Opinions

Bijzondere animatiefilm met mooie, sfeervolle visuals.

Ik wist van tevoren weinig van de inhoud, en de Libanese Burgeroorlog zegt me niet zoveel. De vertelwijze is door middel van interviews met betrokkenen en een mix van documentaire-achtig en verhalende flashbacks.

Visueel doet het denken aan Flash-animatie, met ook A Scanner Darkly-achtige animatietechnieken (rotoscoping). Ik vond de animatiestijl soms afleidend, omdat het een beetje uncanny, afstandelijk en vervreemdend aanvoelt. De animatie van de mensen is soms wat stijfjes en statisch, maar wel weer knap en treffend getekend. Het vervreemde karakter paste ook wel weer goed bij de gruwelijkheden van de oorlog.

Ik vond het tempo aan de langzame kant, zeker na een uur begon het wat in te kakken. Het slotakkoord is dan weer meeslepend en krachtig in al haar gruwelijkheid. Oorlog haalt zoals gewoonlijk weer het wreedste in mensen naar boven, zo blijkt wel weer.

3,5*

Ik ging deze film compleet blanco in, aangeraden door een vriend.

Velvet Buzzsaw begint leuk als een satirische kijk op de kunstwereld met uitgesproken typetjes, vertolkt door een prima cast (Gyllenhaal als hautaine homofiele kunstcriticus deed het uitstekend, Rene Russo idem dito). Het cultuurtje wordt treffend in beeld gebracht en is luchtig en komisch.
Met die toon in het achterhoofd voelt het horror-aspect (dat na 20 minuten zijn intrede doet) dan eigenlijk heel misplaatst aan. Het botst met de satirische toon van daarvoor.
Wanneer de boel escaleert is het allemaal nogal clichématig en cheesy uitgewerkt (het deed me denken aan de Nightmare on Elmstreet-films; je wéét dat personages dood zullen gaan, het is alleen de vraag wannéér en hóe ze het onderspit delven. Er worden wat 'creatieve' manieren gebruikt maar het is nergens erg pakkend.

Een vlees noch vis film dus. Gelukkig weet Gyllenhaal de boel nog een beetje kijkbaar te houden.

Interessant drama met een prima hoofdrolspeelster.

Voor de eerste helft sprak me wel aan; haar worsteling wat ze wil in het leven, met haar relatie en daarbij behorende verplichtingen, de kinderwens van haar vriend en haar constante zoektocht naar wat ze nu echt wil in het leven. Als ze dan op een bepaald moment een party crasht leert ze iemand anders kennen en wordt het interessanter.

Hoogtepunt van de film was de scene waarin ze de tijd stilzette en door de stad rende op zoek naar Eivind terwijl de mensen en verkeer stilstaan. Leuke visuele vondst die het geheel sprookjesachtig leek te maken

Hoewel de structuur -de verschillende chapters- wel fijn zijn als houvast, gaat het de tweede helft toch een beetje inkakken.
Ook het slot met de terminaal zieke Aksel vond ik niet zo heel boeiend of aangrijpend, maar het diende vooral als een soort closure en ontwikkeling in de character arc van Julie.

Zeker geen slechte film, maar miste soms toch net even die extra impact. Tegelijkertijd is het redelijk realistisch qua afloop en is het einde gelukkig bittersweet, ipv een geforceerd happy end.

3,75

Irritante kinderen, slecht geschreven dialogen, nergens eng, jatwerk van Japanse horrorfilms en een tergend slecht en voorspelbaar verhaal.

Mijden als de pest.

Aardige docu over de amateurclub Achilles'29 uit Groesbeek met de Familie Derks aan het roer, die er niet bepaald mooi op staan. Je kan ze niet verwijten dat ze geen passie hebben voor hun club, maar wat een vervelende kutmensen zijn dat zeg, voorzitter Harrie Derks voorop.

Niet zozeer de matige sportieve resultaten staan in de weg van hun succes, maar vooral het financiële gerommel en het zich niet aan KNVB-afspraken houden, waardoor uiteindelijk degradatie uit de Jupiler League boven hun hoofd hangt.

Vooral in het oog springend zijn scènes waarin trainer Eric Meijers en zijn evenzo nare assistent Frans Derks uit hun slof springen op het veld en in de kleedkamers.

Tegelijk laat de docu ook de treurige zwarte kant zien van amateurvoetbalclubs. Het bestuurlijke gesteggel met geld, de strijd om die paar punten elke wedstrijd, de ijdele hoop om vooruit te komen in het betaald voetbal, het falen, de teleurstelling die ermee gepaard gaat. En dan te bedenken dat je dan maar een betekenisloos clubje uit een nikszeggend dorpje bent.

De bekendste fragmenten zijn ook meteen de leukste fragmenten, en 86 minuten is wat aan de lange kant, maar ik heb me er wel mee vermaakt.

3,25*