Opinions

Tja, de poster was hoopvol. Dacht zelfs dat deze film misschien weleens nog een onverwachte super film kon zijn! Helaas is het dat niet, maar echt verkeerd viel hij ook niet! Het blijf toch net allemaal te tienerachtig! Had het kunnen weten natuurlijk toen ik Tye Sheridan zag! Toch waren er wel leuke momenten in de film. Vooropgesteld ik ben niet erg van de komedie. Toch moest ik toch af en toe grijnzen.Zeker een pluspunt! Ik vond vooral het flesje in de stripster haar hoofd erg gaaf! Het eind goed al goed einde was toch wel erg zwak. Verder (persoonlijk) irriteerde ik me erg aan de slechte muziek. Dieptepunt daarom voor mij een zombie die Britney Spears gromt. Ik wil de film niet af serveren als slecht. Mede door dat er ook lichtpuntjes waren. Toch zal ik de film ook niet gauw nog een keer opzetten om te kijken. Dan toch liever een film met zombie katten!!!

Deze film verteld gewoon een oninteressant kartelverhaal. Oké de relatie tussen de Punjabi (Sikh) als mensensmokkelaars en de Mexicaanse drugskartels die de immigranten gebruiken als drugsrunners is een nieuwigheidje. Maar ondanks dat is de film een formule-achtige gebeurtenis. Deze actiethriller mist zowel actie als spanning en het acteerwerk, was slecht … Het voorspelbare verhaal draait om een kluis-krakende ​​ex-gevangene genaamd Jake (de regisseur zelf) met een baby op komst, de zorg voor zijn verstandelijk gehandicapte broer (toevoegwaarde bijna nul) en zus Linda die een schuld verschuldigd is aan het Mexicaanse kartel. O. o. o...hoe zal het verdere verhaal lopen? Dat had een prima B-film kunnen zijn maar nee...men kwam met een langzame opzet waar de inbraak geen grote schermtijd en de beoogde opbouw naar de finale met …(eindelijk) geweld! Het zijn plezierige actiescène, maar voor je het weet is het alweer afgelopen. Als er meer van dit soort actiescènes zouden zijn geweest... maar in plaats daarvan vertelt het je over Jake en zijn familie en Punjabi/Mexicaanse maffia gedoe.

Vreemde mengeling van een spionagefilm met SF/Horror -elementen. Op de poster en bij de aankondiging van de film staan de drie bekende acteurs Vincent Price, Christopher Lee en Peter Cushing groots aangekondigd, helaas speelt geen van alle een grote rol. Ik vind verder dat de film nogal gemakzuchtig is Er is een achtervolging van ± 15-20 minuten en een zeer simpel einde. Nee, afgezien dat de genoemde acteurs prima spelen, overtuigd de film te weinig. Leuk om een keer gezien te hebben maar er komt zeker geen tweede keer.

Een lopende bandwerkje uit de stal van ‘After Dark’ en in samenwerking met SyFy. Dat betekent dus een middelmatige tv-film en inderdaad dat vermoeden was juist. Het draait om een groep studenten en een Professor die onderzoek doen naar oude folklore. Als ze een geheimzinnig kistje openen, ontsnapt een Banshee, en die doodt door een hoge gil uit te braken. Hoe kan dit monster gestopt worden? Een geflipte, gepensioneerde wetenschapper weet het antwoord. Veel woorden vuil maken aan deze film is zonde. Het acteerwerk en de special effects zijn degelijk maar middelmatig. Het verhaal laat ook veel te wensen over, zeker naar het einde toe. Echter door de aanwezigheid van bekende namen als Lauren Holly en Lance Henriksen en de nodige goor weet de film het dan nog net te redden. Want anders was het door de middelmatigheid als een pudding in elkaar gezakt.

Zeer matige en knullige film. Ik werd een beetje simpel van al dat geroep om Mickey. Verder zijn er simpele special effects en veel geloop achter die Mickey aan of vluchten van een schedel. De clou van het verhaal heb je binnen zeer korte tijd al door. Het intro was wel grappig, er werd namelijk vermeld dat mocht je je eigen doodschrikken er alvast een doodkist was gereserveerd.

GENESIS 3:16; Tot de vrouw zeide Hij: Ik zal zeer vermenigvuldigen uw smart, namelijk uwer dracht; met smart zult gij kinderen baren; en tot uw man zal uw begeerte zijn, en hij zal over u heerschappij hebben.

De titel ‘The Screwfly Solution’, verwijst naar een methoden waarbij schadelijke insecten het paren onmogelijk wordt gemaakt zodat ze geen verdere schade aan de leefomgeving en andere organismen meer kunnen toebrengen.

Ik moet zeggen dat ik geen groot fan ben van de afleveringen die regisseur Joe Dante (The Howling en Gremlins) heeft gemaakt voor Masters of Horror. ‘Homecoming’, zijn bijdrage aan seizoen 1, was een ongenadige maar saaie uithaal naar de regering-Bush. Ditmaal komt het uitgangspunt uit een kort verhaal van James Triptree (pseudoniem van Alice Sheldon): waarbij een mysterieuze epidemie mannen in een moordlustige, religieuze en vrouwvijandige vervoering brengt. De film is dan ook mix van bovenstaand bijbel-citaat en de methode die gebruikt wordt in de biologische insectenbestrijding. Het basis idee (vrouwenhaat) als Horror was zeker niet slecht. Helaas was het de toevoeging van heel wat politiek en milieu-onzin die wederom de film van Dante de das om doen. En naarmate de tijd vordert zakt de film steeds verder in. Niet zo slecht als de eerste maar wel weer één van de mindere afleveringen.

De film speelt als een Sword & Sorcery film uit de jaren tachtig, maar dan zonder magie en met een goede dosis heidense en Vroegchristelijke Russische folklore. De film bezit een samenraapsel van volken of historische figuren. Zo zijn er Scythen, een nomadenvolk die leefden op de Euraziatische steppen van de 7e eeuw v.Chr. tot de 4e eeuw n. Chr. Maar is Oleg Svyatoslavovich, de Prins van Tmutarakan een persoon uit de 10e eeuw en 11e eeuw. Ach... als het dit soort ongehinderde middeleeuwse wrede actie oplevert ga ik niet klagen!

De held is Lyutobor de rechterhand en krijger van Heer Oleg van Tmutrakan. Een stam Scythen die zichzelf de 'Wolven' noemen zetten dan een complot in werking en de held heeft geen andere keuze dan samen met de gevangengenomen ‘Wolf’ Marten erop uit te trekken. Achterna gezeten door Mongoolse krijgers en ontmoetingen met een sjamaanman en andere vreemde stammen volgen, in dit heerlijk gewelddadig, bloederig actie epos.

Dit alles in best unieke setting die eveneens een grote troef van de film is en de kijkers een interessante en efficiënte mystieke wereldopbouw met diverse stamrituelen en oude inheemse geloof laat zien. Ja met die merkwaardige mythologie, opvallende make-up en kostuums weten ze toch een ​​zeer geloofwaardig voorchristelijk Eurazië te creëren. Daarnaast helpt de cinematografie van de Russische steppen met zijn bossen en rots vlaktes ook mee en levert zo een goede bijdragen ​​aan de algehele sfeer van de film. Ook heeft de film een fascinerende en sfeervolle score. De componist gebruikte zo te horen een reeks oude instrumenten om het tijdsbeeld van de film te versterken.

Helaas had ik een versie met nagesynchroniseerde Engelse dialoog in plaats van Russisch met ondertitels. Dit was verschrikkelijk! Tja mijn eigen schuld natuurlijk! Ondanks dat was dit een fantastische Russische actiefilm die zich voordoet als een historisch epos. Ja dit was een zeldzame traktatie!

Zeer goedkope film die gebruik maak van de naam Django maar waar verder elke vergelijking dan ook direct ophoud. Mijn interesse voor deze film was gewekt toen ik het tweede genre zag. Het is leuk als iemand buiten de geijkte paden probeert te filmen. Helaas is de film te rommelig, zijn de teksten van de acteurs te simpel en hoofdrolspeler Tomas Milian te nietszeggend. Het enige wat rest zijn de bloederige scene's voor zijn tijd misschien schokkend, nu vooral aandoenlijk, net als de rest van de film.

Leuke, goed uitgevoerde horrorfilm (light). Welke inspiratiebronnen regisseur Neasa Hardiman daarvoor heeft gebruikt moge duidelijk zijn. Maar met de overtuigende sfeer die er in en om de boot hangt en de plausibiliteit van een dreiging die komt van een parasitaire infectie, zorgt de film dat het erg fijn was om hier naar te kijken. Het schip met zijn nauwe ruimtes, de locatie van de zee die isolatie met zich meebrengt en de diversiteit van de bemanning voelen bijna als echt aan. Daarnaast leveren de acteurs uitstekend werk.Centraal in dit alles staat Siobhán (Hermione Corfield), een jonge mariene biologiestudent, die aan boord gaat van het vissersschip de Niamh Cinn Óir. Een naam die ontleent is aan de dochter van Manannán mac Lir, de god van de oneindige oceaan uit de Keltische mythologie (het verhaal van Oisín) En als ik iets heb geleerd, (dit was ook al zo in Harpoon) dan is het wel dat roodharigen en boten, voor de bemanning, geen goede combinatie zijn. Gelukkig voor ons als kijkers is het resultaat wel bevredigend goed!

Horrorfilms die plaatsvinden op exclusieve meisjeskostschool zijn er natuurlijk genoeg. In dat opzicht is het natuurlijk niet nieuw! Echter regisseur Simon Barrett is geen onbekende in verhalen schrijven! Hij heeft de scripts geschreven voor veel van Adam Wingard-films, waaronder ook 'The Guest' en 'You're Next' En ook met zijn eerste speelfilm weet hij door een paar subgenres te mengen er iets leuks van te maken!

Via de "Bloody Mary" oproep naar de Seance uit titel naar...de film had een fijn gestaag tempo en er gebeurde genoeg om mijn aandacht vast te houden. Zodra de lichamen beginnen te vallen, wordt het een best vermakelijke film. Hier en daar een kleine, goed uitgevoerde jump-scare en een minimaal aan bloed. Voor een tienerhorror (zeker in het einde) schuurde het wel fijn tegen wat toegestaan was aan! De film is dus niet eng en het heeft een plot dat vertrouwd aanvoelt! Als schrijver en regisseur voegt Barrett met een dansscène ook een heel klein Argento-eerbetoon toe.

Mijn enige moeite met de film is dat de tienermeisjes worden gespeeld door vrouwen die echt niet meer kunnen doorgaan voor tieners (de eerste twee krijgen nog voordeel van de twijfel); Ella-Rae Smith is met 23 de jongste, Madisen Beaty=26, Inanna Sarkis=28, Suki Waterhouse=30 en Stephanie Sy spant de kroon en is 44 jaar dit zijn dan ook zeker geen tieners! Maar verder deed Barrett het als regisseur zeker niet slecht!

Doordat deze film werd genomineerd voor de Top Horrorfilms ben ik hem gaan kijken. Nu is aan deze Britse tragische misdaad-thriller (geen horror) eigenlijk maar weinig op aan te merken. Er zijn degelijke vertolking van beide hoofdrolspelers (Kim Stanley en Richard Attenborough, met valse neus) Er is degelijke zwart/wit-fotografie. Ook het scenario zat degelijk in elkaar met een bevredigend degelijke eind-conclusie. Echter al die degelijkheid veroorzaakte dat de film vooral heel saai werd om te kijken. Grootste struikelblok is dat de film gewoon te lang is! Dit resulteert in een heleboel scènes waar maar heel weinig gebeurt. Die scenes bevorderen domweg het plot of de ontwikkelen van de personages niet. Daarnaast leunt de film erg zwaar op het acteerwerk. Nu is dat acteren goed maar op een bepaald moment weet je het allemaal wel. Je wordt er vooral gevoelloos door gebeukt! Ook gaan al die dialogen ten kosten van het aanwezige thriller-effect. En daarmee was de spanning ook algauw verdwenen. Enig voordeel dat de film heeft, is de manier hoe er gefilmd wordt, in een vrij moderne stijl met de camera voortdurend in de buurt van de acteurs, waardoor het nog enigszins fris aanvoelt. Het is daardoor meer een film voor een regenachtige namiddag en er niets beters te doen is. Het is niet super speciaal, maar ach het is ook niet heel slecht.

Goede, solide Amerikaanse western! Het verhaal stelt verder eigenlijk maar weinig voor maar doordat het subtiel het nogal ongebruikelijke Indiase racisme aanpakt, is het toch een zeer goede film. Het geeft de film net een bepaalde subtiliteit, niet het nodig had. De wreedheden die de indianen verrichten brengt regisseur John Ford nooit in beeld. Echter de misdaden die door Ethan maar ook anderen jegens de indianen plegen komen wel in beeld. Indianen worden wel voor een groot deel neergezet als de schurken, maar uiteindelijk wordt ook duidelijk waarom opperhoofd Scar de blanken heeft aangevallen: ze hebben zijn zonen vermoord. Ondanks dat de film ook het voor de western film bekende romantische subplot omvat en er zelfs sommige personages zorgen voor een komische noot, zijn deze elementen ook nooit heel storend en passen goed bij de film. John Wayne was de perfecte keuze voor de rol van Ethan en hij doet dit op zijn eigen kenmerkende wijze. In deze film speelt hij een karakter met een wat duistere zijde, een rol waarin hij het best tot zijn recht lijkt te komen. De allereerste scene van de film, is van een deuropening die uitkijkt op de wereld, en zo eindig de film ook weer met de allerlaatste opname. De film is een mooie klassieke western die kijkers bijna het leven zelfs wil laten zien; het is geen goede tegen slechteriken en zelfs de held en de westerse mythe worden in twijfel te getrokken.

Redelijk spannende film in het 'Screenlife'-genre. Films waarbij het gegeven zich allemaal op een computerscherm afspeelt en waaronder onder ook; Unfriended (2014) (deze film heeft dezelfde producer) en Open Windows (2014) horen. Positief was het dat het hier nauwelijks aanvoelt als een gimmick. Toch ontkomt ook deze film, over onze sterk gedigitaliseerde samenleving, niet aan de beperking die het met zich meebrengt. Niet alles kan worden vastgelegd en daardoor begint tegen het einde de film wat geforceerd aan te voelen. Daarnaast speelt de regisseur net iets teveel op safe. Verder een uitstekende thriller die richting het einde net iets te lief is.

De film situeert zich tijdens de Balkan oorlog in de jaren '90. In deze oorlog maakte meerdere partijen zich schuldig aan etnische zuiveringen en andere daden tegen de mensheid. Jonge meisjes en vrouwen werden naar believen misbruikt. Daardoor kunnen de praktijken die we in de film zien, wat meer op werkelijkheid berusten, wat de horror enigszins realistischer laat overkomen. Doordat ook het meisje Angel, dat doofstom is, niet heel erg heldhaftig overkwam werd die realiteit nog wat verder versterkt. Uiteraard is niet alles even geloofwaardig. In zijn kern, zal je het kunnen terugbrengen naar een rape/revenge-film is. Echter de uitwerking is wat anders (de essentie van het kleine meisje blijft intact) en dat maakt de film zeer geslaagd. Regisseur Paul Hyett is dan ook geen onbekende met het horrorgenre, hij heeft zijn sporen verdiend met zeer veel overtuigende make-up en SFX (bv. The Descent, Eden Lake,Doomsday of Citadel) Dit is geen typische horrorfilm, ook is het niet een typische wraakfilm, en de film kiest zeker niet voor de gemakkelijkste weg. Dat maakt het toch wel tot een zeer fijne film!

Indonesië brengt met enige regelmaat behoorlijk effectieve horrorfilms en martial arts uit. Regisseur Timo Tjahjanto behoort samen met zijn broer Kimo Stamboel zeker tot één van de smaakmakers van de laatste jaren! Hier voelt het zelfs bijna als iets nostalgisch. Zoals in veel andere horrorfilms, gaat er ook hier een deur open die het kwaad op iedereen in huis ontketent. Zwarte magie, familiegeheimen en een demonische bezetenheid, aangevuld met gore. En hoe...? Ik als fan van horror kan hier alleen maar blij van worden! Er zijn prima jump scares en verschillende scènes zijn een soort liefdesbrief aan de films die de regisseur inspireerde om genrefilm te gaan maken. En dan met name Sam Raimi... Zeker, de film is uiteindelijk ook een beetje (te) lang en een klein deel van de spanning ging verloren doordat men van geïsoleerde huis naar het bos schakelt. Maar er valt verder genoeg te beleven voor horrorfans. Ja dit leverde een onderhoudend stukje cinema op! Tot nu zag ik voor deze al Impetigore en Macabre maar als de andere Indonesische horrorfilms ook van deze kwaliteit zijn dan valt er nog volop te genieten!

Indonesische regisseur Timo Tjahjanto vormde samen met Kimo Stamboel het regisseursduo The Mo Brothers. Vervolgens gingen beiden solo verder. Timo Tjahjanto's eerste volledige solo-avontuur was de horrorfilm "May the Devil Take You", een film schatplichtig aan de jaren 80 en The Evil Dead. Het werd een succes en een vervolg kon dan ook niet uitblijven! Ook dit vervolg blijft trouw aan diezelfde formule: manische horror in Evil Dead-stijl.

Het eerste deel vond ik erg leuk, en ook dit was wederom een goede film. Je ontmoet de overlevende personages uit de eerste film opnieuw. Ze zijn inmiddels jongvolwassene en na wat omzwervingen gaat een groepje naar een weeshuis, waar ze worden aangevallen, bezeten en vermoord door de wraakzuchtige geest. Het duurt even voordat de film op gang komt en als dat gebeurt, is het verhaal niet zo sterk als in het eerste deel.

Dat maakt ook niet zoveel uit, als op horrorgebied alles uit de kast wordt gehaald. De film bezit enorme entertainmentwaarde met constante bloederige horrorscènes. zoals de erg vermakelijke opening met seance en rondvliegend zaagblad of verderop de demon versus taser. Er zitten een paar plotwendingen in, maar de focus ligt altijd op de rauwe horror. Had wel graag gewild dat er door de non-stop razernij wat zuiniger met de speelduur was omgegaan. Ach kleine detail voor een verder reuze vermakelijke film!

Zwart/wit film van regisseur John Frankenheimer (the Manchurian Candidate,Black Sunday,Ronin)
Aan het begin van de film was het echt genieten, prachtige sfeervolle beelden en een verhaal om van te smullen. Je volgt Arthur Hamilton en net zoals hem weet je totaal niet wat er aan de hand is. Vreemde telefoontjes een adres op een papiertje? En dan uiteindelijk kom je het te weten en dat is een heerlijke uitkomst: Een tweede kans, een soort bijzonder midlife crisis Helaas zakt de film daarna compleet in. Het wordt vrij saai, op wat flowerpowerachtige nudity na. Pas bij de ontknoping, het einde van de film pakt de film de draad weer op. Als speelfilm is het niet gelukt. Was er een aflevering van Tales from the Crypt of Twilight zone van gemaakt was het beter uitgepakt.

Een vermakelijke Offbeat thriller/komedie van Hitchcock. John Gielgud en Madeleine Carroll spelen twee geheim agenten die doen alsof ze een onschuldig echtpaar zijn. Helaas is het personage Edgar Brodie wel wat saai te noemen en is zijn groeiende relatie met zijn undercover partner Elsa Carrington lichtelijk ongeloofwaardig. In feite zijn ze erop uitgestuurd om in Zwitserland een vijandelijke agent te liquideren. En dit centrale detectiveplot werkt redelijk goed, met de gebruikelijke gevonden aanwijzingen, misverstanden en spannende momenten wanneer ze de (mogelijke) dader op het spoor zijn. Spannende scènes zijn er genoeg: in de trein, en een afrekening in een chocoladefabriek Verder natuurlijk mooie filmische experimenten van Hitchcock (zoals zijn gebruik van close-ups en geluid). Peter Lorre is leuk als The General,een huurmoordenaar met krullenbos, oorbellen, vele geglimlacht en zijn tevergeefse rokkenjagen-pogingen. Gewoon prima entertainment!

De film begint met een man die in de sneeuw met een ontbloot bovenlichaam door een beek strompelt vervolgens zie je een zwart scherm met een tekst die vermeld dat de Sinchanee een vreedzame inheemse stam van een gemengd ras zijn, die immuniteit hadden tegen ziekten die uit Europa waren meegebracht. En dat discipelen van een sekte iets wat 'Alantow' heet, aanbidden en hen willen uit te roeien.

Na het opzetten van deze mythologie zie je een jongen genaamd Will, in het bos met zijn zusje spelen en een pijlpunt vinden. Hierna schakelt de film naar soort handycam-beelden van een grootvader die verteld dat zijn kleinzoon bij hem voor de deur stond, na de moord op zijn moeder en zusje. Daarna schetst de film een hele tijd het leven van een sleepwagenchauffeur (Will dus) die na dood van zijn vader het ouderlijk huis erft. En ondertussen wordt er ook nog de verhaallijn ingegooid over het wel en wee van rechercheur Carrie en haar partner (en ex-man) Drew die de dood van een vrouw onderzoeken. Hoe vaak kan je een film opstarten en hoeveel personages wil je opvoeren?

Dit is de eerste speelfilm van acteur Steven Grayhm ( Russ - Party Boy in White Chicks) die hijzelf heeft geschreven en geregisseerd. Dat blijkt goed uit alle onnodige scenes met zoveel verschillende verhaallijnen en subplots over politieprocedures, seriemoordenaars, familiedrama, bovennatuurlijke gebeurtenissen, Indiaanse vloeken en PTSD en regelmatig zijn er scenes die langer duren dan nodig is. Dat is Jammer, want in de kern is het geeneens een slechte film! Er zitten verschillende prima scènes door de film heen verspreid. Maar ze gaan verloren in al het overbodige materiaal en slechte plotkeuzes. Met negentig minuten had dit zeker een boeiende thriller (horror komt er sporadisch in voor) kunnen zijn. Opgeblazen tot honderdvijftien is het een chaos van ideeën.

Best redelijke vermakelijke Eurosleaze! Nadat een man met zijn minnares heeft liggen rollebollen worden ze ogen uitgestoken door zijn gekke vrouw. Zo hij trouwt met zijn minnares maar een aandoening waardoor hij onvruchtbaar is geworden zorgt voor nog meer slecht nieuws. Kunstmatige inseminatie brengt uitkomst maar een priester van de Eeuwige Engel (duidelijk door de rode verlichting een Satanist) impregneert Helen met het kind van Satan.

De foto leent royaal zijn ideeën van Rosemary's Baby voegt daar een bizarre liefdesdriehoek aan toe en gaat los in gekke willekeurige andere scènes; onfunctioneel naakt, telepathische moorden, goedkoop bloed, een lijk dat uit een doodskist oprijst alsof het Dracula was, (waarom...? alleen maar omdat het kan!), een ongelooflijk nep uitziende duivelsbabypop en een nog zieligere rubberen vleermuisaanval.

Regisseur Ignacio F. Iquino's werk bestaat uit vele softcore-drama's en twee jaar na deze film zal hij stoppen. Maar vermoedelijk had hij dus geen idee wat te doen met het horrorgenre. Zodoende is uit elke populaire horrorfilm van afgaande jaren wel iets geleend. Het heeft dus totaal niets eigens, het is ook niet bijzonder goed, maar omdat er elk moment wel iets gebeurd was het wel vermakelijk!

Zal regisseur Miguel Ángel Vivas gedacht hebben; wat als je het psychologische gedoe van de criminelen weg laat, en de misdaad zelf toont? Want tjonge... wat was dit een beklijvende Spaanse film! Ondanks de titel Kidnapped luidt, is het eigenlijk een Home-invasion film Wel is er eerst een beginscène die niet duidelijk aansluit bij de rest van de film. Daarna zien we een vader, moeder en achttienjarige dochter die te maken krijgen met een drietal criminelen. Vanaf het allereerste moment wordt je bij de familie en de drukte rond de verhuizing betrokken. En dan tja...breek de hel los! Die onvoorspelbaarheid van de situatie; het langzame besef van het gevaar was hier goed voelbaar.Hoewel het moeilijk is om voor te stellen hoe zoiets in echt zal gebeuren, streeft Vivas absoluut naar realisme. Slaagt daar vaak ook in! De camera is soms passief en objectief, en dan opeens heel persoonlijk en mobiel; niet één keer staan ​​we ver van de actie of het drama. Wij als kijkers worden zo gedwongen om actief deel te nemen aan zowel de wreedheid als het resulterende lijden.Waarbij het gebruik van Spiltscreen het vaak nog doeltreffender maakte. Er is één scène in het bijzonder waarin de vader en dochter in gesplitst scherm naar elkaar toe lopen. En terwijl ze samenkomen, doet het scherm dat ook naadloos. Dit was dan ook een fascinerend schouwspel met een gewelddadige finale als climax.

Helaas een veel mindere opvolger van deel 1. Er is verder niets te melden. Horror volgens het boekje. Wat moorden, wat gegil en geren enz. Vond het meest storende dat Jacob Goodnight dwars door elke deur liep maar als Danielle Harris sterf dan zoekt ie naar de deur knop???

Een best leuke alien-invasiefilm, maar het voelt soms als een gemiste kans. Deze film doet veel goed. De cinematografie is top, de praktische effecten zijn prima gedaan. Echter lijkt schrijver/regisseur Sam Walker moeite te hebben om de speelduur van zijn eerste speelfilm vol te maken want als vuller komt hij met een muziekvideo-achtige scène rond het zwembad. Daarnaast zijn twee van de meisjes 'influencers' ...en ja ik weet dat ze bitcherige en dom moeten zijn, maar het gaat daar net iets te lang mee door. Dat gezegd hebbende, als dingen gek worden, wordt het wel goed, met praktische effecten en een reeks vreemde sequenties met flitsen van topless actrices en het wezen. Maar in een genre met buitenaardse impregnatie wat films als Prey (1977) Xtro (1982), Breeders (1986) Inseminoid (1981) voortbracht mistte ik een beetje meer gekte...de film leek net iets te leeg en op flitsende beelden te willen inzetten. De film is dan ook ondieper dan een glas water maar met de waanzin die het nastreeft is het helemaal niet slecht, in de eerste helft is het een beetje traag, aangezien ook de personages niet super sympathiek zijn, in de tweede helft zijn er enkele interessante effecten, die het geheel vermakelijk genoeg maken.

Behoorlijk goed gefilmd maar de filmmaker wil iets teveel artistiek zijn. Het uitgangspunt van de plot is simpel; Wyndham Stone wacht in de woestijn om een ​​zonsverduistering te fotograferen. Als hij een jonge verdwaalde jongen probeert te helpen komt hij bij een hutje (het lijkt dat ene sprookje wel) in een afgesloten kloof, die bewoond wordt door de vreemde vrouw, Alina. Vandaar raakt hij steeds verder in de problemen.

Het openingsshot en later het lot van Lepus waren zeker, memorabele. Daarnaast wordt aan de hand van titelkaarten van Oogstmaan, Jagersmaan, of Bevermaan als het bladeren door de Boerenalmanak de maanden gepresenteerd. Regisseur Barnaby Clay is helaas net iets meer geïnteresseerd om zijn kunnen te presenteren met mooie beelden van beestjes en de groeven in de rode bergen. Het zit dan ook dichterbij een duister drama dan horror. De kwade kinderen zijn er maar af-en-toe.

Wel weet het een gevoel van onbehagen en een zeker mysterie te creëren. Is de vrouw een lotgenoot? Houden ze haar daar ook vast? Is zij een heks? Alhoewel je natuurlijk al wel weet waar het naartoe wil, zijn door de filmtitel! Uiteindelijk is het een soort solide folk-thriller met een rustig tempo enkele wow-momenten die je aandacht trekken en het de moeite waard maakte om te kijken.

Solide en joviaal speelfilmdebuut. Een film over Ziggy met Mohawk-roots (regisseur Kaniehtiio Horn zelf) uit Toronto die bijklus als fietskoerier en probeert haar droom na te jagen: een beroemde influencer worden. Nadat ze een lucratieve deal heeft gesloten met het zadenbedrijf Nature's Oath, wordt ze terug naar huis geroepen maar het blijkt allemaal een opgezet complot. Ziggy is sympathiek en een beetje maf, waardoor kijkers iemand hebben om te supporteren terwijl je probeert te achterhalen wat er aan de hand is. De film balanceert op een aanstekelijke manier behendig tussen lichte horror, luchtigheid en sociaal commentaar. Er zijn een paar bloederige scènes en erg leuk gedaan is het dat Graham Greene (Clearcut) verschijnt eh, als Ziggy's geweten, als de presentator True crime-serie Exhibit A: Secrets of Forensic Science (1997–2001) Ook de indiaanse moedertaal gaf de film ook een leuke touch. De film bezit iets herkenbaars, iets aanstekelijk vertrouwd, is ongedwongen luchtig vaak door de hoofdpersonage Ziggy en vergeet ook niet het nodige bloed, geen slecht debuut dus!

Het verhaal brengt niks nieuws, maar het is ook niet heel slecht uitgevoerd. De actie houdt de vaart erin en Cage duidelijk op de automatische piloot is de noodgedwongen actieheld. Het ontbreekt tussen Cage en January Jones aan chemie en haar ijzige koelheid past niet bij haar personage in deze film. Guy Pearce is niet heel veel meer dan de man in het pak. Ook moet je de logica af en toe loslaten want het feit dat Cage in de stad wordt gezocht door de politie heeft voor hem helemaal geen consequenties. Och de film was best onderhoudend! Het is zeker geen meesterwerk en je mist niets als je de film over zal slaan. Als je ‘m wilt kijken dan is het een aardige vermakelijke thriller.

Half geestige SF-film over twee mannen die na een periode van invriezing (hibernation) ontwaken in een gemeenschap die louter uit vrouwen bestaat, die zich voortplanten door parthenogenese en zodoende nog nooit een man hebben gezien.... De vrouwen weten niet goed wat met de heren te doen. Weggooien of onderzoeken? De film is een combinatie van B-Sciencefiction en slapstick. Eveneens is het een satirische komedie op een door mannen dominante samenleving, leugens van de totalitaire staat, en onderdrukking van de vrijheid. Wel uit het midden van de jaren 80, toen Polen nog communistische was, dus sommige van de relevantie is denk ik verloren gegaan. Dat wil niet zeggen dat het geen interessant uitgangspunten een paar leuke momenten heeft. Ook zijn er regelmatig naakte vrouwenborsten in de film te zien. Op een vreemde manier was dit nog best leuk!

Niet goed maar heel slecht was het niet!

Ook horrorfilms volgen soms de laatste trends met betrekking tot internet en andere cybergerelateerde zaken. Moderne technologie als dankbare bron van de angst. Deze film moet volgens de naam over “Selfies" gaan. Echter is de film veel meer een waarschuwing voor het dark web. Wat dit nu met selfies te maken had? Niet zo veel!

Als onderdeel voor Meelah Adams (Julia in deze film) scriptie over de effecten van virale video's ging er in 2015 een short viraal. Deze was gemaakt door regisseur Erdal Ceylan en had meer dan 15 miljoen views in vier maanden tijd. Ook won hij een paar prijzen. Nu een paar jaar later heeft dat dan ook geresulteerd in een langere versie.

Door zijn titel “Selfie From Hell” en voorgangers als “Friend Request” en “Unfriended” verwacht je eigenlijk dat dit ook zo iets dommig zal zijn. Gelukkig is de film wel iets onheilspellender dan alleen maar angst aanjagen bij het nemen van een paar selfies. Helaas is het verder ook geen hele goede film. Julia, komt uit Duitsland. Waarom we die informatie krijgen? Geen idee? Echter valt Ms. Adams al gauw flauw en staat niet meer op. Niemand komt natuurlijk op het idee om naar ziekenhuis te gaan? Oké voor logica moet je vaak niet bij horror zijn. Echter wat erger was; hierna volgt er een overvolle en gecompliceerde mengelmoes van ideeën. Black Rooms, niet kijken naar 13 selfies, een slechterik, een demon... Werkelijk er wordt van alles in de film gestopt.

Het acteren in de film was eigenlijk niet zo slecht. Productie-elementen zoals licht en geluid waren ook behoorlijk, wat niet altijd het geval is met low-budget films Om eerlijk te zijn, was de grootste vijand van deze film zichzelf. Te veel ideeën, allemaal onvolledig gepresenteerd, alle wedijverend om aandacht. Het eindresultaat is ...tja jammer?

De film is enigszins in de vergetelheid geraakt maar is wel nog op YT te bekijken in VHS-kwaliteit. Het is een soort Sovjet-poging om het horrorverhaal "Viy " van Aleksej Tolstoj te moderniseren. Een verslaggever krijg de opdracht om naar een afgelegen dorp te gaan waarvan gezegd wordt dat het door vampiers wordt geplaagd. Hij verblijf bij een boerengezin waarvan negen dagen geleden grootvader stierf. De held wordt verliefd op de dochter en het is moeilijk om te raden dat de grootvader terugkomt. Of het aan de VHS-kwaliteit lag weet ik niet maar het zag eruit alsof het voor tv was gemaakt. De film zelf is nogal meanderend en klunzig. Vampiers-met-hoektanden zijn er niet te vinden en lijk meer over plattelandsbijgeloof te gaan of er is misschien verborgen symboliek.. Alleen in de laatste akte kwam er wat meer horror. Gelukkig duurt de film niet zo lang want het was helaas een beetje teleurstellend.

Spirited Away is, een prachtig gemaakte, enorm fantasierijke sprookjesfilm die mij een gevoel teruggaf, het gevoel dat ik had toen ik voor het eerst The Neverending Story zag. Ik heb twee uur lang mijn ogen uitgekeken. We maken kennis met het meisje Chihiro, dat achterin de auto bij haar ouders zit te mokken over hun verhuizing. Pa denkt een korte route te nemen naar het nieuwe huis, maar raakt hopeloos verdwaald in de wildernis. De wereld waarin Chihiro en haar ouders dan per ongeluk in terechtkomen, is bevolkt door de meest wonderlijke figuren, geesten en dieren, en mensen zijn er niet welkom. Chihiro's ouders worden door de heks Yubaba veranderd in varkens en Chihiro wordt hiervan gered door de mysterieuze jongen Haku. Dit en de rest van het verhaal doet ook denken aan de boeken zoals 'The Wizard of Oz' of 'Alice in Wonderland' gecombineerd met een vleugje Japanse mythologie. Wat natuurlijk de verdiensten zijn van de rijke verbeelding van Hayao Miyazaki en die hier wederom meesterlijke is vormgegeven. Deze meesterlijke regisseur weet als geen ander personages neer te zetten die volstrekt geloofwaardig zijn. Hoe wonderbaarlijke deze wezens ook zijn nergens maar dan ook nergens twijfel je aan hun bestaan. Daarnaast is zijn specialiteit het gedrag van kinderen, wat ook hier weer in de tienjarige Chihiro goed naar voren komt. Maar er is meer want ook dankzij de achtergronden wordt je ondergedompeld in de sprookjeswereld. En dan niet door computeranimatie, maar door illustraties met prachtige kleurenrijkdom, gelaagdheid en atmosferische effecten waardoor je je waan in een schilderij. Shots zoals van Chihiro midden in het bloemenveld en van taferelen die zij ziet tijdens een treinreis, zijn werkelijk adembenemend mooi. Op de één of andere manier is die artistieke aanpak precies het element dat dat gevoel waar ik het over had, het gevoel dat je als kind had wanneer je in een spannend boek of film dook, weet op te roepen.