Opinions

Laat er geen misverstand over bestaan dit is een film van een Lovecraft-fan voor Lovecraft-fans. Het is een fijne mengeling van 80's Sciencefiction en B-film Horror. Kosmische horror. Het is niet perfect, bij verre, maar verdomme het is wel een wilde rit. Het is tevens de terugkeer van Richard Stanley als regisseur, nadat Hollywood in 1996 hem van zijn project 'The Island of Dr. Moreau' had gehaald.

De film is een bewerking van een kort verhaal van HP Lovecraft met dezelfde naam. Zodoende is de film stevig verankert in de Lovecraftiaanse wereld; de boerderij ligt buiten Arkham, de hydroloog draagt ​​een Miskatonic Universiteit t-shirt. Is er uiteraard iemand in het bezit van het boek de Necronomicon. En tussendoor horen je vermeldingen van andere Lovecraftiaanse -locaties zoals Kingsport en Innsmouth. Het verhaal is, net als bij veel van Lovecraft's werk, feilloos somber, maar Stanley erkent de behoefte aan lichtzinnigheid bij het publiek.

Daarom veronderstel ik dat we het moeten hebben over Nicolas Cage. Want de komedie komt bijna volledig van Cage, hij lijkt zelfs in een compleet andere film te spelen dan alle anderen. De regisseur wordt dus niet echt geholpen door zijn prestaties. De film verlies hierdoor wel iets van zijn potentie. Daarnaast weet het niet goed wat het nu wil zijn; angst opwekkend of totaal vreemd. Alhoewel hoe beeld je iets visueel uit dat elke definitie tart?

De film is dan misschien niet helemaal perfect, dat wil niet zeggen dat de film ergens echt saai of niet interessant was. Het leek nog het meest op een cocktail van verspreide verbluffende scenes. Dochter Lavinia op een wit paard, die je doe denken aan iets uit een fantasie-film, terwijl verderop Cage zijn auto 'cock sucker' noemt voor tenminste 20 seconden. Fantastische body-horror met practical effecten Zoals een vreselijke, kronkelende berg van vlees die ooit meerdere alpaca's waren, was echt grotesk. Hallucinerende kleuren. Het is ook een film die vermoedelijk bij elke kijkbeurt je weer andere dingen laat ontdekken

Het maak van de film een mooie spectaculaire nachtmerrieachtige trip. Die ik als HP Lovecraft fan misschien iets hoger waardering geef maar voor mij is de film zeker zijn punten waard!

Prachtige 'Kaiju'-film van Nacho Vigalondo! Gloria (Anne Hathaway) wordt gedumpt door haar vriend Tim (Dan Stevens) omdat ze bijna altijd dronken is. Daarop besluit ze naar haar geboortestad terug te gaan. Alwaar ze een oud-klasgenoot tegen komt, die haar natuurlijk helpt. Tot zover lijkt het allemaal best clichématig. Echter als plots een gigantisch wezen Seoul begint te vernietigen, blijkt er toch meer aan de hand te zijn. De meest van tijd zien we trouwens het wezen verschijnen op tv of tablet. Later dan zelfs twee. Echter is het wezen fantastisch om te zien! Ergens halverwege de film, wanneer het te klef dreigt te worden, gebeurd er iets waardoor ik even een WTF-moment kreeg. Echter was die onverwachte omwenteling, een zeer slimme keuze, het voorkomt dat de film afglijd naar saaiheid. Hathaway zie ik toch het liefst in dit soort rollen want hier laat zij zien waar ze tot in staat is. Jason Sudeikis als de behulpzame barman is in deze film trouwens ook goed opdreef want hij speelt zijn rol bijzonder goed. Het script zit dan ook bijzonder goed in elkaar en gaat van vrij lichtvoetig naar vrij duistere momenten. Het is echt een indrukwekkende mix van komedie, tragedie, spektakel en een beetje donker drama, maar alles klopt goed en komt echt goed samen. Niet iedereen zal de film kunnen waarderen omdat het unieke verhaal toch zwaar op de maag kan liggen, daarnaast verandert de film een paar keer van toon, en in het geval van Gloria's verhaallijn kunnen mensen gefrustreerd raken omdat er niet voor traditionele oplossingen wordt gekozen. Ik hoop echter voor regisseur Nacho Vigalondo dat het een onverwachte hit wordt want dat heeft hij zeker met deze monsterlijke film wel verdiend!

Computers waren destijds in 1970 nog iets nieuws en het publiek was er door gefascineerd maar eveneens wat angstig. Deze Sciencefiction film onderzoekt die 'geavanceerde' technologie en voorspelt waartoe het kan leiden. De film richt zich ook meer op gedegen acteerwerk en weinig op speciale effecten. Om het groter te laten lijken dan dat het is, worden er soms meer dan één gesprek tegelijkertijd gevoerd of zijn er andere achtergrond geluiden, zodat je toch een gevoel van urgentie en chaos krijgt. Niet direct duidelijk of dit ook een budget-dingetje was want de vormgeving van de machines lijkt me aardig wat gekost hebben. De beelden van de Colossus-computer werden zelf later nog hergebruikt in andere Universal Pictures-projecten, waaronder The Six Million Dollar Man en Riding with Death. Tja maar die wetenschappelijke kunstmatige-intelligentie toepassing waren in de jaren zeventig misschien nog nieuw, nu niet meer! De spannende momenten waren dan ook waarschijnlijker efficiënter in 1970 dan nu. Ach deze mens vs. machine-film was met tijd en wijle nog best aardig!

Terry Pratchett was één van de succesvolste fantasyschrijvers ter wereld. Niet gek dat er geprobeerd wordt om zijn boeken in film te vertalen. Vadim Jean verfilmd in deze mini-serie de eerste twee boeken. Nu was Pratchett aan het begin van zijn boeken nog aan het zoeken en is het verhaal aan het begin qua structuur, toon of inhoud nog wat experimenteel. Hierdoor is het bij de film moeilijk om over een echt samenhangend of meeslepend verhaal te kunnen spreken. Toch kunnen we enige continuïteit in het verhaal vinden omdat steeds dezelfde twee (anti)helden één schurk zullen moeten overwinnen maar verder is dit vooral een bont samenraapsel van (knipogen naar) fantasieclichés en komische verwikkelingen. Dit maakt dat de film luchtig en vooral onpretentieus vermaak is. Direct als de film begint komt de imposante en originele wereld in beeld “gevlogen” waar het verhaal zich afspeelt, de zogenaamde Schijfwereld: een platte wereld gedragen door vier olifanten die weer op de rug van een gigantische 'ruimteschildpad' staan. Dit is zo mooi vormgeven dat een nadeel daarvan is dat de verwachtingen iets te hooggespannen zijn. Deze Wow-momenten zijn er nog wel maar niet veel. Wat hiertussen zit is soms geestig, mooi gemaakt, of avontuurlijk, maar meestal te tam en zonder genoeg interessante personages om echt van de grond te kunnen komen. Grappig is de (on)bedoelde aanwezigheid van Sean Astin (Samwise Gamgee uit LOTR) die de naïeve toerist Twoflower speelt. Dé stereotiepe toerist met fototoestel en Hawaïshirt en die alle bezienswaardigheden in Schijfwereld wil zien. Verder zien we David Jason (DI Frost) als de non-tovenaar Rincewind en een cameo van Jeremy Irons als de Patriciër die opdracht geeft om de toerist vooral in leven te houden. En dan zijn er nog Tim Curry als gewetenloze tovenaar Trymon en Christopher Lee die de stem van magere Hein vertolkt. Het is jammer dat de film niet echt naar grote hoogtes weet te stijgen wat komt door de wat voortkabbelende omzwervingen in het verhaal en de vele knipogen (teveel humor) naar andere fantasieverhalen. Gelukkig is de film soms voldoende amusant, heeft het leuke acteurs, en is bij tijd en wijlen zelfs magisch te noemen, maar echt groots of hilarisch wordt het niet.

Gestroomlijnde, goed geoliede actiefilm. Duidelijk kampend met de problemen op de set; spanningen tussen regisseur, acteurs en producenten, en derhalve het ontslag van diezelfde regisseur...toch bezit de film nog een aardig tempo en een escalerende bodycount. De introverte 22-jarige politierekruut Vincent wordt gechanteerd om duistere dingen te doen. Tja deze Frans/Belgische misdaadthriller lijkt vaak onvoltooid en onderweg zijn er ook niet veel verrassingen. Toch weet het soms een goede verontrustende en fascinerende sfeer te creëren. De actiescènes zijn solide. Ja de strakke stijl van du Welz, de gruizige toon, de uitbarsting van bruut geweld, een hoog tempo en een straffe wending aan het einde maken dit nog een zeer aardig goede toevoeging aan het actiegenre.

Het wordt op de markt gebracht als een soort oorlogsfilm maar is eerder een portret van stedelijke wanhoop en hopeloosheid. Het geeft een gruizige weergave van een gewone ex-soldaat omringd door een moreel vervallen en zieke samenleving, waar de kleine frustraties van het dagelijks leven, hem naar de afgrond drijven. Het verhaal van een doorsnee getrouwde man en zijn klagende vrouw die in een klein appartement wonen en te maken hebben met een huilende gemuteerde baby. In de film zie je Frankie die door de straten loopt terwijl je de lelijkheid van de mensheid om hem heen, van gangsters en junkies tot pooiers en kinderprostituees, ziet. Het is extreem low budget er zijn genoeg tekortkomingen zoals herhalende scènes, de technische kant die een beetje haveloos is en de acteerprestaties zijn armzalig. Toch zijn er een paar aangrijpende scenes; de junkie die gebruikt met een kleerhanger, Frankie die zijn de vader opbelt en de finale! Regisseur Buddy Giovinazzo heeft duidelijk zijn hart en ziel in de film gestoken en dat maakt veel goed! De film is op de markt gebracht door Troma-film maar is behoorlijk anders dan de meeste andere films van het bedrijf.

Tja ben nogal verdeeld over het eind resultaat van deze film. Zeker was dat het er voor een debuut goed uitzag. Filmmaker Jacob Chase viel blijkbaar in 2017 op met zijn korte film, waarin een man in een parkeerhokje werd geterroriseerd door een entiteit die werd opgeroepen door een creepypasta-achtig verhaal dat op een tablet werd voorgelezen. Doordat filmpje kreeg hij de kans om deze lange film te maken voor Amblin Entertainment (het filmproductiebedrijf o.a. Steven Spielberg) Duidelijk zat er dus wat meer geld achter dit project. Zeker als je ook lees dat het creature-design kwam van Jim Henson's Creature Shop.

De man in het parkeerhokje kreeg nu een vrouw en autistische jongen die het online-verhalenboek tegenkomt en het monster dat zijn vriend wil zijn. Een soort mix van Spielbergiaanse sentimentaliteit en bangmakerij (deed me wel iets denken aan Poltergeist) De nadruk lig helaas net iets teveel op familiedrama en het horrorverhaal zat te dicht in de buurt van zovele andere verhalen ('The Babadook' is waarschijnlijk het meest voor de hand liggende) Het gebruikt ook veel van dezelfde angsten die je al in duizend andere films hebt gezien. Comfortabel bekend moet men gedacht hebben?

Wel positief was het dat Larry effectief in de schaduw werd verborgen totdat het tijd was om hem te zien. Men maakte effectief gebruik van het feit dat voor een groot deel van de film het menselijk oog Larry niet kan zien, maar de camera op een telefoon of tablet wel. En ze gingen niet voor simpele-boe-hard geluid-schrik. Ja de spanning in deze film was best fijn en effectief. Helaas zinkt de film teveel weg in middelmatigheid. Tja het bezit zowel wat goede als minder goede elementen. Ik hou het op een half puntje meer!

Slaapverlamming is een fascinerend fenomeen! Dit is ook niet de eerste horrorfilm die zich erdoor laat inspireren. Echter is deze film wel de beste die er tot nu toe is uitgekomen over het fenomeen! Je volgt Sarah (Julia Sarah Stone), een meisje waar de thuissituatie niet goed is. Om toch een slaapplaats te hebben neemt ze deel aan een slaapexperiment. Zoals je misschien al geraden had, brengt het experiment problemen met zich mee.

Schrijver / regisseur / cameraman Anthony Scott Burns brengt dit op een goede vreemde maar verontrustende manier in beeld. Rustig opbouwend steeds een stapje meer. Ik heb op het puntje van mijn stoel gezeten en vond het heerlijk om deze sci-fi-horror te ervaren! Er zit nauwelijks bloed in de film, de horror komt van de kwetsbaarheid van de personages. Het suggereert een wereld waarin niemand zich veilig voelt. De film toont ook regelmatig zwart-wit beelden van het onbewuste huiveringwekkende rijk uit de dromen of visioenen van Sarah.

Daarmee is de film vooral voor de fans van wat vreemdere horror (waar je net iets meer moeite voor moet doen) en die ook van films die in de sci-fi-categorie vallen, houden, ja dan zit je hier absoluut goed! De hap-slik-weg horrorkijker komt een stuk minder aan zijn trekken! Prachtig zijn de scènes waar de wetenschapper voor flikkerende schermen zat. Meerdere malen deed het me licht denken aan Cronenberg (zowel vader als zoon)

De cinematografie was geweldig, net als de prima score (net als John Carpenter had de regisseur dit zelf gecomponeerd) Het einde tja...leek een beetje op een knieval voor de producent. Of was alles toch een droom? Ook maakt de regisseur een klein misstapje door een stukje in de film te veel op een videoclip te laten lijken. Echter zijn dat beide maar minimale opmerkingen voor een film die verder uitstekende kwaliteiten bevat en grotendeels werkt als een droom. Top film!

Nadat Britse Hammerstudio ten onder waren gegaan, doordat ze min of meer uit de pas liepen met de tijdgeest, grepen andere Engelse regisseurs hun kans. Pete Walker maker van veelal sekskomedies, was één van hen. Een genre dat door de komst van Amerikaanse harde porno al net zo snel uit de mode raakte als Hammers horror. De film opent sterk wanneer een vrouw in een penthouse onverwacht met een mes wordt aangevallen door een gemaskerde figuur in een jurk. Helaas zet dat niet door naar de rest van de film want zodra de hoofdpersoon zich aandient in de gedaante van Jack Jones, destijds een veelbelovende Amerikaanse crooner die hier min of meer zichzelf speelt als een zanger die zijn comeback-plaat komt opnemen, wordt het allemaal veel minder interessant. Jones logeert in een landhuis, waar zijn nachtrust al direct verstoord wordt door verontrustende geluiden die van overal en nergens lijken te komen. Hierdoor hikt de film op twee gedachten slasher en spookhuis en beide overtuigen maar matig. Het blijft vooral een tamme psycho-thriller. Heel slecht is de film nu ook weer niet, het is meer dat de manier van filmmaken...tja wat? Is het gedateerd of is toch meer de traditionele Engelse stijl, die de film anno nu parten speelt?

'The Comedy of Terrors' is geen Poe-verfilming uit de koker van Roger Corman, al heeft het genoeg gemeen zodat het er gemakkelijk één had kunnen zijn. Het heeft min of meer dezelfde flair als Corman's komische 'The Raven' (1963), inclusief de sterren Boris Karloff, Peter Lorre en Vincent Price. Dat het zo erg op een Corman lijkt komt door scenarioschrijver Richard Matheson. Deze was ook verantwoordelijk voor al Corman's Edgar Allan Poe films. Echter regisseur van deze film is Jacques Tourneur, die een paar decennia eerder twee Val Lewton’s had geregisseerd (Cat People (1942) en I Walked with a Zombie (1943). Daarnaast is er in de film nog een derde grootheid Basil Rathbone.

Waldo Trumbull (Price) runt de begrafenisonderneming Hinchley & Trumbull in de negentiende eeuw in New England. Amos Hinchley (Karloff) is de vorige eigenaar en de seniele vader van Trumbull’s vrouw Amaryllis (Joyce Jameson was ook te zien in Tales of Terror) Daarnaast heeft Waldo nog waardeloze hulp van Felix Gillie (Lorre). Zaken gaan slecht en tot overmaat van ramp komt de huisbaas Mr. John F. Black (Rathbone) ook om het geld van de huur vragen. Om zijn inkomen te verhogen, heeft Trumbull besloten dat hij meer klanten moet vinden - op alle mogelijke manieren ...

Er zijn niet veel Special effects, er is geen bloed. De film heeft een solide komische plot, en eigenlijk niets anders dan Komedie. De hele film is afhankelijk van de hilarisch morbide dialogen en interactie tussen de karakter. Alles is lichtvoetig, en niet veel meer dan een klucht. De grote kracht van de film is de beroemde cast. En door hen is het dan ook een leuke film!

“When you look back, this will be the moment you’ll wish you’d done something.”

Een man met de bijnaam Hoaggie trekt met zijn vrouw Jill en hun twee tienerzonen de natuur van Nieuw-Zeeland in. Maar wat een leuk familie-weekenduitje moet worden, verandert binnen enkele minuten BAM...in een nachtmerrie waar de scheidingslijn tussen horror en thriller klein was. Veel hiervan is te danken aan de gijzelnemer Mandrake wiens verachtelijke spelletjes met de slachtoffers verontrustend zijn, grotendeels omdat hij elke redenering voor zijn acties worden achtergehouden totdat....Een grauw en donker gefilmd kat-en-muisspel volgt, flitsen van hoop die snel worden weggerukt. Er gebeuren vervelende dingen maar aangezien we in eerste plaats te maken hebben met een thriller is niets in beeld. Maar toch is er redelijk wat te bewonderen in de film, soms werden de verwachtingen ondermijnt, waardoor ik aardig aan mijn stoel gekluisterd bleef. Bij films als deze zijn er altijd ook wel wat puntjes van kritiek met betrekking tot de geloofwaardigheid. Als de film eenmaal inzet, valt er eigenlijk niets meer te winnen of te verliezen... Enfin echter als je daar doorheen kijk heb je een prima beklemmende helse road-trip.

De jonge Alice Spages (Paula Sheppard) is jaloers op haar zusje Karen (de bekende dame Brooke Shields uit bv. Blue Lagoon) Karen is duidelijk mama's lieveling want Karen krijg een mooie jurk en Karen krijg een mooie ketting. En Alice die krijg alleen maar kritiek of straf. Dus als Karen tijdens haar communie dood wordt aangetroffen in de kerk is er maar één dader mogelijk... Alice dat jonge vreemde meisje!

Dit wordt prachtig verbeeld door regisseur Alfred Sole. De film ziet er uit als een soort Amerikaanse giallo. Waarbij de zwarte handschoenen weliswaar ontbreken maar die grandioze gele regenjas en masker van de killer leken zo uit de Italiaanse tegenhanger te zijn weggelopen. Ook de manier waarop regisseur Sole met ons kijkers vooral aan het begin van de film speelt, is erg om van te genieten. Daarnaast zijn er een stel heerlijke interessante personages die Alice op haar pad tegenkomt en die zorgen dat de film niet begin te slepen. De moorden zijn lekker in beeld en goed gedaan en een moord op een kind is nog steeds niet heel alledaags. Dus horror-fans die bekender zijn met het werk uit de jaren '70 komen ook hier goed aan hun trekken! Ook moet je rekening houden met een scene met wat dierenleed want er wordt wat minder zachtzinnig omgegaan met een kitten. Het acteerwerk is zeer goed, iets wat in een film met een lagere budget nog wel eens te wensen over laat. Zeker kinderen kunnen je gaan irriteren maar met Alice is dat niet het geval! Dit maakt van Alice Sweet Alice is zeer fijne Amerikaanse pre-slaher.

Leuk filmpje! Maar het heeft niet echt iets nieuws of creatiefs te vertellen. Yup het is het weekendje-naar-een-hutje-in-het-bos wordt ruw verstoord door.... om vervolgens met grappige details, sub-tekst, pakkende grappen en flashbacks op smaak werd gebracht. De wendingen zijn voorspelbaar maar juist deze herkenbaarheid maakt het over het algemeen ook wel weer luchtig en gezellig! Jack Quaid hangt de gewoonlijke pias uit dus de meeste lof gaat naar Sophie Thatcher...(die ik hier veel vindt lijken op Anya Taylor-Joy) De film voelt alsof je "hem al vijf keer van begin tot eind had gezien, echter was dat juist pluspunt! De beats zijn bekend, maar de lol spat er vanaf waardoor dit erg leuk werd!

"Those are the voices of my brothers, darling; I love the company of wolves."

De film is een prachtig uitstapje in het rijk der verbeelding. Naar een kort verhaal uit het boek "The Bloody Chamber and Other Stories" van Angela Carter met dezelfde naam. Duidelijk geïnspireerd op Charles Perrault (1628-1703) Deze schrijfster heeft ook meegeschreven aan het script van de film. Aan de hand van meerdere andere verhalen wordt er een verhaal verteld over een meisje op weg naar haar (seksuele) volwassenheid. Maar er is meer want de vormgeving is overweldigend. Alles ziet er werkelijk waar prachtig uit! En op sommige momenten had het ook wel wat weg van Alice in Wonderland. En in zijn totaliteit opgenomen in een studio. Roodkapje zonder wolf kan natuurlijk niet en deze (weer)wolf zorgt dan ook voor het horror-element. En hoort zeker tot één van de meest indrukwekkende metamorfoses van man naar wolf! Deze weerwolf staat tevens voor de seksuele ondertoon in het verhaal. Sarah Patterson is perfect als Rosaleen en het is bijna ongelooflijk dat ze hier haar debuut maakt als het jonge meisje dat in het sprookjesbos met haar angsten en verlangens bekend raakt. Oma wordt gespeeld door de nog altijd onovertroffen Angela Lansbury. De gore is verder beperkt maar deze Britse/Ierse film is verder een unieke film binnen zowel het horror-genre als ook binnen de rest van de film. Een waar pareltje van een film!

Neil Marshall is natuurlijk geen onbekende. Helaas is zijn nieuwste niet bepaald baanbrekend. Het is een onderhoudend verhaal en het is visueel aantrekkelijk, maar dit uitstapje naar erotische thriller laat te wensen over. Op het zonovergoten Malta volgt je de mooie Evie (Anna-Maria Sieklucka)en haar buren Diana (Charlotte Kirk) en Reese. Echter op het eiland worden op hetzelfde moment een reeks brute moorden gepleegd die rechercheur Claudia Cavara (Giulia Gorietti) en haar partner moeten zien op te lossen. Dat script is hm....luchtig, zonder veel diepgang maar wat de film aan inhoud mist, maakt het visueel goed. Broeierig, zwoele beelden van de lichamen van de vrouwelijke actrices. De camera schuwt ook het bloedvergieten niet. Marshall is verre van terughoudend in de manier waarop een aantal indrukwekkend bloederige moorden in beeld zijn te zien. Oké het belooft iets meer dan het kan waarmaken, maar wat het oplevert is vergeeflijk leuk om te kijken. Want zeg zelf wat is er mis met een lichtvoetige film die zich afspeelt aan de zonnige Middellandse Zee, waar een samoeraizwaard en andere messen bloederige sporen achterlaten en mooie meiden erotische losbandig zijn?

Van regisseur Bertrand Mandico...had ik verder nog niets van gezien. Maar dit is zeker heel anders dan wat andere filmmakers doen. En al is de titel misschien een verwijzing naar Conan the Barbarian van Robert E. Howard, is dit zeker géén bewerking van die verhalen of zelfs een poging om een zwaard- en tovenarij-film te maken.

De film is in wezen een soort anthologiefilm, een gefragmenteerde heldenreis van het vrouwelijke personage Conann, een barbaar die wakker wordt in het hiernamaals, ze herinnert zich haar leeftijd van 15 jaar, (Claire Duburcq) 25 jaar, (Christa Théret) 35 jaar, (Sandra Parfait) 45 jaar, (Agata Buzek) 55 jaar (Nathalie Richard) en elke reïncarnatie levert een bloedige strijd. Van bescheiden jong meisje groeit ze uit tot een legendarische barbaar.

De eerste twee Conanns bewonen een fantasiewereld die wat op Robert E. Howard-wereld lijkt, daarna gaat het naar de Bronx met een hedendaagse stuntvrouw, vervolgens in een oorlog als fascistische officier en ten slotte als soort rijke Peter Greenaways beschermvrouwe van kunsten. Wat alle met elkaar verbindt is de demonische Rainier (Elina Löwensohn) met een hondengezicht

Weet waar je aan begint: want dit is geen doorsneefilm uit het fantasy-genre, Het is lastige want doordat het bloed rijkelijk vloeit waarschijnlijk te goor voor sommige filmhuisbezoeker, maar sommige horrorfans zullen dit te abstract vinden. Maar afgezien van de pittige aspecten is het visuele karakter van de film onmiskenbaar mooi! In voornamelijk zwart-wit waar men af en toe verschuift naar zachte, vervaagde kleuren. Daarnaast is het verhaal origineel, de cinematografie ontzettend stijlvol en de decors zijn een lust voor het oog. Als er zoiets als arthouse-trash bestond dan zal dit een film in dat genre zijn!

Een boekverfilming en een redelijk bijzondere dialoog-gedreven ervaring: Goed als kijkje achter de schermen van hoe het eraan toegaat, hoe en welke rituelen er plaatsvinden na het overlijden van een paus. Veel van de acties die kardinaal Lawrence en de rest van de kardinalen ondernemen tijdens het conclaafproces zijn nauwkeurig in overeenstemming met het katholieke geloof. Goed is het dat de film niet echt standpunt tegen of voor het Vaticaan en het geloof inneemt, de gebruiken van het conclaaf gebeuren gewoon. De film is een soort mysterie, aangezien Lawrence in stilte verschillende van de hoofdkandidaten onderzoekt terwijl hij ook begint te worstelen met zijn eigen ongemakkelijke status als favoriet. De enige spanning zit hem in de vraag wie wat te verbergen heeft. Daarnaast speelt de richtingenstrijd binnen de Kerk, de spanningen tussen traditie en modernisering een rol. Dit werd sterk karikaturaal uitgebeeld! Uiteindelijk valt de keuze op iemand, welke kant wint is geen verrassing maar de allerlaatste wending van 'tussen-sekse' opvallend wel. Waarom kijkers die niet zien zitten, snap ik niet helemaal want voor mij deed het juist besluiten om er een halfje bij te doen....

Doordat het de mythe van Dracula gebruikt, duikt deze film op in lijstjes van één van de beste horrors van 2023...maar tjonge...het is verre van goed en al helemaal géén horror! De cape en hoektanden werden gebruikt als metafoor...o, o, hoe origineel... het kwaad in persoon van Chileense dictator Augusto Pinochet dat de bevolking leegzuigt...net als een vampier...zucht..

De openingsscènes zijn nog best okay, je leert Pinochet in de 18de eeuw kennen als de Franse soldaat Claude Pinochet die de terechtstelling van Marie Antoinette bijwoont en bij talloze revoluties het bloed van de opstandelingen gebruikt als welverdiende soldij. Maar dan...gaat de film naar een winderig en vervallen landgoed in Patagonië en verschijnen de vijf verwende hebzuchtige kinderen en een accountant annex duivel uitdrijvende non ten tonele 80% van deze film werd het babbelen van mensen over een erfenis...als metafoor maar ook meer letterlijk.

Tja...het moet dus satire voorstellen...maar het is niet eens om te lachen en oké niet alle satire is uitsluitend humoristisch bedoeld maar het provoceert ook niet echt, laat staan dat het tot denken aanzet. (tenminste niet voor de niet-Argentijn) Wat rest is slaapverwekkende eindeloze dialoogscène over een onsterfelijke dictator opgenomen in zwart-wit. Waarbij scènes met zwevende vampier(s) en de onthulling van de geaffecteerd Engels sprekende vrouwelijke vertelstem, opvallende attracties moeten voorstellen. Kortom soms aardige beelden, maar een zinloze film.

Hmm, een film waarvan zo'n beetje elke review diemik achteraf las, ronduit negatief was. Gek genoeg, na het zien van de film, snap ik er maar weinig van? Oké de film is zeker niet voor iedereen weggelegd. Daarvoor zit er teveel gore in de film. We zien elke soort vloeistof wel op één of andere manier het menselijk lichaam verlaten, dus het is smerigheid ten top. Toch is het een fantastische cocktail. Het voelt alsof je een slokje [REC] of Quarantine (net wat je zelf het lekkers vind) mengt met een flinke scheut Rob Zombie-achtige karakters. Daar nog wat ongemakkelijke,nare en onvoorspelbare situaties en dialogen aan toevoegt. Goed schudden en dit dan serveren met blokjes Troma- viezigheid en donkere humor alá Sam Raimi. Je krijgt dan een heerlijk chemische drankje dat tot het laatste druppel goed smaakt. Iets wat mij ook op viel was hoe goed de film gemaakt was! Ik heb slechter kwaliteit B-films gezien waar ze positiever over waren? Toch was dit skateboarder, modeontwerper en nu dan ook regisseur Eli Morgan Gesners eerste film. Ondanks dat, heeft de film ook zijn foutjes en minder goede punten maar voor het grootste gedeelte is het puur entertainment. Waar vooral mensen die van overvloedig gore houden, aan trekken zullen komen! Ik absoluut genoten!

“stop eating my sesame cake”

'Congo' is een film in een genre dat niet erg meer in de mode is, toch was dit een uitstekende, (gezien uit het oogpunt van mijn ietwat absurde waardering voor de clichés van dit genre) niet serieus te nemen jungle-avonturenfilm in de traditie van King Solomon's Mines, Tarzan-films (met Johnny Weismuller) en Indiana Jones. Een film die niet heel goed is, maar wel erg vermakelijk, en waar ik blijkbaar een zwak voor heb.

Deze film was net als Jurassic Park gebaseerd op een populaire roman van Michael Crichton. En in de nasleep van het enorme succes van die Jurassic Park, was het begrijpelijk dat filmstudio's meer boeken van Crichton wilden verfilmen. En als eveneens Stan Winston, de man achter die dino's aan boord was, staat er nog maar weinig in de weg. Behalve dan dat de CG nog niet zover was en zodoende zijn de gorilla's in deze film nog gewoon praktische effecten.

Om de film heel goed te noemen, nee dat gaat iets ver... maar gaaf en goofy wel ...wat een verhaal en personages; Joe Don Baker als megalomane CEO van een telecommunicatiebedrijf die kosten nog moeite bespaard om een zeldzame Afrikaanse diamant te bemachtigen. Bruce Campbell die alleen verschijnt om een chocoladereep te eten in een cameo. Drievoudig Oscar-genomineerde Laura Linney die hier als een Kick-ass bitch haar mannetje weet te staan. Wow wat een vrouw! Een hoofdrol die weggelegd is voor een aandoenlijke gorilla die middels gebarentaal een robotachtige stem voortbrengt, Martini's drinkt, boert en rookt. Waarin Tim Curry als Herkermer Homolka (vernoemd naar Herkimer-diamanten de dubbelzijdige (tweezijdige) kwartskristallen) een "Roemeense filantroop" op zoek is naar de verloren stad Zinj (de beste naam voor een verloren stad ooit) Waar Ghost-buster Ernie Hudson een briljante uitspraak doet; "a great white hunter who happens to be black."

De film tracht een familiepubliek aan te spreken en aan de opbrengsten te zien is dat ook aardig gelukt.
Het gaat duidelijk voor de eerder genoemde een Indiana Jones-film, en wil zich ergens tussen de wreedheid van 'Temple Of Doom' en het plezier van 'The Last Crusade plaatsen, zonder ook echt in de buurt te komen. Het geweld van de moordende genetisch gemuteerde grijze gorilla's zie je in bizarre stop-motion slow-mo-actie, vluchtig of helemaal niet. Oh en het lijk van Campbell kom ook nog even in beeld.

Het meest memorable is de aanval van de grijze gorilla's op het kamp! Hierbij worden machinegeweren met warmtesensoren samen met een laseromheining ingezet, hoe de dragers het daar hebben gekregen en dat het eruit ziet of dat het de helft van het elektriciteitsnet nodig heeft, doet er eigenlijk niet veel toe! Als uiteindelijk de onvermijdelijke lava stroomt is er CG te zien die de tand des tijds niet heeft overleeft. Ook lijk je gorilla's te zien die het videospel Lemmings naspelen.

Ik kan eigenlijk niet anders zeggen dat dit een meeslepend stuk entertainment is.

Saillant detail; Dylan Walsh speelde Dr. Peter Elliot, een primatoloog die een gorilla terugbrengt. De echte Peter Elliot is een gorillachoreograaf en veteraan-gorilla-artiest die ook hier is te zien maar in heel veel meer films de aap heeft gespeeld.

Doorsnee jaren '50 avonturen actie-filmpje met twee publiekstrekkers. De eerste is de aanwezigheid van de sexy Virginia Mayo. Ze is perfect in de rol van de prachtige avonturier en is te zien in een aantal prachtige jurken (vaak niet eens geschikt voor de Jungle) Ze laat de mannelijke tegenspelers George Nader als David Carr, een bouwkundig ingenieur en Michael Pate als Bart O'Connell, een huurmoordenaar, met haar charme ver achter zich. Met haar mooie schouders houdt ze de film draaiende. Niemand minder dan Peter Lorre is de tweede traktatie. Met zijn verkreukte jofele uniform vol medailles en lijkend op een Zuid-Amerikaanse dictator, is zijn rol als Kolonel John Miguel Orlando Arragas weer een lust om te zien.Hij maakt een traktatie van zijn hele schermtijd.

Rond het verhaal; met uitschot uit Europa en Amerika die hun geschillen in en rond fictief Congotanga (Congo) oplossen, hangt inderdaad een vluchtige gelijkenis met "Casablanca." De andere film "The African Queen" die veel genoemd wordt heb ik niet gezien maar vermoedelijk doet het uitstapje met de boot, hier sterk aan denken. Wel is er tijdens die boottocht meer actie te zien waaronder een gedateerde computer-animatie van een zwerm Tse-Tse-vliegen. De Botanische tuinen van Los Angeles mochten doorgaan voor de Afrikaanse jungle.

Misschien dat de erbarmelijke versie die ik keek; een VHS -opname van de tv-zender AMC, meespeelde dat ik het allemaal lauwtjes en standaard vond maar een veel hogere rating kan ik niet aan geven.

Had heel erg mijn twijfels over de film. Dit kwam vooral door het grote reclame-offensief. De hele achtergrond van IDMB stond bijvoorbeeld in het teken van reclame voor de film. Vaak een teken dat het niet al te best is. Maar na het kijken van de film kan ik alleen maar positief zijn! Oké misschien niets nieuws onder de zon maar de uitwerking is wederom fantastisch. Ik kijk veel Horror en het valt gewoon op dat de kwaliteit van deze film toch hoger lig dan bij sommige andere films. Wel is het minder dan de eerste. Voor een gedeelte kan dit liggen aan gewenning maar niet alleen. De 'The Crooked Man' vond ik een beetje uit de toonvallen. Ook de scene met de kamer met de draaiende kruizen was één van de mindere. Daarnaast was het uiteindelijke treffen met de demon en hoe makkelijk deze was te overwinnen niet heel sterk. Gelukkig waren er ook genoeg scene's die wel overtuigde. Daarom kan ik niet anders concluderen dat het een prima film is. De film doet wat hij moet doen namelijk op een zeer hoog niveau vermaken. waarschijnlijk niet de origineelste, ook geen artistiek meesterwerk maar zeker een zeer geslaagde en vermakelijke Horrorfilm.

Ten eerste is het handig om te weten dat dit géén professionele film is! Het is een lowbudget-horroranthologie met vier korte filmpjes in found footage-genre. Het draait om: twee vriendinnen die een stel VHS-banden ontdekken (waar hebben we dat toch eerder gezien?) tussen de spullen van hun overleden vriendin Sarah en de naam van iets of iemand die 'Mr. Magpie' heet Ze besluiten de tapes te bekijken in de hoop op antwoorden en ontdekken dat ze zelf zijn te zien in morbide onbekende scènes.

Videoband 1: "Ouija", Dubbeldate met een Ouijabord. Drie schoolvrienden willen een vervolg maken op een seance -filmpje uit hun studententijd. Vriendinlief van één is wat minder enthousiast...het loopt uiteraard uit de hand! Er waren enkele aardige scare-momenten en wat bloed

Videoband 2: "Possession", Twee influencer-spokenjagers ontmoeten meer dan ze hadden verwacht in een leeg kantoorgebouw. Het filmpje maakte niet geheel duidelijk waarom...maar er waren een paar aardige schrikmomentjes.

Videoband 3: "Grief", Een bezeten client kom bij een therapiesessie. Een locatie waarin je drie dagen ziet. Voorspelbaar maar wel leuk gedaan.

Videoband 4: "Sacred Redemption Order (SRO)" Begint met pratende hoofden die het "waren het geluk" hebben gevonden bij SRO...tja hier klopt natuurlijk iets niet! Sektes zullen altijd blijven boeien en dit werd uiteindelijk het leukste filmpje.

Het is een film met een leuke variaties op beproefde formules maar kan wel wat meer pit gebruiken. Het is niet eng (helemaal niet), maar dat kan ook zijn door de budgetbeperkingen. Het is dit, het gebrek aan en een duidelijke 'goedkoopheid' die de film minder geweldig maakt. Toch is het, het kijken waard, want er is talent, waar geprobeerd wordt iets mee te doen en er zitten een paar leuke momenten in.

Als je The Conjuring:-films goed vind, zul je deze ook geweldig vinden. Hij geeft je precies wat je wilt! Net als de eerste twee is dit een spookhuisfilm en ben je dol op goede spookhuisfilms dan is dit er zeker één! Het is een goede afsluiter van de serie over de Warren's (jaja...dat heb ik al vaker gehoord) Het speelt met alles wat geweldig is aan de serie. Het is een luidruchtige, leuke, opzichtige, domme visuele-effecten-festijn van een spookhuisfilm gemaakt voor het grote scherm. Om heel eerlijk te zijn, de film zelf slaat nergens op. Enigszins gemengde gevoelens: veel te lang, soms werd veel tijd besteed aan overdreven sentimenteel Warren's als gezin, Er de spiegel is oerlelijk en Annabelle komt nog even langs Ook zijn sommige jump-scares ronduit mmm tja... Toch voelt het best charmant en nostalgisch aan. Dus uiteindelijk was het ook best well oké!

De eerste (kroop onder je huid) Conjuring-film was een regelrechte voltreffer! De tweede was een sterk vervolg dat iets teveel leunde op schrikmomenten. Hierna volgende er een heel stel mindere spin-offs met enge poppen (Annabelle), nonnen (The Nun) en Mexicaanse geesten (The Curse of La Llorona) Nu is het aan de regisseur van die laatste film, Michael Chaves, de eer om Ed en Lorraine Warren voor een derde maal tegen het kwade te laten aantreden. En dat deed hij toch wel iets verdienstelijker dan zijn eerste grote film! Maar deze derde aflevering haalt nooit het niveau van waar de franchise mee is begonnen. Het spookhuis maakte ditmaal plaats voor een vloek. En baseert zich verder op rechtsbankproces van de 'The Devil Made Me Do It'-zaak. Een zaak uit de Verenigde Staten waarin de verdachte zijn onschuld pleitte door te beweren dat hij op het moment van zijn misdaad bezeten was van een demon. Echt slopend spannend wordt de film nergens: voor een horrorfilm van 16 jaar en ouder was het allemaal behoorlijk licht verteerbaar. De film weet weinig nieuws te bieden, zowel als Conjuring-film als ook duivelsuitdrijving (Exorcist) maar degelijk formulewerk was het nog wel!

Vermakelijk is deze low-budget film nog net maar verder is het een niet heel erg spectaculaire film. De film speelt zich af tijdens de Gadsden Purchase. Een stuk land wat gekocht werd van Mexico en nu bij zuid-Arizona hoort. Echter heel historisch is het allemaal niet! Daarvoor kan je beter de film Broken Arrow (1950) kijken die had ook een veel groter budget. Echter is het danken aan regisseur William Castle dat er nog wel iets leuks is gemaakt. Want eigenlijk is het niets minder dan een wraak-filmpje en verder een excuus om indianen, Mexicanen en Amerikanen te laten vechten. John Hodiak een blanke speelt hier opperhoofd Cochise maar is nogal een mis-casting. Sowieso zien de indianen en er een beetje houterig en cheesy uit. Dit soort films kan natuurlijk niet zonder romantisch zij-plot. Hier komt dat van Joy Page die de Mexicaanse Consuelo de Cordova speelt en die valt voor de charme van opperhoofd Cochise. Al met al een middelmatige western.

“My brother always believed I had a guardian angel. I used to believe in nothing. Now I’m not so sure”

Hoewel de film een religieus thema heeft, is dit niet weer een exorcismefilm. Grace (Jena Malone) is een ervaren oogarts in Londen die niets van religie moet weten en meer op wetenschap richt, haar broer is de tegenpool en priester in het Mount Saviour-klooster in de Schotse Hooglanden. Na de verdachte dood van haar broer is ze gedwongen naar dit 12e -eeuwse afgelegen klooster te reizen en haar eigen onderzoek te beginnen. En daarmee lag de focus meer bij een detectiveverhaal, meer op mysterie en speurwerk en minder bij horror. Dat is in dit geval helemaal niet erg want het houdt je aandacht goed vast, het bevat genoeg verontrustend materiaal en bezit een redelijk soepel vaartje. De solide basis ontwikkelt het karakter van Jena Malone goed, en krijg voldoende tegenspel van moeder-overste (genomineerde voor een Academy Award Janet Suzman) en pater Romero (Danny Huston). Nu heb ik een zwak voor films met kloosters vol nonnen of andere geloofsbelijders dus dit is een film die voor mij, hoewel niet perfect (het weet het onderzoek en de religieuze horror nooit helemaal goed te combineren), wel ereg vermakelijk is!

Aaron Poole en Jim Gilbert spelen zichzelf als een paar documentairemakers die in de wereld van samenzweringstheorieën rond; Big Pharma, JFK en andere presidenten, Bill Gates, George Soros, Bohemian Grove-bijeenkomsten, Bilderberg Groep, 9/11 Inside Job theorie Vrijmetselaars en de Illuminati duiken. (anno nu kan daar de COVID-19-pandemie en Grote herstart aan toevoegen!) Oftewel complotdenkers die in de ingewikkelde gebeurtenissen van wereld allerlei verbanden zien en daarin de weg kwijtraken. Als complottheoreticus "Terrance G" spoorloos verdwijnt, raken ze steeds meer in de ban dat het geheim genootschap die de God Mithras aanbidden "De Tarsus Club" hier achter zit. Wat begint als een mockumentary veranderd geleidelijk in found footage als ze infiltreren om meer te weten te komen. Doordat het bijzonder effectief is in het overbrengen van die paranoia, zorgt de film voor zeer goede spanning. Dit was goed gemaakt vakkundig geschreven en in tegenstelling tot andere in het sub-genre gebeurd er ook echt wat!

Survivalhorrorfilm met een metafoor voor een tragedie in het echte leven. Zoals zo'n beetje alle horrorfilms die metaforische horrorverschrikkingen gebruiken om wreedheden of traumatische ervaringen te personifiëren richt het zich op een getroebleerde hoofdrolspeler. In dit geval is dat Beth die een jaar "kankervrij" is Ze heeft moeite met haar man Jay want die weet niet echt hoe hij met haar moet praten over wat ze heeft meegemaakt Tja en een aanval door een grommende en gele kwijlende bosbewoner helpt dan ook niet!

Maar zelfs de verschijning van de mysterieuze entiteit, kon dit niet redden. Want de meeste problemen worden veroorzaakt door het script. Zodra het monster dat huiden steelt wordt geïntroduceerd, verlies het alle interesse in Jay en reduceert hem tot een plotmiddel. En kom doodleuk met een andere speler met eveneens trauma's. Het verhaal wordt dan ook repetitief en herhaalt steeds hetzelfde punt dat het probeert te maken.

De regie van Mitchell Altieri is ook niet de meest creatieve, aangezien hij vecht tegen het duidelijk lage budget en zijn toevlucht neemt tot het tonen van veel dingen in het donker. Helaas helpt dat niet om te slagen als horror. De film blijft dus on-eng en zonder echte durf. Helemaal gek doen heeft bescheiden films wel eens gered maar dat gebeurt niet omdat men er voor een serieus metafoor koos. Tja deze misstap, samen met veel kleinere keuzes, zorgde ervoor dat het nooit heel goed werd

Klinische en vakkundig verhalende film met een grote sterrencast. Het SF-gedeelte van deze film zit hem meer in 'het wat als' En in dit geval dus wat als er een epidemie uitbreekt die de gehele wereldpopulatie bedreigt. Doordat de gebeurtenissen meer aangestipt worden, was het lastig om een band te krijgen met de personages. Soms kan het een voordeel zijn als je een sterrencast heb maar bij deze film lijkt het juist tegen zich te werken. Er zijn zoveel verschillende lijntjes van personages dat het minder overzichtelijk is. Ook laat de film nogal wat liggen op het gebied van spanning. Zo is er de paniek die wel aangehaald wordt maar die niet echt zichtbaar of voelbaar is. En al gooien ze met cijfers van miljoenen doden en proberen ze met R0, het basis-reproductiegetal de ernst van het virus uit te leggen. Het blijft allemaal oppervlakkig. Echter weet Steven Soderbergh wel hoe je moet filmen en is de film alles behalve slecht. Ik denk alleen dat het beter tot zijn recht had gekomen als dit een mini-series was geworden.