Opinions

De titel zegt het al, deze horrorfilm zit boordevol horrorfilmreferenties! Van de klassieke opzet van de TCM backwood-slasher waar vijf mensen bij elkaar komen via, het huisje-in-het-bos van Sam Raimi om uit te komen bij inspiratie uit de Gevlochten God met zijn wortels in de Italiaanse maffia. Erg gaaf door te verwijzen naar de legende van de 'The Honored Men''', een geheim genootschap opgericht door drie mannen genaamd Osso, Masrosso en Carcagnosso.

Dit is gelukkig geen spoof of horrorkomedie. Het is een echte horrorfilm. Waarbij de makers meer geïnteresseerd zijn in het kwellen van het bijeengebrachte groepje mensen. Fijn eenvoudig van opzet, geen vermoeiende karakterontwikkeling en genoeg mysterie plus een paar moorden. Technisch is de film sterk, met goed camerawerk en oogstrelende sets. De acteurs doen het prima. Fijn terugzien van de Italiaanse actrice Matilda Anna Ingrid Lutz uit Revenge (2017)

Alhoewel regisseurs Roberto De Feo en Paolo Strippoli me de film aardig wat huivering weet te veroorzaken, brengen ze eigenlijk tijdens het eerste uur niet zoveel expliciet in beeld. De kracht van suggestie is soms net zo sterk! Daarnaast sommige andere horrorfilms die teruggrijpen op klassiekers krijgen het niet voor elkaar

maar deze weet door de uiteindelijke ontknoping, prima op eigen benen te staan ​​en weet eveneens eer te bewijzen aan geliefde klassiekers.

Geen best script! Eko-activisme gijzelaars en een glazenwasser die ex-militair was...in een gebouw met een feestje oftewel exacte kopie van Die Hard maar waar Bruce Willis werd vervangen voor een chick met een pistool. Kijken naar Daisy Ridley is natuurlijk nooit verkeerd Het is in ieder geval lekker kort (90 minuten, en het voelt nog korter) De film geef zelfs een erg eighties gevoel misschien omdat de regisseur ook in dat decennium is begonnen. De film is niet perfect, maar ik heb me prima vermaakt.

Regisseur Jon Knautz (The Shrine, Goddess of Love) is terug en hoe..? In horror en thrillers zijn mensen vaak nooit wie ze lijken te zijn. Voorbeelden in overvloed; Play Misty for Me, Single White Female of zelfs The Cable Guy. Ook bij deze fim is het van toepassing.

Het start met een zeer goede bloederige scene waar ratten in een blender worden gestopt (om dierliefhebbers te besparen is het moment suprême zelf niet in beeld) Vervolgens schakelen we over naar Alice (Alexis Kendra zucht, wat een vrouw, ze schreef tevens het script) die een problematische relatie heeft met een getrouwde man, omdat ze niet al te sterk in haar schoenen staat mis(ge)bruik ze de 'goedheid' van de schoonmaakster Shelly (Rachel Alig) Echter die kampt zelf ook met de nodige probleempjes.

Bijzonder goed aan deze film is de grote zorg die is besteed om zowel Alice als Shelly diepte te geven. (vooral de flashbacks van Shelly zijn emotioneel en licht schokkend) Dit betekent ook dat kijkers die direct actie willen wat minder aan hun trekken zullen komen. De film is wat dat betreft een slow-burner. Pas in de tweede act beginnen er verontrustende dingen te gebeuren en uiteindelijk ontaard het in een onverwacht abrupt einde. Een einde wat niet iedereen zal kunnen waarderen. Ikzelf vond het zeker bevredigend!

Waar de film wel wat laat liggen is bij de bloed en gore. Die had wel wat meer aanwezig en meer in beeld mogen zijn. Alhoewel de scenes waar we wat te zien krijgen overtuigen, kon dit allemaal wel wat meer zijn en ook schokkender. Toch was ik best tevreden met deze film. Regisseur Knautz en scriptschrijfster Kendra weten van de Korte film: The Cleaning Lady een zeer aangename lange speelfilm van maken.

Aangenaam verrast door deze film! Het uitgangspunt komt uit korte film met dezelfde naam. Waarin het ouderwetse verhaal over bezetenheid neemt en plaatst het in een moderne setting. Het is niet de perfecte film. Er zijn een paar ruwe CGI-momenten en er zijn ook een paar clichés maar over het algemeen heeft het geresulteerd in een leuke kijk op exorcisme gecombineerd met sociale media. De mindere CGI verpestte de film niet, want het heeft gelukkig ook veel leuks bieden. Prima praktische effecten, goede chemie tussen de acteurs, het acteerwerk is grotendeels solide en er zijn zelfs een aantal sociale commentaren. Iets nieuws doet de film misschien niet maar binnen het horror-genre was dit een zeer goed gemaakte film!

Carley, een jonge studente, gaat op halloweenavond babysitten bij een klein meisje.Terwijl er een killer in het stadje rond loop. Waar hebben we dat al meer gezien..? Juist Halloween en dit is gewoon niets anders dan een Low-budget versie van Halloween maar dan met een killer-clown. Erg low-budget want er waren zelfs een paar scènes waar speelgoedauto's werden gebruikt. Raar was het feit dat ondanks dit een Britse film is, ze proberen je te laten geloven dat het zich afspeelt in Amerika. Nu is Carlton Layton aka Cleaver de clown niet echt een kwaadaardig gek. Blijkbaar deed hij zijn intreden in de film Slasher House en kregen daarna alle moordenaars een eigen film. De effecten hier zijn vrij middelmatig, vaak weggemoffeld door de camera precies in een verkeerde hoek te plaatsen, zodat het niet te zien is. Ik moet de regisseur Mj Dixon wel credit geven want de film zag er best goed uit in neon-rood en groen. Een goede film is het niet maar heel slecht was het ook niet. Het keek zelfs nog wel aardig weg ook!

Dit is het low budget-vervolg op Cleaver: Rise of the Killer Clown (2015) en gaat zo'n beetje verder waar het origineel was gebleven. Vijf jaar zijn er voorbij en de Cleaver is ontsnapt en verdwenen, Jodi-Ann is op een zoektocht naar hem. Nu moet ik bekennen dat ik een zwak heb voor de trash-werkjes van regisseur Mj Dixon en zijn Mycho-entertainment. Op één of andere manier weet hij; ondanks dat de bewerking niet de beste is, er zijn vaak onhandige scène-overgangen te zien en er wordt gewerkt met een beperkt budget, mij toch te overtuigen. Dit komt vooral doordat de speciale effecten en gore nog behoorlijk goed zijn. En er verder een pretentieloos maar fijn sfeertje in zijn films hangt. Haalde de vorige film zijn inspiratie uit een Carpenter-klassieker van 1978, is het dit keer de Tobe Hooper-klassieker uit 1974. Het eindproduct is een moderne B-film die beter is dan veel van zijn soortgenoten.

De beweringen van sommige stukjes, dat deze film een flop zal zijn geweest kloppen niet. Het was in 1963 de film die de meeste bezoekers had en dus flink wat geld binnen gehaald. Wel overschreed de film het budget in overtreffende trap, wat bijna het eind betekende voor studio 20th Century Fox. Hierdoor is er dus uiteindelijk niet heel veel geld aan de film verdiend. Rekening houdend met inflatie moet dit dan ook één van de duurste films ooit zijn geweest. Daarnaast werd Cleopatra ook genomineerd voor negen Academy Awards waarvan het er vier won en werd de film genomineerd voor vier Golden Globes, al werden deze niet verzilverd. De film was dus redelijk succesvol.

De megaproductie Cleopatra ging ook de geschiedenis in met zaken die niets met de film te maken hadden. Op de set kregen de getrouwde Liz Taylor en Richard Burton een verhouding, met een enorm schandaal als gevolg. Taylor werd erg ziek tijdens de eerste opnamedagen en moest met spoed in het ziekenhuis worden opgenomen. ( een tracheotomie, het litteken is te zien in de film) Om te herstellen was het Engelse klimaat niet geschikt. daarom werden de opnames regelmatig stilgelegd. Na pas 6 maanden werd er besloten de opnames te verplaatsen van Engeland naar Italië. Elizabeth Taylor kreeg voor haar rol 1 miljoen dollar, (toen het hoogste ooit betaald) maar door de vertragingen in de productie liep dit zelfs op naar 7 miljoen dollar. Door het ontstane uitstel had ook regisseur Rouben Mamoulian afgehaakt. Waarna regisseur Joseph L. Mankiewicz het stokje over nam. Deze is zelf ook nog even ontslagen geweest. En is er nog het feit dat Mankiewicz er oorspronkelijk twee films van drie uur van wilden maken. Hij wilde daarmee genoeg tijd gebruiken om de relaties tussen Cleopatra (Taylor), Caesar (Harrison) en Marcus Antonius (Burton) in beeld te brengen, maar de studio vond dit te riskant en er moest twee uur weg worden gesneden.

De productie kampte dus nogal met problemen maar ‘Cleopatra’ is zeer indrukwekkend, en dan vooral visueel: met groots opgezette massascènes, spektakel en Taylor in al haar voluptueuze schoonheid als het stralende middelpunt. Het is een pure, “old school” Hollywood productie, met schitterende gigantische decors, duizenden figuranten, vele kostuums als geeft blijk van de grote klasse van de oude cinema. Taylor is de onbetwiste ster van de film met een record (lang niet gebroken) van 65 verschillende outfits en haar bedekte naaktheid (dat ging zeker voor die tijd nog behoorlijk ver) weet ze een prachtige en veelzijdige Cleopatra neer te zetten. Acteur Roddy McDowall is de andere die opvalt in zijn sterke rol als de konkelende Octavianus. Hij redt de tweede helft van de film want die is minder boeiend en maar genietbaar.

De film is met zijn lange speelduur, de grootste opzet, sobere voice-over en muzikale stukken, inclusief tekstkaarten met “ouverture” en “intermission” een film uit een Hollywood wat (helaas) niet meer bestaat. Al zijn er in de film wel klassieke scenes! Zo is de entree van Cleopatra in Rome, die op een rollende sfinx met troon die wordt voortgetrokken door slaven, een klassieker uit de filmgeschiedenis. Een echte klassieker is het niet geworden want daar schiet het als geheel toch wat tekort. Maar desondanks blijft het een prachtig aangeklede film met ras-acteurs en een pakkend (niet altijd op juiste feiten) historisch verhaal.

Leuke stripachtige blaxploitationfilm! Speciale anti-drugsagente Cleopatra Jones is cool, aantrekkelijk, lastig voor haar superieuren en voor haar vijanden niet bang. De Afro-Amerikaanse James Bond-achtig (zonder hetzelfde budget) vrouwelijk personage van Tamara Dobson rijdt rond in een Corvette Stingray uit '73,, draagt een steeds veranderende reeks stijlvolle outfits en doet ondertussen ook nog aan kung-fu.

Nu was deze actrice en voormalig fotomodel sowieso al een opvallende verschijning met haar 1.88m lengte. Regisseur Jack Starrett (hij was ook de harteloze stadssheriff in First Blood (1982) bouwt veel actiescènes op rond de vaardigheden van Cleopatra. Een van de topscènes is een achtervolging in de straten van de stad LA en zijn rivierbedding.

De rollen in deze film zijn op een overdreven serieuze manier omgedraaid en zodoende zijn de blanken nu eens tweederangs. En volgens mij had de volslanke Shelly Winters (‘The Poseidon Adventure’, 1972) in haar rol van drugskoningin Mommy die blijkbaar meer van vrouwen houdt. Ze werd alcoholisch bediend door een paar aantrekkelijke vrouwen! Een blaxploitation zonder goede jazz-funk soundtrack kan natuurlijk gewoon niet en hier is deze verzorgt door J.J. Johnson (Across 110th Street (1972) en gezongen door Millie Jackson en Joe Simon.

Uiteindelijk moet ik tot de conclusie komen dat; Tamara Dobbs een solide performance gaf, er een prima ondersteunende cast was, met onder hen Antonio Fargas, (Starsky & Hutch, Foxy Brown ) als dealer Doodlebug en Shelley Winters als Kingpin Daarnaast zijn er voldoende goede actiescenes en maken dat deze film prima entertainmentwaarde bezat!

Na het succes van Cleopatra Jones (1973) kwam er een tweede deel over de 1,88 meter lange vrouwelijke detective gespeeld door Tamara Dobson. Voor deze film werkte Warner Brothers samen met de Aziatische de Shaw Brothers studio's. En het eerste wat opvalt was dat de coole toffe jazz-funk van JJ Johnson was verdwenen! Ditmaal zijn het The Four Tops die zingen op het themalied 'Playin' with Fire ' op een soort afgekeurde Burt Bacharach-melodie. Nee die was niet al te best!

Jones gaat naar HK nadat twee minder belangrijke personages uit de eerste film, Matthew en Melvin Johnson zijn gevangen genomen. In veel opzichten had de film veel gemeen met de eerste! Opnieuw hebben we te maken met een blonde lesbische criminele meesterbrein. Alhoewel Stella Stevens als Dragon Lady Bianca Javan een stuk makkelijker voor mijn ogen was dan Shelley Winters. Cleo krijgt dit maal ook hulp van de mooie Mi Ling Fong (Tanny Tien Ni), die weinig onder doet (in vechtsport) voor haar donkere partner.

Deze film van regisseur Charles Bail is veel meer een allegaartje van actiefilm met vrouwen en blaxploitation, Er zijn kungfu-gevechten, een enkele korte lesbiennes-seks scene, naaktheid, lichte komische momenten, grotere actiescènes. en een veel sterker Bondian-element dan zijn voorganger. Wel verandert Cleopatra weer met enige regelmaat van outfit, maar deze keer zijn de kostuums en make-up nogal vergezocht.

Een van de leukste aardigheden van de film zijn bekende gezichten en filmsets uit veel van de Shaw Brothers-films. Niet dat dit een slechte film, nee verre van, maar het is gewoon een beetje vreemde eend. Dit soort films kunnen ook alleen in Hong Kong worden gemaakt! De film had zeker een paar verbetering maar weet minder te overtuigen en tja...succes bleef ook uit dus was het de laatste keer dat je Cleopatra Jones in actie zag!

Eerlijk gezegd voelde dit voor mij vooral pijnlijk pretentieus aan. Wederom hip gefilmd in een beeldverhouding van 4:3 Waarom keren hipster-regisseurs toch steeds weer terug naar dat formaat? Hé hallo ook al maakt je een film die zich afspeelt in de jaren '70 we leven wel in een het tijdperk van breedbeeldtelevisie!

JA deze film speelt zich af in de jaren 70 en is een mix van art-house melodrama en speelt met een mogelijkheid van vampirisme. Er is een tergend tempo en gebrek aan elke vorm van actie. Of het moet een bloederige tampon zijn, die tijdens het eten wordt overgeven? Alles draait om drie hoofdpersonages die zinloze, meanderende dinergesprekken houden; grappig bedoelde anekdotes of citerend uit passages van poëzie en filosofie. Voordat ze gaan eten laat een verteller weten welk diner (die lijken uit de jaren 50) er wordt geserveerd.

Oké er is prachtige cinematografie! Maar tja het acteren is opzettelijk vreemd en afstandelijk en die opgeblazen gestileerde dialogen helpen ook niet! Tja en om artistiek bezig te zijn, voeg je wat beelden toe die surrealistisch lijken. Maar ik interpreteer ze meer als holle fratsen want ze hebben maar weinig vandoen met de film of het verhaal! De film is doelloos en er wordt niets interessants getoond of gezegd. Het verhaal wil je doen afvragen of Wesley een vampier is of niet. Het interesseerde me niets! Het was vooral tijd uitzitten bij deze kunstzinnige mumble-core.

Als introductie zien we een groep dansers en danseressen in casting video-tapes, pleidooi houden om mee te doen met de dansvoorstelling. Een stapel dvd’s en filmliteratuur flankeert de antieke tv waarop de interviews worden afgespeeld. Hierna krijgen we een dansje, gevolgd door een gezellig feestje. Er wordt dan ook heel wat afgekletst. De dames en heren, dikwijls twee aan twee, lullen aan één stuk over seksuele grootspraak. De conversaties verveelde snel! Het was voor mij gevoel een eeuwigheid wachten tot ze er klaar mee waren. Binding kreeg ik niet echt met de personages. Waarvan ook duidelijk de meeste nog geen eerdere acteerprestaties hadden opgedaan. Op Sofia Boutella na, waren ze vooral van het type; irritant en vervelend. Na 48 minuten komt er een soort ‘midden-titeling’ waarvan ik hoopte dat die de gekte liet losbarstten. Helaas moest ik nogmaals een dansje doorstaan. Om vervolgens erachter te komen dat de beloofde hel, erg braaf was. Het was vooral een gemis van een euh.. tja een climax. De camera laat enkel flitsen zien of zit staat in een ongewone hoek zodat veel niet te zien is. Wat rest zijn een paar visueel erg mooie beelden, wat gegoochel met soorten licht en donker en een leuke choreografie van de dansjes. Ik heb er niet veel mee en de verveling sloeg dan ook algauw toe!

Streamingdienst Hulu doet horror. Ach, deze Hulu Original is niet slecht maar is iets teveel conceptthriller. Het speelt met het centrale idee van de vrouwelijke biologische klok, de druk om zwanger te worden en het schuldgevoel over het ontbreken van babykoorts. Sociale commentaar en psychologische emotioneel conflict wat wordt opgeleukt met wat bekende horror-elementen; generieke jump scares, symbolische spinnen en een bovennatuurlijke demon (had wat weg van de bottenvrouw maar had zijn oorsprong in de Holocaust) Echter het bezoek aan de kliniek is een beetje geforceerd want een intellectuele vrouw die experimenten ondergaat en pillen slikt om haar kijk op het moederschap te veranderen..? Dit was vergezocht en ongeloofwaardig gemotiveerd, dat het erbij mij niet echt in ging! Wat de film nog wel bezit is één onvergetelijke goede scene van lichaamshorror. Helaas duikt het teveel in het maatschappelijke en niet de horrorbenadering.

Beter dan ik verwacht had! Found Footage, heeft me te vaak teleurgesteld om er te positief tegenover te staan! Nadat de film 'The Blair Witch Project' een hit werd zijn films met een handheld camera niet meer weg te denken. Echter de meeste probeerde de film na te doen en verzanden in prutswerkjes waarin niets gebeurd dan alleen een hoop geouwehoer. De uitzonderingen daargelaten! Vaak was het ook te wijten aan een zeer krap budget. Maar in dat opzicht is het bij deze film natuurlijk heel wat anders! Want dit met zijn veel ruimere budget, eigenlijk gewoon een Blockbuster. In de eerste minuten lijkt het nog de verkeerde kant op te gaan met oninteressante schokkerige nep-amateurvideo beelden van een feestje van vrienden. Maar dan plotseling schudt het appartementencomplex op zijn veste... Is het een aardbeving? Een terroristische aanslag op New York? Al snel wordt duidelijk dat het in elk geval goed mis is! En dan overtuigd de film plots wel. Niet door het toch wel zwakke plot maar wel door goede CGI en geluid (Lucasfilm) die maken dat deze film een prima ervaring is. Regisseur Matt Reeves bewijst ook dat de klassieke film-wet (zie Val Lewton films) dat iets enger is als je het niet ziet en wel hoort, beter werkt! Cloverfield is daarmee een griezelig en amusant actiespektakel die van het begin tot het einde boeit en vermaakt.

De eerste Cloverfield en het 'vervolg' 10 Cloverfield Lane waren films in verschillende genres, maar bespraken hetzelfde thema: Overleven en relaties die ons verbinden. "The Cloverfield Paradox" is wederom een film in een ander genre die dit thema probeert over te brengen maar faalt hierin elk opzicht! Er is domweg een gebrek aan verrassingen in het verhaal. De film hangt van clichés aan elkaar. Elk trucje dat in sciencefictionfilms en horror wordt gebruikt zien we langs komen. Aanzwellend geluid gevolgd door een Jump-scare, plotgaten en stupide acties van personages zijn er in overvloed. Daarnaast zijn er in de film de standaard voorspelbare foefjes met een beetje komedie en een beetje actie. Vaak bezit een film nog wel een paar scenes die noemenswaardig zijn. Ik kan er bij deze film geen vinden. Stond de naam "Cloverfield" niet in de titel dan had dit vehikel waarschijnlijk bijna niemand opgevallen. Als op opzichzelfstaande film is het al slecht maar als onderdeel van de franchise is het nog erger.

Fantastisch!!!!! Al is het B(achtige) -film het zit goed in elkaar. Zowaar zit er uitleg(verhaal) over de clown in de film. En de Metamorfose van papa naar clown was echt goed! Zelfs best eng. . Mooiste scene vond ik de eerste moord(en stuk ervoor). krijg je ervan als je niet luistert!!

Het enige manco wat ik een beetje had was het feit dat de scene`s met kindertjes die vermoord werden nogal braaf waren. Dit zal denk ik wel komen omdat het anders helemaal schokkend was geweest!

Het lijkt wel alsof dit jaar overspoeld wordt door tiener-slashers (Heart Eyes, Fear Street 4, Final Destination 6, enz) en ze zijn allemaal even routineus. Deze film is geregisseerd door Eli Craig, die ook verantwoordelijk was voor de horrorparodie Tucker & Dale vs. Evil. Tja sommige titels laten je precies weten wat je te wachten staat dus ja er is hier een een gek met een rode neus in een maïsveld. Blijkbaar komt de inspiratie uit een YA-roman van Adam Cesare maar daar had ik nog nooit van gehoord.

Tja je neemt een meisje die net haar moeder is verloren en nu samen met haar vader verhuisd naar het stadje Kettle Springs. De nieuweling komt in contact met groepje lokale tieners om te feesten, zuipen en lichaamsvloeistoffen uit te wisselen. Tja je heb dus een wannabe-tienercast, een heleboel scherpe landbouwwerktuigen en de mascotte, Frendo de Clown van de Baypen Corn Syrup Factory. Wat zal er nu gaan gebeuren?

Tot zover, nog best goed, bijna geruststellend rechttoe rechtaan, Katie Douglas is ook een sympathieke hoofdrolspeler, er was wat ongedwongen generatiestrijd en een plotse plotwending was zelfs een verrassing! En dan is er de tweede helft en worden sterfgevallen opeens ondermijnd door grappige bedoelde dialogen. Tja hoe kan het ook anders met een regisseur van een horrorparodie.. en de spanning en bloed niet serieus lijkt te nemen. Het komt onvermijdelijk tam en onopvallend over in vergelijking met de bloederige clowns uit de IT en Terrifier-films.

Typische slasher van Britse makelij. Dit kom je al te weten na amper 10 minuten als Zoe en Rick kinky seks willen gaan hebben en Clownface zorgt dat ze voor hun zonden betalen. En ook al is het net even anders dat Zoe gevangen wordt genomen. Is dit ook geen onbekend terrein! Zo alle basis-ingrediënten voor slasher-fun zijn dus aanwezig. De killer had zelfs een prima spookachtig masker. Maar helaas blijft de film te gebrekkig. Vooral als de moordenaar er niet is, valt de film flink terug. Het focus juist op de personages die maar weinig interessant beleven om de film verder te helpen. Alhoewel de cast en crew zeker wel hun best doet, misschien soms iets teveel, waardoor gezond verstand, logica en achtergrondverhaal helemaal ontbreken.(zelfs voor een genre wat daar al niet in uitblinkt) Grootste logische blunder was toch wel dat mensen blijven staan ​​terwijl anderen (of zelfs zijzelf) worden gekilld. Dat zijn naar mijn mening fouten die anno 2020 niet meer echt kunnen gemaakt worden! Oké het is geen film die zal verbazen maar voor een low-budget was het best goed gefilmd en de paar goede dingen hier zijn eigenlijk ook aardig goed. Potentieel was er dus nog wel maar het script is gewoon te rommelig en wil nergens op interessantere manier samenkomen.

Film met een erg nare bijsmaak want regisseur Victor Salva is veroordeeld voor het misbruiken van de jongste hoofdrolspeler Nathan Forrest Winters.

Enfin de film gaat over drie broers Casey (bang voor clowns), Geoffrey en de oudste van de drie Randy, die zijn broertjes flink plaag. Het toeval wil dat er circus in de stad is en dat drie patiënten ontsnappen uit de nabijgelegen psychiatrische instelling. De rest van de speeltijd van de film bestaat uit de clowns die de jongens terroriseren.

Het verhaal is eenvoudig en gemakkelijk te volgen, zoals het ook hoort bij een slasher-plot. Ook denk ik dat de film veel geschikter doet als kinderhorrorfilm want echt gevaar lopen doen de jongens niet. Als mensen worden vermoord, is er niet veel bloed. Toch was dit een behoorlijk goed geconstrueerde, spannende lite-slasher. Zeker beter dan de talloze "Elm Street" en " Vrijdag de 13e "sequels die werden uitgebracht in dezelfde periode. Ze weten de dreiging van de clowns maximaal op te drijven.

Ondanks de nare reden was het ook wel goed dat het niet de zoveelste slasher waarbij een meisje overleeft. Mooi was het dat ze lieten zien dat ondanks Randy een plaaggeest was hij ook een klein hartje had en zijn kleinere broertje uiteindelijk wel een hand geef. Voor een horror uit zijn tijd was dit een best respectabel, redelijke genre-film.

Gewoon een leuke film! Mijn eerste film van Adam Sandler (tenminste bewust misschien dat ik weleens iets half op tv heb gezien). Het verhaal sprak me aan en ja dan kijk je de film! Het is een echte goodfeelmovie. De film heeft de vibe van "It Could Happen to You". Die film met Nicolas Cage. Alleen was Cobbler wel een stuk voorspelbaarder.

Ach de basis horrorfilmelementen zijn aanwezig, de meeste angsten heb je wel eens eerder gezien, maar bekendheid is niet zo'n vies woord in handen van regisseur Samuel Bodin. De film begint een week voor Halloween, een bang jongetje woont in een onheilspellend oud huis met een pompoenen-moestuin. Klop, Klop, Klop, hoort de 8-jarige Peter op een avond op de muur van zijn slaapkamer. Bang, maar toch geïntrigeerd, vraagt hij zich af wat de bron van het kloppen is... Tja er zijn voldoende horrorfilms die net als deze 'mysterieuze geluiden', 'donkere en schaduwrijke slaapkamers' en 'gepeste kinderen' bezitten. Toch weet de film de kijker zeker te boeien. Dit is omdat je niet precies weet waar de film heen wilt en de technische kant is goed genoeg gedaan. Cinematograaf Philip Lozano haalt veel uit het griezelige oude huis. Daarnaast weet de VFX-crew een geloofwaardig CGI-wezen op het beeld te toveren. Het resultaat van dit alles is een film die vertrouwt aanvoelt maar toch voor wat verrassing weet te zorgen.

Met de komst van Cocaine Bear (2023) is er een hele reeks films met beesten aan de recreatieve drugs losgebarsten. Haaien, poema's, krabben en beren ze doen er allemaal aan en of dat niet genoeg was, zijn er ook nog Crackcoon, Crackodile en Meth Gator…

En nu is er dan een drug-gebruikende Weerwolf in de nieuwste (negentigste film) van filmmaker Mark Polonia. Een regisseur die naam heeft gemaakt door kwantiteit boven kwaliteit. Want Polonia Brothers-Entertainment films zijn altijd op een microbudget. Alsof iemand in zijn achtertuin een film maakt (wat waarschijnlijk ook zo is) en dus is er steevast; twijfelachtig acteerwerk, slechte grappen, monster met rubberen masker en goedkope CGI- effecten en digitaal bloed en heel soms ook wat tenenkrommend zinloze naaktheid

Een rijke effectenmakelaar gebruikt een Chevrolet/Daewoo Uber en belandt op de verkeerde plaats, op het verkeerde moment en verandert daardoor elke keer dat hij drugs doet, in een weerwolf. Waarna hij in de laatste helft van de film in aanraking kom met een groep filmmakers die een moordende clown-film opnemen. Joepie...grappig proberen te parodiëren op je eigen....en hopla zelfs een douchescène

De film heeft ook soms iets betere effecten dan dat ik van Polonia gewend ben. Het is zelfs zijn best uitziende productie die ik tot nu zag! Het kan zich aardig staande houden onder de legio andere microbudgetfilms. Of tenminste is het niet zo onaangenaam. Geen complete tijdverspilling maar toch blijf het een film waarvan de postercover beter is, dan de film zelf! Wat zal de volgende worden? Creature from the Smack Lagoon? Marry Shelly's Meth-Enstein? Of Bram Stoker's Crackula?

Een verhaal over onderdrukking van mutanten die vechten voor hun rechten en acceptatie in een wereld die hen veracht. Dat zagen we al vele malen in X-Men. Dat zagen we al in de tv-serie Heroes. Daarnaast zien we ook nog superheld Stephen Amell van de tv-serie 'Arrow' en zijn neef Robbie Amell die wel eens langs kwam als superheld in de tv-serie 'The Flash' Het werd me algauw duidelijk dat deze film niet heel veel meer leverde dan dat we al eerder hebben gezien. Maar ach, heel slecht was deze crowdfunding-film nu ook weer niet. De speciale en visuele effecten waren best aardig, maar nergens is de film ook echt spectaculair. Dat de film voelt als een tv-pilot klopt zeker aangezien er is aangekondigd dat dit een vervolg gaat krijgen in de vorm van een tv-serie.

Met een titel als deze, en afkomstig van productiebedrijf The Asylum, waren mijn verwachtingen beslist laag. En toch... weten ze er in te slagen om het nog slechter te maken dan ik had verwacht! Kan het positief zijn, dat er meer naaktheid dan plot was? De film gaat en gaat maar door! Elke keer als je denk dat de film voorbij is, gaat hij door. De film gaat over een universiteit waar een aantal vervelende personages rondhangen, de hoofdpersoon wordt verliefd op een zombie...en dan gebeuren er dingen maar eigenlijk had de film niets te vertellen. De naakte vrouwen die aan het begin in het studentenhuis rondrennen, zullen dit voor het grootste gedeelte ook blijven doen. Het genre is komedie maar niets in de film is echt grappig en als tweede genre staat er horror maar witgrijze geschminkte personen zijn nou niet direct goede zombies. Die paar dat er bloed vloeit kom dat van slechte CGI. Tja...drie keer raden wat werkt tegen zombies? Juist Boobies en de zombie-infectie wordt genezen door...yup hoe kan ook anders...wiet. Hier kan ik verder gewoon kort over zijn; niet grappig, niet eng, niet sexy, en niet interessant.

Pam Grier schittert hier als Coffy, een sexy verpleegster die besluit op een wraaktocht te gaan om de drugsdealers terug te pakken die haar elf jaar oude zusje verslaafd hebben gemaakt aan heroïne. Wat wil je nog meer een sterke, zwarte vrouw die als een ‘Dirty Harriet’ in minirok gangsters molt? Coffy werkt goed als een leuke stoere Blaxploitation-film, maar het onderstreept ook veel radicale sociaal-politieke ideeën. Doordat men de rechten op Cleopatra Jones niet kon verkrijgen maakte ze daar een variant op en werd een veel grotere hit. Het was dan ook de eerste succesvolle actiefilm met een vrouwelijke actiester. Ook Sid Haig was hier weer van de partij ditmaal als één van de handlangers van gangsterbaas Vitroni en heeft ondertussen één van de beste "man sleepte achter auto"-scènes die ooit op film is gezet. De film werd gemaakt door B-filmkoning Jack Hill die heel wat fijne werkjes op zijn naam heeft staan! Ook hier weer een heerlijke funk-soundtrack deze werd verzorgt door Roy Ayers. Het heeft alles wat je van dit soort blaxploitation-films verwacht, overdreven cartoonachtige geweld, heldin in superwraakmodus en op de koop toe een catfight tussen prostituees voor een hogere naakt-quotum! Zonder meer erg vermakelijk!

"found your chicken burger"

Tiener-niemendalletje! Ach ik behoor nu eenmaal niet tot de doelgroep en als je er niet teveel van verwacht, dan heb je best nog een aardige middag of avond.Typisch high school-film waarin vier stereotype scholieren: de atleet, hacker, gitarist en de perfecte student, met veel gemak even tussen de lessen door de U.S. Mint heist. Bevolkt door onder jongere bekende populaire sterren van YouTube of Pretty Little Liars. Er is niet heel veel spanning of diepgang te bespeuren en wordt verder opgeleukt met wat teenager-romantiek en wijsheden maar het is vermakelijk.

Het is inmiddels al aardig wat jaren geleden dat 'The Blair Witch Project' het daglicht zag. Na die film zijn er (helaas) genoeg van dat soort found footage-films uitgekomen. Deze is er ook weer zo één! Je weet het wel; schuddend camerawerk, zodat je veel oninteressante beelden rond ziet vliegen, en anders krijg je extreme close-ups (zie je nog niets) en er is een vreselijk geluidkwaliteit. En ja, ook hier is het er weer allemaal hetzelfde liedje en het is wederom even frustrerend.

Ditmaal komt de found footage uit Frankrijk en zijn het twee journalisten David en Melissa die vertrekken voor een Franse TV-zender in 1976 naar de grens tussen Frankrijk en Zwitserland om een vreemde zaak te onderzoeken waarbij koeien zijn gemutileerd. De film is dus het beste te omschrijven als een soort Blair Witch in de sneeuw. Enige verschil is er wel; de film is om authentiek over te komen in een '70-stijl gefilmd en er is nog wel wat bloed te zien. Het is allemaal te domweg te mager om ergens ook maar te overtuigen. Alleen voor grote liefhebbers van found footage-films.

Wat een prachtige en interessante film over isolatie en waanzin met Lovecraftiaanse elementen van regisseur Xavier Gens. Het verhaal is gebaseerd op een bestseller van Albert Sanchez Piñol. Enige manco van de film is dat de karakters en hun beweegreden iets te onderbelicht zijn. Want verder is het vooral genieten geblazen. Cinematografisch is het dik in orde, van wat ik van regisseur Gens heb gezien was dit ook altijd prima verzorgt.

De cast bestaat in zijn geheel maar uit drie personen. Ten eerste is daar David Oakes die een meteoroloog speelt die opdracht krijgt, om op een eiland vlakbij de Antarctische cirkel, het weer te onderzoeken. Echter de film is opgenomen op Lanzarote aangezien dit eiland een warmer klimaat heeft. Daar ontmoet hij Gruner, een grandioze rol van Ray Stevenson, die als een soort Robinson Crusoë zijn vuurtoren beschermd tegen wezens uit de zee. Deze geef de meteoroloog de naam Friend, verder komen we dan ook niet te weten hoe hij echt heet. De derde is een vrouw elijk wezen met de naam Aneris. Een anagram van het Spaanse woord sirena in het Nederlands; sirene.

En terwijl de eerste wereldoorlog moet uitgebroken zijn vechten de helden, zodra het nacht is geworden op het kale desolate eiland, hun eigen oorlog tegen de creaturen, die zo zijn weggeslopen uit die wereld van H.P. Lovecraft en in het donker aan wal komen. Deze creaties komen van de hand van Arturo Balseiro. Deze was ook verantwoordelijk voor de vis-figuren uit de film Dagon (Lovecraft is dus nooit ver weg) En was ook betrokken bij films als Pan's Labyrinth en Frágiles

Kortom een heerlijke hommage aan Lovecraft's werk Somber, bedachtzaam met op de juiste momenten uitbarstingen van opwindende grimmige actie. Regisseur Xavier Gens levert wederom zeer goed werk af!

Slot Colditz, tijdens de Tweede Wereldoorlog ook wel bekend als Oflag IV C was een gevangenis voor lastige geallieerde krijgsgevangen officieren. Niemand zou uit Slot Colditz kunnen ontsnappen. In werkelijkheid waren er minstens 31 ontsnappingen van de ongeveer 300 vluchtpogingen succesvol. Bij zo'n beetje alle pogingen waren Nederlanders betrokken. (de serie is Brits en erg chauvinistisch) Maar wie denk dat hij veel voorbereidingen krijg voorgeschoteld over ontsnappingen wordt teleurgesteld door deze mini- serie. De nadruk lig op een liefdes-romance en de ontsnappingen zijn maar bijzaak. De film schakelt heen en weer tussen Colditz en London, beide locaties waren netjes in beeld gebracht. De miniserie ziet er ook best goed uit, maar hmm... laten we zeggen dat de makers zich een stel ongeïnspireerde artistieke vrijheden hebben gepermitteerd om tot een super dramatische einde te kunnen komen. Kortom dit was niets minder dan een liefdesverhaal in oorlogstijd en steeg nergens boven televisie-middelmaat uit.

De film Colette is het fascinerende waargebeurde levensverhaal over Sidonie-Gabrielle Colette Het begint wanneer ze als simpel plattelandsmeisje rond 1900 als jonge bruid van de beroemde, maar berooide schrijver/uitgever Henri 'Willy' Gauthier-Villars haar entree maakt in de Parijse high society. Door haar sexy novelles (soort voorloper van grijze tinten) over Claudine zette zij Frankrijk op zijn kop en werd zo één van de bekendste vrouwelijke auteurs van het land. Natuurlijk gaat het verhaal over hoe moeilijk het was voor vrouwen in die tijd, maar dat je er met veel doorzettingsvermogen wel komt. Maar wat 'Colette' net wat extra's geeft is haar leven van absolute openheid en ongeremdheid. Ze experimenteerde met open relaties, erotiek en travestie. Ze had een verhouding met de transgender markiezin ‘Missy’. Haar leven was gecompliceerd, en door een goed spelende Keira Knightley was het verrukkelijk om naar te kijken. Toch verschilt het niet heel veel van andere kostuum-drama; goed geacteerd en gezellig. En Keira Knightley in prachtige jurken is en blijft natuurlijk nooit verkeerd maar of dat nu ook de bedoeling van de film was?

Redelijke slasher. Deze film is zo af en toe best spannend zeker wanneer Arkin en de Verzamelaar een kat-en-muisspel spelen en van elkaars positie op de hoogte worden gebracht door bijvoorbeeld een krakende traptrede. Dit maakt dat, samen met de boobytraps en de nodige martelingen, de film qua spanning sterk overtuigd. Echter zijn die boobytraps ook meteen één van de zwakke punten van de film. Die aanwezige levensgevaarlijke valstrikken zijn er plotsklap en ook al lijken ze complex aangelegd, ze zijn verder een beetje te makkelijk. Het wonderlijks was voor mij overigens: het bijtende zuur dat werkelijk door alles heen gaat, behalve de grond waarop het ligt. Antwoorden op gerezen vragen krijg je ook niet, zo wordt de motivatie van de Verzamelaar niet duidelijk. Al is dat bij een slasher niet altijd een must, wilde ik het van deze mysterieuze Verzamelaar toch graag meer weten. De film bevat alle elementen die een horrorfilm nodig heeft, de hoofdrolspeler zit in de problemen en belandt onder druk in een benarde situatie en daarom is het bij vlagen ook best spannend, echter het uitblijven van echt innovatieve boobytraps maken de film niet tot een grote uitschieter in het genre.