie van de film (of nog niet als ze misschien alsnog opduiken in een ander deel van filmserie?) Em even voor de goede orde, op geen enkel moment in deze film hanteert Kuo een pijl en boog. De derde akte negeert volledig het voorgaande over de kungfu-clan-plot om zich te concentreren op Kuo die strijd om Huang Yung's hand te winnen. Huang Yung werd gespeeld door Tien Niu en zij is grappig en ongelooflijk vertederend, en redt eigenlijk de film voor mij. Wel een paar goede andere scenes zoals het boomtopgevecht en op een vreemde manier was de 2e test met de fluit en waar kleurfilters en het veranderen van de seizoenen was te zien ook wel intrigerend. Ik mag ook aannemen dat het verhaal doorgaat waar het ophoudt in het vervolg, maar het ongemakkelijke einde is best frustrerend. Tja het verder goed opletten want er gebeurd tegelijker tijd zoveel en toch helemaal niets en constant wordt er hoop informatie naar de kijker gooit Dat help ook minder goed! Was geneigd om er een halve ster minder aan te geven maar aangezien er ook meerdere scenes wel degelijk impact hadden rond ik naar boven af!

Ene Claire Brennan speelt Jade Cochran, een serveerster in een restaurant die een hekel heeft aan haar baan en gaat werken bij het circus/kermis als...serveerster Oink! Oké...dat moet het horrorgedeelte van de film zijn geweest want verder zijn er veelvuldig beelden waarin je kermisattracties uit de jaren 60 ziet draaien of opgebouwd ziet worden Ook keuvelt het hoofdpersonage wat met de dame van de striptease-act, en is er een zeer lange reeks van beelden dat ze date met de freakshow-eigenaar. Maar goed het is de bedoeling dat ze liegt en bedriegt zodat degene die Freaks (1932) hebben gezien, weten hoe dit allemaal eindigt Zucht op de een of andere manier moet dit een regelrechte remake van Tod Browning zijn maar dan zonder talent of iets van een budget. Aan effecten is er een tekort maar de makers wilde met filmtitel als She-Freak toch iets van schokwaarde aan het einde! Geen she-freak kan natuurlijk niet! De film is geregisseerd door Byron Mabe maar er is ook een versie met tussenfilmpjes die zijn gemaakt door Donn Davison (getiteld Asylum of the Insane) welke ik heb gezien...geen idee. Veel beter kan het in ieder geval niet zijn geweest!

'She Never Died' is een meer dan prima opvolger voor 'He Never Died' (2015) Een film die eigenlijk vrij logisch klink als opvolger maar tegelijkertijd ook een volledig onafhankelijk verhaal bezit en daardoor is het meer een toevoeging aan de gevestigde wereld dan een echt vervolg. Beide films zijn wel door Jason Krawczyk geschreven maar de regie heeft hij dit keer overgelaten aan Audrey Cummings, De hoofdpersoon van dit verhaal is Lacey, gespeeld door de getalenteerde en intimiderende Olunike Adeliyi (Saw 3D, The Prodigy, en de regisseur haar vorige film Darken) De hoofdpersoon Lacey heeft geen merkbare relatie met Jack.(Henry Rollins uit de voorganger) dan dat beide karakters, eenlingen waren. Lacey leeft op straat en is daardoor misschien zelfs een nog interessanter karakter. Men probeert niet te veel af te leiden, alles staat in teken van het verhaal daarom wordt het bloed beperkt tot een paar scènes. Echter is de impact ervan meer dan voldoende en daarnaast zijn het voortreffelijke praktische effecten. Ondanks de film meerdere genres bevat die zich lenen voor duistere scenes werd alles wonderlijk genoeg vrij luchtig gebracht. De scene met de basebal-knuppel en de eerste dode waren zelfs grappig! Een andere bijzonderheid aan deze film is dat het helemaal niet erg zal zijn als ze er mee dor zouden gaan en er nog een derde film zal komen Sterker graag...want alles bij elkaar leverde dit een plezierige horrorfilm op!

Trinidadiaanse dansfilm. Omdat ik nog nooit Trinidad en Tobago besloot ik om deze film te kijken! Niet echt een fan van dansfilms dus valt het ook enigszins buiten mijn comfortzone. De film behandelt de gevaren voor jonge danseressen in de muziekindustrie. Hoe glamorous het ook is om betaald te worden om te dansen, er ook negatieve kanten zijn. Hier in de vorm van een muziekproducent genaamd Skinny. Uiteindelijk een beetje de vrij basicverhaallijn over coming-of-age, wanhoop en hoop. Het is goed gefilmd en Onessa Nestor (die Sparkle speelt) acteert goed. Door de aanwezige muziek en verlichting van het nachtleven was het soms nog behoorlijk leuk entertainment en met slechts een uur en 11 minuten was het lekker kort! Verre van een slechte film, maar ook erg licht verteerbaar

Oei...dit was toch best heftig en verontrustend! Ik moest een paar keer slikken toen er aan het einde één persoon stierf, want verdomme wat gruwelijk! Hoewel er dan wel geen bovennatuurlijk iets aan het werk was zijn deze religieuze extremisten, zeer enge mensen! Angela, die in het landelijke zuiden bij een abortuskliniek werkt, probeert de lokale bevolking zo goed mogelijk te helpen. Maar ze botst met de plaatselijke religieuze fanatici onder leiding van Jeremiah Baarke die vindt dat de Bijbel het enige juiste predikt. Wetenschap, de rede en keuzevrijheid zijn niet aan hen besteed. De film maakte me soms ook behoorlijk boos, omdat de zelfvoldane, vrouwvijandige dominee (knappe rol van Shane Twerdun, die ook samen met Larry Kent het script voor de film schreef) en de invloed op zijn volgers, niet ver van de werkelijk af staat. Ja ook nu nog! Religieus extremisme en hun voortdurende drang om met de boodschap de wereld naar hun hand te zetten is des te angstaanjagender dan bijna elke horrorfilm En het einde van deze film is moeilijk te vergeten!

Och er zijn een paar interessante uitgangspunten! Zo zijn er aan het begin de woorden "Dario Argento Presents" (de maestro produceerde blijkbaar deze film) op het scherm en was er hoop op een heerlijke horrorfilm over heksen. Nu ja... de film is onmiskenbaar mooi om naar te kijken...Maar welke hoeveelheid dialoogvrije, niet-verhalende montages en close-ups van de huid, ogen, spinnen, slakken, kruipende modder, en zelfs een uil die zijn hoofd draait, heb je nodig? De hele film bestaat namelijk uit van deze dromerige visuele collages en de score komt netjes overeen met deze bedwelmende beelden.

Veronica Gent (Alice Krige) is een ouder wordende filmster die samen met privéverpleegster Desi met de trein naar een afgelegen gebied in Schotland reist voor een "eenzame" retraite. Buiten in het bos, zo wordt de nieuwkomers verteld, blijkt, de as van menig 18e-eeuwse ongelukkige en op gruwelijke wijze om het leven gekomen vrouw/heks in de aarde e zijn uitgestrooid. Tja...dat en de Veronica's eigen geschiedenis moeten zorgen voor een paar mysterieuze elementen.

Zucht dat gegeven wordt helaas niet bepaald gebruikt voor een horrorfilm maar voor drama met een minuscule vorm aan horror. De spaarzame beelden van Schotse heksenverbranding en marteling, droom-teleportatie; regens van as; (witches wings) druipende, moorddadige modder is alleen maar voor het mooie plaatje Er is een algeheel gebrek aan koude rillingen, angst of spanning! Ik word ook zooo moe van die art-films die horror gebruiken voor opgelopen trauma of goedbedoelde boodschap. Ik probeerde deze echt nog leuk te vinden, want ja er waren wel een paar kwaliteiten maar nadat de film was afgelopen, slaakte ik een diepe zucht van verlichting.

Good old John Wayne in een ondanks de clichés en het vleugje patriottisme toch nog redelijke film. Wayne speelt zeer goed als Nathan Brittles een Kapitein die bijna met pensioen gaat. Maar voordat het zover is gaat hij nog 1 keer op patrouille. Onderweg hebben ze natuurlijk problemen met indianen en zien ze buffels. Verder zijn er de nodige bergen uit Arizona. Sfeervol in beeld gebracht. Daarom is het een film die, gelukkig met de nodige zelfspot en relativeringsvermogen, nostalgische terugblik op een verdwenen tijdperk.

Die Herschell Gordon Lewis toch! Heb je een heel oeuvre opgebouwd met nudie-cuties. Vergeet je in deze film over een vrouwelijke motorbende, de dames te laten uitkleden? Er is wel sprake van 'ruige orgieën' maar er wordt vooral met de kleren aan gerollebold. Deze scènes zijn maar weinig erotische en zelfs een beetje saai. Er wordt zelfs nog weggedraaid tijdens een shot van een dame onder de douche. Nu is het ook niet zo dat de dames heel erg knap zijn, dus misschien toch nog een geluk! Wat het geweld betreft valt het nog mee gelukkig. Knullig is het wel maar een paar scènes zijn wel geslaagd. De beste scène is er een waarbij de dames ijzerdraad over een weg spannen en hiermee een rivaliserend bendelid onthoofden. Het budget zal laag geweest zijn en om nog aan iets van een behoorlijke speeltijd te komen heeft Lewis ervoor gekozen om de dames voor het grootste gedeelte te laten rondlopen en rondrijden zonder enig doel. Deze exploitatie-film van HG Lewis mist zijn uitwerking omdat het meeste net te tam is.

Dankzij de website ByNWR van regisseur Nicolas Winding Refn deze gekeken. Die website is een verzamelplaats voor de verschillende passies van Refn, zoals; obscure B-cinema, Amerikaanse exploitatie en curieuze hybrides uit de grindhouses en drive-in circuits. Alles is gratis te bekijken (en te lezen)

We zien een erg campy-verhaal over chantage, sadomasochisme, lesbische liefde en gedwongen travestie. Spil in dit alles is de kinky dominatrix Dominita die rijk wordt van het maken van geheime opnamen van gasten op haar feesten en iedereen chanteert. Zo ook Albert Rose, een Amerikaanse deserteur uit de Koreaanse oorlog Deze stemt ermee in om een ​​jaar in Dominita's dienst te blijven ... als een vrouw.

She-Man is een verrassend luchtige, bijna sexploitation-film, die dus opvallend is vanwege zijn fascinatie voor crossdressing en transgenders. Toegeven het is zeker geen goed gemaakte film maar het is wel een curieus stukje film. Het is tevens de eerste film van Bob Clark de man van 'Black Christmas' en 'Porky's I & II'. De film wordt Ingelijst als een educatieve film en bezit een bijzonder maffe scene met topless hoge hoed-dansers.

Deze film is niet meer dan een gebrekkig maar soms nog boeiend moordmysterie. Echter veel meeslepend mysterie weet het ook niet op te wekken. Het is geen vervolg of spin-off van een van de andere film van Universal. In tegenstelling tot die andere Universal monster-films, vertrouwt het voornamelijk op het psychologische van bijv. met bloed doordrenkte handen van een hoofdpersoon met geheugenverlies, verwijzingen naar een Allenby-familievloek, enz. Visueel is de film nog best aardig met lange schaduwen, nachtelijke decors en veel mist. Die helpen bij het opbouwen van wat sfeer. Helaas speel de film zich ook maar af op enkele studio-sets Zelfs het prima acteerwerk van June Lockhart en Sara Haden kon de film niet beter maken. Met slechts 61 minuten, is het vrij kort maar gek genoeg wordt de conclusie komt de oplossing, in slechts twee minuten, erg gehaast over. De film is vakkundig maar schept te veel verwachting en geef te weinig vervulling.

Film die geïnspireerd is op de comic-boeken van de eerste vrouwelijke superheld Sheena. Er was al een serie in 1955 maar dit is de enige film-adaptatie. Zij groeit op als wees bij Zambuli's. Televisiejournalist Vic Casey komt naar haar land om een sportman van koninklijke bloede, prins Otwani, te interviewen, maar komt in plaats daarvan terecht in een web vol politieke machtsspelletjes. De op macht beluste prins is van plan om het land van de Zambuli's te veroveren en het is aan Sheena om Vic en haar geliefde land te redden uit handen van de slechterik. Sheena wordt gespeeld door Tanya Roberts die bekent is van bv. 16 afleveringen (1980 -1981) van Charlie's Angels en hierna ook als bond-girl mocht opdraven in A View to a Kill. Met haar blonde haren is een leuke verschijning maar zowel letterlijk en figuurlijk had ze verder niet veel om het lijf. En dat geldt eigenlijk voor de hele film. Een zebra die eigenlijk een paard is, een verschrikkelijke neppe scene met flamingo's en actie die zo weg is gelopen uit The A-Team. Het maakt het er allemaal niet beter op! Toch heeft de film nog wel zijn charme als cheesy `80-jaren film en zijn de beelden van Afrika nog wel mooi om te zien.

Deze Franse film met als naam het Arabische woord voor Satan behoort tot de golf van films die allemaal rond dezelfde periode verschenen en die op hun eigen manier de platteland hillbilly-horror prachtig her-uitvinden. Deze film gebruik ook dezelfde soort opbouw- en verhaal technieken als andere typische tiener-slasher . Heel herkenbaar, maar door een iets andere aanpak werd het niet voorspelbaar. Het overdoen van bekend werk zit ook niemand op te wachten! Daarnaast zit het filmisch gezien gewoon heel geheel goed in elkaar. Ook een pluspunt is de aanwezige factor humor die van het betere, wat gitzwarte soort is.

Tiener-horror gaat nooit ver, blijft altijd op het veilige! Dat deze film soms af en toe net op het randje balanceert maakt de film daarom nog net even leuker. Ander afwijkende waren de jongere, die waren door hun afkomst direct minder standaard. Maar nog wel steeds vervelend genoeg.Het maakt dit soort Europese/Franse werkjes net wat prettiger om naar te kijken. Daarnaast doet de film nog iets slims, het komt niet met een groepje onpersoonlijke kwaad, het geef ze een gezicht. Met Vincent Cassel als de psychopathische boer natuurlijk voorop. Het duurt alleen wel lang eer dat de film op gang komt, je ziet net iets te veel de spanningen en romances tussen de personages. En als er dan eindelijk naar de climax wordt toegewerkt is er nog maar weinig tijd over. Dus voelt dit een beetje alsof één en ander te snel gaat.

De argeloze kijker zal het vermoedelijk ook niet eens opvallen maar de film zit vol met mythologische / religieuze referenties. Een nachtclub met de naam Club Styx en een hond die luistert naar Cerberus. Vincent Cassel en zijn vrouw heten Joseph en Marie. Echter of hier iets in zit verborgen of dat het zomaar random was weet ik niet!? Het einde is prettig origineel maar was iets te verwarrend door die verwijzingen het gevoel gaven dat je wat mist met wat er aan de hand was.

De film even de tijd gegeven om te kijken of er achteraf toch nog iets blijft hangen. Maar nee, het blijft een langzaam stromend riviertje waar weinig in gebeurd. Er wordt vaag gesuggereerd dat er meer is. Een kwade kracht, een duivel of een demon zelfs na film te kijken is het me niet duidelijk? Nu is de film zeer mooi, erg goed camerawerk en sterk acteerwerk. En ook de geschetste situatie van een soort wereldverbeterende yuppen die geen elektriciteit, stromend water en één met natuur willen leven was leuk bedacht. Maar na het zien van de film is bij mij het gevoel ontstaan dat beginnend regisseur Ali Abbasi zijn hart eerder heb liggen bij drama en dat horror helemaal zijn ding niet is. En dat gevoel is niet meer weggegaan. Mooie beelden en goed acteerwerk redde de film dus niet. En het zijn de traagheid en geen liefde voor het horrorgenre die deze film de das om doen. Oh, en waarom is er als titel nu voor Shelley gekozen? Moet dat een hommage aan Frankenstein zijn?