Serena (2014)

Susanne Bier’s tweede uitstapje naar Hollywood is een miskleun. Na een aardig begin komt de film met een formuleachtig verhaal over gekonkel, jaloezie en moord in een houthakkersgemeenschap. Tot mijn ontzetting bakt Jennifer Lawrence er bitter weinig van in deze film. Ze is miscast of ze had geen voeling met haar rol. Het slome tempo biedt je wel de gelegenheid te genieten van de fraaie beelden van de Smoky Mountains, met voorsprong het beste onderdeel van deze film.

In 1929 kapt houthandelaar George Pemberton [Bradley Cooper] zich een weg door The Smokey Mountains om ruimte te maken voor een spoorlijn, maar komt mogelijk in allerlei problemen wanneer blijkt dat het natuurgebied een beschermde status krijgt. George valt als een blok voor Serena [Jennifer Lawrence], een jonge vrouw met een wat schimmig verleden die hij meteen aanstelt als zijn rechterhand. Voeg aan de mix een plaatselijke bewoner [Ana Ularu] toe die beweert dat zijn zwanger is van Georges kind, een activist [Douglas Hodge] die er alles aan gelegen is om de houtkap te stoppen, en de plaatselijke sheriff [Toby Jones] die weinig opheeft met het grootsteedse kapitalisme, en je hebt alle ingrediënten voor een soapachtige film noir waarin vrijwel niemand vrijuit gaat maar waarin het gebrek aan subtiliteit redelijk wordt gecompenseerd door de sterke cast en de fraaie productie. Gebaseerd op het gelijknamige boek van Ron Nash en een enorme flop.

Ik wilde deze film echt ontzettend graag kijken omdat hij mij erg leuk leek en Jennifer Lawrence er samen met Bradley Cooper in speelt, maar helaas vond ik het geen leuke film. Het was absoluut niet mijn ding. Het blijkt een enorm sombere film te zijn en ik ging mij erg depressief voelen toen ik de film keek (geen pretje). De film bevat een klein vleugje western, en ik denk dat de film misschien wel leuk is voor mensen die van indie films houden. Het acteerwerk van Lawrence en Cooper is uiteraard prima, maar het verhaal kon mij gewoon absoluut niet boeien.