Opinions

Luchtige, romantische komedie die best leuk is om te zien. Zoe Kazan is in deze film een ietwat quirky maar aandoenlijk meisje en Daniel Radcliffe, hoewel geen topacteur, doet het een stuk beter in een alledaagse rol als casual guy dan als Hogwarts-student.

Qua plot heeft het bar weinig om het lijf en is het niet meer dan een variatie op bestaande romcoms: Jongen ontmoet leuk meisje, er is een klik, ze worden vrienden, jongen begint iets voor het meisje te voelen, het meisje later ook, ze draaien om elkaar heen, er zijn wat misverstanden en woordenwisselingen en uiteindelijk komen ze toch bij elkaar. Geen verrassing dus in dat opzicht, maar het weet door de aankleding en de cast toch wel voldoende te boeien.
Met name de rol van Adam Driver (hoewel een kopie van zijn rol in de serie Girls) wel vermakelijk.

Het hele friendzone-gebeuren wordt helaas wel iets te lang uitgemolken, waardoor ik het een half uur voor het einde al tijd vond dat ze elkaar de liefde zouden verklaren. Toen ik was ook wel een beetje klaar met de film.

Een mixed bag, deze nieuwe Spielberg.

Het heeft wat leuke vondsten, wat aardig drama en leuke stukjes (het filmmaken, zijn familie) maar ook wat minder goede dingen (dat hele highschool-gebeuren kon ik weinig mee), maar wat me vooral opviel is dat de film alle kanten op gaat. Een beetje luchtige, vrolijke komedie hier, een beetje drama daar, dan weer inspirational met wijze levenslessen, dan weer een half-fictieve autobiografie waar allerlei coming-of-age achtige gebeurtenissen in verwerkt zitten.

De cast deed het overigens prima, al vond ik Paul Dano met zijn jeugdige uiterlijk niet de meest overtuigende huisvader. Michelle Williams zette als de overemotionele vrijgevochten moeder (ondanks haar irritante personage) een goede rol neer.
Nieuwkomer Gabriel LaBelle als de jonge Sam Fabelmans deed het ook niet onverdienstelijk.

De cameo van Lynch als regisseur John Ford was erg leuk en deed me eigenlijk afvragen of de film niet meer met dat soort humor had moeten werken. Nu was het een bij vlagen aardige, maar ook wat gezapige film die nergens echt resoneert.

Een schamele 3,5*

Ik heb Amélie jaren geleden al eens gezien en toen was ik er ook al van onder de indruk. Jeunets films zijn het beste te omschrijven als moderne sprookjes (Delicatessen, La Cité des Enfants Perdus) en Amélie hoort daar prima in thuis. De warme Parijse beelden en de romantische sets zijn een ode aan de Franse cultuur en levensstijl, met een aantal prominente plekken die dienen als achtergrond voor het verhaal, zoals de Sacre Coeur en Gare de l'Est. Een lust voor het oog.

Amélie is in al haar excentriciteit een aandoenlijk personage, dat bijna perfect is neergezet door Audrey Tautou. Het is nu moeilijk voor te stellen dat iemand anders die rol net zo goed had kunnen doen, hoewel dat misschien te maken heeft met het feit dat zij nu zo onlosmakelijk verbonden is met haar personage. Overigens vind ik dat ze vrij lelijk (bijna hekserig) op de poster staat, die afbreuk doet aan haar lieflijke verschijning in de film.

De film zit barstensvol kleine details en bevat een stortvloed aan informatie, die middels een snelpratende voice-over wordt medegedeeld. De eerste keer had ik dan ook best veel moeite om alles bij te houden. Bij een herkijk kun je de minder relevante informatie wegfilteren. Toch blijft het bij vlagen een drukke film waarin net iets teveel door elkaar gebeurt. Het had gerust wat minder personages kunnen bevatten, hoewel sommige erg leuk zijn.

Voor mij sprong vooral het contact met Amélies schilderende buurman er boven uit, met hun discussie over het meisje uit Renoirs schilderij, dat natuurlijk als een metafoor gold voor de ontwikkeling van Amélie zelf.

Voor deze herkijk doe ik er weer een half puntje bij, want al met al is het een uitstekende feelgood-film en zit het geheel knap in elkaar.

Fading Gigolo

John "Jesus" Turturro en eindbaas Woody Allen in een film samen, dat moet toch wel iets leuks opleveren? Een jazz-muziekje erbij, wat New Yorkse straten, een warm kleurenfiltertje en een prima basis voor een verhaal.

De ijverige Woody is weer in zijn element als de Woody zoals we die kennen, zelfs nu hij al bijna tegen de 80 aanloopt. Hij oogt fit en heeft nog steeds datzelfde charisma waar ik sinds Annie Hall al van gecharmeerd ben.

Helaas weet de film na het eerste half uur de aandacht niet lang vast te houden. Het hele joodse plot dat zich daarna ontvouwt doet me weinig en het gigoloschap maakt plaats voor een tergend langzaam romantisch plot.

John Turturro heeft ook een nietszeggend personage zonder noemenswaardige karaktereigenschappen en de vrouw in kwestie is ook niet bijzonder boeiend.

De film zakt dus enorm in en kabbelt zo rustig door naar het einde, maar ik ben mijn interesse dan al lang verloren. Daar kunnen zelfs de rondborstige Sharon Stone en Sofia Vergara niet veel aan veranderen.

Gelukkig weet de eindscene nog even een glimlach op het gezicht te toveren (eindbaasje Woody zien flirten is altijd leuk). Als de hele film nou vol had gezeten met dat soort scènes, dan was het misschien nog wat geworden.

2,5*

Door de gebrekkige opbouw en het zwakke script voelde Fall al vanaf het begin als B-film, zo'n typische low-budget gimmick-film. De intro deed me denken aan die van Cliffhanger (ja, die andere B-film uit de jaren '90 met Sylvester Stallone) en het plot is natuurlijk flinterdun; ze zitten vast op een radiotoren, wat nu.

Dan staat of fallt het verhaal natuurlijk bij de personages en hoe zij omgaan met hun penibele situatie. En daar schiet de film best wel tekort. De vrouwen zijn niet bijster interessant (Hunter is bovendien enorm irritant), het acteerwerk is matig en de dialogen zijn niet heel diepgaand. Er wordt nogal flauwtjes gezinspeeld op een mogelijk conflict omdat Hunter is vreemdgegaan met Becky's overleden man, maar dat loopt op niks uit en speelt geen rol van betekenis.
Het sterkste punt van de film was nog wel de twist dat Hunter al dood bleek te zijn. Beetje Life of Pi-achtig, dus ook weer niet bijster origineel. Ik had het niet door, al trok ik wel mijn wenkbrauwen op bij de betreffende scene omdat ik het vreemd gefilmd vond.

Zo nu en dan zijn er wat mooie (drone) shots, maar over het algemeen is de cinematografie niet heel spannend.
Vermakelijk genoeg om op je vrije avond te kijken, maar verwacht geen meesterwerk.

3*/5

The Fall Guy is een vrij drukke actiekomedie en een ode aan het onderbelichte beroep van stuntman.

Sowieso vind ik films die lekker meta zijn en filmproductie/Hollywood op de hak nemen altijd wel interessant, met sets en 'achter de camera' gedoe.

Wel zonde dat het dan het 'framed for murder' thriller-genre wordt ingeduwd met een moordmysterie, een ijdele villain en zijn goonies.

Ik kwam erachter dat het een remake is van een gelijkname tv-serie uit de 80s, dus vooruit. Dat verklaart misschien waarom. En nu vallen alle callbacks naar de 80's (Miami Vice, muziek van KISS en Phil Collins) ook op hun plek.

Maar ja, dat maakt het niet meteen een leuke kijkervaring, met ellenlange car chases en actiedingetjes. Maar ook bijvoorbeeld een scène met die megafoon die veel te lang dooretterde. Get on with it.

De grappen waren zo nu en dan wel oké. Ryan Gosling heeft prima komische timing. Emily Blunts en Hannah Waddinghams personaes vond ik dan wel weer vervelend en ik vind Emily bovendien niet echt een 'leuke' romantische tegenspeelster. Ik vond hun love story dan ook niet overtuigend.

De slotact vond ik bijna van kinderlijk laag niveau, een flauw opgezette 'val' om Tom Ryder te doen toegeven dat hij achter de moord zat, met tot overmaat van ramp Hannah Waddingham die haar ware aard toont en probeert te vluchten met de heli. Dat soort dingen zijn al niet leuk in James Bond of Mission Impossible, dus waarom zou dat het nu wel zijn?

Dus nee, de film deed het niet echt voor mij. 3*

De vonken spatten er niet echt af tussen DeNiro en Streep, ondanks dat ze best oke acteren. DeNiro zie ik gewoon niet echt als een zwijmelende romanticus en bovendien speelt hij in de film best een saaie, nietszeggende vent. Ook Streep weet weinig inhoudelijks in te brengen, dus we kijken een film lang naar een affaire die weinig geloofwaardig is.

Af en toe zijn er wat creatieve cinematografische vondsten, maar het heeft verder weinig om het lijf. Het is geen Bridges of Madison County, laat staan Before Sunrise, om maar even twee films te noemen waar ik tijdens het kijken aan moest denken.

Op zich wel een interessant gegeven, hoe de film de moeilijkheden van een horend kind in een doof gezin wil laten zien, maar op een of andere manier wekte de film bij mij een hoop irritatie op. Het drukke Franse geleuter, de saaie jongen van school, de irritante moeder die zich continu gedraagt alsof ze debiel is, het niet uit de verf komende subplot waarin de vader voor burgemeester wil runnen. Soms leek het een slechte klucht, een theatervoorstelling van het plaatselijke amateurtoneel.

Het tweede deel van de film, als ze in het koor komt en de mogelijkheid om naar Parijs te gaan om een toelatingsauditie te doen komt het een beetje op gang, maar vervalt het alsnog in een hoop voorspelbaarheid. Soms weet het heus wel een snaar te raken als de vader wil 'luisteren' door haar keel te voelen en aan het eind tijdens de auditie, maar ik was de personages al behoorlijk zat, dus uiteindelijk weet het de film voor mij niet meer te redden.

Qua stijl en uitvoering is dit niet veel anders dan een Harry Potter-film, zij het met andere personages. Geen verrassing ook met David Yates aan het roer, die verantwoordelijk is voor de betere delen uit de reeks.

Toch kon Fantastic Beasts me niet echt boeien. Het verhaal begint warrig en als je de boeken of films van Harry Potter niet hebt gezien, zul je hier ook een hoop vraagtekens bij hebben. Sommige dingen gebeuren in een rap tempo en met alle cgi-beesten en magische special effects raakt de gemiddelde Muggle al snel afgeleid.

Het is dan ook vooral style over substance. Kosten noch moeite zijn gespaard om de fantasiewezens weer te geven, laat staan de Obscurial die New York kapotmaakt aan het eind. Mooi gemaakt hoor, maar zoveel grafisch geweld erin smijten kan ook averechts werken. Ik werd er in ieder geval een beetje murw van en had het na een tijdje wel weer gezien.

Hoewel Eddie Redmayne vast een acteertalent is, stoort zijn manier van acteren me wel. Iets dat me ook opvalt in andere films die ik heb gezien met hem. Zijn onhandige sociale trekjes, het autistische wegkijken, het soort sulligheid dat Hugh Grant ook altijd in zijn films liet zien. Misschien hoort het wel bij Newt Scamander, maar ik vond het irritant.

Dit is de tweede keer dat ik de film gezien en ik vind hem nog steeds erg leuk. Het is in het begin even wennen aan de stopmotion-animatie maar het is prachtig geanimeerd met gedetailleerde sets en poppen.

De stemmen zijn uitstekend en weet de personages menselijkheid en karakter te geven.

De film is gebaseerd op een verhaal van Roald Dahl en geschikt voor alle leeftijden, maar ik denk niet dat kleine kinderen het heel erg leuk zullen vinden. Daarvoor is Andersons stijl net iets te quirky en is de humor teveel gericht op volwassenen.

Hoe dan ook, bijzondere film, leuke stijl, vakkundig animatiewerk. Niks tegen Pixars Up, maar eigenlijk had deze film de Oscar moeten winnen.

Indrukwekkende film met een zeer sterke rol van Hopkins, die ik al hoog had zitten. Er was wat "ophef" over zijn Oscarwinst dit jaar ten koste van Chadwick Boseman -wat ik destijds al onzin vond- maar na het zien van deze film ben ik er helemaal van overtuigd dat Hopkins de Oscar meer dan verdiend heeft.

Ik heb wel vaker films gezien waar realiteit en verbeelding (of chronologie) door elkaar lopen (zij het door Alzheimer/dementie, amnesie of een andere psychologische aandoening) maar in The Father wordt het wel heel treffend in beeld gebracht. De kijker wordt regelmatig in verwarring gebracht door de belevingswereld van Anthony na te bootsen. Personen die van uiterlijk en naam veranderen, gebeurtenissen die juist wel of juist niet hebben plaatsgevonden, verlies van tijdbesef en veranderende omgevingen. Soms ga je zelf twijfelen of je bepaalde dingen wel goed gezien of gehoord hebt. Uiteindelijk kun je redelijk opmaken wat de werkelijkheid moet zijn (denk je althans), maar je blijft grotendeels afhankelijk van een unreliable narrator, dus uiteindelijk weet je nooit precies wat nu wel of niet echt gebeurd is. Een mindfuck dus, maar dat is misschien wat oneerbiedig in deze context; The Father is geen horror of psychologische thriller te noemen, maar een rauw, karakter-gedreven drama.

Het idee om je besef van tijd, locatie en eigen identiteit te verliezen is angstaanjagend en dat gevoel weet de film af en toe heel goed over te brengen.

Soms had het nog een tikkeltje verwarrender of hallucinanter gemogen, maar goed, je wil het ook weer niet te gimmicky maken.

8,4*

De film is een ietwat vreemde mix van drama, romantiek en komedie. Het eerste deel lijkt het vooral een absurde komedie , met een gekkige groepstherapeut, een nerdy vriend van de hoofdrolspeler die trofeeën aan gort ramt en nog wat ludieke scenes. Daarna lijkt de romantiek de overhand te nemen en wordt de film -met name het deel in Amsterdam- wat gezapig.

Gus vond ik bijna onuitstaanbaar met zijn corny ,pretentieuze semi-poëtische geneuzel. Dat je positief in het leven staat is één ding, maar bij hem kwam het heel ongeloofwaardig en gemaakt over. Alsof alle cliché's van de 'de leuke romcom jongen' uit de kast zijn getrokken; extreem blij, geduldig, goedaardig zonder ook maar één slechte eigenschap.

Hazel daarentegen was een veel realistischer personage (uitstekend geacteerd trouwens!), hoewel ze soms iets te volwassen voor haar leeftijd overkwam, zoals Juno in de gelijknamige film.

Willem Dafoe als de norse schrijver vond ik ook sterk, en de scene bij hem thuis zette volgens mij de essentie van de film neer, hoewel ik nog niet helemaal heb doorgrond wat hij nu probeerde te zeggen.

De beelden van Amsterdam en het Nederlandse tintje aan de film waren erg leuk om te zien, hoewel het in feite niet veel toevoegde aan het plot; het had wat dat betreft net zo goed Londen of Parijs kunnen zijn.

Het slot van de film is één en al tear-jerker. Soms wat teveel van het goede, maar inhoudelijk vond ik dit het beste deel van de film.

The Favourite is een vreemd soort kostuumdrama. Qua aankleding en set design is het net zo mooi als (ik noem maar wat) Amadeus, Dangerous Liaisons en Barry Lyndon. Ziet er allemaal prachtig uit met die paleizen en tuinen.

Maar Lanthimos maakt er wel zijn eigen ding van. Ik ben niet bekend met zijn eerdere films, maar het viel me op dat hij in sommige shots een aparte cameravoering gebruikte, de 'snelle draai op statief' noem ik het maar even. Ook de af en toe rare cuts en crossfades vond ik ongebruikelijk. Erg passend vond ik het niet voor een 18e-eeuws kostuumdrama, maar na een tijdje went deze opzet wel.

Ik weet trouwens niet of ik dit moet scharen onder drama of komedie, maar ik vond het een beetje van beide. Het tragische zit hem in de ziekelijke toestand van Queen Anne met haar jicht en geestelijke problemen (prima vertolkt door Olivia Colman), maar de rivaliteit tussen Abigail en Sarah wordt weer luchtig gebracht.

Het had een extreem flauwe komedie kunnen zijn met twee rivalen die elkaar naar het leven staan, maar het slaat nergens overboord. De slangenkuil die de politiek daar is had wat mij betreft zelfs nog wel iets meer getoond mogen worden, met al die politici eromheen en machtsspelletjes), maar de film draait uiteindelijk om Abigail en Sarah en hun persoonlijke strijd.

Kan er eigenlijk weinig negatiefs over zeggen. De drie actrices doen het uitstekend, de set designs zijn prachtig, de muziek ook. Als ik één ding moet noemen was het de soms storende sound design, waarbij je heel lang een repetitief geluid hoorde (bijv. een trom). Het had vast een reden, maar ik vond het soms irritant.

Een bescheiden 4* voor nu.

Beetje erg veel open deuren die ingetrapt worden; er komt weinig verrassends aan bod, maar misschien komt dat ook omdat ik me al vaker ingelezen heb over wat goed of slecht voor je is.

Ik heb altijd een beetje een dubbel gevoel bij dit soort "het is allemaal verschrikkelijk wat er aan de hand is"-documentaires; natuurlijk is de voedselindustrie geen lieverdje, dat weet iedereen. Maar de consument, die als een willoos slachtoffer neergezet die te zwak is om verleidingen te weerstaan heeft ook een eigen verantwoordelijkheid. Als iemand het echt wil, dan kun je heus wel relatief gezond eten (of iig, geen morbide obesitas krijgen).

Verder wel kijkbaar, maar ook iets teveel een standaard-documentaire. Aan de lange kant zelfs en misschien ook iets teveel gericht op Amerikaanse producten, merken en gewoontes (op scholen).

Het is goed te merken dat het verhaal gebaseerd is op een toneelstuk, aangezien het zich grotendeels op één plek afspeelt (namelijk de 'backyard' van huize Maxson) en de film zwaar leunt op dialogen, hoewel vrijwel elke dialoog wordt overstemd door het eindeloze geouwehoer van Denzel Washington. Ik vind hem in de meeste films al onuitstaanbaar (hij lijkt zichzelf geweldig te vinden in al zijn rollen) maar hier weet hij meer dan ooit irritatie bij me op te wekken. Zijn personage is sowieso al unlikeable en egocentrisch, maar Denzel weet dat nog eens flink aan te dikken door middel van overacteren.

De eerste helft leren we vooral de familie kennen middels een hoop trage en geforceerde dialogen, maar de tweede helft is aanzienlijk interessanter wanneer Denzel zijn vrouw opbiecht dat hij een kind heeft verwekt bij een andere vrouw. De dynamiek van de film verandert daardoor en door het conflict leren we de personages van een andere kant kennen.

Maar uiteindelijk duurt het allemaal toch wat lang voor iets dat op het toneel waarschijnlijk toch beter tot zijn recht komt.

Ik las dat dit gebaseerd was op het boek van Irvine Welsh, die ik natuurlijk ken van het boek (en de film) Trainspotting. Reden te meer om deze film eens te kijken.

James McAvoy als de troubled cop voelt al snel vertrouwd en hij weet de film prima te dragen. Ik kende hem nog niet echt (hoewel ik blijkbaar wel eens iets heb gezien waarin hij een bijrol speelt) maar ik vind hem een prima uitstraling hebben.

Ook vermakelijk was de rol van Eddy Marsan, die ik herkende van Happy-Go-Lucky en X+Y en hier een wat lossere, lichtvoetige rol op zich mag nemen.

De film heeft een moderne stijl met vlotte montage, die sterk doet denken aan Trainspotting, hoewel deze film een heel andere snaar raakt.

Het eerste kwartier voelt soms wat warrig en incoherent aan, maar later valt het beter op zijn plek en is het vooral een kwestie van je mee laten voeren in het verhaal.

Alweer een tijdje geleden dat ik een Final Destination heb gezien. Ben na 2 wel gestopt want ik wilde toch iets betere films gaan kijken destijds, al heb ik na al die jaren wel meer waardering gekregen voor de reeks; omdat het concept en de uitvoering ervan gewoon creatief zijn.

Final Destination: Bloodlines stelt in de uitvoering ook zeker niet teleur. Er zijn altijd meerdere voortekenen, dus het wordt al snel een sport om te raden op welke manier iemand nu weet aan zijn eind komt. De sterfgevallen zijn vrijwel altijd creatief in beeld gebracht. Oke, de special effects (cgi) zijn soms een beetje onder de maat en het acteerwerk zal geen Oscars binnenslepen, maar vermakelijk was het bijna de hele rit.

De laatste rol van Tony Todd, lees ik trouwens. Er stond me iets van bij dat ie overleden was, wist alleen niet meer wanneer precies. Toch mooi dat ie in zijn laatste scène volledige vrijheid kreeg met zijn tekst.

3,5*

Finding Nemo is één van mijn favoriete Pixar-films en ik had dan ook geen verwachten dat dit vervolg het origineel zou overtreffen. En inderdaad, dat doet het niet.

Wat deel 1 zo goed maakt is de zoektocht naar Nemo en Nemo's persoonlijke gevecht met zijn handicap (een kleine vin). Het is een mooi, grappig en bij vlagen ontroerend verhaal.

Finding Dory is eigenlijk niet meer dan een kopie van dat verhaal; de zoektocht naar Dory en haar leren leven met háár handicap, kortetermijn-geheugenverlies.

Het leuke daarvan is dat we Dory nu beter leren kennen (vooral kleine Dory is extreem schattig) en haar handicap geeft genoeg stof voor een film. Maar qua humor vond ik het wat tegenvallen; er zitten een paar leuke vondsten in, maar ik heb nergens hardop moeten lachen.

Dat wil niet zeggen dat Finding Dory geen leuke film is. Er zitten weer leuke personages in (en cameo's van bestaande rollen) en het verhaal verveelt niet.

Alleen de laatste 10 minuten vond ik het wel mooi geweest. Voor mij had de hele truckscene eruit gemogen.

Kudos trouwens voor de ontzettend leuke Pixar-short Piper. Ontzettend lief, prachtig geanimeerd en qua visuals misschien nog wel mooier dan de hoofdfilm.

Kreeg 'm aangeraden en begon eraan zonder ook maar te weten waar de film over zou gaan. Door er zonder verwachtingen in te gaan beleef je naar mijn mening een veel puurdere filmervaring dan wanneer je iets weet over acteurs, het plot of de beoordeling.

Het bleek een mooie coming-of-age-film te zijn, met dat rauwe, Britse achterwijksfeertje waar ik wel van hou. Het deed hier en daar denken aan de films van Mike Leigh, maar het heeft gelukkig wel een eigen stijl.
De hoofdrolspeelster doet het goed, naturel en zonder franje. Daar kunnen bijv. Hollywoodse en Nederlandse acteurs/actrices wat van leren. En dan te bedenken -hoorde ik achteraf- dat zij gewoon van de straat geplukt was.
Ook de rest van de cast deed het uitstekend.

Het plot lijkt soms een beetje af te dwalen, bijvoorbeeld wanneer ze dat kind ontvoerd, maar terugkijkend past het op zich goed in de ontwikkeling die de hoofdpersoon doormaakt.

Een welverdiende 4*

Ik had met The Fisher King gehoopt op wat meer drama en minder zany ADHD-Robin Williams.

Jeff Bridges doet het prima als aan lager wal geraakte exradio-DJ Jack, maar vanaf het moment dat hij de gestoorde dakloze Parry (Robin Williams) ontmoet wordt de film ineens enorm kluchtig en vervelend om te zien. Robin Williams kan leuk zijn op zijn tijd, met name in serieuzere rollen (zoals Good Will Hunting) en ook hier laat hij dat bij vlagen zien, maar een hele film vol druk geschreeuw is niet aan mij besteed. De irritante cameravoering van Gilliam, zoals close-ups en tilted camerashots, maken het er niet beter op.

The Fisher King excelleert wat mij betreft in serieuzere scènes (met name in de tweede helft van de film) maar is voor de rest een veel te lange zit met een hoge irritatiefactor. Daar komt bij dat de film inmiddels behoorlijk gedateerd oogt.

Ik snap de boodschap van de film en zo nu en dan wist een scène me wel te raken, maar verder kon ik er niet veel mee. Daarvoor is het allemaal net even te theatraal gebracht.

Bijzondere film. Er gebeurt niet ontzettend veel, maar misschien juist daarom voelt het zo lekker naturel en rauw aan.

Ook de setting sprak me aan, die aftandse motelomgeving, de zwoele zomeravond vibes. Het voelde rauw en echt, mede ook waarschijnlijk omdat de echte motelgasten in de film figureerden.

Hoewel de film irritant begint (kinderen zijn vaak irritant) zet de actrice die Moonee speelt wel een goeie prestatie neer als het kleine meisje dat opgroeit bij haar luie trashmoeder. Ook Willem Dafoe doet het goed, hoewel ik hem als goedaardige en intelligente manager misschien niet vond thuis horen op zo'n deprimerende plek.

Zeker een film om nog eens opnieuw te zien.

Apocalypse Meow

Knap gemaakte animatie met prachtige visuals en een uitstekend sound design.
Hoewel de dieren niet kunnen 'praten' snap je toch wat ze willen en doen wat ze doen. Je leeft mee met de kat (en reisgenoten) en als kijker word je meegevoerd in alle ontberingen en gevaren die op de loer liggen.

Qua thematiek kun je er van alles mee; en de film is op meerdere manieren te interpreteren, maar voor mij was klimaatverandering toch wel de meest in het oog springende boodschap.

Uiteindelijk bleek het einde wel een beetje een anticlimax, maar de weg ernaar toe was mooi en avontuurlijk.
Als ik nog een mierenneukerig kritiekpuntje mag noemen: hoewel de dieren in hun gedrag erg overtuigend waren, vond ik het af en toe soms net iets te staccato geanimeerd. Er had hier en daar iets meer follow-through in gekund, of secundaire animatie van dingen als gras en water. En betere hair/fur rendering. Misschien was het een stilistische of budgettaire keuze, maar het viel wel op.

4*

Ik denk dat het zeker 20-25 jaar geleden is dat ik The Fly voor het laatst (volledig) heb gezien.

Nu heb ik voor het eerst naar de film kunnen kijken met een kritischere blik en kan ik er een beter oordeel over vellen.

Als de film vandaag de dag gemaakt zou zijn, zou het een héél andere film zijn geworden. Dat klinkt misschien als een open deur, maar in het geval van The Fly werkt het twee kanten op;

qua practical effects is The Fly (net als veel van Cronenbergs werk) een schoolvoorbeeld. In een tijd waarin cgi nog in de kinderschoenen stond, weet de film Cronenbergs visie uitstekend te verbeelden. De visagie, de body horror, het is -vaak- overtuigend en roept precies de juiste reacties op. Een remake zou hier afbreuk aan doen; het zou nu 90% cgi zijn en veel minder indrukwekkend.

Echter, waar de film erg in tekort schiet is de verhaalopbouw en character development. De relatie/romance tussen Seth en Veronica is ongeloofwaardig, Veronica's reacties zijn underwhelming en haar ex gedraagt zich als een creep (maar zou vandaag de dag een restraining order krijgen). Iedereen gedraagt zich gewoon... weird. Veel van deze scenes zouden in een remake anders gedaan worden.

Maar goed, verhaaltechnisch niet heel sterk, maar de gore en practical effects maken de film het kijken meer dan waard.

3,5*

Mooie docu, met haarscherp beeldmateriaal van de lancering(en), reizen, maanlandingen en moonwalks van de Apollo-astronauten. Mooi samengesteld uit beelden van de verschillende Apollo-missies, waaronder de bekendere (Apollo 11 en 13) en minder bekende missies erna.

Heel indrukwekkend om te zien en ook verrassend om te zien hoe de astronauten behalve hun missie ook nog de tijd namen om gewoon plezier te hebben tijdens hun maanwandelingen. Geeft een heel ander beeld van de missies dan ik aanvankelijk had.

4*

Ik heb alleen nog maar deel 2 gezien en dat was wel vermakelijk. De rest van de serie trekt mij niet zo, omdat deel 1 vrij kleinschalig schijnt te zijn en ik vermoed dat de vervolgdelen vooral een parodie van zichzelf zijn (zoals ook Saw en Final Destination dat werden na zoveel delen).

The Forever Purge heeft dan wel weer een actueel tintje, met een grensmuur bij Mexico, een vluchtelingenstroom die op gang komt en gezien de recente bestorming van racistische en gewelddadige Trump-aanhangers bij het Capitool lijkt het scenario van een anarchistische zuivering nog niet eens zo HEEL ver van de realiteit te zijn.

Wel is het concept al wat sleets aan het raken en merk je gewoon dat er weinig nieuws aan toe te voegen is. Er staat (wederom) een groep mensen centraal die in survival-mode de Purge-gekte willen overleven en dan is het maar de vraag in hoeverre je als kijker mee kan leven met de personages. Ik had niet echt veel binding met wie dan ook, daarvoor zijn de personages te zwak uitgewerkt. Daarom boeide het me ook niet zo heel erg wie er dood ging en wie niet. Het geweld en gore zijn af en toe leuk, maar ik heb meer en betere gore en actie gezien in andere films.

Dus ja, vermakelijk voor wat het is, maar niet meer dan dat.

3*

Veel beelden had ik al gezien op social media, maar deze docu geeft een beter en vollediger overzicht van de omvang en gebeurtenissen dan ooit tevoren. De gevolgen voor politieagenten, medewerkers en congresleden worden goed inzichtelijk in interviews met de betrokkenen.

Het is ook heel apart om te zien hoe die mob mentality zich voor je ogen voltrekt; sommige mensen roepen op tot kalmte, anderen jutten juist op en hoewel vooral groepen opgefokte harde-kerners (Proud Boys in tactical gear) de stemming bepalen, zijn er heel veel die redelijk passief (als toeschouwer) mee sjokken met hun telefoon in de hand. Niet iedereen was gewelddadig, en de agent die naar buiten werd gesleurd werd zelfs de gelegenheid gegeven om terug naar binnen te gaan (thanks but no thanks)...

Desalniettemin, het is een zwarte bladzijde in de (recente) Amerikaanse geschiedenis en ronduit belachelijk dat er nog steeds Republikeinen zijn die de ernst van deze opstand ontkennen.

Donald Trump is vanwege zijn opruiing en (gebrek aan) daden op dat moment niets minder dan een verrader en het is daarom een gotspe dat hij opnieuw presidentskandidaat kon worden voor de verkiezingen van 2024...Wat een rare tijd leven we toch in.

Maarja, de VS was toen een shitshow en is dat helaas nog steeds. Ik zie het ook somber in en hoop dat er de komende verkiezingen (opnieuw maar nu voorgoed) wordt afgerekend met Trump en al zijn enablers (in zowel de VS als hier in Europa).

Free Guy is een degelijke Ryan Reynolds-komedie met voor gamers herkenbare referenties naar o.a. GTA en Portal (en Fortnite misschien...? is na mijn tijd).

Echter is het tegelijkertijd een vrij drukke film waar misschien iets teveel geforceerde visuele grappen zitten. Het lijkt wel alsof de schrijvers niet zozeer een logisch plot voor ogen hadden, maar eerder een paar 'coole' actie-scènes in gedachten hadden (bv. vliegende auto's, een afbrokkelende brug) en toen hebben gekeken hoe ze dat in de film konden verwerken. Dat een game stukje voor stukje afbrokkelt als servers kapot worden gemept ipv dat het in één klap uitvalt. Interne logica is dan ook ver te zoeken soms, en met game design of programmeren heeft het weinig meer te maken, maar soit.

De CGI was uitbundig, maar soms best slecht. Hoewel dat ook wel weer past in een game-omgeving.

Taika Waititi was als personage soms leuk, maar vaak ook irritant. De love story (voor zover dat relevant is) is er met de haren bijgesleept en onnodig.

Een drukke en bij vlagen vermakelijke mix van The Truman Show, Pixels, Groundhog Day, Black Mirror en GTA, zo zou ik dit willen omschrijven. En een paar verdwaalde Avengers-referenties.

3,25*

Indrukwekkende documentaire met prachtige beelden van de El Capitan.

Het fijne aan deze docu was dat je heel goed werd meegenomen in de uitdaging die de berg geeft; de route komt uitgebreid aan bod, de grootste struikelblokken en -vooral interessant- hoe Alex en zijn omgeving omgaan met het constant loerende gevaar van de dood. Daarin merk je toch dat Alex heel anders tegen gevaar aankijkt dan (net zo ervaren) collega-klimmers; waar zij de werkelijke gevaren meer lijken te beseffen en afwegen, doet Alex er vrij laconiek over en is zijn motto "wat gebeurt, gebeurt".

Dat is o.a. te danken aan een verminderde activiteit in de amygdala, maar ook lijkt zijn jeugd een rol te hebben gespeeld in zijn vermogen zich emotioneel te distantiëren. Zijn relatie met Sanni lijkt dat te onderstrepen.

Misschien maakt dat gegeven ook dat juist Alex (als enige?) in staat is om een soloklim als deze aan te kunnen. Is hij daardoor een bewonderingswaardige sportman die tot het uiterste kan gaan voor dat ene doel of een lichtgestoorde gek met een ziekelijke obsessie en drang naar die ene thrill? Een beetje van beide, al vind ik wel dat hij issues heeft die door zijn prestatie hem vergeven lijken te worden door zijn omgeving.

Hoe dan ook, een zeer interessante kijkervaring die uitstekend in beeld is gebracht van begin tot eind. Met name de uiteindelijke klim is bloedstollend. Aanrader.

Fragmentarische documentaire van een onuitstaanbare man, met als rode draad het thema 'de dood'.

Of dat nu gaat over zijn eigen dood, dat van zijn kind Jork of zijn kleindochter Maggie, het illustreert hoe hij in het leven staat en omgaat met tegenslagen, verlies en verdriet.

Uit gesprekken die Freek heeft met collega cabaretiers, zijn eigen vrouw en 'vrienden' (die hij naar eigen zeggen niet heeft) blijkt dat Freek -niet geheel verrassend- een kille, egocentrische, emotioneel onthechte persoon is.

Tekenend voor de persoon die hij is, is een gesprek dat hij heeft met Jacques Klöters, een collega cabaretier. Freek zegt hem te kennen "sinds 1965, 1966", maar op de vraag of Freek weet hoe de kinderen van Jacques heten, moet hij het antwoord schuldig blijven. Hij kent mensen, maar heeft met niemand echt een diepzinnige, vriendschappelijke band.

Een ander moment is een stuk dat zijn vrouw voorleest uit haar boek, waarin ze beschrijft hoe ze met Freek ergens in een tunnel in L.A. wandelden, en ze vanuit een auto werden beschoten. In het tumult riep hij 'Rennen!', maar toen ze verstijfd van angst niet vooruit kon komen, liet hij haar al rennend achter om zichzelf in veiligheid te brengen.

Daarmee toont de documentaire de essentie van Freeks karakter: iemand die zichzelf boven alles en iedereen stelt, vooral oog voor zichzelf heeft, een melancholieke levensvisie maar vooral verbitterde man met weinig empathie. Eigenlijk vind ik Freek dus nog net zo kut als voorheen.

Ik begon met frisse tegenzin aan de documentaire (Freek is een man you love to hate) en wilde aanvankelijk een recensie schrijven van niet meer dan 5 woorden. Eigenlijk heb ik er dus al teveel woorden aan vuil gemaakt.

Ik heb het in principe niet zo op vervolgen, maar Frozen 2 is een aardig vervolg dat het vooral moet hebben van de special effects (die dit deel nog mooier zijn dan in deel 1). De technische mogelijkheden zijn groter dan 7 jaar geleden en dat is te zien. IJs, water, sneeuw en kleurrijke particle effects zwieren door het beeld in een sprookjesachtig landschap.
Qua verhaal is het helaas weinig bijzonder. Iets met een betoverd woud dat wegens een dramatische gebeurtenis door de elementen wordt gehuld in een dikke mist, ontoegankelijk voor iedereen, totdat de balans weer hersteld is. Het is aan Elsa en Anna te onderzoeken wat er precies gebeurd is. Nja, lang verhaal kort: genocide, een dam die water tegenhoudt, de natuur is boos en keert zich tegen de mensen, etc. etc. Ondertussen vinden de prinsessen hun ware afkomst en zo is iedereen weer blij. Het is allemaal wat vergezocht en dient meer als een kapstok om de geschiedenis van Elsa's krachten te kunnen vertellen. Verder zie ik de meerwaarde niet echt.

De liedjes zijn op zich mooi, maar wat teveel aanwezig. Het houdt het verhaal zo vaak op. De boodschap van een liedje is na een halve minuut vaak al duidelijk, maar het duurt me dan toch weer te lang. Telkens weer die plichtmatige opbouw met refreinen, coupletten en uithalen... Get on with it!
De humor is vaak best leuk (vooral Olaf die soms irritant en grappig tegelijk kan zijn) maar er zitten ook wat matige momenten tussen.

Net als Frozen 1 een 3,5*.

Een rauwe oorlogsfilm die de gruwelijkheden van de oorlog laat zien, en de originele invalshoek (vanuit een tank-eenheid) maakt de film redelijk uniek in zijn genre; in zekere zin is het te vergelijken met het claustrofobische Das Boot.

Helaas begint de film met een zwak plot device: een jonge, onervaren knul wordt bij een ervaren tank-eenheid aangesteld, maar blijkt een slap, pacifistisch mietje die het oorlogsprincipe 'kill or be killed' niet kan of wil begrijpen. In Saving Private Ryan zat ook al zo'n eikel en ik vind dat soort personages echt gruwelijk vervelend. 'Act like a man!' wil ik dat soort figuren toeroepen. Ik kan me voorstellen dat je als rookie schrikt van alle gruwelijke taferelen (het is even inkomen, zo'n oorlog) maar de hele film met waterige oogjes rondlopen en niet eens een nazi willen doodschieten als hij de kans krijgt? Kom op zeg.

Ook de scene in het huis van de twee vrouwen vond ik complete onzin. Hoe het Duitse meisje plots omslaat van pure angst en afschuw naar affectie voor een Amerikaanse soldaat, alleen maar omdat hij piano kan spelen en een beetje haar hand leest, is verre van geloofwaardig. Dat zij daarna direct met hem naar bed gaat (hoewel deels gedwongen, maar niet zonder tegenzin) en daarna vrolijk een eitje met hem gaat eten is pure onzin. Ik snap wat ze probeerden over te brengen met die scene, maar het slaat compleet de plank mis.

Het acteerwerk vond ik echter verrassend goed. Shia LaBeouf doet het uitstekend en zelfs Brad Pitt speelde zijn rol met overtuiging. Het zal nooit mijn favoriete acteur worden, maar ik kon eindelijk eens langs de acteur heen kijken, zonder dat zijn typische Brad Pitt-maniertjes in de weg stonden.

De gruwelijkheden van de oorlog en de gevechten zijn op zich prima in beeld gebracht. Het enige ongeloofwaardige was het eindgevecht. Hoe knullig het SS-bataljon te werk gaat om één immobiele tank te stoppen is bijna lachwekkend te noemen. De eenheid kan rustig tientallen Duitsers afknallen die amper moeite doen om tactisch te werk te gaan. Ik begrijp dat de Duitsers aan het eind van de oorlog nog weinig ervaren SS'ers over hadden, maar dit slaat alles.

Een oorlogsfilm met enkele aardige punten maar veel zwakke punten maken dat ik er toch niet enthousiast over kan zijn.

De documentaire geeft een interessante kijkje in hoe dit Fyre Festival tot stand kwam (of hoe deze clusterfuck heeft kunnen gebeuren, is misschien een betere omschrijving).

Wat ik uniek vond was dat het niet alleen maar een docu met 'talking heads' was, maar dat (mede door de aanwezigheid van social media influencers) er ook veel beeldmateriaal was van de situatie ter plekke en hoe festivalgangers dit fiasco beleefden.

Ook leuk waren de beelden van de vergaderingen, discussies en andere organisatorische ellende waar Billy bij betrokken was. Zijn sociopatische karakter is voer voor psychologen, maar opmerkelijker was dat hij iedereen meezoog in die megalomane illusie.

Hij deed me soms wat denken aan Steve Jobs met zijn reality distortion field. Met als grote verschil dat Jobs wel als een visionair zou kunnen worden beschouwd en Billy McFarland gewoon een grote eikel en oplichter was.

Deze docu heeft al met al meer laten zien dan ik via het nieuws te weten ben gekomen. Aanradertje.