Opinions

Mad Max is op het eerste gezicht een veredelde, gedateerde low-budget B-film met typische camerawerk zoals veel van die films in de jaren '70. Het is bij vlagen traag, slecht geacteerd en rommelig gemonteerd, maar toch hééft de film iets. Waarschijnlijk is het de gestoordheid van de personages, de dystopiaanse Australische woestenij en de snelle auto-achtervolgingen. Het ademt een flinke dosis craziness en pure madness. Zelfs de naam (Mad) Max Rockatansky is al stoer. Een rol van de 22-jarige Mel Gibson, die toen overigens al een stem had alsof hij 40 was.

Ook de badguy in de film, The Toecutter, is een eindbaas en bovendien een uitstekende rol van de voor mij onbekende Hugh Keays-Byrne.

Het einde voelde helaas wel erg gehaast en rommelig (het moge duidelijk zijn de film het moet hebben van zijn cult-status), maar het maakt me wel nieuwsgierig naar de vervolgdelen.

Wát een film. Ik had voordat ik deze film zag alleen nog maar Mad Max 1 gezien, maar het blijkt dat je niet zo heel veel voorkennis nodig had om van deze film te kunnen genieten. Want een verhaal of uitgebreid plot is er niet; het is 2 uur lang pure adrenaline en grafisch geweld dat op je netvlies gebrand wordt.

In vergelijking met dit is Mad Max deel 1 zo tam als The English Patient.

Ik denk dat ik maar weinig films heb gezien die qua ADHD-gehalte in de buurt komen van Mad Max: Fury Road. De meest geflipte figuren passeren de revue: gebrainwashte junkies on speed die als kamikazepiloten ("Remember me!") de titelheld achterna zitten, de extravagante Immortan Joe met zijn bizarre lichaam en masker, rare bebaarde dwergen en dikke mannetjes. En dan heb ik het nog niet gehad over de monstrueuze voertuigen die rondracen in dystopiaanse wastelands met bizarre toxic storms.

De bombastische muziek van Junkie XL draagt ook bij aan het thrill-effect van wat er op het scherm gebeurt. Een kakofonie van geluid, met rockgitaren, bulderende V8-motoren, flamethrowers en war drums.

Ik vond Tom Hardy overigens niet echt een interessant als Mad Max. Hij gaf weinig karakter mee aan het personage. Er was weliswaar weinig tijd voor karakterontwikkeling (ain't nobody got time for that, ze moeten dóór), maar in de scenes waarin hij tekst had, overtuigde hij niet echt.

Hoewel het normaal gesproken niet echt mijn soort film is, vond ik het wel ontzettend gaaf om te zien. Het is all style and no substance, maar dat is in dit geval helemaal geen ramp.

Sja. Ik heb Seven Samurai en The Magnificent Seven ooit gezien en deze versie is eigenlijk niets meer dan een slap aftreksel daarvan, laat staan van andere westernklassiekers. Prima cast, mooie set designs en muzikaal is het ook prima in orde, maar het is voornamelijk een hoop jatwerk en bevat zo'n beetje alle westerncliché's die je maar kunt bedenken.

Daar is natuurlijk bijna niet aan te ontkomen na de westernklassiekers van de 50's en 60's. Regisseurs als Sergio Leone, Sam Peckinpah en John Ford hebben met hun films een stempel gedrukt op het genre dat voor een moderne regisseur bijna niet te overtreffen is, tenzij diegene iets volslagen unieks weet te doen met het inmiddels uitgemolken genre.

Ondanks dat is déze The Magnificent Seven nog best te doen voor wat het is. Middelmatig in vele opzichten, maar ook vermakelijk genoeg om niet in slaap te vallen.

12 jaar geleden zag ik deze Ghibli voor het eerst en toen was ik al weg van de sfeer en schattigheid.

Inmiddels was ik de inhoud van de film al grotendeels vergeten maar met deze herkijk kan ik bevestigen dat het nog steeds net zo leuk is als toen. De tekenstijl is klassiek Ghibli en het naar Europees voorbeeld ontworpen stadje is een lust voor het oog; de vibrante kleuren en de architectuur zijn een prachtige mix van Scandinavische, Franse en Oost-Europese stijlen.

Het is een fantasierijke coming-of-age tekenfilm die inhoudelijk misschien niet veel om het lijf heeft, maar toch weet te charmeren. Niet alleen is Kiki ontzettend leuk, maar ook Jiji de kat voegt veel toe. Eén van de beste Ghibli's die ik heb gezien.

Oef, slecht.

Ik snap niet waarom men denkt dat een verhaal over irritante mensen (zoals de buren) een grappige film kan opleveren.
Misschien is het boek leuk, of de originele Zweedse film waar dit een remake van is, maar dit was een aaneenschakeling van irritatie.

Tom Hanks doet het wel aardig, hij is geen Walter Matthau maar hij speelt de grumpy old man redelijk overtuigend. Tot zover het positieve.
De mix van drama en zoetsappige goodness is heel ongebalanceerd, en ik kon me amper hechten aan de personages. Er worden personages geïntroduceerd waar vervolgens niks boeiends mee gedaan wordt, en die amper een rol van betekenis in Otto's leven spelen (een krantenjongen die toevallig trans is en ineens komt crashen bij Otto, krijgt uiteindelijk een auto cadeau van Otto? Waarom?)
Het levensverhaal van Otto en hoe hij Sonja ontmoette is nog wel oke, maar voelt ook wat aan als een gemakzuchtige tearjerker. Het is ook onduidelijk waarom Otto zo grumpy is geworden; zijn langslepende vète met de buurman laat zien dat hij ook vóór Sonja's dood al een vervelende principiële zeikerd was, terwijl hij als jonge knul nog een naïeve sul was.

Ik snap niet waar het hoge gemiddelde vandaan komt, misschien is het de starpower van Hanks of raakt de film toch een gevoelige snaar bij kijkers? Ik vond het in ieder geval een voorspelbare, ondermaatse film met slecht uitgewerkte personages en een zwak verhaal.

2*

Nogal veel los zand. Er zit wel een rode lijn in maar tegelijkertijd zit ik te kijken naar een hoop selectieve snippets van interviews, zogenaamd in een poging om 'te onderzoeken' hoe men mannelijkheid ziet' maar in feite een soort van pedant toontje dat er 'iets moet veranderen in de manier waarop mannelijk gedrag maatschappelijk wordt aangeleerd'.

Daarnaast is Sunny een nogal vervelend persoon diemet haar maatschappijkritische onderwerpen meent iets scheefs te moeten rechttrekken, maar ik heb sterk het idee dat dit 'probleem' ten behoeve van de docu erg uitvergroot wordt, terwijl het in de dagelijkse praktijk wel meevalt met de problemen die mannen ervaren. Uitzonderingen zijn misschien bepaalde beroepsgebieden (denk de voetbalwereld, de zakenwereld en het bankwezen).

Dat voorbeeld van gendercompensatie in het IJslandse onderwijs vond ik erg slecht. Het concept lijkt er automatisch van uit te gaan dat nagellakken en met poppen spelen iets typisch vrouwelijks is, en 'assertief gedrag' iets typisch mannelijks, wat op zich al een gesocialiseerde manier van denken is. Juist door dit soort ideeën als zwart-wit te presenteren (en het 'andere' geslacht hier les in te geven) hou je dit soort maatschappelijke ideeën ook in stand.

Het uitgangspunt zou moeten zijn dat iedereen een INDIVIDU is, sommige met vrouwelijkere eigenschappen (whatever that may be) en sommige met mannelijke eigenschappen. Aan ieder kind/mens de ruimte bieden om haar eigen identiteit te ontdekken.

Op zich een interessant thema om over na te denken, maar deze documentaire weet niet echt tot een kern te komen, laat staan een afgerond geheel te laten zien.

Viel wat tegen. Misschien verwachtte ik er iets meer van dan het uiteindelijk bleek te zijn.
Het was weliswaar zoals verwacht een rauw en kleinschalig indie-drama met mensen van vlees en bloed, maar tegelijkertijd vond ik de film ook erg onevenwichtig en soms zelfs irritant.

Hoewel Casey Affleck prima acteert, miste ik een hoogtepunt in zijn arc. Je zou kunnen zeggen dat de ontmoeting tussen Lee en zijn ex (Michelle Williams) met de kinderwagen dat langverwachte moment is waarin alle opgebouwde spanning en pijn geuit wordt en er soort ontlading plaatsvindt, maar ik vond het te tam, te kort en helaas ook overgeacteerd (door Michelle Williams). Niet erg bevredigend dus.
Ook vond ik Michelle Williams maar weinig screentime hebben -terwijl de poster anders suggereert- en werd er teveel gefocust op Lee's vervelende neefje.

Verder wel erg mooie beelden van o.a. het haventje en het dorp. Qua stijl en sfeer weet de film wel te imponeren, het is het alleen inhoudelijk net niet.

Al Pacino heeft de laatste jaren nogal de neiging om zijn medewerking te verlenen aan kleine, low-budget indieprojecten. Aan de ene kant een nobel streven (Hollywood is immers weinig vernieuwend en ook niet het summum van kwaliteit), aan de andere kant is het maar de vraag hoe een indiefilm uitpakt. Want hoe ongepolijst en intiem een goede indiefilm kan zijn, zo kan het voor hetzelfde geld een enorme flop worden als een middelmatige regisseur en een slecht script aan de basis liggen. Kijk maar naar recente films met Al Pacino, zoals Stand Up Guys, The Son of No One, en het iets duurdere Righteous Kill. Stuk voor stuk keihard geflopt.

Manglehorn lijkt ook in dat rijtje te zijn beland: een opbrengst van $125.000 op een budget van 4 miljoen dollar. En niet onterecht, want hoewel er op Al Pacino weinig aan te merken valt, rammelt de film aan heel veel kanten.

Ik vroeg me regelmatig af waar ik in godsnaam naar zat te kijken. De droomachtige montage en vele crossfades zorgden voor weinig samenhang en gingen bovendien gepaard met ellenlange voice-over monologen. De film ging totaal niet over drugs, maar het kwam over alsof de hoofdpersoon constant onder invloed was. Het leek soms wel een LSD-trip montage-experiment van filmstudenten, zo slecht waren sommige scènes in elkaar gefrutseld. Veel te veel onnodige, pretentieuze opschmuk.

De scenes die wél 'normaal' geschoten werden en waarin wel wat substantie werd getoond, waren wel oké om te zien, omdat personages daarin daadwerkelijk werden uitgediept. Twee scenes die mij aanspraken waren de restaurantscène met de vrouw en de slotscène, die vooral symbolisch goed in elkaar zat.

Maar dat is verre van voldoende wat deze film betreft. Zonde van Pacino's acteertalent, wasted on yet another sub-par low budget movie. Hij mag zijn rollen wel weer eens wat beter gaan uitzoeken. Waarschijnlijk hoeft hij het niet meer voor het geld te doen, maar hier word je als acteur toch ook niet gelukkig van?

Ik zal wel een proleet zijn, maar al na een kwartier was ik al bang dat dit een lange zit zou worden. En dat bleek ook zo te zijn. Ondanks dat ik de film Citizen Kane gezien heb, Orson Welles ken en Hollywood-historie best een interessant onderwerp vindt, kan ik weinig met een film die er gemakzuchtig automatisch van uitgaat dat iedereen zich vooraf in Hollywoodgeschiedenis of the making of Citizen Kane heeft verdiept.

Als je niets van jaren '30 Hollywood afweet (bijna alle niet-cinefielen dus), dan zal je compleet verloren raken in een spervuur van namen, gebeurtenissen en snelle dialogen. Misschien dat de naam Louis B. Mayer of Orson Welles de gemiddelde niet-cinefiel nog wel een belletje doen rinkelen, maar Marion Davies? William Randolph Hearst? Upton Sinclair?

Het is allemaal nog wel luchtig en komisch gebracht, met een jazzy tintje en geschoten in nostalgisch zwart-wit, maar het blijft een biografie die gebonden is aan de hoofdpersoon en dan ook nog een specifieke periode uit zijn leven.

Ja, Mankowicz was een markante, eigenzinnige screenwriter en hij kreeg het regelmatig aan de stok met studiobazen en andere figuren, maar om daar nou ruim 2 uur geboeid door te blijven?

Uiteindelijk komt de film neer op een ode aan het oude Hollywood, de tijden van weleer en het schrijven van wat door velen een van de beste films ooit wordt beschouwd, Citizen Kane.

Maar is het allemaal kommer en kwel? Naja. Gary Oldman zet wel een prima 'Mank' neer. Ik vond er als geheel gewoon niet zoveel aan.

Zeker die talloze Oscarnominaties dit jaar waren zwaar overdreven. Maar Hollywood houdt nu eenmaal van zelfpijperij.

2*

Sterk drama dat door het acteerwerk van de cast continu boeiend blijft. Marriage Story weet subtiel de pijn en het verdriet te vangen en hoe twee mensen te midden van alle formaliteiten van een (v)echtscheiding omgaan met elkaar. Een ode aan de menselijkheid en redelijkheid in een kille, zakelijke wereld van berekenende scheidingsadvocaten.
Het verzandt niet in een kluchtig War of the Roses, of een all-guns-blazing rechtbankdrama (al was de woordenwisseling in de rechtbank tussen de advocaten Nora (Laura Dern) en Jay (Ray Liotta) geweldig om te zien, die geslepen tactieken en steken heen en weer).
Het blijft klein en intiem (op een knallende ruzie na) zonder heel sentimenteel aangezet te zijn, met een redelijk bevredigend, ietwat anticlimactisch, bitterzoet einde.

Mooi was de scène waarin Nora en Bert in bijzijn van Charlie en Nicole een deal probeerden te sluiten. De blikken tussen Charlie en Nicole van plaatsvervangende schaamte en ongemakkelijke terughoudendheid was de perfecte weergave van hoe gestoord het kan worden als het gaat om wie wat krijgt, met voornamelijk het kind als inzet van het gevecht. De enige winnaars in dit soort drama's zijn de dure advocaten.

De film begint alleraardigst met Matt Damon moederziel alleen op Mars, met prachtige beelden van de rode woestijnplaneet. Zijn overlevingstactieken en botanische plannetjes zijn vermakelijk om te zien, maar wanneer NASA zich ermee gaan bemoeien, takelt de film snel af en wordt het niets meer dan een hoop kolderieke onzin.

Dit komt vooral door een hoop irritante personages bij NASA 'ground control' die zich door crappy one-liners heen moeten worstelen. Dat het wetenschappelijk gezien met een korrel zout genomen moet worden, prima. Ik verwacht heus geen hyperrealistische documentaire. Maar waarom moeten NASA-medewerkers altijd zo irritant zijn, van het type "warhoofd met gekke maniertjes"? Het dieptepunt was een scène waarin een nerdy astrofysicus nonchalant met vroem-vroemgeluidjes iets gaat uitleggen aan de directeur van NASA alsof het een kind van 5 is. Ja, heel geestig. Armageddon en Independence Day belden, ze willen hun slechtgeschreven personages terug.
Daarnaast negeren NASA-medewerkers en astronauten protocol na protocol en wordt NASA vertegenwoordigd door een stelletje quasi-stoere meneren die spierballentaal bezigen terwijl ze ad hoc plannetjes smeden om meneer Damon te redden. Erg pijnlijk om te zien hoe talenten als Jeff Daniels, Sean Bean en Chiwetel Ejiofor hun wanstaltige teksten moeten oplepelen. Inclusief flauwe LOTR-grappen, want NASA-nerds houden natuurlijk van fantasy. Nee, het mag dan een ruimtefilm zijn, maar een hoger niveau dan dit wordt het niet.

Halverwege de film was ik er dus eigenlijk al klaar mee. Tegen de tijd dat de reddingsmissie van start gaat is de rek allang uit de film en valt er weinig meer te beleven. Het einde is dan ook verre van verrassend. Dus jammer, ik had hier wel wat meer van verwacht.

May December is losjes gebaseerd op het schandaal van pedolerares Mary-Kay die een relatie begon met de toen 12-jarige Vili, waarbij hij op jonge leeftijd kinderen met haar kreeg.
Ik kende dit schandaal niet heel goed en ik had vrijwel geen idee hoe de film zou zijn.

De film heeft in ieder geval een verrassende invalshoek, waarin fictieve actrice Elizabeth (Natalie Portman) voor een filmproductie bij Gracie en Joe langs gaat om hun leven en Gracie zelf te researchen, en zo betrokken raakt in hun leven.

May December heeft een aantal interessante lagen: zo is er natuurlijk de bizarre relatie an sich tussen de oudere Gracie en Joe, de labiele huilbuien van Gracie om triviale zaken, haar dominante rol in het huishouden, de interactie met hun kinderen waarbij Joe (met al zijn gebrek aan levenservaring) een vrij passieve vaderrol lijkt te hebben, maar ook een spanning die speelt tussen Elizabeth en Joe. Elizabeth's aantrekkingskracht richting hem schuurt vreemd genoeg nog wel het meeste in de film; wat een professionele research zou moeten zijn, wordt zo langzamerhand een morbide fascinatie. Ook al zijn Elizabeth en Joe ongeveer dezelfde leeftijd, met de wetenschap van het seksueel misbruik, voelen de avances en uiteindelijk seks als ongemakkelijk en ongepast en haast op zichzelf een vorm van seksueel en emotioneel misbruik.

Hoe dan ook, een aparte film. Wel props voor de perfomances van Julianne Moore, Natalie Portman en Charles Melton.

3.5*

Ja, hoe zal ik dit omschrijven, een (nog) zoetere versie van Intouchables? De film slaat in het begin een overdreven "happy-go-lucky" toon aan ("Oh oh, wat een gekke, onhandige meid is Louisa toch!"), waarbij elke vorm van subtiliteit overboord wordt gegooid. Kleurrijke kleding alsof Louisa een kind van 12 is, een cheesy musical montage hier en daar, wat zoetgevooisde singer-songwriter deuntjes en de bodem is gelegd. Met name de eerste helft is soms een cringefest van jewelste. De manier waarop William nogal geforceerd eikelig doet tegen Louisa geeft al snel aan waar de film heen wil en inderdaad, al snel weet de goedlachse Louisa een glimlach op het gezicht van de koele William te toveren.
De film volgt dan ook een formulaïsche structuur: een eerste (kille) ontmoeting, een relatie die langzaam ontdooit, een reis vol avontuur en liefde en verlangen, een (onvermijdelijke) fallout tussen de twee en tot slot verzoening en acceptatie. Een beproefde formule voor een romantische film, maar daarom ook weinig verrassend, uitgekauwd en binnen de lijntjes.

De rol van Louisa's vriend vond ik trouwens vrij overbodig. Hun relatie dient een extra laag drama en conflict te creëren (namelijk, wat vindt haar vriend van de opbloeiende werkrelatie met William?), maar omdat deze vriend wordt neergezet als een lompe, onattente proleet is het een pijnlijk oppervlakkige subplot.
Ook overige personages (zoals Williams ex en Williams ouders) hebben geen diepgang en bestaan hooguit om de bijzondere relatie en goede kanten van Lousia en William te benadrukken.

Jammer trouwens dat Charles Dance niet wat meer benut is. Ik vind hem een geweldige acteur en ik hoopte op een innemende mono- of dialoog waarin hij wat meer van zijn rol kon maken. Vooral op het eind, waarin Louisa moet leren dealen met Williams euthanasiewens was de perfecte plek geweest voor een goede dialoogscène.
Emilia Clarke was wel charmerend en een leuke verschijning, maar is geen begaafd actrice. Zal ook wel deels aan de regie gelegen die alles aangedikt wilde zien, maar ze weet me nooit 100% te overtuigen.

Fijne film met een quirky karakter. In de verste verte deed het me wat denken aan Amélie.
Beide hoofdpersonen zijn plezierig om naar te kijken en via hun voice-overs leer je hun karaktertrekken kennen en zelfs begrijpen en waarderen. Het maakt ze menselijk en identificeerbaar.

Ook leuk waren de verwijzingen naar verschillende bekende cultuurdingen, waarvan Woody Allens 'Manhattan" en "Waar is Wally?" me het meeste bijstaan.
De uiteindelijk ontstaande romance tussen de twee hoofdpersonen was wel wat dunnetjes opgezet en eigenlijk dacht ik dat de scene waarin ze met elkaar aan het chatten waren -en waarbij de stroom uitviel- zou leiden tot hun ontmoeting. Dat ze uiteindelijk 'haar' Wally vond vanuit haar raam was op zich een mooi symbolisch einde, maar het maakte de chatscène een beetje overbodig.

Ahh Jessie Buckley, fijne actrice. Inmiddels heb ik haar al vaker gezien in films (of een serie zoals Chernobyl) dus weet ik dat het qua acteerwerk wel goed zit.

De film begon sterk, met mooie beelden van het Engelse landschap en het karakteristieke jaren '30 vakantiehuisje (dé belangrijkste eis van elk Kopen zonder Kijken stelletje) is op het eerste gezicht een prima horror setting.

Door de korte roodgetinte flashbacks krijg je al snel de indruk dat er meer speelt dan een jonge vrouw die een gezellig AirBnB-optrekje zoekt. Ze heeft een traumatische ervaring meegemaakt met een zelfmoord en zoekt nu rust in de countryside om het te kunnen verwerken. Oke, fair enough.

Maar schijn bedriegt, als blijkt dat er iets met de dorpsbewoners aan de hand lijkt te zijn. Hier begint de film creepy thrillervormen aan te nemen. Het begint met een wandeling door een spooky tunnel waarna ze wordt gezien en gestalkt door een enge naakte man maar daarna wordt het een stuk vreemder als blijkt dat alle dorpelingen (inclusief de naakte man) het gezicht van Rory Kinnear hebben. Ik kreeg er Being John Malkovich vibes van. Het cgi gezicht op het kind was overigens wel belachelijk slecht.
Hoe dan ook, something's up. Wat het precies is zullen we waarschijnlijk nooit weten, want in de 2e helft ontaardt de film in een metaforische body horror met vreemde verschijnselen rond het huis en gory scenes met bloederige bevallingen (don't ask).

Het einde liet me daardoor niet bevredigd achter. Aan de ene kant is het einde vreemd en over the top, aan de andere kant vond ik het ook teveel 'in your face'. Was dit allemaal symbolisch, dan was het ook weer te direct. Ik weet het niet.

3*

Vermakelijke film, met leuke satire op de culinaire wereld, al is dat niet zo heel moeilijk belachelijk te maken.

De film laat al snel doorschemeren dat het geen 'gewone' dineersessie is, o.a. door de passief-agressieve gastvrouw en de manier waarop er in het restaurant gewerkt en geserveerd wordt.
De eerste shock voor de gasten komt ook snel, een kok pleegt zelfmoord als onderdeel van de gang 'The Mess'. Ietwat vroeg in de film, ik had liever dat de schijn van een 'onschuldig' diner nog wat langer werd opgehouden, maar het zet iig de toon voor de rest van de film.
De rest van The Menu is al even absurd, bij vlagen grappig tongue-in-cheek, met een aantal leuke vondsten, al vond ik niet alles even goed werken; zo waren sommige gasten minder interessant (of hun achtergrond/relatie onderling) en ze laten soms alles wel heel gedwee over zich heen komen.

Het einde was dan wel weer sterk met Slowik die vol passie een cheeseburger staat te bakken voor 'Margot'/Erin die hem in een doggy bag meekrijgt en zodoende weet te 'ontsnappen'.

Leuke rollen van Nicholas Hoult, Anya-Taylor Joy en Ralph Fiennes.

3,5*

Bij vlagen sterk drama dat helaas heel veel dode momenten kent.

Het is een film met een beangstigend gegeven: een op het eerste gezicht normale man, die in feite een gevoelloze kinderverkrachter en -ontvoerder blijkt te zijn. Een realistische weergave kun je dit gerust noemen, getuige het Fritzl-debacle van enkele jaren geleden. Michael is geen tiran die erop los slaat, maar gedraagt zich koel, emotieloos en berekenend. Woedeuitbarstingen of emoties toont Michael nauwelijks.
De film laat dit uitvoerig zien. Alledaagse bezigheden worden haast als een documentaire getoond, van het strijken van kleren tot het schoonmaken van de kamer.

Helaas weet de film niet veel meer te laten zien dan dat; de alledaagse dingen worden lang uitgesponnen, en daarmee laat het wel goed zien hoe doorsnee Michael is qua leefstijl, maar wordt er te weinig ingegaan op de psychologische en lichamelijke effecten van de opsluiting op het opgesloten kind.
Er zit dan ook weinig spanningsopbouw in en het lijkt de cruciale scènes die een drama als dit aangrijpend kunnen maken, te mijden. Prima hoor, dat de regisseur ervoor kiest om geen vals sentiment of ééndimensionale personages te laten zien, maar een geheel gebrek aan emotie en spanning doet de film ook geen goed.

Naar het einde toe hoopte ik (tegen beter weten in) nog op een spannende climax (en de scène met het kokende water was wel even spannend) maar helaas was het een vrij voorspelbare anti-climax. Zoals verwacht liet de film niet zien hoe het jongetje ontdekt wordt.

Daarom krijgt de film toch een lagere beoordeling dan ik in het eerste half uur voor ogen had.

Mijn 2000ste MovieMeter-stem gaat naar Mid90s, wel zo toepasselijk.

Mid90s weet de 90's-periode overtuigend neer te zetten. In het begin veel verwijzingen (SNES/Street Fighter, muziek, cassettes, discman) later vallen de kleding- en haarstijlen en natuurlijk skateboards op.

Het verhaal miste een beetje impact. Het draait allemaal rond de hoofdpersoon Stevie, maar weet nergens echt te raken. Het is een beetje onaf. Bovendien is het einde abrupt.

Films waarin (straat)jongeren centraal staan weten vaak maar zelden echt realistisch over te komen. Jonah Hill heeft een aardig script geschreven, maar soms zijn de dialogen toch wat stroef en onnatuurlijk, of de acteurs te onervaren. De hoofdpersoon Stevie en zijn vriend Ray doen het prima, de rest van de (jonge) cast is middelmatig.

Een freaky film die sterk deed denken aan Asters eerste film Hereditary en zelfs enkele thema's leent.

Voor wie Hereditary heeft gezien, is Midsommar redelijk bekend terrein: in het algemeen heeft Midsommar een sombere, duistere toon en een ongemakkelijke sfeer. Sektes en communies hebben in horrorfilms sowieso al een verdachte reputatie en met films als Wicker Man in het achterhoofd is aardig te voorspellen waar dit creepy zomerkampje heen gaat.

Het plot ontvouwt zich op niet al te complexe wijze en is aardig te voorspellen; de voortekenen zijn immers overal aanwezig, van vreemde blikken tot symbolische afbeeldingen die al één en ander lijkt te verklappen. Wat dat betreft is Midsommar niet echt een verrassing. Wel wordt het overeind gehouden door het sterke acteerwerk van Florence Pugh, die me een beetje deed denken aan een jonge Kate Winslet met de stem van Jennifer Lawrence. Ook de prachtige cinematografie, het gebruik van daglicht en open terrein maakt het net even wat beter dan de gemiddelde horrorfilm.

Qua cijfer twijfelde ik tussen 3,5* en 4*. Ik vind het niet echt origineel en te voorspelbaar, maar het grijpt je wel en houdt de aandacht goed vast (en dat voor een Director's Cut van bijna 3 uur).

Aardig drama over een Koreaans gezin dat probeert te wortelen in Arkansas en met een eigen boerderij de Amerikaanse droom wil najagen. De sfeer is prima, dus Minari kijkt prima weg, maar ik vond de film af en toe wat aan de trage kant zonder al teveel spannends.. Het einde weet wel te ontroeren.

Net geen 4*

Ontroerende coming-of-age-vertelling waarin allerlei typisch kindergedrag herkenbaar is uitgewerkt. Van jaloezie tot verlatingsangst, het (mentaal) opgroeien en langzaam maar zeker wennen aan de rol van grote broer voor Mirai.

Net zo treffend was ook de rol van de vader en moeder, die tussen alle dagelijkse beslommeringen ook nog voor twee kinderen moeten zorgen (en de vader het soms alleen moet doen, met alle hectiek van dien). Erg aandoenlijk allemaal.

Visueel is het ook prachtig vormgegeven, van de huiselijke taferelen en de fantasieomgevingen met botanische tuinen, treinstations en wat al niet meer. Absolute aanrader.

Leuk vervolg op Searching waarbij het concept nagenoeg hetzelfde is: praktisch alles speelt zich af via cams, security cams, nieuwsbeelden en chatkanalen. De nieuwigheid is er misschien een beetje vanaf, maar toch weer knap hoe ze allerlei smart systemen weten te verwerken in hun verhaal om zo een spannende zoektocht te maken die stapsgewijs ontrafeld wordt. Precies de juiste dosis vragen en langzaam maar zeker komen de antwoorden en leuke (en minder leuke) plot twists.

Wat me wel opviel: De politie en FBI bleken bijzonder ineffectief als het gaat om meehelpen opsporen, zeker als Heather vermoord blijkt te zijn zouden er toch behoorlijk wat clues moeten zijn lijkt mij. Verder komt het gros van het speurwerk voor rekening van June. Al houdt dat de spanning er wel in.

Alleen jammer dat het naar het einde toe als de vader ineens blijkt te leven en bij haar voordeur staat een beetje off the rails begint te raken. Het ontaardt in een wat ongeloofwaardige ontknoping en het einde was een beetje een anticlimax.

Ondanks dat vermakelijk en meeslepend. Goed acteerwerk ook door Storm Reid, bekend van Euphoria.

3,5*

Het begint al vrij jammerlijk met credits die doen denken aan de intro van een cheesy tv-serie, met een snelle montage en het M:I logo dat tevoorschijnt komt.

Ik kon me nog vaag wat plotelementen herinneren van vroeger (de brug, de kluisscène) maar verder niks. Wat ik zag vond ik echter weinig boeiend. Het oogt allemaal zo vreselijk gedateerd en cliché dat het gewoon echt niet goed was. Onrealistisch hacken op computerschermpjes deed me denken aan een slechte CSI-aflevering, de montage was hier en daar slordig, het acteerwerk vaak knullig.

De latere films hebben volgens mij betere stunts, een wat modernere filmstijl, dus ik verwacht dat die iets beter zullen zijn, maar het origineel viel me dus tegen.

Ja, de MI-moeheid slaat een beetje toe bij mij. Het is al nooit een geweldige serie geweest maar de actie en stunts zijn meestal wel te pruimen. Ik was gedurende Dead Reckoning behoorlijk underwhelmed.
De stunts (waaronder de bekende cliffjump met motor) in de tweede helft van de film zijn dan wel indrukwekkend gefilmd, maar inmiddels kennen we Cruise' waaghalzerij wel. Een film kan niet teren op een stunt, de rest moet ook leuk, spannend of vernieuwend zijn. En dat was het niet.

Het boeide me allemaal gewoon niet; allemaal partijen op zoek naar een fancy sleuteltje om toegang te krijgen tot "The Entity", een AI-wapen, die hele Gabriel, zo'n typische suave bad guy, gaap.

Het was eigenlijk ook al te merken in voorgaande delen, maar ik vind Mission Impossible vrij humorloos. Simon Pegg (normaliter de comic relief) was al nergens grappig, maar ook een grappig bedoelde achtervolging in een gele Fiat 500 had veel scherper gekund. Ze nemen zichzelf altijd zo serieus, en wij als popcorn-vretend publiek moeten het dan allemaal maar interessant en intrigerend vinden? Nou, nee dus. Boeit mij het nou wie er wint of verliest? Dan maar kijken naar een rennende, rijdende en cliff-jumpende Tom Cruise, wiens puffy gezicht ook al weggeeft dat ie al aardig op leeftijd is.

Haley Atwell deed het trouwens wel leuk, ze is een knappe en charismatische verschijning en ook een aardige toevoeging aan de franchise, nu Rebecca Ferguson blijkbaar niet meer terugkeert.
De verplichte Part Two zal ik dan ook maar -met enige tegenzin- gaan kijken, maar daarna mag het wel een keertje klaar zijn.

3*

Zeker één van de betere MI-delen die ik gezien heb. Er zit duidelijk een stijgende lijn in de reeks, wat voornamelijk komt door de steeds spectaculairdere stunts en achtervolgingen. Dat heeft ook deels te maken met het feit dat waaghals Tom Cruise alles zelf doet, van motorachtervolgingen in hartje Parijs tot helikopters besturen. Dat hij af en toe een enkel breekt en dan toch doorgaat is gewoon ontzettend baas van hem.

Zoals gewoonlijk is bij M:I het plot de zwakste schakel. Hoewel het af en toe wel enige spannende momenten weet te creëren, is het vaak geforceerd en met een voorspelbare afloop. De meeste personages hebben namelijk flinke plot armor (vooral Ethan Hunt) en ik moet de eerste missie nog zien waarin het team écht een keer flink faalt. Dat maakt dat je nooit echt emotioneel geïnvesteerd raakt in de personages, maar met zulke vette actiescènes maakt dat ook niet zo heel veel uit.

Beste deel van de reeks tot nu toe. Qua stunts en production value heeft de reeks zich behoorlijk ontwikkeld. Deel 1 was knullig en gedateerd, deel 2 was een over-the-top John Woo-gedoe, deel 3 een redelijke actie-spionagefilm, deel 4 weer een stapje hoger.

De bad guy is echter weer een flinke stap terug (niemand overtreft Philip Seymour Hoffman), maar de cast is verder oké. Jeremy Renner, Paula Patton en Simon Pegg doen het prima en hebben allemaal screen presence.

Het verhaal is wederom dikke prut (Russen die een nucleaire oorlog willen ontketenen, het lijkt de sixties wel), maar zodra Tom Cruise gaat lopen stunten op de Burj Khalifa zit je toch een beetje op het puntje van je stoel. Hoe die man zijn eigen stunts doet, zonder besef van gevaar vind ik bewonderenswaardig en verdient daarom alleen al een halve punt extra.

Een van de betere delen in de M:I-reeks, maar gezien de middelmatige kwaliteit van de reeks zegt dat niet zo heel veel. Voor een actiespionagethriller doet het echter wat het moet doen en weet het soms leuk uit de hoek te komen.

De latere delen (zeg maar deel 3 t/m 5) hebben een hogere production value dan hun voorgangers en dus spectaculairdere stunts en actie-scènes, maar zoals altijd is verhaal en logica ver te zoeken. Maar goed, maakt het ook uit eigenlijk? We willen Tom Cruise halsbrekende toeren uit zien halen en wetende dat hij 99% van zijn stunts zelf doet is het nog extra indrukwekkend om te zien ook. De Burj Khalifa (uit Ghost Protocol) wordt niet overtroffen, maar hangen aan een opstijgend vliegtuig is ook vermakelijk.

De supporting cast vind ik ook uitstekend te pruimen. Simon Pegg, Jeremy Renner en Ving Rhames zijn weer van de partij (vooral als comic relief) en nieuwkomer Rebecca Ferguson is een prima tegenspeelster voor Tom Cruise.

John Woo staat erom bekend dat zijn actiescènes volgestouwd zitten met dubbele pistolen, explosies, slow-motion bullet time shots, duiven en stunts. Daar moet ook MI:2 het van hebben; de spectaculaire motorchase aan het eind was dan ook het hoogtepunt van de film. Dat het gepaard gaat met een cheesy techno-achtige soundtrack neem ik voor lief.

Gelukkig is MI:2, 4 jaar na deel 1, wat moderner en minder gedateerd. Dat maakt het een vlottere kijkervaring dan het origineel. Niet dat dat het zwakke plot maskeert, want dat is verder tenenkrommend slecht. Een cliché plot over een virus dat niet in de handen mag komen van de bad guys en een saaie villain die regelrecht uit een James Bond-film lijkt te zijn gewandeld. Had ik toch iets meer van verwacht.

Wel is hier al te zien hoe knap Tom Cruise veel van zijn eigen stunts zelf doet, rotsen beklimmen en motorrijden gaan hem ogenschijnlijk makkelijk af. Hij mag dan een Scientology-nut zijn, maar verder is het wel een baas.
Grappig trouwens om zowel Thandie Newton als Anthony Hopkins hierin langs te zien komen; ze zijn nu ook allebei te zien in de serie Westworld.

De eerste film in de M:I-reeks die een krappe voldoende verdient. Na de matige eerste twee delen was dit bijna een verademing te noemen. Natuurlijk is het verhaal belachelijk met een dom plot (zeker dat gedoe rond Ethans vrouw), maar de actiescènes maken veel goed met stunts in o.a. het Vaticaan en Shanghai. Misschien veel 'style over substance', maar zolang het goed is uitgevoerd heb ik daar vrede mee.

Het zet volgens mij de toon voor de rest van de serie.

Props trouwens voor Philip Seymour Hoffman, die met een oppervlakkig script toch een angstaanjagend psychopatische bad guy neer weet te zetten.

Na een kwartier had ik al totaal geen zin meer in deze ongelooflijk onsamenhangende, oninteressante en slecht geacteerde film. Tracy is niet likeable, Brooke is alleen maar irritant en praterig en pretentieus en het hele plot interesseert me geen ene hol. Er zit geen enkele rust in en de personages ratelen maar door zonder dat ik ook maar één seconde geïnvesteerd raak.

Ik hoopte dat de film een leuk New York sfeertje zou hebben, maar halverwege gaat het nergens meer over. Niet afgekeken dus.