Opinions

Ach de basis horrorfilmelementen zijn aanwezig, de meeste angsten heb je wel eens eerder gezien, maar bekendheid is niet zo'n vies woord in handen van regisseur Samuel Bodin. De film begint een week voor Halloween, een bang jongetje woont in een onheilspellend oud huis met een pompoenen-moestuin. Klop, Klop, Klop, hoort de 8-jarige Peter op een avond op de muur van zijn slaapkamer. Bang, maar toch geïntrigeerd, vraagt hij zich af wat de bron van het kloppen is... Tja er zijn voldoende horrorfilms die net als deze 'mysterieuze geluiden', 'donkere en schaduwrijke slaapkamers' en 'gepeste kinderen' bezitten. Toch weet de film de kijker zeker te boeien. Dit is omdat je niet precies weet waar de film heen wilt en de technische kant is goed genoeg gedaan. Cinematograaf Philip Lozano haalt veel uit het griezelige oude huis. Daarnaast weet de VFX-crew een geloofwaardig CGI-wezen op het beeld te toveren. Het resultaat van dit alles is een film die vertrouwt aanvoelt maar toch voor wat verrassing weet te zorgen.

Met de komst van Cocaine Bear (2023) is er een hele reeks films met beesten aan de recreatieve drugs losgebarsten. Haaien, poema's, krabben en beren ze doen er allemaal aan en of dat niet genoeg was, zijn er ook nog Crackcoon, Crackodile en Meth Gator…

En nu is er dan een drug-gebruikende Weerwolf in de nieuwste (negentigste film) van filmmaker Mark Polonia. Een regisseur die naam heeft gemaakt door kwantiteit boven kwaliteit. Want Polonia Brothers-Entertainment films zijn altijd op een microbudget. Alsof iemand in zijn achtertuin een film maakt (wat waarschijnlijk ook zo is) en dus is er steevast; twijfelachtig acteerwerk, slechte grappen, monster met rubberen masker en goedkope CGI- effecten en digitaal bloed en heel soms ook wat tenenkrommend zinloze naaktheid

Een rijke effectenmakelaar gebruikt een Chevrolet/Daewoo Uber en belandt op de verkeerde plaats, op het verkeerde moment en verandert daardoor elke keer dat hij drugs doet, in een weerwolf. Waarna hij in de laatste helft van de film in aanraking kom met een groep filmmakers die een moordende clown-film opnemen. Joepie...grappig proberen te parodiëren op je eigen....en hopla zelfs een douchescène

De film heeft ook soms iets betere effecten dan dat ik van Polonia gewend ben. Het is zelfs zijn best uitziende productie die ik tot nu zag! Het kan zich aardig staande houden onder de legio andere microbudgetfilms. Of tenminste is het niet zo onaangenaam. Geen complete tijdverspilling maar toch blijf het een film waarvan de postercover beter is, dan de film zelf! Wat zal de volgende worden? Creature from the Smack Lagoon? Marry Shelly's Meth-Enstein? Of Bram Stoker's Crackula?

Een verhaal over onderdrukking van mutanten die vechten voor hun rechten en acceptatie in een wereld die hen veracht. Dat zagen we al vele malen in X-Men. Dat zagen we al in de tv-serie Heroes. Daarnaast zien we ook nog superheld Stephen Amell van de tv-serie 'Arrow' en zijn neef Robbie Amell die wel eens langs kwam als superheld in de tv-serie 'The Flash' Het werd me algauw duidelijk dat deze film niet heel veel meer leverde dan dat we al eerder hebben gezien. Maar ach, heel slecht was deze crowdfunding-film nu ook weer niet. De speciale en visuele effecten waren best aardig, maar nergens is de film ook echt spectaculair. Dat de film voelt als een tv-pilot klopt zeker aangezien er is aangekondigd dat dit een vervolg gaat krijgen in de vorm van een tv-serie.

Met een titel als deze, en afkomstig van productiebedrijf The Asylum, waren mijn verwachtingen beslist laag. En toch... weten ze er in te slagen om het nog slechter te maken dan ik had verwacht! Kan het positief zijn, dat er meer naaktheid dan plot was? De film gaat en gaat maar door! Elke keer als je denk dat de film voorbij is, gaat hij door. De film gaat over een universiteit waar een aantal vervelende personages rondhangen, de hoofdpersoon wordt verliefd op een zombie...en dan gebeuren er dingen maar eigenlijk had de film niets te vertellen. De naakte vrouwen die aan het begin in het studentenhuis rondrennen, zullen dit voor het grootste gedeelte ook blijven doen. Het genre is komedie maar niets in de film is echt grappig en als tweede genre staat er horror maar witgrijze geschminkte personen zijn nou niet direct goede zombies. Die paar dat er bloed vloeit kom dat van slechte CGI. Tja...drie keer raden wat werkt tegen zombies? Juist Boobies en de zombie-infectie wordt genezen door...yup hoe kan ook anders...wiet. Hier kan ik verder gewoon kort over zijn; niet grappig, niet eng, niet sexy, en niet interessant.

Pam Grier schittert hier als Coffy, een sexy verpleegster die besluit op een wraaktocht te gaan om de drugsdealers terug te pakken die haar elf jaar oude zusje verslaafd hebben gemaakt aan heroïne. Wat wil je nog meer een sterke, zwarte vrouw die als een ‘Dirty Harriet’ in minirok gangsters molt? Coffy werkt goed als een leuke stoere Blaxploitation-film, maar het onderstreept ook veel radicale sociaal-politieke ideeën. Doordat men de rechten op Cleopatra Jones niet kon verkrijgen maakte ze daar een variant op en werd een veel grotere hit. Het was dan ook de eerste succesvolle actiefilm met een vrouwelijke actiester. Ook Sid Haig was hier weer van de partij ditmaal als één van de handlangers van gangsterbaas Vitroni en heeft ondertussen één van de beste "man sleepte achter auto"-scènes die ooit op film is gezet. De film werd gemaakt door B-filmkoning Jack Hill die heel wat fijne werkjes op zijn naam heeft staan! Ook hier weer een heerlijke funk-soundtrack deze werd verzorgt door Roy Ayers. Het heeft alles wat je van dit soort blaxploitation-films verwacht, overdreven cartoonachtige geweld, heldin in superwraakmodus en op de koop toe een catfight tussen prostituees voor een hogere naakt-quotum! Zonder meer erg vermakelijk!

"found your chicken burger"

Tiener-niemendalletje! Ach ik behoor nu eenmaal niet tot de doelgroep en als je er niet teveel van verwacht, dan heb je best nog een aardige middag of avond.Typisch high school-film waarin vier stereotype scholieren: de atleet, hacker, gitarist en de perfecte student, met veel gemak even tussen de lessen door de U.S. Mint heist. Bevolkt door onder jongere bekende populaire sterren van YouTube of Pretty Little Liars. Er is niet heel veel spanning of diepgang te bespeuren en wordt verder opgeleukt met wat teenager-romantiek en wijsheden maar het is vermakelijk.

Het is inmiddels al aardig wat jaren geleden dat 'The Blair Witch Project' het daglicht zag. Na die film zijn er (helaas) genoeg van dat soort found footage-films uitgekomen. Deze is er ook weer zo één! Je weet het wel; schuddend camerawerk, zodat je veel oninteressante beelden rond ziet vliegen, en anders krijg je extreme close-ups (zie je nog niets) en er is een vreselijk geluidkwaliteit. En ja, ook hier is het er weer allemaal hetzelfde liedje en het is wederom even frustrerend.

Ditmaal komt de found footage uit Frankrijk en zijn het twee journalisten David en Melissa die vertrekken voor een Franse TV-zender in 1976 naar de grens tussen Frankrijk en Zwitserland om een vreemde zaak te onderzoeken waarbij koeien zijn gemutileerd. De film is dus het beste te omschrijven als een soort Blair Witch in de sneeuw. Enige verschil is er wel; de film is om authentiek over te komen in een '70-stijl gefilmd en er is nog wel wat bloed te zien. Het is allemaal te domweg te mager om ergens ook maar te overtuigen. Alleen voor grote liefhebbers van found footage-films.

Wat een prachtige en interessante film over isolatie en waanzin met Lovecraftiaanse elementen van regisseur Xavier Gens. Het verhaal is gebaseerd op een bestseller van Albert Sanchez Piñol. Enige manco van de film is dat de karakters en hun beweegreden iets te onderbelicht zijn. Want verder is het vooral genieten geblazen. Cinematografisch is het dik in orde, van wat ik van regisseur Gens heb gezien was dit ook altijd prima verzorgt.

De cast bestaat in zijn geheel maar uit drie personen. Ten eerste is daar David Oakes die een meteoroloog speelt die opdracht krijgt, om op een eiland vlakbij de Antarctische cirkel, het weer te onderzoeken. Echter de film is opgenomen op Lanzarote aangezien dit eiland een warmer klimaat heeft. Daar ontmoet hij Gruner, een grandioze rol van Ray Stevenson, die als een soort Robinson Crusoë zijn vuurtoren beschermd tegen wezens uit de zee. Deze geef de meteoroloog de naam Friend, verder komen we dan ook niet te weten hoe hij echt heet. De derde is een vrouw elijk wezen met de naam Aneris. Een anagram van het Spaanse woord sirena in het Nederlands; sirene.

En terwijl de eerste wereldoorlog moet uitgebroken zijn vechten de helden, zodra het nacht is geworden op het kale desolate eiland, hun eigen oorlog tegen de creaturen, die zo zijn weggeslopen uit die wereld van H.P. Lovecraft en in het donker aan wal komen. Deze creaties komen van de hand van Arturo Balseiro. Deze was ook verantwoordelijk voor de vis-figuren uit de film Dagon (Lovecraft is dus nooit ver weg) En was ook betrokken bij films als Pan's Labyrinth en Frágiles

Kortom een heerlijke hommage aan Lovecraft's werk Somber, bedachtzaam met op de juiste momenten uitbarstingen van opwindende grimmige actie. Regisseur Xavier Gens levert wederom zeer goed werk af!

Zeer vermakelijk deze luchtige horror waarbij de film inzet op de absurditeit van de situatie en de personages erg sympathiek zijn . Natuurlijk is er Liam Neeson die nu eens een keer niet de actieheld speelt en mijn horrorfilm-crush sinds "Barbarian" Georgina Campbell. Er is genoeg actie om het tempo op gang te houden, bloed is er eigenlijk niet, wel veel ontploffende mensen maar dit is mooi opgelost doordat om een schimmel gaat. Het maakt dat toch heerlijke cheesy troep is te zien. Ja dit was gewoon leuk om te kijken!

Slot Colditz, tijdens de Tweede Wereldoorlog ook wel bekend als Oflag IV C was een gevangenis voor lastige geallieerde krijgsgevangen officieren. Niemand zou uit Slot Colditz kunnen ontsnappen. In werkelijkheid waren er minstens 31 ontsnappingen van de ongeveer 300 vluchtpogingen succesvol. Bij zo'n beetje alle pogingen waren Nederlanders betrokken. (de serie is Brits en erg chauvinistisch) Maar wie denk dat hij veel voorbereidingen krijg voorgeschoteld over ontsnappingen wordt teleurgesteld door deze mini- serie. De nadruk lig op een liefdes-romance en de ontsnappingen zijn maar bijzaak. De film schakelt heen en weer tussen Colditz en London, beide locaties waren netjes in beeld gebracht. De miniserie ziet er ook best goed uit, maar hmm... laten we zeggen dat de makers zich een stel ongeïnspireerde artistieke vrijheden hebben gepermitteerd om tot een super dramatische einde te kunnen komen. Kortom dit was niets minder dan een liefdesverhaal in oorlogstijd en steeg nergens boven televisie-middelmaat uit.

De film Colette is het fascinerende waargebeurde levensverhaal over Sidonie-Gabrielle Colette Het begint wanneer ze als simpel plattelandsmeisje rond 1900 als jonge bruid van de beroemde, maar berooide schrijver/uitgever Henri 'Willy' Gauthier-Villars haar entree maakt in de Parijse high society. Door haar sexy novelles (soort voorloper van grijze tinten) over Claudine zette zij Frankrijk op zijn kop en werd zo één van de bekendste vrouwelijke auteurs van het land. Natuurlijk gaat het verhaal over hoe moeilijk het was voor vrouwen in die tijd, maar dat je er met veel doorzettingsvermogen wel komt. Maar wat 'Colette' net wat extra's geeft is haar leven van absolute openheid en ongeremdheid. Ze experimenteerde met open relaties, erotiek en travestie. Ze had een verhouding met de transgender markiezin ‘Missy’. Haar leven was gecompliceerd, en door een goed spelende Keira Knightley was het verrukkelijk om naar te kijken. Toch verschilt het niet heel veel van andere kostuum-drama; goed geacteerd en gezellig. En Keira Knightley in prachtige jurken is en blijft natuurlijk nooit verkeerd maar of dat nu ook de bedoeling van de film was?

Redelijke slasher. Deze film is zo af en toe best spannend zeker wanneer Arkin en de Verzamelaar een kat-en-muisspel spelen en van elkaars positie op de hoogte worden gebracht door bijvoorbeeld een krakende traptrede. Dit maakt dat, samen met de boobytraps en de nodige martelingen, de film qua spanning sterk overtuigd. Echter zijn die boobytraps ook meteen één van de zwakke punten van de film. Die aanwezige levensgevaarlijke valstrikken zijn er plotsklap en ook al lijken ze complex aangelegd, ze zijn verder een beetje te makkelijk. Het wonderlijks was voor mij overigens: het bijtende zuur dat werkelijk door alles heen gaat, behalve de grond waarop het ligt. Antwoorden op gerezen vragen krijg je ook niet, zo wordt de motivatie van de Verzamelaar niet duidelijk. Al is dat bij een slasher niet altijd een must, wilde ik het van deze mysterieuze Verzamelaar toch graag meer weten. De film bevat alle elementen die een horrorfilm nodig heeft, de hoofdrolspeler zit in de problemen en belandt onder druk in een benarde situatie en daarom is het bij vlagen ook best spannend, echter het uitblijven van echt innovatieve boobytraps maken de film niet tot een grote uitschieter in het genre.

Laat er geen misverstand over bestaan dit is een film van een Lovecraft-fan voor Lovecraft-fans. Het is een fijne mengeling van 80's Sciencefiction en B-film Horror. Kosmische horror. Het is niet perfect, bij verre, maar verdomme het is wel een wilde rit. Het is tevens de terugkeer van Richard Stanley als regisseur, nadat Hollywood in 1996 hem van zijn project 'The Island of Dr. Moreau' had gehaald.

De film is een bewerking van een kort verhaal van HP Lovecraft met dezelfde naam. Zodoende is de film stevig verankert in de Lovecraftiaanse wereld; de boerderij ligt buiten Arkham, de hydroloog draagt ​​een Miskatonic Universiteit t-shirt. Is er uiteraard iemand in het bezit van het boek de Necronomicon. En tussendoor horen je vermeldingen van andere Lovecraftiaanse -locaties zoals Kingsport en Innsmouth. Het verhaal is, net als bij veel van Lovecraft's werk, feilloos somber, maar Stanley erkent de behoefte aan lichtzinnigheid bij het publiek.

Daarom veronderstel ik dat we het moeten hebben over Nicolas Cage. Want de komedie komt bijna volledig van Cage, hij lijkt zelfs in een compleet andere film te spelen dan alle anderen. De regisseur wordt dus niet echt geholpen door zijn prestaties. De film verlies hierdoor wel iets van zijn potentie. Daarnaast weet het niet goed wat het nu wil zijn; angst opwekkend of totaal vreemd. Alhoewel hoe beeld je iets visueel uit dat elke definitie tart?

De film is dan misschien niet helemaal perfect, dat wil niet zeggen dat de film ergens echt saai of niet interessant was. Het leek nog het meest op een cocktail van verspreide verbluffende scenes. Dochter Lavinia op een wit paard, die je doe denken aan iets uit een fantasie-film, terwijl verderop Cage zijn auto 'cock sucker' noemt voor tenminste 20 seconden. Fantastische body-horror met practical effecten Zoals een vreselijke, kronkelende berg van vlees die ooit meerdere alpaca's waren, was echt grotesk. Hallucinerende kleuren. Het is ook een film die vermoedelijk bij elke kijkbeurt je weer andere dingen laat ontdekken

Het maak van de film een mooie spectaculaire nachtmerrieachtige trip. Die ik als HP Lovecraft fan misschien iets hoger waardering geef maar voor mij is de film zeker zijn punten waard!

Prachtige 'Kaiju'-film van Nacho Vigalondo! Gloria (Anne Hathaway) wordt gedumpt door haar vriend Tim (Dan Stevens) omdat ze bijna altijd dronken is. Daarop besluit ze naar haar geboortestad terug te gaan. Alwaar ze een oud-klasgenoot tegen komt, die haar natuurlijk helpt. Tot zover lijkt het allemaal best clichématig. Echter als plots een gigantisch wezen Seoul begint te vernietigen, blijkt er toch meer aan de hand te zijn. De meest van tijd zien we trouwens het wezen verschijnen op tv of tablet. Later dan zelfs twee. Echter is het wezen fantastisch om te zien! Ergens halverwege de film, wanneer het te klef dreigt te worden, gebeurd er iets waardoor ik even een WTF-moment kreeg. Echter was die onverwachte omwenteling, een zeer slimme keuze, het voorkomt dat de film afglijd naar saaiheid. Hathaway zie ik toch het liefst in dit soort rollen want hier laat zij zien waar ze tot in staat is. Jason Sudeikis als de behulpzame barman is in deze film trouwens ook goed opdreef want hij speelt zijn rol bijzonder goed. Het script zit dan ook bijzonder goed in elkaar en gaat van vrij lichtvoetig naar vrij duistere momenten. Het is echt een indrukwekkende mix van komedie, tragedie, spektakel en een beetje donker drama, maar alles klopt goed en komt echt goed samen. Niet iedereen zal de film kunnen waarderen omdat het unieke verhaal toch zwaar op de maag kan liggen, daarnaast verandert de film een paar keer van toon, en in het geval van Gloria's verhaallijn kunnen mensen gefrustreerd raken omdat er niet voor traditionele oplossingen wordt gekozen. Ik hoop echter voor regisseur Nacho Vigalondo dat het een onverwachte hit wordt want dat heeft hij zeker met deze monsterlijke film wel verdiend!

Computers waren destijds in 1970 nog iets nieuws en het publiek was er door gefascineerd maar eveneens wat angstig. Deze Sciencefiction film onderzoekt die 'geavanceerde' technologie en voorspelt waartoe het kan leiden. De film richt zich ook meer op gedegen acteerwerk en weinig op speciale effecten. Om het groter te laten lijken dan dat het is, worden er soms meer dan één gesprek tegelijkertijd gevoerd of zijn er andere achtergrond geluiden, zodat je toch een gevoel van urgentie en chaos krijgt. Niet direct duidelijk of dit ook een budget-dingetje was want de vormgeving van de machines lijkt me aardig wat gekost hebben. De beelden van de Colossus-computer werden zelf later nog hergebruikt in andere Universal Pictures-projecten, waaronder The Six Million Dollar Man en Riding with Death. Tja maar die wetenschappelijke kunstmatige-intelligentie toepassing waren in de jaren zeventig misschien nog nieuw, nu niet meer! De spannende momenten waren dan ook waarschijnlijker efficiënter in 1970 dan nu. Ach deze mens vs. machine-film was met tijd en wijle nog best aardig!

Terry Pratchett was één van de succesvolste fantasyschrijvers ter wereld. Niet gek dat er geprobeerd wordt om zijn boeken in film te vertalen. Vadim Jean verfilmd in deze mini-serie de eerste twee boeken. Nu was Pratchett aan het begin van zijn boeken nog aan het zoeken en is het verhaal aan het begin qua structuur, toon of inhoud nog wat experimenteel. Hierdoor is het bij de film moeilijk om over een echt samenhangend of meeslepend verhaal te kunnen spreken. Toch kunnen we enige continuïteit in het verhaal vinden omdat steeds dezelfde twee (anti)helden één schurk zullen moeten overwinnen maar verder is dit vooral een bont samenraapsel van (knipogen naar) fantasieclichés en komische verwikkelingen. Dit maakt dat de film luchtig en vooral onpretentieus vermaak is. Direct als de film begint komt de imposante en originele wereld in beeld “gevlogen” waar het verhaal zich afspeelt, de zogenaamde Schijfwereld: een platte wereld gedragen door vier olifanten die weer op de rug van een gigantische 'ruimteschildpad' staan. Dit is zo mooi vormgeven dat een nadeel daarvan is dat de verwachtingen iets te hooggespannen zijn. Deze Wow-momenten zijn er nog wel maar niet veel. Wat hiertussen zit is soms geestig, mooi gemaakt, of avontuurlijk, maar meestal te tam en zonder genoeg interessante personages om echt van de grond te kunnen komen. Grappig is de (on)bedoelde aanwezigheid van Sean Astin (Samwise Gamgee uit LOTR) die de naïeve toerist Twoflower speelt. Dé stereotiepe toerist met fototoestel en Hawaïshirt en die alle bezienswaardigheden in Schijfwereld wil zien. Verder zien we David Jason (DI Frost) als de non-tovenaar Rincewind en een cameo van Jeremy Irons als de Patriciër die opdracht geeft om de toerist vooral in leven te houden. En dan zijn er nog Tim Curry als gewetenloze tovenaar Trymon en Christopher Lee die de stem van magere Hein vertolkt. Het is jammer dat de film niet echt naar grote hoogtes weet te stijgen wat komt door de wat voortkabbelende omzwervingen in het verhaal en de vele knipogen (teveel humor) naar andere fantasieverhalen. Gelukkig is de film soms voldoende amusant, heeft het leuke acteurs, en is bij tijd en wijlen zelfs magisch te noemen, maar echt groots of hilarisch wordt het niet.

Gestroomlijnde, goed geoliede actiefilm. Duidelijk kampend met de problemen op de set; spanningen tussen regisseur, acteurs en producenten, en derhalve het ontslag van diezelfde regisseur...toch bezit de film nog een aardig tempo en een escalerende bodycount. De introverte 22-jarige politierekruut Vincent wordt gechanteerd om duistere dingen te doen. Tja deze Frans/Belgische misdaadthriller lijkt vaak onvoltooid en onderweg zijn er ook niet veel verrassingen. Toch weet het soms een goede verontrustende en fascinerende sfeer te creëren. De actiescènes zijn solide. Ja de strakke stijl van du Welz, de gruizige toon, de uitbarsting van bruut geweld, een hoog tempo en een straffe wending aan het einde maken dit nog een zeer aardig goede toevoeging aan het actiegenre.

Het wordt op de markt gebracht als een soort oorlogsfilm maar is eerder een portret van stedelijke wanhoop en hopeloosheid. Het geeft een gruizige weergave van een gewone ex-soldaat omringd door een moreel vervallen en zieke samenleving, waar de kleine frustraties van het dagelijks leven, hem naar de afgrond drijven. Het verhaal van een doorsnee getrouwde man en zijn klagende vrouw die in een klein appartement wonen en te maken hebben met een huilende gemuteerde baby. In de film zie je Frankie die door de straten loopt terwijl je de lelijkheid van de mensheid om hem heen, van gangsters en junkies tot pooiers en kinderprostituees, ziet. Het is extreem low budget er zijn genoeg tekortkomingen zoals herhalende scènes, de technische kant die een beetje haveloos is en de acteerprestaties zijn armzalig. Toch zijn er een paar aangrijpende scenes; de junkie die gebruikt met een kleerhanger, Frankie die zijn de vader opbelt en de finale! Regisseur Buddy Giovinazzo heeft duidelijk zijn hart en ziel in de film gestoken en dat maakt veel goed! De film is op de markt gebracht door Troma-film maar is behoorlijk anders dan de meeste andere films van het bedrijf.

Tja ben nogal verdeeld over het eind resultaat van deze film. Zeker was dat het er voor een debuut goed uitzag. Filmmaker Jacob Chase viel blijkbaar in 2017 op met zijn korte film, waarin een man in een parkeerhokje werd geterroriseerd door een entiteit die werd opgeroepen door een creepypasta-achtig verhaal dat op een tablet werd voorgelezen. Doordat filmpje kreeg hij de kans om deze lange film te maken voor Amblin Entertainment (het filmproductiebedrijf o.a. Steven Spielberg) Duidelijk zat er dus wat meer geld achter dit project. Zeker als je ook lees dat het creature-design kwam van Jim Henson's Creature Shop.

De man in het parkeerhokje kreeg nu een vrouw en autistische jongen die het online-verhalenboek tegenkomt en het monster dat zijn vriend wil zijn. Een soort mix van Spielbergiaanse sentimentaliteit en bangmakerij (deed me wel iets denken aan Poltergeist) De nadruk lig helaas net iets teveel op familiedrama en het horrorverhaal zat te dicht in de buurt van zovele andere verhalen ('The Babadook' is waarschijnlijk het meest voor de hand liggende) Het gebruikt ook veel van dezelfde angsten die je al in duizend andere films hebt gezien. Comfortabel bekend moet men gedacht hebben?

Wel positief was het dat Larry effectief in de schaduw werd verborgen totdat het tijd was om hem te zien. Men maakte effectief gebruik van het feit dat voor een groot deel van de film het menselijk oog Larry niet kan zien, maar de camera op een telefoon of tablet wel. En ze gingen niet voor simpele-boe-hard geluid-schrik. Ja de spanning in deze film was best fijn en effectief. Helaas zinkt de film teveel weg in middelmatigheid. Tja het bezit zowel wat goede als minder goede elementen. Ik hou het op een half puntje meer!

Slaapverlamming is een fascinerend fenomeen! Dit is ook niet de eerste horrorfilm die zich erdoor laat inspireren. Echter is deze film wel de beste die er tot nu toe is uitgekomen over het fenomeen! Je volgt Sarah (Julia Sarah Stone), een meisje waar de thuissituatie niet goed is. Om toch een slaapplaats te hebben neemt ze deel aan een slaapexperiment. Zoals je misschien al geraden had, brengt het experiment problemen met zich mee.

Schrijver / regisseur / cameraman Anthony Scott Burns brengt dit op een goede vreemde maar verontrustende manier in beeld. Rustig opbouwend steeds een stapje meer. Ik heb op het puntje van mijn stoel gezeten en vond het heerlijk om deze sci-fi-horror te ervaren! Er zit nauwelijks bloed in de film, de horror komt van de kwetsbaarheid van de personages. Het suggereert een wereld waarin niemand zich veilig voelt. De film toont ook regelmatig zwart-wit beelden van het onbewuste huiveringwekkende rijk uit de dromen of visioenen van Sarah.

Daarmee is de film vooral voor de fans van wat vreemdere horror (waar je net iets meer moeite voor moet doen) en die ook van films die in de sci-fi-categorie vallen, houden, ja dan zit je hier absoluut goed! De hap-slik-weg horrorkijker komt een stuk minder aan zijn trekken! Prachtig zijn de scènes waar de wetenschapper voor flikkerende schermen zat. Meerdere malen deed het me licht denken aan Cronenberg (zowel vader als zoon)

De cinematografie was geweldig, net als de prima score (net als John Carpenter had de regisseur dit zelf gecomponeerd) Het einde tja...leek een beetje op een knieval voor de producent. Of was alles toch een droom? Ook maakt de regisseur een klein misstapje door een stukje in de film te veel op een videoclip te laten lijken. Echter zijn dat beide maar minimale opmerkingen voor een film die verder uitstekende kwaliteiten bevat en grotendeels werkt als een droom. Top film!

Nadat Britse Hammerstudio ten onder waren gegaan, doordat ze min of meer uit de pas liepen met de tijdgeest, grepen andere Engelse regisseurs hun kans. Pete Walker maker van veelal sekskomedies, was één van hen. Een genre dat door de komst van Amerikaanse harde porno al net zo snel uit de mode raakte als Hammers horror. De film opent sterk wanneer een vrouw in een penthouse onverwacht met een mes wordt aangevallen door een gemaskerde figuur in een jurk. Helaas zet dat niet door naar de rest van de film want zodra de hoofdpersoon zich aandient in de gedaante van Jack Jones, destijds een veelbelovende Amerikaanse crooner die hier min of meer zichzelf speelt als een zanger die zijn comeback-plaat komt opnemen, wordt het allemaal veel minder interessant. Jones logeert in een landhuis, waar zijn nachtrust al direct verstoord wordt door verontrustende geluiden die van overal en nergens lijken te komen. Hierdoor hikt de film op twee gedachten slasher en spookhuis en beide overtuigen maar matig. Het blijft vooral een tamme psycho-thriller. Heel slecht is de film nu ook weer niet, het is meer dat de manier van filmmaken...tja wat? Is het gedateerd of is toch meer de traditionele Engelse stijl, die de film anno nu parten speelt?

'The Comedy of Terrors' is geen Poe-verfilming uit de koker van Roger Corman, al heeft het genoeg gemeen zodat het er gemakkelijk één had kunnen zijn. Het heeft min of meer dezelfde flair als Corman's komische 'The Raven' (1963), inclusief de sterren Boris Karloff, Peter Lorre en Vincent Price. Dat het zo erg op een Corman lijkt komt door scenarioschrijver Richard Matheson. Deze was ook verantwoordelijk voor al Corman's Edgar Allan Poe films. Echter regisseur van deze film is Jacques Tourneur, die een paar decennia eerder twee Val Lewton’s had geregisseerd (Cat People (1942) en I Walked with a Zombie (1943). Daarnaast is er in de film nog een derde grootheid Basil Rathbone.

Waldo Trumbull (Price) runt de begrafenisonderneming Hinchley & Trumbull in de negentiende eeuw in New England. Amos Hinchley (Karloff) is de vorige eigenaar en de seniele vader van Trumbull’s vrouw Amaryllis (Joyce Jameson was ook te zien in Tales of Terror) Daarnaast heeft Waldo nog waardeloze hulp van Felix Gillie (Lorre). Zaken gaan slecht en tot overmaat van ramp komt de huisbaas Mr. John F. Black (Rathbone) ook om het geld van de huur vragen. Om zijn inkomen te verhogen, heeft Trumbull besloten dat hij meer klanten moet vinden - op alle mogelijke manieren ...

Er zijn niet veel Special effects, er is geen bloed. De film heeft een solide komische plot, en eigenlijk niets anders dan Komedie. De hele film is afhankelijk van de hilarisch morbide dialogen en interactie tussen de karakter. Alles is lichtvoetig, en niet veel meer dan een klucht. De grote kracht van de film is de beroemde cast. En door hen is het dan ook een leuke film!

“When you look back, this will be the moment you’ll wish you’d done something.”

Een man met de bijnaam Hoaggie trekt met zijn vrouw Jill en hun twee tienerzonen de natuur van Nieuw-Zeeland in. Maar wat een leuk familie-weekenduitje moet worden, verandert binnen enkele minuten BAM...in een nachtmerrie waar de scheidingslijn tussen horror en thriller klein was. Veel hiervan is te danken aan de gijzelnemer Mandrake wiens verachtelijke spelletjes met de slachtoffers verontrustend zijn, grotendeels omdat hij elke redenering voor zijn acties worden achtergehouden totdat....Een grauw en donker gefilmd kat-en-muisspel volgt, flitsen van hoop die snel worden weggerukt. Er gebeuren vervelende dingen maar aangezien we in eerste plaats te maken hebben met een thriller is niets in beeld. Maar toch is er redelijk wat te bewonderen in de film, soms werden de verwachtingen ondermijnt, waardoor ik aardig aan mijn stoel gekluisterd bleef. Bij films als deze zijn er altijd ook wel wat puntjes van kritiek met betrekking tot de geloofwaardigheid. Als de film eenmaal inzet, valt er eigenlijk niets meer te winnen of te verliezen... Enfin echter als je daar doorheen kijk heb je een prima beklemmende helse road-trip.

De jonge Alice Spages (Paula Sheppard) is jaloers op haar zusje Karen (de bekende dame Brooke Shields uit bv. Blue Lagoon) Karen is duidelijk mama's lieveling want Karen krijg een mooie jurk en Karen krijg een mooie ketting. En Alice die krijg alleen maar kritiek of straf. Dus als Karen tijdens haar communie dood wordt aangetroffen in de kerk is er maar één dader mogelijk... Alice dat jonge vreemde meisje!

Dit wordt prachtig verbeeld door regisseur Alfred Sole. De film ziet er uit als een soort Amerikaanse giallo. Waarbij de zwarte handschoenen weliswaar ontbreken maar die grandioze gele regenjas en masker van de killer leken zo uit de Italiaanse tegenhanger te zijn weggelopen. Ook de manier waarop regisseur Sole met ons kijkers vooral aan het begin van de film speelt, is erg om van te genieten. Daarnaast zijn er een stel heerlijke interessante personages die Alice op haar pad tegenkomt en die zorgen dat de film niet begin te slepen. De moorden zijn lekker in beeld en goed gedaan en een moord op een kind is nog steeds niet heel alledaags. Dus horror-fans die bekender zijn met het werk uit de jaren '70 komen ook hier goed aan hun trekken! Ook moet je rekening houden met een scene met wat dierenleed want er wordt wat minder zachtzinnig omgegaan met een kitten. Het acteerwerk is zeer goed, iets wat in een film met een lagere budget nog wel eens te wensen over laat. Zeker kinderen kunnen je gaan irriteren maar met Alice is dat niet het geval! Dit maakt van Alice Sweet Alice is zeer fijne Amerikaanse pre-slaher.

Leuk filmpje! Maar het heeft niet echt iets nieuws of creatiefs te vertellen. Yup het is het weekendje-naar-een-hutje-in-het-bos wordt ruw verstoord door.... om vervolgens met grappige details, sub-tekst, pakkende grappen en flashbacks op smaak werd gebracht. De wendingen zijn voorspelbaar maar juist deze herkenbaarheid maakt het over het algemeen ook wel weer luchtig en gezellig! Jack Quaid hangt de gewoonlijke pias uit dus de meeste lof gaat naar Sophie Thatcher...(die ik hier veel vindt lijken op Anya Taylor-Joy) De film voelt alsof je "hem al vijf keer van begin tot eind had gezien, echter was dat juist pluspunt! De beats zijn bekend, maar de lol spat er vanaf waardoor dit erg leuk werd!

"Those are the voices of my brothers, darling; I love the company of wolves."

De film is een prachtig uitstapje in het rijk der verbeelding. Naar een kort verhaal uit het boek "The Bloody Chamber and Other Stories" van Angela Carter met dezelfde naam. Duidelijk geïnspireerd op Charles Perrault (1628-1703) Deze schrijfster heeft ook meegeschreven aan het script van de film. Aan de hand van meerdere andere verhalen wordt er een verhaal verteld over een meisje op weg naar haar (seksuele) volwassenheid. Maar er is meer want de vormgeving is overweldigend. Alles ziet er werkelijk waar prachtig uit! En op sommige momenten had het ook wel wat weg van Alice in Wonderland. En in zijn totaliteit opgenomen in een studio. Roodkapje zonder wolf kan natuurlijk niet en deze (weer)wolf zorgt dan ook voor het horror-element. En hoort zeker tot één van de meest indrukwekkende metamorfoses van man naar wolf! Deze weerwolf staat tevens voor de seksuele ondertoon in het verhaal. Sarah Patterson is perfect als Rosaleen en het is bijna ongelooflijk dat ze hier haar debuut maakt als het jonge meisje dat in het sprookjesbos met haar angsten en verlangens bekend raakt. Oma wordt gespeeld door de nog altijd onovertroffen Angela Lansbury. De gore is verder beperkt maar deze Britse/Ierse film is verder een unieke film binnen zowel het horror-genre als ook binnen de rest van de film. Een waar pareltje van een film!

Neil Marshall is natuurlijk geen onbekende. Helaas is zijn nieuwste niet bepaald baanbrekend. Het is een onderhoudend verhaal en het is visueel aantrekkelijk, maar dit uitstapje naar erotische thriller laat te wensen over. Op het zonovergoten Malta volgt je de mooie Evie (Anna-Maria Sieklucka)en haar buren Diana (Charlotte Kirk) en Reese. Echter op het eiland worden op hetzelfde moment een reeks brute moorden gepleegd die rechercheur Claudia Cavara (Giulia Gorietti) en haar partner moeten zien op te lossen. Dat script is hm....luchtig, zonder veel diepgang maar wat de film aan inhoud mist, maakt het visueel goed. Broeierig, zwoele beelden van de lichamen van de vrouwelijke actrices. De camera schuwt ook het bloedvergieten niet. Marshall is verre van terughoudend in de manier waarop een aantal indrukwekkend bloederige moorden in beeld zijn te zien. Oké het belooft iets meer dan het kan waarmaken, maar wat het oplevert is vergeeflijk leuk om te kijken. Want zeg zelf wat is er mis met een lichtvoetige film die zich afspeelt aan de zonnige Middellandse Zee, waar een samoeraizwaard en andere messen bloederige sporen achterlaten en mooie meiden erotische losbandig zijn?

Van regisseur Bertrand Mandico...had ik verder nog niets van gezien. Maar dit is zeker heel anders dan wat andere filmmakers doen. En al is de titel misschien een verwijzing naar Conan the Barbarian van Robert E. Howard, is dit zeker géén bewerking van die verhalen of zelfs een poging om een zwaard- en tovenarij-film te maken.

De film is in wezen een soort anthologiefilm, een gefragmenteerde heldenreis van het vrouwelijke personage Conann, een barbaar die wakker wordt in het hiernamaals, ze herinnert zich haar leeftijd van 15 jaar, (Claire Duburcq) 25 jaar, (Christa Théret) 35 jaar, (Sandra Parfait) 45 jaar, (Agata Buzek) 55 jaar (Nathalie Richard) en elke reïncarnatie levert een bloedige strijd. Van bescheiden jong meisje groeit ze uit tot een legendarische barbaar.

De eerste twee Conanns bewonen een fantasiewereld die wat op Robert E. Howard-wereld lijkt, daarna gaat het naar de Bronx met een hedendaagse stuntvrouw, vervolgens in een oorlog als fascistische officier en ten slotte als soort rijke Peter Greenaways beschermvrouwe van kunsten. Wat alle met elkaar verbindt is de demonische Rainier (Elina Löwensohn) met een hondengezicht

Weet waar je aan begint: want dit is geen doorsneefilm uit het fantasy-genre, Het is lastige want doordat het bloed rijkelijk vloeit waarschijnlijk te goor voor sommige filmhuisbezoeker, maar sommige horrorfans zullen dit te abstract vinden. Maar afgezien van de pittige aspecten is het visuele karakter van de film onmiskenbaar mooi! In voornamelijk zwart-wit waar men af en toe verschuift naar zachte, vervaagde kleuren. Daarnaast is het verhaal origineel, de cinematografie ontzettend stijlvol en de decors zijn een lust voor het oog. Als er zoiets als arthouse-trash bestond dan zal dit een film in dat genre zijn!

Een boekverfilming en een redelijk bijzondere dialoog-gedreven ervaring: Goed als kijkje achter de schermen van hoe het eraan toegaat, hoe en welke rituelen er plaatsvinden na het overlijden van een paus. Veel van de acties die kardinaal Lawrence en de rest van de kardinalen ondernemen tijdens het conclaafproces zijn nauwkeurig in overeenstemming met het katholieke geloof. Goed is het dat de film niet echt standpunt tegen of voor het Vaticaan en het geloof inneemt, de gebruiken van het conclaaf gebeuren gewoon. De film is een soort mysterie, aangezien Lawrence in stilte verschillende van de hoofdkandidaten onderzoekt terwijl hij ook begint te worstelen met zijn eigen ongemakkelijke status als favoriet. De enige spanning zit hem in de vraag wie wat te verbergen heeft. Daarnaast speelt de richtingenstrijd binnen de Kerk, de spanningen tussen traditie en modernisering een rol. Dit werd sterk karikaturaal uitgebeeld! Uiteindelijk valt de keuze op iemand, welke kant wint is geen verrassing maar de allerlaatste wending van 'tussen-sekse' opvallend wel. Waarom kijkers die niet zien zitten, snap ik niet helemaal want voor mij deed het juist besluiten om er een halfje bij te doen....

Doordat het de mythe van Dracula gebruikt, duikt deze film op in lijstjes van één van de beste horrors van 2023...maar tjonge...het is verre van goed en al helemaal géén horror! De cape en hoektanden werden gebruikt als metafoor...o, o, hoe origineel... het kwaad in persoon van Chileense dictator Augusto Pinochet dat de bevolking leegzuigt...net als een vampier...zucht..

De openingsscènes zijn nog best okay, je leert Pinochet in de 18de eeuw kennen als de Franse soldaat Claude Pinochet die de terechtstelling van Marie Antoinette bijwoont en bij talloze revoluties het bloed van de opstandelingen gebruikt als welverdiende soldij. Maar dan...gaat de film naar een winderig en vervallen landgoed in Patagonië en verschijnen de vijf verwende hebzuchtige kinderen en een accountant annex duivel uitdrijvende non ten tonele 80% van deze film werd het babbelen van mensen over een erfenis...als metafoor maar ook meer letterlijk.

Tja...het moet dus satire voorstellen...maar het is niet eens om te lachen en oké niet alle satire is uitsluitend humoristisch bedoeld maar het provoceert ook niet echt, laat staan dat het tot denken aanzet. (tenminste niet voor de niet-Argentijn) Wat rest is slaapverwekkende eindeloze dialoogscène over een onsterfelijke dictator opgenomen in zwart-wit. Waarbij scènes met zwevende vampier(s) en de onthulling van de geaffecteerd Engels sprekende vrouwelijke vertelstem, opvallende attracties moeten voorstellen. Kortom soms aardige beelden, maar een zinloze film.