Opinions

Behoorlijk goed gefilmd maar de filmmaker wil iets teveel artistiek zijn. Het uitgangspunt van de plot is simpel; Wyndham Stone wacht in de woestijn om een ​​zonsverduistering te fotograferen. Als hij een jonge verdwaalde jongen probeert te helpen komt hij bij een hutje (het lijkt dat ene sprookje wel) in een afgesloten kloof, die bewoond wordt door de vreemde vrouw, Alina. Vandaar raakt hij steeds verder in de problemen.

Het openingsshot en later het lot van Lepus waren zeker, memorabele. Daarnaast wordt aan de hand van titelkaarten van Oogstmaan, Jagersmaan, of Bevermaan als het bladeren door de Boerenalmanak de maanden gepresenteerd. Regisseur Barnaby Clay is helaas net iets meer geïnteresseerd om zijn kunnen te presenteren met mooie beelden van beestjes en de groeven in de rode bergen. Het zit dan ook dichterbij een duister drama dan horror. De kwade kinderen zijn er maar af-en-toe.

Wel weet het een gevoel van onbehagen en een zeker mysterie te creëren. Is de vrouw een lotgenoot? Houden ze haar daar ook vast? Is zij een heks? Alhoewel je natuurlijk al wel weet waar het naartoe wil, zijn door de filmtitel! Uiteindelijk is het een soort solide folk-thriller met een rustig tempo enkele wow-momenten die je aandacht trekken en het de moeite waard maakte om te kijken.

Solide en joviaal speelfilmdebuut. Een film over Ziggy met Mohawk-roots (regisseur Kaniehtiio Horn zelf) uit Toronto die bijklus als fietskoerier en probeert haar droom na te jagen: een beroemde influencer worden. Nadat ze een lucratieve deal heeft gesloten met het zadenbedrijf Nature's Oath, wordt ze terug naar huis geroepen maar het blijkt allemaal een opgezet complot. Ziggy is sympathiek en een beetje maf, waardoor kijkers iemand hebben om te supporteren terwijl je probeert te achterhalen wat er aan de hand is. De film balanceert op een aanstekelijke manier behendig tussen lichte horror, luchtigheid en sociaal commentaar. Er zijn een paar bloederige scènes en erg leuk gedaan is het dat Graham Greene (Clearcut) verschijnt eh, als Ziggy's geweten, als de presentator True crime-serie Exhibit A: Secrets of Forensic Science (1997–2001) Ook de indiaanse moedertaal gaf de film ook een leuke touch. De film bezit iets herkenbaars, iets aanstekelijk vertrouwd, is ongedwongen luchtig vaak door de hoofdpersonage Ziggy en vergeet ook niet het nodige bloed, geen slecht debuut dus!

Het verhaal brengt niks nieuws, maar het is ook niet heel slecht uitgevoerd. De actie houdt de vaart erin en Cage duidelijk op de automatische piloot is de noodgedwongen actieheld. Het ontbreekt tussen Cage en January Jones aan chemie en haar ijzige koelheid past niet bij haar personage in deze film. Guy Pearce is niet heel veel meer dan de man in het pak. Ook moet je de logica af en toe loslaten want het feit dat Cage in de stad wordt gezocht door de politie heeft voor hem helemaal geen consequenties. Och de film was best onderhoudend! Het is zeker geen meesterwerk en je mist niets als je de film over zal slaan. Als je ‘m wilt kijken dan is het een aardige vermakelijke thriller.

Half geestige SF-film over twee mannen die na een periode van invriezing (hibernation) ontwaken in een gemeenschap die louter uit vrouwen bestaat, die zich voortplanten door parthenogenese en zodoende nog nooit een man hebben gezien.... De vrouwen weten niet goed wat met de heren te doen. Weggooien of onderzoeken? De film is een combinatie van B-Sciencefiction en slapstick. Eveneens is het een satirische komedie op een door mannen dominante samenleving, leugens van de totalitaire staat, en onderdrukking van de vrijheid. Wel uit het midden van de jaren 80, toen Polen nog communistische was, dus sommige van de relevantie is denk ik verloren gegaan. Dat wil niet zeggen dat het geen interessant uitgangspunten een paar leuke momenten heeft. Ook zijn er regelmatig naakte vrouwenborsten in de film te zien. Op een vreemde manier was dit nog best leuk!

Even dacht ik dat ik zo'n grappig bedoelde Teen slasherfilm kreeg...gelukkig werd het wat anders! Van regisseur Erik Bloomquist verwachtte ik na drie fijne films ook wel iets meer. Olivia en Sophie komen in een bizarre situatie terecht bij een zelfontplooiingsgemeenschap van Jake Weber (Medium)Ondanks de sekte-achtige setting en een paar bloederige scènes hier en daar, is dit veel meer een ingetogen mysterieuze thriller dan horror. Dat komt omdat de film op het randje van de duistere en/of gevaarlijke kant balanceert maar die belofte nooit helemaal waar maakt. Het acteerwerk was goed en het verhaal had een leuke wending maar merkwaardig genoeg had het wel de potentie om veel verontrustender te zijn dan dat deze voorzichtige thriller uiteindelijk laat zien. Enfin rond het naar bovenaf want ik heb wel genoten maar het had allemaal wel wat wilder gemogen!

Niet goed maar heel slecht was het niet!

Ook horrorfilms volgen soms de laatste trends met betrekking tot internet en andere cybergerelateerde zaken. Moderne technologie als dankbare bron van de angst. Deze film moet volgens de naam over “Selfies" gaan. Echter is de film veel meer een waarschuwing voor het dark web. Wat dit nu met selfies te maken had? Niet zo veel!

Als onderdeel voor Meelah Adams (Julia in deze film) scriptie over de effecten van virale video's ging er in 2015 een short viraal. Deze was gemaakt door regisseur Erdal Ceylan en had meer dan 15 miljoen views in vier maanden tijd. Ook won hij een paar prijzen. Nu een paar jaar later heeft dat dan ook geresulteerd in een langere versie.

Door zijn titel “Selfie From Hell” en voorgangers als “Friend Request” en “Unfriended” verwacht je eigenlijk dat dit ook zo iets dommig zal zijn. Gelukkig is de film wel iets onheilspellender dan alleen maar angst aanjagen bij het nemen van een paar selfies. Helaas is het verder ook geen hele goede film. Julia, komt uit Duitsland. Waarom we die informatie krijgen? Geen idee? Echter valt Ms. Adams al gauw flauw en staat niet meer op. Niemand komt natuurlijk op het idee om naar ziekenhuis te gaan? Oké voor logica moet je vaak niet bij horror zijn. Echter wat erger was; hierna volgt er een overvolle en gecompliceerde mengelmoes van ideeën. Black Rooms, niet kijken naar 13 selfies, een slechterik, een demon... Werkelijk er wordt van alles in de film gestopt.

Het acteren in de film was eigenlijk niet zo slecht. Productie-elementen zoals licht en geluid waren ook behoorlijk, wat niet altijd het geval is met low-budget films Om eerlijk te zijn, was de grootste vijand van deze film zichzelf. Te veel ideeën, allemaal onvolledig gepresenteerd, alle wedijverend om aandacht. Het eindresultaat is ...tja jammer?

De film is enigszins in de vergetelheid geraakt maar is wel nog op YT te bekijken in VHS-kwaliteit. Het is een soort Sovjet-poging om het horrorverhaal "Viy " van Aleksej Tolstoj te moderniseren. Een verslaggever krijg de opdracht om naar een afgelegen dorp te gaan waarvan gezegd wordt dat het door vampiers wordt geplaagd. Hij verblijf bij een boerengezin waarvan negen dagen geleden grootvader stierf. De held wordt verliefd op de dochter en het is moeilijk om te raden dat de grootvader terugkomt. Of het aan de VHS-kwaliteit lag weet ik niet maar het zag eruit alsof het voor tv was gemaakt. De film zelf is nogal meanderend en klunzig. Vampiers-met-hoektanden zijn er niet te vinden en lijk meer over plattelandsbijgeloof te gaan of er is misschien verborgen symboliek.. Alleen in de laatste akte kwam er wat meer horror. Gelukkig duurt de film niet zo lang want het was helaas een beetje teleurstellend.

Spirited Away is, een prachtig gemaakte, enorm fantasierijke sprookjesfilm die mij een gevoel teruggaf, het gevoel dat ik had toen ik voor het eerst The Neverending Story zag. Ik heb twee uur lang mijn ogen uitgekeken. We maken kennis met het meisje Chihiro, dat achterin de auto bij haar ouders zit te mokken over hun verhuizing. Pa denkt een korte route te nemen naar het nieuwe huis, maar raakt hopeloos verdwaald in de wildernis. De wereld waarin Chihiro en haar ouders dan per ongeluk in terechtkomen, is bevolkt door de meest wonderlijke figuren, geesten en dieren, en mensen zijn er niet welkom. Chihiro's ouders worden door de heks Yubaba veranderd in varkens en Chihiro wordt hiervan gered door de mysterieuze jongen Haku. Dit en de rest van het verhaal doet ook denken aan de boeken zoals 'The Wizard of Oz' of 'Alice in Wonderland' gecombineerd met een vleugje Japanse mythologie. Wat natuurlijk de verdiensten zijn van de rijke verbeelding van Hayao Miyazaki en die hier wederom meesterlijke is vormgegeven. Deze meesterlijke regisseur weet als geen ander personages neer te zetten die volstrekt geloofwaardig zijn. Hoe wonderbaarlijke deze wezens ook zijn nergens maar dan ook nergens twijfel je aan hun bestaan. Daarnaast is zijn specialiteit het gedrag van kinderen, wat ook hier weer in de tienjarige Chihiro goed naar voren komt. Maar er is meer want ook dankzij de achtergronden wordt je ondergedompeld in de sprookjeswereld. En dan niet door computeranimatie, maar door illustraties met prachtige kleurenrijkdom, gelaagdheid en atmosferische effecten waardoor je je waan in een schilderij. Shots zoals van Chihiro midden in het bloemenveld en van taferelen die zij ziet tijdens een treinreis, zijn werkelijk adembenemend mooi. Op de één of andere manier is die artistieke aanpak precies het element dat dat gevoel waar ik het over had, het gevoel dat je als kind had wanneer je in een spannend boek of film dook, weet op te roepen.

Een man en een vrouw kunnen elkaar niet echt uitstaan, maar wanneer hun vliegtuig crasht op een onbewoond eiland worden ze gedwongen met elkaar samen te werken. Dit is niet alleen het plot van deze film maar ook van de film met Harrison Ford, Six Days Seven Nights (1998)...Niets bijzonders eigenlijk...ware het niet dat de regisseur Sam Raimi is en hij er een flink portie horror instopt. Want naast dat het voorspelbar is dat de rollen op dit onbewoonde eiland worden omgedraaid; Bradley in de bewoonde wereld de omhooggevallen yup met macht, die nu is overgeleverd aan de onopvallende met een slordige uiterlijk Linda Little. Er zijn soms bloed en andere vloeistoffen. Er zijn plotselinge schrikmomenten. Er zijn duistere grappen zoals je van Raimi gewend bent. En uiteraard een finale die de mindere momenten in het middengedeelte goed maakt door een zeer bevredigende, eindconclusie. Een nette typisch Raimi-achtige survivalthriller-komedie.

De Engelse titel van deze Chileense horrorfilm is “Path”, wat ongeveer net zo logisch is als de rest van de film. Maar daar gaat het bij deze film ook niet om! Het is een martelpornofilm. Standaard en met een goede en goedkope, nachtmerrieachtige uitstraling gemaakt door regisseur Lucio A. Rojas van het heerlijke "Trauma (2017)’’ Hier is maar weinig verrassing te zien; een stel jongeren besluit op roadtrip te gaan om een studiebeurs te vieren, stelletje lokale mafkezen bederven hierna onaangenaam de pret. De personages zijn slachtvee dus niet bijzonder interessant. Acteren wel prima! Het is echter het bloed hier redelijk goed is gedaan. Ja er is dus gelukkig voldoende bloedvergieten en geweld. En dat is het....wat eigenlijk ook best prima was!

Volgens een volksoverlevering uit de Alpen is de Guschg Herdsmen's Doll of in het Zwitsers Sennentuntschi een door verveelde herders gemaakte pop die hen wat gezelschap kan houden, of zelfs meer. Maar op zeker moment komt de pop tot leven en verandert in een verleidelijke dame die gruwelijk wraak neemt.

Na de twijfelachtige zelfmoord van een priester en de plotselinge verschijning van een eigenaardige jonge vrouw (Roxane Mesquida)die niet kan praten in een Zwitsers bergdorp, neemt de bezorgdheid over het meisje onder de godvrezende burgers toe. Politieagent Sebastian Reusch staat boven deze hysterie, ontfermd zich over het mysterieuze meisje en flashbacks naar haar ervaringen met een drietal bergboeren wijzen erop dat ze misschien niet zo onschuldig is als ze lijkt.

De film begint echter in de jaren 200. Flits dan een paar decennia terug naar het hoofdverhaal, of in dit geval zelfs twee parallelle verhalen die bijna tegelijkertijd plaatsvinden (maar niet helemaal) Echter dat heen-en-weer-verhaal dat wordt gebruikt om het te vertellen, leent zich niet bepaald goed voor een prettige kijkervaring. Het was een verwarde manier om het mysterieus te maken.

De vertolkingen zijn goed, zeker Roxane Mesquida (ze is een mooie meid, wat natuurlijk ook helpt) slaagt erin om zowel onschuldig maar o zo dodelijk meisje te belichaming. Er zijn meer dan voldoende lokale geheimen en wendingen om de zaken interessant te houden. Alhoewel sommige elementen ervoor zorgen dat speelduur langer aanvoelt. Het zag er degelijk uit (ze zou bijna kunnen zeggen Duits/Zwitsers grondelijkheid) Beide opmerkingen waren een beetje minder effectief voor de film.

Deze film was trouwens niet de eerste die de folklore naar het scherm bracht, er was al het Duitse Sukkubus - Den Teufel im Leib (1989) Of die ook het bekijken waard is, weet ik ten tijde van dit schrijven nog niet! Deze was in ieder geval best goed te noemen!

“Men of broader intellect know that there is no sharp distinction betwixt the real and the unreal.”

Deze Zweedse film begint met dit citaat uit het verhaal van H.P. Lovecraft, "The Tomb" Wat is de grens tussen natuurlijk en bovennatuurlijk...? Met hoofdrolspeler Caroline probeert de film, de perceptie van de kijker te beïnvloeden. Ze gaat naar een psychiater (hm, nou ja ze had een afspraak gemist) en ze slikt regelmatig pillen. Ze is verdrietig en eenzaam. Dit was echter niet zo effectief. De kijker hoef zich nooit af te vragen wat echt is en wat niet. Vanaf het begin kiest de regisseur er voor om ondubbelzinnig bovennatuurlijke verschijnselen te laten zien. (dingen die Caroline niet ziet) Je weet dus dat het in het appartement spookt Je kan dus veel scènes verwachten waarin Caroline haar was en andere klusjes doet, samen met wat ingehouden spookachtigheid. Natuurlijk zijn die van de gebruikelijke vreemde dingen die gebeuren; objecten bewegen uit zichzelf; lichten, elektrische tandenborstels, magnetrons gaan vanzelf aan. De film zinspeelt ook dat de vreemde bewoners van het flatgebouw er meer van weten of er mee te maken hadden...er is zelfs na de aftiteling nog een klein stukje film waar een nieuwe bewoner informeert of het appartement nog beschikbaar was! De film wordt bijna uitsluitend opgenomen in een lelijk, steriel flatgebouw. (appartement, trappenhuis, kelder en zolderopslagruimte) Dit maakte de film er niet beter op! Wel vond ik de speciale effecten subtiel, en redelijk gedaan! Maar helaas was het ook een gemiste kans!

Puike Japanse splatter-horror!!! Deze film wordt geregisseerd door de regisseurs Tak Sakaguchi (Samurai Zombie), Yoshihiro Nishimura (Tokyo Gore Police) en Noburo Iguchi (Robo-geisha) en deze hebben zich al eerder bewezen met soortgelijke waanzin in hun andere films! Dus als zij nu hun krachten bundelen krijg je uiteraard Hilarisch kijkvoer! Bizarre gore en karakters en de grootse onzin! Oftewel grappige, vertrouwde, pure, en onvervalste Japanse hyper-schlock! Het verhaal doet eigenlijk niet echt ter zake! Acteerprestaties zijn soms houterig, CGI iets te goedkoop en bloedfonteinen lijken op frambozenlimonade! Tja, het mogen dan niet de kwaliteit van het hoogste niveau zijn, maar dat hoort er allemaal bij. Die effecten van de mutaties en de gore zijn juist precies wat fans van deze films verwachten. En dit was dan ook absoluut een geslaagde splatter-versie van zeg; de X-Men? Met ruim 80 minuten aan vermaak van de bovenste plank! Wie verzint het een vrouw die een stokbrood wil worden? De film is zeker niet geschikt voor kijkers die meer affectie hebben voor de (veilige) Amerikaanse humor! Dit is andere koek (of brood) Daarnaast is deze wereld, opvallend kleurrijk gevuld, op een manier die Dario Argento bijna duizelig zou maken van opwinding. Kamers zijn rood en paars. Straten bij nacht groen en blauw. Tokyo Gore Police regeert nog steeds als kampioen, maar Mutant Girls Squad staat zeker op de tweede plaats van deze Sushi Typhoon-films! In zijn genre is deze film simpelweg een topper!

Regisseur Sang-ho Yeon staat nu vol in de schijnwerpers met zijn Busanhaeng (2016)

Deze Seoul Station is een geanimeerde Prequel van die film. Nu is deze tekenfilm voor volwassen meer een vreemde liefdesverhouding en een politiek-statement met op de achtergrond de zombie-pandemie. Heel wat anders dan de live-action variant dus. Die uitbraak en ook de film starten bij een oude dakloze man in het station. Hierna zien we het meisje Hye-Sun die ruzie krijgt met haar vriendje om dat ze de huur niet kunnen betalen. Tijdens die ruzie komen we erachter dat ook zij beide ergens onderaan de ladder van de mensheid verkeren. Nadat ze uit elkaar zijn gegaan komt de vader van Hye-Sun in beeld die, erg nobel, op zoek is naar zijn dochter. En samen met deze drie zien we de verwachtte chaos uitbreken in de straten van de Zuid-Koreaanse hoofdstad. Afgezien van de ietwat dik er bovenop liggende boodschap zijn er genoeg vaste ingrediënten die bij een zombiefilm horen: een incompetente politiemacht, net op het nippertje reddingen, het onvermijdelijke ingrijpen van het leger en zombie-kills. Helaas zijn het bloed en de zombies veel minder overtuigend dan in live-action maar was de animatie verder wel zeer keurig verzorgt. Sommige gedeeltes waren erg leuk, en het einde met een kleine twist was zelfs nog een verrassing! Daardoor behaald de film zeker wel een voldoende.

Bedoelen ze hier nu een horror-echtscheiding mee? Stel je voor dat je te maken hebt met een ex die zo wraakzuchtig is, dat zelfs de dood niet genoeg is! De schrijvers gooien alle cliché in het verhaal, griezelige tekeningen, klopgeesten die deuren bewegen, iemand die weet van het hiernamaals, de vereiste drugs voor een seance om te communiceren, enzovoort. Tenzij je helemaal nieuw bent in horror, heb je dit allemaal eerder gezien maar regisseur William Brent Bell is vakkundig en bezat genoeg budget om er een vermakelijke film van te maken! De speciale effecten van de de levensgrote poppen zijn goed gedaan en de film ziet er soms met zijn rood doordrenkte beelden van straten in New York City en wuivende bomen geweldig goed uit Al is het zeker geen meesterwerk, maar het in ieder geval merkwaardig vermakelijk. En ik ben blij om in deze film, enkele goede verbeteringen te zien van regisseur William Brent Bell naar zijn vorige inspanning.

Twee bekende sterren in een Bouquet- reeks verhaal! Hierdoor zal de film redelijk wat meer aandacht krijgen. En denk niet dat het helemaal terecht is! Oke, Jennifer Lawrence (in 30-jarige stijl) weet me weer te verrassen. In Winter's Bone (2010) deed ze het goed maar hier deed ze het zelfs nog beter! (en natuurlijk is er dan nog Silver Linings Playbook (2012) Ik twijfelde erg bij Jennifer of ze wel een goede actrice was. Maar naar deze film ben ik overtuigd. Dat ze ook wat anders kan dan actie- heldinnen spelen. En ook Bradley Cooper doet prima! Maar verder dan dat komt het niet. Het verhaal heeft niets om handen om echt spannend te worden. De uitgeverij Harlekijn heeft het wel honderd keer versleten. Inclusief het aziatische einde dat de held aan het eind sterf. Door de cast ( met bekende sterren ) is de film net voldoende.

Hm, best een misleidende poster. Het lijkt meer een actievolle oorlogsfilm te beloven, waarin sergeant Ryker (gespeeld door Lee Marvin) het opneemt tegen zijn communistische tweelingbroer. Nou, dat is deze film dus niet. Het is een militair rechtbankdrama. Het is Lee Marvin die mogelijk een verrader is in de de Koreaanse Oorlog en de fatale fout maakt dat hij zich niet al te druk overmaakt als hij wordt ondervraagd. Drie raden wat de uitkomst is....De film werd oorspronkelijk uitgezonden op televisie als tweedelige aflevering in 1963 maar na Marvins populariteit in "The Dirty Dozen' in 1968 herwerkt en uitgebracht als speelfilm. De film heeft bekende acteurs, maar het is verder ook in die typische tv-productiestijl, verhaaltechnische te voorspelbaar, bezit meer melodrama dan actie en zelfs Lee Marvin kon niet voorkomen dat dit een beetje langdradig werd.

Film naar de wonderlijke kinderboekenserie 'Ellendige avonturen'('A Series of Unfortunate Events') met niemand minder dan Jim Carrey - haast onherkenbaar - als Graaf Olaf. Toch is het geen vrolijke film er hangt een naargeestige sfeertje (wat meteen tijdens het begin van de film al duidelijk wordt.) Het is een combinatie van vreemdsoortige humor en zwartgalligheid, en maakt van deze film een unieke jeugdfilm. Lemony Snicket gaat over drie kinderen: Violet, Klaus en Sunny Baudelaire. Bij een brand raken ze hun huis en hun ouders kwijt. Een film over wezen betekent normaal gesproken een zielige vertoning, waarin het leed van de arme kindertjes tot hoofdmoot wordt gemaakt. In Silberlings gemene en tegelijk hilarische familiefilm gelden andere regels. De drie achterblijvers zijn nogal ongewoon. Violet, 14 jaar oud, weet overal raad op. Klaus, 12 jaar, is ongekend slim. Baby Sunny bijt op alles wat ze tegenkomt - als Sunny een tafel ziet, zet ze haar tanden meteen in het houten blad. Lemony Snicket is behalve vermakelijk ook een lust voor het oog. Een film die je moet kijken voor de sfeer en de mooie plaatjes en niet voor het diepgravende plot. Een zeer vermakelijke, aparte en charmante film.

Voodoofilm die geïnspireerd is op een boek van Wade Davis. En als ik de goede man op zoek op internet blijkt dat de film (boek) op hem gebaseerd moet zijn. In 1982 ging antropoloog Wade Davis weldegelijk op expeditie naar Haïti en identificeert twee medicijnen die gebruikt werden bij traditionele zombieficatie rituelen. Bill Pullman die Dennis Allan speelt, lijkt zelfs sprekend op hem. En er is soms ook een voice-over waardoor het lijkt alsof we naar een soort videodagboek kijken. Toch is niet alles correct want de dictatuur van de Duvaliers werd pas in 1986 omver geworpen. Echter vormt dit wel een zeer eng en prachtig decor voor de voodoo. Aan het begin van de film deed het me vluchtig denken aan Cannibal Holocaust maar als de film dan echt van start gaat is de film veel meer dan dat! Het is zeer spannend en de lekkere goed gedoseerde horror, zeker in de hallucinatiescènes, maken van deze film een waar kijkgenot.

Een stap vooruit ten opzichte van T Blockers, de andere film die ik van deze Regisseur Alice Maio Mackay zag en dit is zeker een betere productie! Het is een soort horror-romance film dat meer bezig is met vorm (stijl) dan met horror, waardoor de nadruk meer op de ontluikende romance lig, terwijl de bovennatuurlijke elementen meer op de achtergrond blijven. Die relatie is niet het subplot; Het is het hoofdmenu...!

In de film volg je een jonge trans-vrouw die naar de stad verhuist en daar een liefdesrelatie krijgt met tattoo-artieste Gen. Wanneer deze onbewust een demon los laat, die hun vrienden bedreigt, moeten de twee vrouwen een manier vinden om dit te stoppen. Sommige dialogen en verhaalelementen zijn wel een beetje cringe. Je merk dat dit door een twintigjarige is geschreven.

Neem niet weg dat Mackay's film wel een mooie visuele stijl bezat. Ze had oog voor boeiende neonverlichte scènes en de film bezat subtiele CGI. De twee hoofdrolspelers, Alexandra McVicker en Avalon Fast, helpen daarnaast dit liefdesverhaal tot leven te brengen met geweldige chemie op het scherm. En ander feitje is dat de score bestaat uit elektronische liedjes van H6LLB6ND6ER (van de filmmakende Adams Familie) Kortom een prettige bovennatuurlijke LGBTIQ+ horrorfilm.

Het start met Satanaanbidders die in Zuid-Californie (1970) hippies afslachten (alsof ze Charles Manson waren) , verplaats zich naar Frankfurt, Duitsland (1991), waar nog meer moorden plaatsvinden om uit te komen bij Moebius Kelly oude, ziekelijke man met een vreemd pakket en Miriam Kreisl, een verlegen onderwijzeresje. De film bevat naast de occulte en esoterische elementen ook beelden die erg Alice in Wonderland-achtige aan doen. En ook hier net als bij Alice ...vertrouw nooit een wit konijn! Het is niet erg bloederig, maar het heeft wel meer dan genoeg geweldige en interessante scènes. De film zit vol met allerlei rare dingen; blauw spul, griezelige put in de kelder, beestjes, surrealistische dromen, een duivel gespeeld door een maraboe, een onheilspellende sekte, steekpartijen, lijken die weer tot leven komen, een zakdoek die verandert in een lijkwade, een ritueel in het maanlicht De praktische bloederige effecten van de jaren tachtig worden losgelaten en vervangen voor meer surrealistische jaren 70-creepy beelden. Uiteraard kan je genoeg invloeden terugvoeren naar andere films; zoals het werk van Dario Argento of Rosemary's Baby of noem ze maar op....Maar regisseur Michele Soavi brengt ze samen met zijn eigen ideeën en al deze elementen komen samen tot een geheel dat perfect bij elkaar past. Het is niet meteen de meest flitsende film, maar het is er wel één die nog dagen in mijn hoofd blijft hangen. Tja voor mij is dit een meesterlijke horrorfilm!

De eerste Zuid-Koreaanse Sciencefiction-productie verteld een het verhaal dat niet heel bijzonder of buitengewoon is, maar het is wel erg vermakelijk en leuk. Zoals de naam al doet vermoeden, is het een verhaal van ruimtevegers die in het jaar 2092 ruimtepuin opruimen. De goeden winnen natuurlijk en redden de dag. Aangevuld met een "hartverwarmende" toevoeging van een schattig kind en 'deus ex machina' De effecten en de actie zijn het hoogtepunt van de film en waren gewoon goed. Ook de interacties van de sympathieke personages met 'Dorothy' waren schattig. Op de uitvoeringen van de cast was dan ook niets aan te merken! Opvallend dat naast het Zuid-Koreaans er ook regelmatig andere talen waren te horen! Ook een prima wereldopbouw. Ja dit was goed familie sci-fi-entertainment misschien soms voorspelbaar, maar dat maakte het niet minder leuk!

Een vrij goedkope en ongecompliceerde film. Danny Trejo brengt een leger dode kameraden op de been om de bevolking te redden van het Mexicaans drugskartel. Punt. Er zijn pogingen tot grappige scènes en onnodig gebruik van CGI. De titel zeven begraafplaatsen is vaag ergens een afgeleiden van Seven Samurai, Magnificent Seven. Maar zonder budget en een beetje een anticlimax voor een einde, maar het is vermakelijk genoeg voor wat het is

Nog één keer; "Destiny is All"

In 2015 ging de serie The Last Kingdom van de BBC gebaseerd op Bernard Cornwell's The Saxon Stories in première. Na twee seizoenen was de BBC niet langer betrokken en was het Netflix die serie voortzette. Na de uitzending van het vijfde seizoen (vorig jar) kondigde Netflix aan dat de serie werd geannuleerd. Waarom men het laatste en afsluitende deel niet meer wilde verfilmen als serie, weet ik niet? Volgens mij lag het niet aan de kijkcijfers dus aandeelhouders of bezuinigen? Gelukkig kwam er nog wel een film!

Enfin deze film is dus het vervolg op die eerste vijf seizoenen. De hoofdpersoon van de serie is; Lord Uhtred of Bebbanburg (licht geïnspireerd op Uhtred (de Dappere)of Bamburgh, (ca. 970 - 1016), waar de schrijver een afstammeling van is) Met zijn verhaal verweven is de vorming van England, van de gebeurtenissen van het bewind van Alfred de Grote (848/849 - 899) via Edward (874-877 - 924, eponiem de Oudere) naar nu in deze film Aethelstan (893/894 – 939) die wordt beschouwd als de eerste koning van Engeland.

Wat dus begon als een soort tegenhanger van de Vikings-serie, groeide onder Netflix uit tot één van de betere historische series en kwam nu ten einde met deze film. Kwalitatief ziet er weer goed uit! Eigenlijk gewoon een goede voortzetting van hoe de serie er toch al uitzag. Tja de grote vraag was dan ook meer hoe prop je toch algauw 6 uur serie in twee uur en weten ze het spannend houden...? De slag van Brunanburh staat natuurlijk vast!

En moet zeggen dat ze grandioos geslaagd zijn! Oké het voelt gehaast maar dat is begrijpelijk omdat het een film is in plaats van een serie. Echter als je de eindstrijd zo spannend weet te maken verdien je lof! Tja...en zucht uiteraard komen er weer onzinnige opmerkingen van conservatieve zemelaars want oh..oh Aethelstan kust met een man... maar zo gek was dat ook weer niet, het was historische fictie en hij is nooit getrouwd geweest en had dus geen kinderen... er was zeker de mogelijkheid! Als je trouwens kijk naar de jaartallen kan een de hoofdpersoon ook nooit zolang geleefd hebben! Uhtred beleed het oude viking-geloof en was een held, dus verdiend een plaats in Walhalla bij Odin of in Sessrumnir bij Freya!

Misschien is het omdat ik niet veel affiniteit met gangster-films heb en dat ik komedie ook niet zo erg ziet zitten. Want deze gangsterkomedie van regisseur Martin McDonaugh valt voor mij vooral tegen. Dat wordt mij aan het begin al duidelijk als in de proloog twee gangsters discussiëren over een vrouw die ze door haar oogbal moeten schieten. Een letterlijke en figuurlijke afrekening met Tarantino-achtige films of juist een hommage? Echter is deze dialoog tussen de twee het begin van nog veel meer irritante knipogen en doet het vooral geforceerd overkomen. Hierna maken we vervolgens kennis met twee kleine criminelen, Hans (Christopher Walken) en Billy (Sam Rockwell), die in parken honden stelen en ze terugbrengen om de beloning te incasseren. Het gaat goed met de dognapping-business, tot ze het hondje stelen van gangster Charlie (Woody Harrelson) Daarnaast is er dan nog Billy’s vriend Marty (Colin Farrell), een alcoholistische scenarioschrijver, die worstelt met een nieuw script met de titel "Seven Psychopaths" Als kijker ben je zowel getuige van het schrijfproces van het filmscript als van de uitvoering van datzelfde script. Alle opgevoerde acteurs (op Farrell na) zijn karikaturen die lustig proberen om humoristisch te zijn, geen enkele keer lukt dit ook echt. Waarbij Sam Rockwell voor mij veruit het meest irritantste persoon was. Ik keek de film omdat het werd vergeleken met Adaptation (2002) Nu is Charlie Kaufman zijn absurdisme geniaal en moeilijk te evenaren maar hier moet ik concluderen dat het nog niet eens in de schaduw kan staan Het deed me veel meer denken aan de film Get Shorty (1995) Een film die ik toentertijd niet eens heb afgekeken. Af en toe was er nog wel iets leuks te zien (zoals bv. de Quaker) maar te vaak verzandt het in een weinig leuke, over-geacteerde parodie.

Schrijver / regisseur Justin P. Lange probeerde met zijn vorige, eerste film een andere kijk op de vleesetende ondoden te laten zien. Dat lukt gedeeltelijk best goed! Nu als tweede film probeert hij het met exorcisme opnieuw! Hij eindigde in een soort bovennatuurlijke kijk op 'Training Day'. De film begint op 8 oktober 1995, als paus, Johannes Paulus II de menigte in Baltimore toespreekt, terwijl er op een steenworp afstand een exorcisme op het punt staat plaats te vinden. Helaas weet de film nergens de intensiteit van zowel genoemde 'Training Day' als andere films in het genre maar bij in de buurt komen. Men probeert hier niets anders dan de oude clichés nieuw te laten lijken door het verhaal op een andere manier te vertellen, maar dat pakte gewoon niet goed uit! Tja slecht was het niet, het bezat wat simpele jump scares, en er was een plotwending. Eentje die de film ondermijnt maar ja het was weliswaar een plotwending! Het bevatte acteurs zoals Guy Pearce, Keith David en Stephen Lang die aandacht weten te trekken doordat ze bij vele bekend zijn. Echter dat de keuze op Vadhir Derbez, viel voor de hoofdrol, is op zijn minst ongelukkig te noemen. Niets in deze film onderscheidt zich verder van de anderen en alles was gewoon domweg middelmatig.

Popcorn op schoot ,verstand een tandje lager en dan deze film kijken werkt! Spektakel voor de bioscoop. Als je op een fantasisch verhaal zit te wachten. Gaat dat echt niet gebeuren! Visueel is het een lust voor het oog. Jeff Bridges en Julianne Moore waren goed gecast en zijn leuke verschijningen. Ook de andere personage ( heksenmeesters) zien er lekker uit (over de top)! Het zeer voorspelbaar verhaaltje is ondergeschikt aan special effects. Ook leuk was de cameo van Jon Snow, Kit Harington op. Maar de meeste lof gaat wel naar Alicia Vikander dit was de mooie actrice in de film en zij valt ook echt op!

"I run to death, and death meets me as fast, and all my pleasures are like yesterday." (Holy sonnet #I Jonne Donne)

Het uitgangspunt is standaardpulp. Een schoolmeisje, Mary Gibson (Kim Hunter), zoekt naar haar vermiste zus Jacqueline (Jean Brooks) in New York City. Ze ontdekt relaties met een minnaar, een psychiater en een vreemde kliek die zichzelf de Palladists noemen. (gebaseerd op een Franse sociëteit van satanisten waarvan gezegd wordt dat ze in de negentiende eeuw hun praktijken beoefende)

Maar Val Lewton films zijn alles behalve standaardpulp. Het zijn horrorfilms die een tegenpool zijn van de monsterfilms van Universal en voor minder dan de helft van het budget. Suggestief in plaats van expliciet, met uitzonderlijk veel aandacht voor cameravoering en geluid en voorzien van intelligente verhaallijnen. Macabere werelden, waarin plaats is voor poëzie, kunst en literatuur maar ook voor het kwaad. Verhalen die ook zonder het horrorelement overeind blijven. En door sterk acteerwerk en schitterende zwart/wit-fotografie is er dan ook volstrekt niets tweedehands of tweederangs aan.

En zo is deze film dan ook weer een beleving! Naast het prima camerawerk en goede regie van de regisseur Mark Robson (zijn tweede Lewton) is dit een film die je bij elke kijkbeurt weer nieuwe dingen zal laten zien. Bovenstaande quote waarmee de film opent (en meerdere keren terugkeert), is eigenlijk een soort van clou waar de film omdraait. Direct daarna zien we een meisjes-kostschool en horen we in de klaslokalen het werkwoord 'zoeken' in het Frans vervoegen. De psychiater Dr. Louis Judd (Tom Conway) is hetzelfde personage dat het jaar ervoor in "Cat People" verscheen. Hij verwijst zelfs naar de patiënt ( "raving lunatic") die hij in die film had. Al klopt het niet helemaal want de goede dokter overleefde die ontmoeting niet!

“I’ve been so quiet, oh so quiet, I hardly move, yet it keeps coming for me all the time.”

De vreemde buurvrouw Mimi (Elizabeth Russell) die we al een paar keer hebben gezien spreekt aan het einde dan eindelijk. Haar personage komt uit de opera "La Bohème" by Giacomo Puccini. Maar veel interessanter is de vraag; Was zij ook een verwijzing naar "Cat People"? Zij is namelijk dezelfde acteur die daarin verscheen als de vrouw die ook leed aan de ziekte. Ze is trouwens ook aanwezig in "The Curse of the Cat People" (1944). Kijk ook even naar het nummer van Jacqueline’s apartment? Het is namelijk een verwijzing naar de titel en maakt de cirkel compleet.

Verwacht geen tweede "Cat People" want die film is een stuk toegankelijker dan deze maar wie het werk van Val Lewton kan waarderen kan wederom 71 minuten lang genieten! Al is deze Val Lewton dan iets minder door een minder goed plot, het is nog steeds beter dan een heel stel andere films uit zijn tijd!

“seems to have a taste for foul men”

Voor zijn debuutfilm bouwt Schrijver/regisseur Dean Puckett voort op zijn korte films uit 2018 The Sermon en Satan’s Bite. In Folk-horror zit vaak een religieus element dus het verhaal is eigenlijk wel redelijk bekend; in een hechte religieuze gemeenschap in Cornwall vermoord domineesdochter Magpie (Emma Appleton Renfri in "The Witcher") haar gewelddadige echtgenoot. Oei, een rebelse vrouw, dat is hekserij en als onbedoeld (of opzettelijk?) er ook een boswezen het gemunt heeft op andere mannen in het dorp...is er maar één boosdoener!

De sfeeropbouw werkt goed, de tijdsduur is kort dus Puckett verspilt geen tijd om op gang te komen en er gebeurd genoeg tot aan de uitkomst die het wachten waard was. Ook de griezelige, sfeervolle muziek van Unknown Horrors mag er wezen. Het werd gefilmd over een periode van twaalf dagen en de opnames vonden plaats op de Bodmin Moor in Cornwall. Het wezen is een mix van praktische en computer-gegenereerde effecten en effectief genoeg! Opvallend is ook dat Puckett bloederige scènes niet schuwt (gelukkig maar!) wanneer het wezen toeslaat. Ja dit was een behoorlijke en degelijke rechttoe-rechtaan folk-horrorfilm.

De laatste jaren komen er minstens 25 Indonesische horrorfilms per jaar uit! Toch lukt het de Indonesische regisseur van eerste uur, Kimo Stamboel om beter en voldoende onderscheidend te blijven! Deze film is gebaseerd op een Twitter-thread van een anonieme auteur, bekend als "SimpleMan". Dezelfde waarvan ze ook al een andere Twitter-thread verfilmde voor de in Indonesië commercieel succesvolle horrorfilm KKN di Desa Penari (2022)

Dit verhaal volgt Sri, een jonge vrouw die samen twee andere (Erna en Dini) een genereus baanaanbod accepteert en de opdracht krijgt een reinigingsritueel uit te voeren voor Dela Atmojo, een bewusteloos meisje dat lijdt aan de vloek van 1000 dagen. (de titel van de film) De film volgt de personages gedurende deze laatste vier dagen maar het is niet verwonderlijk dat dit uiteraard flink mis gaat! Echter is dat voor ons kijkers natuurlijk juist leuke ervan.

Voor een Indonesische film (van de laatste jaren) is het enigszins opmerkelijk dat er wat plotwendingen zijn en niet alles is wat het lijkt te zijn. De lange speelduur van de film is wel een struikelblok ook omdat het verhaal langzaam op gang komt, rustig voortkabbelt en niet al de tijd met horror bezighoud (kijkers die continu schrik willen, worden teleurgesteld) Maar heel erg was dat naar mening niet! Ik heb me in ieder geval niet verveeld!