Opinions

Volgens een volksoverlevering uit de Alpen is de Guschg Herdsmen's Doll of in het Zwitsers Sennentuntschi een door verveelde herders gemaakte pop die hen wat gezelschap kan houden, of zelfs meer. Maar op zeker moment komt de pop tot leven en verandert in een verleidelijke dame die gruwelijk wraak neemt.

Na de twijfelachtige zelfmoord van een priester en de plotselinge verschijning van een eigenaardige jonge vrouw (Roxane Mesquida)die niet kan praten in een Zwitsers bergdorp, neemt de bezorgdheid over het meisje onder de godvrezende burgers toe. Politieagent Sebastian Reusch staat boven deze hysterie, ontfermd zich over het mysterieuze meisje en flashbacks naar haar ervaringen met een drietal bergboeren wijzen erop dat ze misschien niet zo onschuldig is als ze lijkt.

De film begint echter in de jaren 200. Flits dan een paar decennia terug naar het hoofdverhaal, of in dit geval zelfs twee parallelle verhalen die bijna tegelijkertijd plaatsvinden (maar niet helemaal) Echter dat heen-en-weer-verhaal dat wordt gebruikt om het te vertellen, leent zich niet bepaald goed voor een prettige kijkervaring. Het was een verwarde manier om het mysterieus te maken.

De vertolkingen zijn goed, zeker Roxane Mesquida (ze is een mooie meid, wat natuurlijk ook helpt) slaagt erin om zowel onschuldig maar o zo dodelijk meisje te belichaming. Er zijn meer dan voldoende lokale geheimen en wendingen om de zaken interessant te houden. Alhoewel sommige elementen ervoor zorgen dat speelduur langer aanvoelt. Het zag er degelijk uit (ze zou bijna kunnen zeggen Duits/Zwitsers grondelijkheid) Beide opmerkingen waren een beetje minder effectief voor de film.

Deze film was trouwens niet de eerste die de folklore naar het scherm bracht, er was al het Duitse Sukkubus - Den Teufel im Leib (1989) Of die ook het bekijken waard is, weet ik ten tijde van dit schrijven nog niet! Deze was in ieder geval best goed te noemen!

“Men of broader intellect know that there is no sharp distinction betwixt the real and the unreal.”

Deze Zweedse film begint met dit citaat uit het verhaal van H.P. Lovecraft, "The Tomb" Wat is de grens tussen natuurlijk en bovennatuurlijk...? Met hoofdrolspeler Caroline probeert de film, de perceptie van de kijker te beïnvloeden. Ze gaat naar een psychiater (hm, nou ja ze had een afspraak gemist) en ze slikt regelmatig pillen. Ze is verdrietig en eenzaam. Dit was echter niet zo effectief. De kijker hoef zich nooit af te vragen wat echt is en wat niet. Vanaf het begin kiest de regisseur er voor om ondubbelzinnig bovennatuurlijke verschijnselen te laten zien. (dingen die Caroline niet ziet) Je weet dus dat het in het appartement spookt Je kan dus veel scènes verwachten waarin Caroline haar was en andere klusjes doet, samen met wat ingehouden spookachtigheid. Natuurlijk zijn die van de gebruikelijke vreemde dingen die gebeuren; objecten bewegen uit zichzelf; lichten, elektrische tandenborstels, magnetrons gaan vanzelf aan. De film zinspeelt ook dat de vreemde bewoners van het flatgebouw er meer van weten of er mee te maken hadden...er is zelfs na de aftiteling nog een klein stukje film waar een nieuwe bewoner informeert of het appartement nog beschikbaar was! De film wordt bijna uitsluitend opgenomen in een lelijk, steriel flatgebouw. (appartement, trappenhuis, kelder en zolderopslagruimte) Dit maakte de film er niet beter op! Wel vond ik de speciale effecten subtiel, en redelijk gedaan! Maar helaas was het ook een gemiste kans!

Puike Japanse splatter-horror!!! Deze film wordt geregisseerd door de regisseurs Tak Sakaguchi (Samurai Zombie), Yoshihiro Nishimura (Tokyo Gore Police) en Noburo Iguchi (Robo-geisha) en deze hebben zich al eerder bewezen met soortgelijke waanzin in hun andere films! Dus als zij nu hun krachten bundelen krijg je uiteraard Hilarisch kijkvoer! Bizarre gore en karakters en de grootse onzin! Oftewel grappige, vertrouwde, pure, en onvervalste Japanse hyper-schlock! Het verhaal doet eigenlijk niet echt ter zake! Acteerprestaties zijn soms houterig, CGI iets te goedkoop en bloedfonteinen lijken op frambozenlimonade! Tja, het mogen dan niet de kwaliteit van het hoogste niveau zijn, maar dat hoort er allemaal bij. Die effecten van de mutaties en de gore zijn juist precies wat fans van deze films verwachten. En dit was dan ook absoluut een geslaagde splatter-versie van zeg; de X-Men? Met ruim 80 minuten aan vermaak van de bovenste plank! Wie verzint het een vrouw die een stokbrood wil worden? De film is zeker niet geschikt voor kijkers die meer affectie hebben voor de (veilige) Amerikaanse humor! Dit is andere koek (of brood) Daarnaast is deze wereld, opvallend kleurrijk gevuld, op een manier die Dario Argento bijna duizelig zou maken van opwinding. Kamers zijn rood en paars. Straten bij nacht groen en blauw. Tokyo Gore Police regeert nog steeds als kampioen, maar Mutant Girls Squad staat zeker op de tweede plaats van deze Sushi Typhoon-films! In zijn genre is deze film simpelweg een topper!

Regisseur Sang-ho Yeon staat nu vol in de schijnwerpers met zijn Busanhaeng (2016)

Deze Seoul Station is een geanimeerde Prequel van die film. Nu is deze tekenfilm voor volwassen meer een vreemde liefdesverhouding en een politiek-statement met op de achtergrond de zombie-pandemie. Heel wat anders dan de live-action variant dus. Die uitbraak en ook de film starten bij een oude dakloze man in het station. Hierna zien we het meisje Hye-Sun die ruzie krijgt met haar vriendje om dat ze de huur niet kunnen betalen. Tijdens die ruzie komen we erachter dat ook zij beide ergens onderaan de ladder van de mensheid verkeren. Nadat ze uit elkaar zijn gegaan komt de vader van Hye-Sun in beeld die, erg nobel, op zoek is naar zijn dochter. En samen met deze drie zien we de verwachtte chaos uitbreken in de straten van de Zuid-Koreaanse hoofdstad. Afgezien van de ietwat dik er bovenop liggende boodschap zijn er genoeg vaste ingrediënten die bij een zombiefilm horen: een incompetente politiemacht, net op het nippertje reddingen, het onvermijdelijke ingrijpen van het leger en zombie-kills. Helaas zijn het bloed en de zombies veel minder overtuigend dan in live-action maar was de animatie verder wel zeer keurig verzorgt. Sommige gedeeltes waren erg leuk, en het einde met een kleine twist was zelfs nog een verrassing! Daardoor behaald de film zeker wel een voldoende.

Bedoelen ze hier nu een horror-echtscheiding mee? Stel je voor dat je te maken hebt met een ex die zo wraakzuchtig is, dat zelfs de dood niet genoeg is! De schrijvers gooien alle cliché in het verhaal, griezelige tekeningen, klopgeesten die deuren bewegen, iemand die weet van het hiernamaals, de vereiste drugs voor een seance om te communiceren, enzovoort. Tenzij je helemaal nieuw bent in horror, heb je dit allemaal eerder gezien maar regisseur William Brent Bell is vakkundig en bezat genoeg budget om er een vermakelijke film van te maken! De speciale effecten van de de levensgrote poppen zijn goed gedaan en de film ziet er soms met zijn rood doordrenkte beelden van straten in New York City en wuivende bomen geweldig goed uit Al is het zeker geen meesterwerk, maar het in ieder geval merkwaardig vermakelijk. En ik ben blij om in deze film, enkele goede verbeteringen te zien van regisseur William Brent Bell naar zijn vorige inspanning.

Twee bekende sterren in een Bouquet- reeks verhaal! Hierdoor zal de film redelijk wat meer aandacht krijgen. En denk niet dat het helemaal terecht is! Oke, Jennifer Lawrence (in 30-jarige stijl) weet me weer te verrassen. In Winter's Bone (2010) deed ze het goed maar hier deed ze het zelfs nog beter! (en natuurlijk is er dan nog Silver Linings Playbook (2012) Ik twijfelde erg bij Jennifer of ze wel een goede actrice was. Maar naar deze film ben ik overtuigd. Dat ze ook wat anders kan dan actie- heldinnen spelen. En ook Bradley Cooper doet prima! Maar verder dan dat komt het niet. Het verhaal heeft niets om handen om echt spannend te worden. De uitgeverij Harlekijn heeft het wel honderd keer versleten. Inclusief het aziatische einde dat de held aan het eind sterf. Door de cast ( met bekende sterren ) is de film net voldoende.

Film naar de wonderlijke kinderboekenserie 'Ellendige avonturen'('A Series of Unfortunate Events') met niemand minder dan Jim Carrey - haast onherkenbaar - als Graaf Olaf. Toch is het geen vrolijke film er hangt een naargeestige sfeertje (wat meteen tijdens het begin van de film al duidelijk wordt.) Het is een combinatie van vreemdsoortige humor en zwartgalligheid, en maakt van deze film een unieke jeugdfilm. Lemony Snicket gaat over drie kinderen: Violet, Klaus en Sunny Baudelaire. Bij een brand raken ze hun huis en hun ouders kwijt. Een film over wezen betekent normaal gesproken een zielige vertoning, waarin het leed van de arme kindertjes tot hoofdmoot wordt gemaakt. In Silberlings gemene en tegelijk hilarische familiefilm gelden andere regels. De drie achterblijvers zijn nogal ongewoon. Violet, 14 jaar oud, weet overal raad op. Klaus, 12 jaar, is ongekend slim. Baby Sunny bijt op alles wat ze tegenkomt - als Sunny een tafel ziet, zet ze haar tanden meteen in het houten blad. Lemony Snicket is behalve vermakelijk ook een lust voor het oog. Een film die je moet kijken voor de sfeer en de mooie plaatjes en niet voor het diepgravende plot. Een zeer vermakelijke, aparte en charmante film.

Voodoofilm die geïnspireerd is op een boek van Wade Davis. En als ik de goede man op zoek op internet blijkt dat de film (boek) op hem gebaseerd moet zijn. In 1982 ging antropoloog Wade Davis weldegelijk op expeditie naar Haïti en identificeert twee medicijnen die gebruikt werden bij traditionele zombieficatie rituelen. Bill Pullman die Dennis Allan speelt, lijkt zelfs sprekend op hem. En er is soms ook een voice-over waardoor het lijkt alsof we naar een soort videodagboek kijken. Toch is niet alles correct want de dictatuur van de Duvaliers werd pas in 1986 omver geworpen. Echter vormt dit wel een zeer eng en prachtig decor voor de voodoo. Aan het begin van de film deed het me vluchtig denken aan Cannibal Holocaust maar als de film dan echt van start gaat is de film veel meer dan dat! Het is zeer spannend en de lekkere goed gedoseerde horror, zeker in de hallucinatiescènes, maken van deze film een waar kijkgenot.

Het start met Satanaanbidders die in Zuid-Californie (1970) hippies afslachten (alsof ze Charles Manson waren) , verplaats zich naar Frankfurt, Duitsland (1991), waar nog meer moorden plaatsvinden om uit te komen bij Moebius Kelly oude, ziekelijke man met een vreemd pakket en Miriam Kreisl, een verlegen onderwijzeresje. De film bevat naast de occulte en esoterische elementen ook beelden die erg Alice in Wonderland-achtige aan doen. En ook hier net als bij Alice ...vertrouw nooit een wit konijn! Het is niet erg bloederig, maar het heeft wel meer dan genoeg geweldige en interessante scènes. De film zit vol met allerlei rare dingen; blauw spul, griezelige put in de kelder, beestjes, surrealistische dromen, een duivel gespeeld door een maraboe, een onheilspellende sekte, steekpartijen, lijken die weer tot leven komen, een zakdoek die verandert in een lijkwade, een ritueel in het maanlicht De praktische bloederige effecten van de jaren tachtig worden losgelaten en vervangen voor meer surrealistische jaren 70-creepy beelden. Uiteraard kan je genoeg invloeden terugvoeren naar andere films; zoals het werk van Dario Argento of Rosemary's Baby of noem ze maar op....Maar regisseur Michele Soavi brengt ze samen met zijn eigen ideeën en al deze elementen komen samen tot een geheel dat perfect bij elkaar past. Het is niet meteen de meest flitsende film, maar het is er wel één die nog dagen in mijn hoofd blijft hangen. Tja voor mij is dit een meesterlijke horrorfilm!

De eerste Zuid-Koreaanse Sciencefiction-productie verteld een het verhaal dat niet heel bijzonder of buitengewoon is, maar het is wel erg vermakelijk en leuk. Zoals de naam al doet vermoeden, is het een verhaal van ruimtevegers die in het jaar 2092 ruimtepuin opruimen. De goeden winnen natuurlijk en redden de dag. Aangevuld met een "hartverwarmende" toevoeging van een schattig kind en 'deus ex machina' De effecten en de actie zijn het hoogtepunt van de film en waren gewoon goed. Ook de interacties van de sympathieke personages met 'Dorothy' waren schattig. Op de uitvoeringen van de cast was dan ook niets aan te merken! Opvallend dat naast het Zuid-Koreaans er ook regelmatig andere talen waren te horen! Ook een prima wereldopbouw. Ja dit was goed familie sci-fi-entertainment misschien soms voorspelbaar, maar dat maakte het niet minder leuk!

Een vrij goedkope en ongecompliceerde film. Danny Trejo brengt een leger dode kameraden op de been om de bevolking te redden van het Mexicaans drugskartel. Punt. Er zijn pogingen tot grappige scènes en onnodig gebruik van CGI. De titel zeven begraafplaatsen is vaag ergens een afgeleiden van Seven Samurai, Magnificent Seven. Maar zonder budget en een beetje een anticlimax voor een einde, maar het is vermakelijk genoeg voor wat het is

Misschien is het omdat ik niet veel affiniteit met gangster-films heb en dat ik komedie ook niet zo erg ziet zitten. Want deze gangsterkomedie van regisseur Martin McDonaugh valt voor mij vooral tegen. Dat wordt mij aan het begin al duidelijk als in de proloog twee gangsters discussiëren over een vrouw die ze door haar oogbal moeten schieten. Een letterlijke en figuurlijke afrekening met Tarantino-achtige films of juist een hommage? Echter is deze dialoog tussen de twee het begin van nog veel meer irritante knipogen en doet het vooral geforceerd overkomen. Hierna maken we vervolgens kennis met twee kleine criminelen, Hans (Christopher Walken) en Billy (Sam Rockwell), die in parken honden stelen en ze terugbrengen om de beloning te incasseren. Het gaat goed met de dognapping-business, tot ze het hondje stelen van gangster Charlie (Woody Harrelson) Daarnaast is er dan nog Billy’s vriend Marty (Colin Farrell), een alcoholistische scenarioschrijver, die worstelt met een nieuw script met de titel "Seven Psychopaths" Als kijker ben je zowel getuige van het schrijfproces van het filmscript als van de uitvoering van datzelfde script. Alle opgevoerde acteurs (op Farrell na) zijn karikaturen die lustig proberen om humoristisch te zijn, geen enkele keer lukt dit ook echt. Waarbij Sam Rockwell voor mij veruit het meest irritantste persoon was. Ik keek de film omdat het werd vergeleken met Adaptation (2002) Nu is Charlie Kaufman zijn absurdisme geniaal en moeilijk te evenaren maar hier moet ik concluderen dat het nog niet eens in de schaduw kan staan Het deed me veel meer denken aan de film Get Shorty (1995) Een film die ik toentertijd niet eens heb afgekeken. Af en toe was er nog wel iets leuks te zien (zoals bv. de Quaker) maar te vaak verzandt het in een weinig leuke, over-geacteerde parodie.

Schrijver / regisseur Justin P. Lange probeerde met zijn vorige, eerste film een andere kijk op de vleesetende ondoden te laten zien. Dat lukt gedeeltelijk best goed! Nu als tweede film probeert hij het met exorcisme opnieuw! Hij eindigde in een soort bovennatuurlijke kijk op 'Training Day'. De film begint op 8 oktober 1995, als paus, Johannes Paulus II de menigte in Baltimore toespreekt, terwijl er op een steenworp afstand een exorcisme op het punt staat plaats te vinden. Helaas weet de film nergens de intensiteit van zowel genoemde 'Training Day' als andere films in het genre maar bij in de buurt komen. Men probeert hier niets anders dan de oude clichés nieuw te laten lijken door het verhaal op een andere manier te vertellen, maar dat pakte gewoon niet goed uit! Tja slecht was het niet, het bezat wat simpele jump scares, en er was een plotwending. Eentje die de film ondermijnt maar ja het was weliswaar een plotwending! Het bevatte acteurs zoals Guy Pearce, Keith David en Stephen Lang die aandacht weten te trekken doordat ze bij vele bekend zijn. Echter dat de keuze op Vadhir Derbez, viel voor de hoofdrol, is op zijn minst ongelukkig te noemen. Niets in deze film onderscheidt zich verder van de anderen en alles was gewoon domweg middelmatig.

Popcorn op schoot ,verstand een tandje lager en dan deze film kijken werkt! Spektakel voor de bioscoop. Als je op een fantasisch verhaal zit te wachten. Gaat dat echt niet gebeuren! Visueel is het een lust voor het oog. Jeff Bridges en Julianne Moore waren goed gecast en zijn leuke verschijningen. Ook de andere personage ( heksenmeesters) zien er lekker uit (over de top)! Het zeer voorspelbaar verhaaltje is ondergeschikt aan special effects. Ook leuk was de cameo van Jon Snow, Kit Harington op. Maar de meeste lof gaat wel naar Alicia Vikander dit was de mooie actrice in de film en zij valt ook echt op!

"I run to death, and death meets me as fast, and all my pleasures are like yesterday." (Holy sonnet #I Jonne Donne)

Het uitgangspunt is standaardpulp. Een schoolmeisje, Mary Gibson (Kim Hunter), zoekt naar haar vermiste zus Jacqueline (Jean Brooks) in New York City. Ze ontdekt relaties met een minnaar, een psychiater en een vreemde kliek die zichzelf de Palladists noemen. (gebaseerd op een Franse sociëteit van satanisten waarvan gezegd wordt dat ze in de negentiende eeuw hun praktijken beoefende)

Maar Val Lewton films zijn alles behalve standaardpulp. Het zijn horrorfilms die een tegenpool zijn van de monsterfilms van Universal en voor minder dan de helft van het budget. Suggestief in plaats van expliciet, met uitzonderlijk veel aandacht voor cameravoering en geluid en voorzien van intelligente verhaallijnen. Macabere werelden, waarin plaats is voor poëzie, kunst en literatuur maar ook voor het kwaad. Verhalen die ook zonder het horrorelement overeind blijven. En door sterk acteerwerk en schitterende zwart/wit-fotografie is er dan ook volstrekt niets tweedehands of tweederangs aan.

En zo is deze film dan ook weer een beleving! Naast het prima camerawerk en goede regie van de regisseur Mark Robson (zijn tweede Lewton) is dit een film die je bij elke kijkbeurt weer nieuwe dingen zal laten zien. Bovenstaande quote waarmee de film opent (en meerdere keren terugkeert), is eigenlijk een soort van clou waar de film omdraait. Direct daarna zien we een meisjes-kostschool en horen we in de klaslokalen het werkwoord 'zoeken' in het Frans vervoegen. De psychiater Dr. Louis Judd (Tom Conway) is hetzelfde personage dat het jaar ervoor in "Cat People" verscheen. Hij verwijst zelfs naar de patiënt ( "raving lunatic") die hij in die film had. Al klopt het niet helemaal want de goede dokter overleefde die ontmoeting niet!

“I’ve been so quiet, oh so quiet, I hardly move, yet it keeps coming for me all the time.”

De vreemde buurvrouw Mimi (Elizabeth Russell) die we al een paar keer hebben gezien spreekt aan het einde dan eindelijk. Haar personage komt uit de opera "La Bohème" by Giacomo Puccini. Maar veel interessanter is de vraag; Was zij ook een verwijzing naar "Cat People"? Zij is namelijk dezelfde acteur die daarin verscheen als de vrouw die ook leed aan de ziekte. Ze is trouwens ook aanwezig in "The Curse of the Cat People" (1944). Kijk ook even naar het nummer van Jacqueline’s apartment? Het is namelijk een verwijzing naar de titel en maakt de cirkel compleet.

Verwacht geen tweede "Cat People" want die film is een stuk toegankelijker dan deze maar wie het werk van Val Lewton kan waarderen kan wederom 71 minuten lang genieten! Al is deze Val Lewton dan iets minder door een minder goed plot, het is nog steeds beter dan een heel stel andere films uit zijn tijd!

“seems to have a taste for foul men”

Voor zijn debuutfilm bouwt Schrijver/regisseur Dean Puckett voort op zijn korte films uit 2018 The Sermon en Satan’s Bite. In Folk-horror zit vaak een religieus element dus het verhaal is eigenlijk wel redelijk bekend; in een hechte religieuze gemeenschap in Cornwall vermoord domineesdochter Magpie (Emma Appleton Renfri in "The Witcher") haar gewelddadige echtgenoot. Oei, een rebelse vrouw, dat is hekserij en als onbedoeld (of opzettelijk?) er ook een boswezen het gemunt heeft op andere mannen in het dorp...is er maar één boosdoener!

De sfeeropbouw werkt goed, de tijdsduur is kort dus Puckett verspilt geen tijd om op gang te komen en er gebeurd genoeg tot aan de uitkomst die het wachten waard was. Ook de griezelige, sfeervolle muziek van Unknown Horrors mag er wezen. Het werd gefilmd over een periode van twaalf dagen en de opnames vonden plaats op de Bodmin Moor in Cornwall. Het wezen is een mix van praktische en computer-gegenereerde effecten en effectief genoeg! Opvallend is ook dat Puckett bloederige scènes niet schuwt (gelukkig maar!) wanneer het wezen toeslaat. Ja dit was een behoorlijke en degelijke rechttoe-rechtaan folk-horrorfilm.

De laatste jaren komen er minstens 25 Indonesische horrorfilms per jaar uit! Toch lukt het de Indonesische regisseur van eerste uur, Kimo Stamboel om beter en voldoende onderscheidend te blijven! Deze film is gebaseerd op een Twitter-thread van een anonieme auteur, bekend als "SimpleMan". Dezelfde waarvan ze ook al een andere Twitter-thread verfilmde voor de in Indonesië commercieel succesvolle horrorfilm KKN di Desa Penari (2022)

Dit verhaal volgt Sri, een jonge vrouw die samen twee andere (Erna en Dini) een genereus baanaanbod accepteert en de opdracht krijgt een reinigingsritueel uit te voeren voor Dela Atmojo, een bewusteloos meisje dat lijdt aan de vloek van 1000 dagen. (de titel van de film) De film volgt de personages gedurende deze laatste vier dagen maar het is niet verwonderlijk dat dit uiteraard flink mis gaat! Echter is dat voor ons kijkers natuurlijk juist leuke ervan.

Voor een Indonesische film (van de laatste jaren) is het enigszins opmerkelijk dat er wat plotwendingen zijn en niet alles is wat het lijkt te zijn. De lange speelduur van de film is wel een struikelblok ook omdat het verhaal langzaam op gang komt, rustig voortkabbelt en niet al de tijd met horror bezighoud (kijkers die continu schrik willen, worden teleurgesteld) Maar heel erg was dat naar mening niet! Ik heb me in ieder geval niet verveeld!

Als Bárbara zich richt tot de camera en charmant mededeelt; “You must be freaking out – thought this would be one of those horror films where the killer chases naked women,” was ik verkocht! In het echt mogen ze dan misschien dun-gezaaid zijn, de vrouwelijke seriemoordenaar, bestaan doen ze zeker wel! Gek genoeg verschijnen ze nog minder in films! Maar in deze film is de charismatische hoofdpersonage Barbara een meedogenloze seriemoordenaar, een psychotische glamourmeisje dat verliefd wordt op de patholoog die lijkschouwingen op haar slachtoffers uitvoert maar zij is in de veronderstelling dat hij een mede-seriemoordenaar is. Macarena Gomez is erg leuk in de hoofdrol! Haar karakter ontkent nooit haar misdaden, de inspecteur die de moorden onderzoekt denkt simpelweg dat ze een grapje maakt, vrouwen moorden nu eenmaal niet! Zo is het dus op z’n minst opmerkelijk te noemen dat de slachtoffers van de lieftallige Barbara nogmaals terug keren. Ze doorbreekt die vierde wand nog meermaals en op sommige momenten betrapte ik mezelf erop dat ik haar zelfs sympathiek begon te vinden! Ook leuk was dat in de film ook vele verwijzingen en ‘inside jokes’ ( een poedel Jason genaamd) zitten naar horrorfilms (zoals; Scream, Re-Animator, Romero films, Carrie). Fijne over-de-top B-film met genoeg girlpower en zombies.

Technische mankementen aan vliegtuigen werden door Britse piloten in de Tweede Wereldoorlog verweten aan kwaadaardige monstertjes met een aanleg voor mechanica, deze werden 'Gremlins' genoemd. (de wezens plagen vliegeniers eigenlijk al sinds de jaren '20) Elke onverklaarbare schade in elektrische circuits en andere delen van de vliegtuigen werd toegeschreven aan de wezentjes. Genoeg piloten zagen ook echt vreemde wezens die met hun machines rommelden vlak voor een ongeluk. Natuurlijk waren dit hallucinaties van stress van de gevechten en de enorme hoogte.

Na de opening met een cartoon die lijkt op een soort voorlichtingsfilmpje van RAF (de Gremlin als zondebok voor incompetente mannen), wat je direct plaatst in 1943, zien we een vrouw genaamd Maude Garrett (Chloë Grace Moretz) op een mistig stuk asfalt op zoek naar een geallieerd B-17-vliegtuig genaamd "The Fool's Errand" Het blijkt een vrouwelijke officier van de WAAF (Women's Auxiliary Air Force een echte divisie van de Royal Air Force) met een geheime missie.

De horrorfilm was geschreven door Max Landis, maar doordat hij is beschuldigd van seksueel wangedrag (onbewezen beschuldigingen) werd het script herschreven door regisseur Roseanne Liang. Dit deed de film naar mijn mening geen goed! Hoeveel van de uiteindelijke film het werk van Landis was, is uiteraard niet duidelijk maar in de eerste akte, wat zich afspeelt in de claustrofobische ruimte van een geschutskoepel van de bommenwerper, verlies de film al heel wat van zijn focus door # MeToo en Time's Up -gedoe. En oké piloten uit de Tweede Wereldoorlog zullen inderdaad niet het toonbeeld van deugd zijn maar dit was een niveau waarop het gewoon irritant was.

De tweede helft ontpopt het zich als een volledige actiefilm met Moretz als de kick-ass heldin in de trant van Alien 's Ripley. Echter overtuigd ze maar matig en de CGI-achtergrond onder het vliegtuig helpt door het lagere budget ook niet echt mee! Overschreef ging de film ook tijdens een val uit het vliegtuig. De in het plot genoemde aanwezigheid was dan wel aardig goed. En dan zijn er nog de synth-klanken, die merkbaar botsten, met de setting van de film.

De kijker die de geloofwaardig (vooral de wetten van de fysica) overboord gooit heeft mede door de korte speelduur nog wel even een plezierige tijd maar door de focus meer op een geforceerde boodschap te liggen maken dat deze film niet het gewenst resultaat oplevert. Echter als dit een eerbetoon was, wat de archiefbeelden van militairen-vrouwen van de WAAF in de aftiteling lijkt te suggereren, valt het nogal tegen!

Het vervolg op The Ruby in the Smoke (2006), en vertelt het verdere avontuur van de Victoriaanse heldin Sally Lockhart (naar het tweede boek van de vierdelige boekenreeks van Philip Pullman) Het opfrissen van het geheugen van de kijker wordt achterwege gelaten.Je start meteen met de personages. uit de vorige film en het is dus best handig als je die ook heb gezien. Actrice Billie Piper kruipt wederom in de huid van Sally en kent niet zoveel verandering. De cast is verder gewoon weer uitstekend. Er is deze keer wel meer van een liefdesverhaal tussen Frederick en Sally. En net als de vorige film ziet het er geweldig uit en zijn de kostuums weer bijzonder mooi. In dit verhaal bevinden de helden zich in het gezelschap van mystici, toneelmagiërs, corrupte zakenmensen en mensen die beweren de toekomst te zien. Wat de film een iets duister tintje geeft. Er is ook een bepaalde dood die toch best bijzonder schokkend was. Als je de eerste film leuk vond, zul je waarschijnlijk ook genieten van het vervolg, ondanks dat er verschillen zijn in toon en onderwerp. Waarom nooit de laatste twee delen zijn verfilmd is mij eigenlijk een raadsel?

Dit is de enige film die geregisseerd is door Earl F. Smith, die ook het script schreef en als producent optrad. Hij kreeg meer bekendheid als schrijver van de horror The Town That Dreaded Sundown, The Legend of Boggy Creek en actiefilm Sudden Impact. Dit was een lowbudget westernfilm die ongebruikelijk wat horrorelementen toevoegt.

Na de Amerikaanse Burgeroorlog gaat een groep soldaten van de zuidelijke Confederatie op jacht naar stenen. Echter de berg waar deze vermoedelijke diamanten liggen, blijkt vervloekt te zijn door de geest van Chikara en waarvan niemand meer terugkeert. Zo iets of iemand op de berg heeft het op hen heeft voorzien...een onzichtbaar gevaar in de vorm van geest-indianen...zorgt voor een heleboel spanning.

De meeste crewleden waren oude rotten in het vak, die met regisseur/producent Charles B. Pierce hadden gewerkt, die zowel Boggy Creek als The Town That Dreaded Sundown had geregisseerd. Actrice Sondra Locke (mw. Eastwood) is getypecast als de vreemdelinge met de reebruine ogen. Haar aanwezigheid is vooral opvallend omdat het een van de weinige niet-Clint-projecten uit die periode was.

Helaas is het een vrij trage film, en dat komt niet de film niet ten goed In de laatste 30 minuten brengen ze wat versnelling in de film, als er een aardverschuiving plaatsvindt En pas in de laatste paar seconden krijgen we een glimp van de waarheid te zien. Toch is door zijn combinatie van genres, het best de moeite waard om het eens te bekijken!

Kom op zeg....wat een belachelijke waardering weer op IDMB! Rechttoe-rechtaan exorcismefilms hebben we er genoeg. Echter komt het niet vaak voor dat je ook maar iets enigszins vernieuwends tegenkomt in een exorcismefilm en laat deze film dat nu juist wel doen! Vanaf het begin interessant doordat de twee hoofdpersonen opgroeien in een sekte, de één ontsnapt naar een carrière in de psychiatrie en de ander als priester en vreemde dingen die gebeuren met exorcisten die allemaal op dezelfde dag werden vermoord. Oké de film weet niet altijd even goed om de personages en concept over te brengen. Echter zijn er een paar budgettaire probleempjes. De praktische effecten werden wel redelijk goed uitgevoerd, CGI iets mindere en helaas waren er visueel zowel mooie beelden, als middelmatige, en de acteerprestaties van hoofdpersonages zijn goed, maar van anderen voelen niet zo sterk. Veel films over exorcisme en bezetenheid volgen hetzelfde plot, als er dus eentje komt die het anders probeert en dat ook nog een schot in de roos blijkt te zijn, verdiend dat gewoon een dikke pluim!

Alhoewel de naam Hammer niet aanwezig is, in de credit staat BHP Productions, heeft de film genoeg elementen van die studio. Zo werd er opgenomen in de Bray Studios, en bezit het zowel voor als achter de camera Hammer coryfeeën.; o.a. regisseur, John Gilling, actrice Barbara Shelley en acteur André Morell.

Direct in de opening met een voordracht van Edgar Allan Poe's 'The Raven' laat de film er geen twijfel meer over bestaan de wraaklustige kat is gestileerd op 'The Black Cat'. Deze kat Tabitha maakt het leven voor de hebzuchtige moordenaars een hel. Ze zitten het poesje na rond het huis en het terrein. Naast dat is men er niet in geslaagd om Tabitha als een fysieke bedreiging te presenteren. En is het ook niet heel erg geloofwaardig dat spelers alle last krijgen van spontane ailurofobie.

De film viel mij daarom nogal tegen. Ook vond ik al dat heen en weer geloop naar verschillende kamers op den duur meer op een klucht gaan lijken en uiteraard is er ook nog een romantische subplot. De film is vakkundig gemaakt, er wordt prima geacteerd maar heel bevredigend vond ik het helaas niet.

Op het moment dat Shaft in 1971 werd uitgebracht, was het zeldzaam om Afro-Amerikanen in hoofdrollen in films te casten, laat staan dat een held in een grote studio-film was te zien; en hem dan zoveel branie meegeven? Ja dat kon al helemaal niet! Het vond dan ook geen groot publiek!

Wel werd de film het startpunt voor het blaxploitation-tijdperk. Nu is het misschien geen perfecte film, maar het is nog steeds wel leuk om te zien. Als was het maar voor het mooie tijdsbeeld van de mode en het oude afbrokkelende New York uit de jaren 70. Opvallend is dat het geen pure ​​actiefilm blijkt te zijn maar een meer redelijk conventionele noir-plot bevatte. Je ken het wel; zo'n Privé- detective, die eenling met een groezelig kantoortje, die nipt aan zijn bourbon. Alleen euh er was geen femme fatale…!

Tja samen met net iets meer geweld, was dat een nieuwe wending. Het draait in zijn geheel om Richard Roundtree's als John Shaft! De held die met stijl, houding en humor zich weet staande te houden in een corrupte wereld, en de strijd aanbindt met een blanke (Italiaanse) misdaadorganisatie. Waarbij alles tezamen komt in het actievolle einde. Ja het verhaal was een goede funk-update van het noir-genre en die muziek van Isaac Hayes is nog steeds van grote klasse.

Voor de derde keer mocht de Afro-Amerikaanse coole actieheld John Shaft aan de slag! Deze keer wordt hij ingehuurd door een Ethiopische emir, die hem vraagt om een bende slavendrijvers op te sporen. Het brengt Shaft van New York naar Ethiopië en uiteindelijk naar Parijs. Met als resultaat een blaxploitation gecombineerd met avonturenfilm elementen. Het was een goede zet van regisseur John Guillermin (King Kong, Death on the Nile), om de held uit zijn vertrouwde omgeving van New York City te halen. En met meer van hetzelfde te komen. Ook het pistool en kenmerkende leren jas verliest Shaft om plaats te maken voor een eenvoudige traditionele Afrikaanse garderobe en een nguni-vechtstok. Ja, die zonovergoten Afrikaanse landschappen deden hem goed! Dynamische actiescènes en actrices die kleding verliezen deden de rest! Waarbij de een sensuele nymfo-vriendin

(de 19-jarige Servische Neda Arnerić, die in 2000 werd ze gekozen tot lid van het Servische parlement.) van de maffiabaas de meest opvallende was! Bij een Shaft-film moet je het over de muziek hebben en hier was componist Johnny Pate, voor aangetrokken. Hij had dan wel meegewerkt aan de muziek van ‘Superfly’ (1972) maar bakt er niet veel van! De 'The Four Tops' je themanummer ‘Are You Man Enough’ laten zingen?

Met deze film kwam er een einde aan de films maar Shaft mocht zijn carrière voortzetten op het tv-scherm in de vorm van een serie.

Het vervolg van Privédetective John Shaft (Richard Roundtree) overtreft het origineel door veel meer goede actie. Alles draait om kwart miljoen dollar, waar verschillende maffiagangster baasjes achteraan zitten en allerlei illegale zaakjes aan het daglicht komen. Tja de eerste was succesvol met een Oscar (weliswaar alleen voor de muziek) dus een klein beetje ruimer budget en de actie kon grootschaliger: Er kwamen diverse (tamelijk bloedige) schietpartijen en aan het slot krijgen we een spectaculaire achtervolgingsscène; met een auto, een speedboot en zelfs een helikopter. De film is veel meer als escapistisch entertainment voor het grote publiek bedoeld, en werkt op dat niveau ook beter dan de eerste "Shaft". Er zijn deze keer wel minder uithalen naar blanke karakters en dat wordt opgevuld met meer humor. Een van de weinige nadelen van dit vervolg was wel dat door het grotere verhaal er ook minder Shaft op het scherm was te zien. En regisseur Gordon Parks deed nu zelf de score, wat resulteerde in een minder dynamische score, de aanwezigheid van componist Isaac Hayes werd erg gemist, hoewel hij nog wel een nummer bijdraagt aan de soundtrack. Typische actiefilm uit de jaren 70 met dat verschil dat de held Afro-Amerikaans was.

Geregisseerd door Sung Kang, het personage Han in de Fast and the Furious- franchise, redt deze horror-komedie het vooral door low-budget charme en zijn relatief korte speelduur. De film volgt Lucy (Brooke Markham) die denkt dat ze misschien een weerwolf is. Met de hulp van haar beste vriendin en ijssalon-collega Karen (VyVy Nguyen) en gewapend met een groot pistool met zilverkleurige nagellak beschilderde kogels wachten de meisjes bij een zomerkamp tot de volle maan opkomt.

De film gaat niet echt schokkende angsten opleveren maar de Kippenvel-sfeer brengt de twee meisjes en de kijker oog in oog met zombificatie, lycantropie, een D&D-spreukenboek, gemaskerde sekteleden, kwaadaardige heks en zelfs Bigfoot. Wat Kang goed doet, is de eenvoud omarmen en doet dit met veel plezier. Aan het begin zelfs één keer hard gelachen en daarna was er hier en daar ook nog best iets om te giechelen en gniffelen.

Er was ook wat budget voor enkele praktische effecten, make-up en protheses en een CGI-weerwolf transformatie onder leiding van Gabriel Bartalos (Friday the 13th Part VI: Jason Lives, From Beyond, Leprechaun 4 en Underworld) Een kleinschalige film die onverwachts toch een hoop leuk plezier opleverde. Blijf ook nog even hangen bij de aftiteling er volgt nog een klein stukje meer!

Ik kijk vaak voordat ik een review schrijf even naar de regisseur, om te zien wat hij heeft gedaan. En wat ik zag was dat hij vooral standaard vakkundige Hollywood films maakt. Orphan was voor mij een positieve uitschieter. The Shallows doet wat het moet doen en daar is verder natuurlijk niets mis mee. De film ziet er mooi en gelikt uit, helblauwe zeeën, parelwitte stranden, en Blake Lively is de perfecte surfbabe. Verder krijgen we wat telefoonbeelden om de dame in kwestie wat achtergrond mee te geven voordat het afspraakje met de haai kan beginnen. En dan op de juiste momenten komt de spanning in de vorm van die haai. En die zag zeer goed uit. Nu zit Blake Lively vast op een rots en veranderd dan helaas meer en meer in een snotterend wicht dan de stoere vrouw met de surfplank die ze was. En net als de film dreigt in te kakken komt er op precies het goede moment weer wat actie. Hierdoor wordt de film net gered van de ondergang en is de film vooral standaard maar vakkundig gemaakt.

Paganisme vs. christendom. Vind dit een beetje een lastige film. In de film waren de typische horrorelementen omtrent bezetenheid, niets wat je niet eerder heb gezien en regelmatig de harde-geluid jump-scares. Ze waren best goed gedaan maar enigszins ook; "been there, done that" Wat mij wel aansprak was de verhaallijn van de botsing tussen het traditionele volksgeloof (de oude goden) enerzijds en het katholicisme (de nieuwe god) anderzijds. Alhoewel het wel in het midden werd gelaten of Supy (de God van de Dood), de katholieke God versloeg. Dat verhaal werd wel wat traag verteld, het duurt echt even voordat het op gang komt, maar maakte het verder ook interessant. Dat en de mooie locatie van de bergen van Ecuador waren uiteindelijk wel reden genoeg om dit vermakelijk en de moeite van het kijken waard te maken!

De memoires van seksverslaafde, zo kwam de film bij mij over. Een afstandelijke opsomming van de gebeurtenissen uit het dagelijkse leven van gekwelde Brandon. Die op een dag zijn zusje Sissy op bezoek krijg. En zo voelt het ook voor mij als kijker, op bezoek zijn, want zonder uitleg stappen we Brandons leven binnen om hem aan het einde, zonder veel wijzer te zijn geworden, weer te verlaten. Het meest verschrikkelijk stukje uit de film was toen zus-lief minuten lang New York, New York’ zingt in een zeer tenenkrommende uitvoering. Iets wat dan wel weer goed is gedaan, zijn de vele explicite maar nergens erotische seksscènes. De hoofdpersonage beleefde zelf ook niet veel plezier aan de seks. Daarom paste dit erg goed. Sowieso was het acteerwerk van zowel Carey Mulligan als Michael Fassbender zeer sterk. Nee, aan hun prestaties lag het echt niet. Het kwam puur door de manier hoe de film werd gebracht door regisseur Steve McQueen, op één of andere manier weet hij mij niet mee te trekken in de beleving. Het zijn van die bepaalde momenten (de komisch bedoelde ober, de teruggekomen computer) in de film die mij telkens eruit haalde. Helaas is dat niet mijn 'cup of tea.'