Opinions

Saltburn is een bij vlagen absurdistische, zwart-komische thriller met de nodige twists, maar komt niet helemaal uit de verf.
Er zitten zeker een paar geslaagde scènes en grappen in, het acteerwerk is prima en mooi geschoten, maar het slaat de plank vaak ook mis.
Het grootste manco is toch de interne logica van de film. Het lijkt soms geschreven puur om de kijker op een dwaalspoor te brengen en daarna met een twist te verrassen, terwijl dat niet strookt met het karakter van de personages.

Het is vrij lastig om een duidelijk beeld te krijgen van wie Oliver nu precies is. Hij laat verschillende gezichten zien en dat had op zich heel verrassend uit kunnen pakken, maar het voelt soms gekunsteld aan.
Het lijkt wel alsof Fennell zich voornam om een heel slim thrillerplot wilde schrijven, maar het ontbreekt gewoon aan logica en diepere lagen.

Zo zit geen er helemaal geen duidelijke lijn in Olivers plan; de ene keer is hij awkward en schuchter (vooral in het begin), de andere keer lijkt hij weer een soort master-manipulator die als een ware sociopaat de gezinsleden één voor één bespeelt. Het ene moment heeft ie een 'waar ben ik nu weer in beland'-houding, het andere moment doet hij cocky en flirterig met moeder en dochter. Wie is hij nu echt, en wat is zijn doel? Wat wil Felix eigenlijk van hem? Waarom is Oliver zo geobsedeerd door Felix? In hoeverre was alles onderdeel van zijn masterplan om Saltburn te krijgen? Als alles gepland is, waarom is er dan zoveel aan het toeval overgelaten? Hoe had hij kunnen weten dat hij ooit uitgenodigd zou worden door Felix? Veel vragen dus, maar weinig bevredigende antwoorden.

Over bevredigend gesproken: de (homo-)erotische ondertonen tussen de personages vond ik er ook met de haren bijgesleept. Het voelde een beetje alsof Fennell gewoon verschillende perverse fantasieën in haar verhaal wilde verwerken, geen rekening houdend met of het een doel dient of zelfs maar past bij de personages.Het toekijken als Felix masturbeert, het opslurpen van zijn badwater, menstruatievingeren, Oliver die Farleigh aftrekt om dominantie te showen, masturberen op Felix' graf...Terwijl nergens uit blijkt dat Oliver een fetisj heeft of een seksuele stoornis. Het viel me dan wel weer mee dat ie op het eind niet aan necrofilie deed.

Maar goed, was het een vreselijke kijkervaring, nee. Het heeft heus wel een aantal leuke dingen maar het is gewoon niet heel geslaagd in zijn opzet.

3*

Qua special effects stelt San Andreas zeker niet teleur. Hoe de natuurramp in beeld is gebracht (aardbevingen gepaard met instortende cityscapes en megagrote tsunami's) is ontzettend gaaf.

De vergelijking met '2012' is snel gemaakt natuurlijk, maar dit was veel vermakelijker.

Zoals bij bijna elke rampenfilm hoef je van het verhaal niet veel te verwachten. Elk cliché dat ik in een rampenfilm gezien heb, komt voorbij en hoewel het van ondergeschikt belang is in een rampenfilm, vraag ik me wel altijd af waaróm filmmakers niet wat meer tijd steken in een geloofwaardig verhaal waardoor je behalve een adrenalinekick ook een beetje mee kan leven met de personages. Een rampenfilm wordt heus niet slechter van een beetje inhoud!

Maar goed, als je je suspension of disbelief even aanzet, kun je wel prima van de film genieten.

Toch vond ik het jammer dat de personages allemaal extreem hoge pijngrenzen hadden of amper een schrammetje opliepen.

Het hoeft niet superrealistisch te zijn, maar ik vind het wel bijdragen aan de spanning als men eens níet onschendbaar is. Gebroken benen en hoofdwonden wil ik zien!

San Andreas is dus vooral een film die het moet hebben van de grootse special effects en daarom het beste in de bioscoop kunt bewonderen. Maar de 3D-hype ben ik wel helemaal zat. Inmiddels heb ik al veel films in 3D gezien en hoewel juist blockbusters er geschikt voor zijn, vind ik het geen meerwaarde voor de kijkervaring. Het beeld is onscherper en fletser en een bril op je kop wordt na een tijdje ook vervelend.

Het enige pluspunt van het 3D was dat de borsten van Alexandra Daddario extra goed uit de verf kwamen.

Best een creatief idee, en animaties met eten zijn altijd leuk, maar inhoudelijk kun je er geen 90 minuten mee vullen zonder allerlei andere onzin bij te bedenken (zoals die flauwe Douche). Ik denk dat het beter had gewerkt als een korte 15 minuten animatie. Vooral het einde vond ik eigenlijk best raar en afgeraffeld.

Het was wel leuk om te zien hoe ze verwijzingen naar voedsel en allerlei metaforen gebruikten voor het 'leven buiten de supermarkt'. Dat verschillende schappen allemaal andere ideeën hadden over het 'hiernamaals' vond ik een grappig raakvlak met de echte wereld.

Het is wel allemaal een stuk minder braaf dan de gemiddelde animatie, maar eigenlijk betekent dat vooral veel flauwe drugs- en sekshumor. En een puberaal gehalte aan 'fucks'.

Een scene waarin voedsel werd klaargemaakt door een vrouw in haar keuken is al veel leuker, met allerlei creatief geanimeerde 'sterfscenes'.

Wel jammer dat het voor driekwart Amerika-only producten zijn die we in onze supermarkten niet hebben.

Indie film die me de moeite waard leek omdat Philip Seymour Hoffman er een hoofdrol in speelt. Ik had nog geen idee waar de film over ging en ging er dus blind in.

Het naturelle spel van Hoffman en Linney is prima en houdt de film kijkbaar genoeg, maar heel interessant wordt het nergens. Het kabbelt zo rustig door dat het al snel saai wordt.

Zeker nu ik de plotomschrijving heb gelezen, had er wat mij betreft veel meer ingezeten; een groter conflict, meer drama tussen Hoffman en Linney, iets waardoor het net iets meer pit had gehad.

Meer dan een 3* kan ik er niet van maken.

Het was misschien inhoudelijk niet zo heel diepgravend, maar door de vele muziekfragmenten en 'making of' beelden van studio-orkesten was het toch wel fijn om te zien en horen.

De documentaire had wat mij betreft een stuk langer mogen duren en ook meer persoonlijke anekdotes mogen bevatten over hoe componisten tot bepaalde keuzes zijn gekomen in hun werk. Veel geïnterviewden waren vooral bezig met het bejubelen van het vak en het aanprijzen van bijzondere filmscores en hun invloed op de kijkervaring. Iets wat je de kijker, laat staan de filmliefhebber, niet hoeft te vertellen. De demonstraties met aparte muziekinstrumenten waren daarentegen wel weer heel verhelderend en interessant.

Hoewel er al een aantal films is dat veelvuldig gebruik maakt van social media-/webcambeelden om het verhaal te vertellen, is de insteek van Searching nog wel origineel te noemen. Voor dertigers begint het overigens met een leuke 'trip down memory lane' met Windows XP en de welbekende geluidjes van chats en emailproviders. Voor echte digibeten is het misschien wat lastiger te volgen maar de film doet zijn best om het allemaal begrijpelijk te maken. Ik vraag me wel af hoe de film over pakweg 10 à 15 jaar zal overkomen; misschien wordt het dan net zo gedateerd zoals nu computerthrillers uit de 90's lachwekkend achterhaald zijn (denk aan floppy-disks, inbelmodems, Netscape Navigator en Altavista).

Los daarvan, de spanningsopbouw zit goed in elkaar, het acteerwerk van John Cho en Debra Messing is prima en de plottwists zijn aardig verrassend. Alleen de laatste plottwist was wat vergezocht en ongeloofwaardig te noemen. Al met al een onderhoudende missing girl-thriller die de spanning er goed in weet te houden.

Altijd interessant zo'n inkijkje in een wereld en industrie die je grotendeels voor lief neemt.

UIteraard is het goed dat wij 'gewone mensen' af en toe met onze neus op de feiten worden gedrukt. De boodschap dat wij overbevissing mogelijk maken en veel teveel vis (laat staan vlees of dierlijke producten) consumeren is goed. En de documentaire werpt ook een groot aantal valide punten op waarin zeker verbetering te halen valt.

Ik kreeg echter wel sterk de indruk dat de filmmaker Ali Tabrizi vooral als een soort sock puppet fungeert voor de agenda van Kip Andersen (producer). Dat idee bekroop me al in het begin, waarin Ali zogenaamd onwetend en lichtelijk naïef zich 'verdiept' in het leven in de oceanen en er zo achterkomt dat het probleem veel groter is dan gedacht. Shots van hoe hij zijn goede-doelenpost bekijkt, petities tekent en zich inleest op internet zijn natuurlijk allemaal geregisseerd en geënsceneerd.

Ook valt ook Seaspiracy af en toe in de valkuil te prekerig te worden, met veel statistieken, vergelijkingen en opzwepende muziek waarin een rollercoaster aan emoties wordt aangewakkerd.

Volgens mij is ook bij veel interviews en 'undercover' opnames (vooral bij goede doelen en bedrijven) listig geknipt en geplakt, waardoor de suggestie wordt gewekt dat er een groot complot achter schuilgaat. Hoewel er vast ook een hele lobby bestaat en we zeker niet blind moeten vertrouwen op een miljardenindustrie, moeten we óók niet blind vertrouwen op een biased documentaire waarin kleine korte beelden uit hun context worden gehaald en gemonteerd om een punt te maken.

Maar goed, uiteindelijk is de intentie mensen bewust te maken van hun rol in de overconsumptie van vis en de manier waarop wij als consument belazerd worden met o.a. fake labels. Dat er soms ingespeeld moet worden op emoties om de boodschap aan te laten komen, neemt niet weg dat er inderdaad een ecologisch probleem is dat opgelost dient te worden.

3,5*

Met een kleurrijk herfstig New York en een paar schattige dieren red je het toch echt niet meer vandaag de dag.

Het is mooi gemaakt qua animatie en stijl, maar het is niet meer dan een rehash van eerdere 3D-animatiefilms. De gelijkenissen met Toy Story springen nog het meest in het oog, maar die had veel meer karakter en originaliteit.

Qua humor vond ik het vaak ook maar flauwtjes. Het is allemaal veel te braaf en binnen de lijntjes; de film werkt een standaardformule af en weet dus eigenlijk nergens verrassend uit de hoek te komen.

Rauw Brits drama dat net als soortgelijke films in het genre heel 'au naturel' in beeld is gebracht. De lagere klasse en achterstandswijken ogen ontzettend deprimerend en armoedig, iets wat Ken Loach en Mike Leigh ook al veelvuldig in hun film hebben laten zien. In dat opzicht dus weinig vernieuwend, maar altijd de moeite van het kijken waard.

Hoewel het verhaal met de twee jonge hoofdpersonen wel interessant en aangrijpend is, wist het me emotioneel niet genoeg te raken. Dat lag eigenlijk nog het meest aan Conner Chapman, die de rol van Arby vertolkte; zijn beperkte range aan emoties maakte dat zijn spel me niet altijd overtuigde.

Voor de rest is er weinig mis met deze film. Hoewel een 3,5 een gemiddeld cijfer lijkt, wil ik het een bescheiden aanrader noemen, al was het alleen maar omdat het een welkome afwisseling is van de gemiddelde blockbuster-actiefilm waar je tegenwoordig mee om de oren geslagen wordt.

Degelijke verfilming van het verhaal van de protestmars in Selma, die King aanvoerde.

Selma kleurt nergens buiten de lijntjes en is redelijk eenvoudig en simpel van opzet. Niet bijzonder spannend te noemen, maar ook niet slecht. Ik was wel blij dat de film alleen maar focust op de protestmars (en de aanloop ernaar toe) zonder onnodige randzaken erbij te halen, zoals bijvoorbeeld Kings jeugd of zijn opkomst als activist. Veel biopics bevatten vaak een langdradige introductie of een reeks flashbacks om de ontstaansgeschiedenis te vertellen, maar deze film weet dat cliché gelukkig te vermijden.

Het vereist wel enige basiskennis om de achtergrond en tijdsgeest van de gebeurtenissen te snappen, maar het kan ook prima gekeken worden zonder de details te weten.

Acteerwerk was prima in orde; David Oyelowo zette een overtuigende King neer en hier en daar waren er nog wat bekende gezichten te zien (Martin Sheen, Tim Roth (met een dik Alabama accent), Giovanni Ribisi en Oprah Winfrey) die het ook goed deden.

Ooit eens de eerste helft gezien, en nu maar eens afgekeken om hem van mijn lijstje te kunnen strepen.

Wat betreft actie net zo goed als het vervolg. Wel vind ik het origineel iets compacter en fijner om te zien omdat het zich grotendeels afspeelt in één appartementencomplex. Het claustrofobische karakter van de film (met smalle gangen en kleine kamertjes) werkt ook wel in het voordeel van de film.

Hier en daar ligt herhaling wel op de loer (het blijft toch schoppen en slaan met hier en daar een wapen) maar desondanks is het martial arts op zijn creatiefst, met een choreografische finesse die ik nog nergens eerder heb gezien.

Heerlijke over-the-top vechtscènes met bizarre acrobatische capriolen maken dit tot één van de meest adrenaline-verhogende martial-artsfilms die ik ken.

Qua verhaal heeft het niet zoveel om het lijf maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door de goed gechoreografeerde actie.

De lange speelduur nekt de film uiteindelijk wel en soms worden de vechtscènes (hoe creatief ook) wat repetitief, maar ik heb bewondering voor de ongelooflijke vechtsportskills van de acteurs.

Mijn god, wat een exemplarisch voorbeeld van het concept 'creatieve armoede'. Ik hoopte dat Jason Segel een op papier flauw gegeven nog wel tot een kijkbare komedie zou kunnen maken, maar hij acteert zo bedroevend dat het pijnlijk is om te zien.

Het lijkt wel alsof de schrijfster heeft gedacht: "ik heb dolkomische scènes in mijn hoofd die ik gewoon kwijt moét, nu nog een film eromheen verzinnen". De humor is geforceerd en vaak totaal niet gerelateerd aan het plot.

Het resultaat is een film die de helft van de tijd gaat om het vinden van fucking ipads en een hoop hysterisch gedoe van de hoofdrolspelers, omgeven door een plethora aan irritante personages.

Het is lang geleden dat ik een komedie heb gezien die zó ongrappig was. Al na 20 minuten was ik het zo zat dat ik met veel moeite en rologen de film uit heb gezeten.

Ook vond ik de film behoorlijk preuts, gezien het onderwerp. Een verlepte kont hier, wat doorschijnende truitjes daar, maar dat is dan ook wel alles dat je te zien krijgt. En als de film dan toch qua humor lame is, geef dan op zijn minst nog wat naked boobies om het op te fleuren. Gemiste kans. Hoewel de schrijfster hiermee nou niet bepaald goud in handen heeft.

De toon die aan het begin van de film wordt neergezet is nogal vreemd. De verzadigde kleuren, de slow-mo surfmoves, de drone-shots van een witstrand met azuurblauwe zee; het heeft nog het meeste weg van een kruising tussen een Sunweb-reclame en een O'Neill promovideo. Gemiste kans om aan spanningsopbouw te doen. In plaats daarvan worden we getrakteerd op wat vrouwelijke rondingen van de knappe Blake Lively, die het als hoofdrolspeelster zeker niet slecht doet (jammer alleen dat ze een vrij naïef en dommig personage speelt).

De film begint pas echt op gang te komen als ze het drijvende karkas van een walvis tegenkomt. Hoe het kan dat zij (of die surfdudes) dat enorme beest niet eerder hebben gezien, is een raadsel, maar als ze besluit ernaar toe te zwemmen krijgen we voor het eerst te maken met de haai.

Onder een vergelijking met Jaws kan men natuurlijk niet onderuit; de haai ziet er in The Shallows een stuk beter uit (goede cgi) maar in tegenstelling tot Jaws, die al met zijn iconische tune de spanning wist op te bouwen, weet deze film dat spanningsniveau niet te bereiken.

Voor Bettany's regiedebuut is het niet slecht, maar het blinkt ook nergens uit. Het is goed geacteerd (met name Connelly doet het goed, met een overtuigende fysieke transformatie), maar het vervalt soms in iets teveel (ongeloofwaardig) melodrama en cliché's. Daarnaast is de montage af en toe wat rommelig of 'experimenteel' waardoor het afbreuk doet aan het verhaal.

Ik kan dus wel begrijpen waarom dit geen Nederlandse release (of überhaupt aandacht) heeft gekregen. Overigens zitten er wel mooie (ietwat troosteloze) streetlife-beelden in van New York.

Herkijk na 11 jaar en verhoogd van een 1,5* naar 2,5*.

Het is nog steeds geen goede film, maar toch minder slecht dan ik de eerste keer dacht, om twee redenen:

Ten eerste zijn de camp en satire bewust, iets wat ik de eerste keer niet echt zag of wilde zien, en ten tweede, het is zo nu en dan vermakelijk over-the-top.

Maar goed, dat doet natuurlijk niets af aan de slechte B-film feel (ondanks het hoge budget), de slechte regie, slechte script, en cliché personages.

Verhoeven heeft in zijn regie en "visie" een aantal steken laten vallen, zoals het verkeerd regisseren van Berkley (die soms vreemde, abrupte emoties toont) en belachelijke seksscenes, die onbedoeld(?) grappig zijn geworden. Het maakt ook dat de oprecht dramatische momenten die de film kent, moeilijk serieus kunnen worden genomen.

Tot slot, het is een exploitation-film met veel overdadig naakt. Heb ik natuurlijk niks op tegen en het is ook wel passend in het verhaal, maar het geeft de film wel een goedkope, kitschy vibe.

Dus ik snap wel waarom het destijds de slechte reputatie heeft gekregen. De film wordt inmiddels wel beter op waarde geschat en heeft cultstatus gekregen, maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Indrukwekkend in beeld gebracht, met een mooie sfeer en goede cinematografie. Goede actie, voelbare spanning (vooral de brugscene in de verkeersopstopping, die deed denken aan Heat) en goede montage.

Qua verhaal heeft het niet veel om het lijf, maar het was wel onderhoudend. Benicio Del Toro is weer eens prima ge(type)cast, evenals Josh Brolin als eikelige vent. Emily Blunt vond ik in principe prima acteren, maar haar rol is nogal irritant omdat ze ogenschijnlijk een goeie SWAT-agente is, maar zich ongelooflijk naïef en 'green' gedraagt wanneer ze mee gaat doen aan een joint mission om een kopfiguur van de Mexicaanse drugshandel te pakken.

Desondanks was het een vermakelijke film, dus toch krijgt ie net een 4*.

Lang geleden eens gezien (2005) en nu weer eens een frisse herkijk van deze wijnproeverij-roadmovie.

De eerste keer vond ik hem hartstikke leuk en kon ik er weinig slechts in zien, nu zie ik toch wel duidelijk dat de film een aantal zwakke punten heeft.

In de eerste plaats de montage en dan vooral de lelijke crossfades heel de tijd. Het geeft het een gedateerde 90's feel. Sommige scènes of montages hadden ook makkelijk weggelaten kunnen worden, het maakt de film trager dan het had hoeven zijn.

Ook enkele flauwe, kluchtige subplotjes of scènes die totaal over the top zijn (bijvoorbeeld dat akkefietje met de achtergelaten portemonnee van Jack, of Miles die een emmer wijn achterover giet, of het crashen van de auto) hadden beter achterwege gelaten kunnen worden.

Tot slot wordt de soundtrack soms wat vervelend, die easy listening jazz kwam me op een gegeven moment de strot uit.

Daar staat dan weer tegenover dat het thema van wijnproeven iets plezierigs heeft en Paul Giamatti en Thomas Haden Church een goede chemie hebben samen. Ondanks dat ze eigenlijk allebei best klootzakkerig en onuitstaanbaar zijn (naar anderen en naar elkaar) root je ergens toch wel voor ze, met name dat Miles en Maya ondanks alle awkwardness samen eindigen. (Hoewel ik Maya wel een leuker iemand gun dan Miles.)

Zeker niet de topfilm die ik ooit dacht dat het was, maar toch hou ik er ergens nog een lichte zwak voor.

3,75*

Prachtige beelden van ongerepte Canadese bossen. Ook de muziek is prima te pruimen. Het doet qua sfeer sterk denken aan Nolans remake van Insomnia (dat zich afspeelde Alaska maar ook gefilmd was in Canada).

Ook het acteerwerk van Nikolaj Coster-Waldau en Annabelle Wallis was in orde.
Maar daarmee houdt het eigenlijk wel op, want het plot is echt bizar slecht. Dan heb ik het nog niet eens over de vele tropes die de film rijk is (o.a. een serial killer die op zijn slachtoffers jaagt, een alcoholist die niet kan dealen met de vermissing van zijn dochter).

Het plot, en dan vooral de ontknoping, is werkelijk zo belachelijk dat ik de film totaal niet serieus kan nemen. Niet alleen de beslissing van sherriff Gustafson om Rayburn neer te schieten om haar broer te beschermen (en daarin notabene faalt) was al behoorlijk ongeloofwaardig, maar hoe ze daarmee wegkomt en er aan het eind notabene voor kiest om een oogje toe te knijpen als Rayburn die arts vermoordt (want ja, noodweer is het al niet meer) is gewoon stompzinnig te noemen.

Verder is de pacing all over the place, zitten er flink wat plotholes in en is er een aantal matige subplotjes in verwerkt.
Als je dan als scenarioschrijver ook nog denkt een spannende plottwist te hebben geschreven, die in werkelijkheid gewoon over the top onlogisch is, dan versta je je vak gewoon niet.
Het had nog prima kunnen werken als een middle-of-the-road whodunnit met bovengemiddelde locaties, maar nu is het maar een warrige film geworden.

2*

Aardige coming-of-age bandfilm in een leuke setting en een interessant tijdperk. De jaren '80 zijn redelijk overtuigend neergezet en de Ierse accenten zijn authentiek. Ik had geen idee waar de film naar toe zou gaan, maar ik hoopte op een rauw drama en zware, realistische thema's. Het bleek echter al snel relatief luchtig en feel-good te zijn met niet al te zware thema's.

Het plot draait om Conor, maar een aantal andere personages zijn eigenlijk veel interessanter dan Conor zelf; bijvoorbeeld Raphina, die meer heeft meegemaakt dan ze laat merken (wat helaas niet uitgebreid aan bod komt), Conors oudere broer die zelf kampt met onvervulde dromen en daar nog verbitterd over lijkt, en Conors ouders die hun eigen relationele conflicten hebben. De overige personages (zoals Conors bandmaatjes) zijn al helemaal onderbelicht en functioneren als niets meer dan sidekicks in dienst van Conor.

De muziek die de jongens maakten zat goed in elkaar en klonk prima. Misschien iets té gelikt en doorgeproduceerd voor jonge beginnende muzikanten, maar goed, realisme was volgens mij niet de insteek van deze film. Ondanks de luchtige insteek vond ik de romance tussen Conor en Raphina wel erg onwaarschijnlijk. Zij is ver out of his league qua looks en het feit dat ie als onzeker pubertje in een band met een stelletje van die loservriendjes zit zou haar niet enorm moeten imponeren. Maar ja, het is feel-good, dus we accepteren het maar. Het beetje drama en "conflict" ze vertrekt zonder iets te zeggen naar Londen en bij terugkomst doet ze alsof ze hem niet kent dat tegen het eind alsnog ontstaat heeft niet veel om het lijf en wordt alsnog snel weggemoffeld ten behoeve van een feel-good einde, dat zich op een haast The Truman Show-achtige manier ontvouwt.

Al met al best een leuk tussendoortje, met wat leuke muziek en thema's, maar het zal geen blijvende indruk op me achterlaten.

Vermakelijke actie/horror/historisch drama met een flinke dosis From Dusk till Dawn (met wat Django Unchained) erin verwerkt.

Had totaal niet verwacht dat het "die" kant op zou gaan, maar grappig was het wel.
De pakkende openingsscene gaf al wat clues maar op dat moment kon ik het nog niet in context echt plaatsen. De enige overlevende van een ogenschijnlijk bloedbad, afgebroken gitaar in de hand...Dan denk je de KKK, of een satanisch ritueel, maar vampieren...?

De eerste helft was vooral een sfeervolle kennismaking met de hoofdrolspelers, de tweede helft sloeg de sfeer totaal om.
Nu ben ik normaal niet zo van de vampiers in films (ik vind ze afgezaagd en saai) maar in Sinners maakt de setting en de tongue-in-cheek aanpak veel goed.

Het slotstuk de wraakscene tegen de Klansmen dat eraan vast werd geplakt nadat alles al achter de rug was, had niet gehoeven. Het voelde als een stukje fanservice op zijn Tarantino's; het diende verder geen enkel doel en staat behoorlijk los van de rest van de film.

Ook het credits-stukje snapte ik niet helemaal: twee ontsnapte vampiers (Mary en Stack) bezoeken oude Sam als zijn einde nadert; waarom hadden ze een belofte om hem in leven te laten, hebben vampieren ineens een erecode? Waarom zijn ze ineens een soort van vriendelijk tegen Sam?

4*

Het zware onderwerp (huiselijk geweld) is in principe een interessant uitgangspunt voor een drama, maar in dit geval is er een gedateerd jaren-'90 thrillersausje overheen gegoten.

Julia Roberts is te zien in haar prime, en haar charisma wordt niet onbenut gelaten; de vreselijke musical montage met hoeden spant wat dat betreft de kroon.

Haar tegenspeler (de dramadocent) vond ik eigenlijk ook maar een opdringerige creep, dus die romance deed me ook niks.

Haar man (Patrick Bergin) was wel goed gecast als nare narcist, maar de manier waarop hij haar wist op te sporen hing van toevalligheden aan elkaar en vond ik vergezocht. De climax was matig.

Maar goed, eerlijk is eerlijk, ik had (nog) slechter verwacht. De muziek vond ik prima ingezet, de spanningsopbouw is af en toe oké, maar verder is het een standaardthriller uit vervlogen tijden.

Zeer zwakke film gebaseerd op een inmiddels wat oudere 'urban legend' internetcreatie. De Slender Man game was nog best spannend, maar voor een film heeft het weinig om het lijf. Misschien een uitgelezen mogelijkheid om een 'eigen' invulling te geven aan de urban legend. Helaas is de filmmaker daar niet in geslaagd.

Het eerste dat opvalt is het gebrek aan filmlogica. Na het zien van een 'summoning video' op internet verdwijnt Katie spoorloos maar de manier waarop de meisjes en medeleerlingen daarmee omgaan is ronduit vreemd. Er is amper politie aanwezig, op school heeft niemand het er echt over. De meisjes kunnen zonder problemen midden in de nacht op 'onderzoek uit' in een donker bos. Waar zijn de ouders die hen verbieden naar buiten te gaan, laat staan een ingestelde avondklok wegens een potentiële kidnapper of seriemoordenaar 'on the loose'? Hallie die na twee vermissingen gezellig op date gaat met Tom alsof er niets aan de hand is? Er wordt amper een geloofwaardige wereld geschapen waarbinnen dit zich afspeelt.

Het horrorelement is (op 1 of 2 scènes na) eveneens erg matig. Veel afgezaagde horrortrucjes (jump scares, cgi vervormde gezichten, donkere ruimtes) en elk beetje onderhuidse spanning wordt teniet gedaan door corny dialogen.
Er is ook een aantal onafgeronde ploteindjes, waaronder die van de personages Chloe en Tom. Er wordt bovendien niks gedaan met die mysterieuze persoon in de chat. Blijkbaar is in de montage een hoop materiaal gesneuveld, want de trailer bevat scènes die niet in de film te zien zijn. Wat overblijft is een film die rommelig, slecht gemonteerd en onlogisch aanvoelt.

Toen ik de trailer voorbij zag komen, leek het concept me een beetje flauw en 'wat hebben ze nú weer verzonnen'. Een lach kan creepy of onnatuurlijk zijn, maar echt eng? Nou ja, Aphex Twin comes to mind...Toch kreeg ik zin om de film te kijken, nadat ik las dat het door sommige mensen toch best eng werd bevonden.

Maar goed, het verhaal blijkt uiteindelijk te gaan om de welbekende 'doorgeefketting' van een vloek, die maakt dat mensen die eraan blootgesteld worden, uiteindelijk doordraaien en zelfmoord plegen. Erg sterke Ringu vibes dus. Of It Follows.

Niet heel origineel dus, maar de hoofdrolspeelster heeft talent dus dat maakt de film kijkbaar. Ook de cinematografie en score zijn uitstekend.
Er zijn natuurlijk jumpscares (de meeste zijn al te zien in de trailer), maar die deden me niet zoveel. De onderhuidse spanning (iets waar ik horrorfilms doorgaans op beoordeel) is soms voelbaar, maar niet heel de film door aanwezig.
De ontknoping (in het ouderlijk huis met het lange 'entity'-monster) vond ik vrij zwak.

Overall voelde het als een standaard horrorfilm. Het concept was al niet heel spannend of origineel, de uitvoering is degelijk maar verder stijgt de film nergens boven zichzelf uit.

3*

Het is veel preaching en doemscenario's, maar ik voel me niet heel erg aangesproken; ik check niet continu mijn telefoon, ik ben niet continu afgeleid, ik ben weinig gevoelig voor ads (zegt iedereen, maar goed) en ik ben ook geen mak schaap dat zomaar alles klakkeloos aanneemt wat 'op feesboek hep gestaan'.

Ook de manipulatie van het gepeupel en het brainwashen van grote groepen mensen is niets nieuws (het nationaal-socialisme, anyone?), het gaat nu alleen veel sneller en effectiever.

Wel interessant om te zien hoe geen van de mensen die voor deze corporaties hebben gewerkt, een idee hadden van wat voor Frankenstein ze hebben gebouwd. Ook opvallend dat ze allemaal begonnen met goede bedoelingen (en de mensen die er nu nog werken zitten er ook vol goede bedoelingen, denkend dat ze de wereld een beetje beter maken). The road to hell is paved with good intentions.

Toch wil ik niet Facebook, Google, Twitter, Youtube of Snapchat de bron van alle kwaad noemen. Het zijn altijd nog de mensen zelf die voor hun eigen vernietiging zorgen. AI en technologie zorgt er alleen voor dat het steeds sneller gebeurt.

Technisch gezien was de opzet van de documentaire wel oké; de geacteerde scenes maken het iets afwisselender dan een standaard "talking heads" documentaire, maar het was uiteindelijk wel veel van hetzelfde.

3,5*

Een alom geprezen Nederlandse klassieker, maar ik vond het maar niks. Het begint al met een lelijk titelscherm met de Nederlandse vlag en het opent met een haast kluchtige intro: een studentenontgroening met het typische knullige acteerwerk zoals we die in vele Nederlands films terugzien. Ook in de rest van de film is er maar weinig waarvan ik echt onder de indruk was: veel saaie sets, houterige dialogen en matige actiescenes.

Het verhaal wordt wat spannender wanneer het verzet in beeld komt, maar ook dan kan ik als kijker niet echt meeleven. Erik Lanshof (Rutger Hauer) wordt als personage slecht uitgediept en rolt als vanzelf van de ene gelegenheid in de andere, krijgt een verzetsmissie in zijn schoot geworpen door de koningin en wordt aan het eind tussen neus en lippen door zelfs nog piloot bij de luchtmacht (hij faket op kluchtige wijze zijn oogmeting) om 'eventjes' een paar bommetjes te droppen.
Daarnaast worden aan het eind alle plotlijntjes nog even obligaat afgerond, maar het voelt gehaast en afgeraffeld aan.
Het boek zal vast een stuk logischer en beter in elkaar zitten, maar in de film was het vooral een bij elkaar geraapt zooitje van verschillende plotlijnen die lang niet allemaal goed uit de verf kwamen.

Totaal onnodige en bij vlagen saaie actiefilm zonder originele invalshoeken. Nu ben ik echt geen Star Wars-fanaat, maar zo'n beetje alle prequels en origin stories zouden geen enkel bestaansrecht hebben als de originele trilogie er niet was geweest.

En dat is een beetje het probleem met Solo (en al die andere nageboortes): het leunt teveel op wat er al is. Het heeft geen eigen karakter, het staat niet op zichzelf en weet op geen enkele wijze iets neer te zetten dat zo populair zal worden als de originele trilogie. Geen leuke bad guys, geen boeiende set pieces, groteske actiescènes die nergens op slaan, vervelende droids... Het heeft gewoon weinig om het lijf dat er echt uitspringt.

Alden Ehrenreich deed het trouwens wel oke en is redelijk charismatisch, maar verder best saai en humorloos geschreven. Harrison Fords Han Solo was toch net even iets meer dirty bad boy.

Emilia Clarke vond ik matig. In GoT was ze soms al best cringe, maar ook heb Ik nog geen enkele film gezien waarin ze me echt kon overtuigen.

Ik heb nu alweer een aantal films van Loach gezien en stuk voor stuk weten ze de rauwe werkelijkheid van de onderklasse van de maatschappij te laten zien.

Natuurlijk is een en ander af en toe een beetje te dik aangezet (de overval vond ik iets over het randje), iets dat ik ook al vond in een aantal van zijn vorige films. Het is een beetje Murphy's Law in zijn films: alles dat mis kan gaan, gaat ook mis, tot men helemaal rock bottom zit.

Het acteerwerk is een beetje hit or miss; Ricky en dochter Liza Jae vind ik prima neergezet, maar moeder Abby en zoon Seb weten niet altijd te overtuigen. Toch leefde ik wel mee met het gezin en hun sores, wetende dat er mensen zijn die ook in dergelijke -of ergere- situaties leven.

Soms moet ik denken aan de films van Mike Leigh; dezelfde rauwe randjes, met mensen uit de onderklasse en realistische scenario's. Het grote verschil is dat Loach iets meer afgebakende thema's 'behandelt' en vaker gebruik maakt van onervaren acteurs. Mike Leighs films zijn wat dat betreft kwalitatief sterker, maar dat doet verder niets af aan Loachs werk.

3,75*

Om te beginnen: Soul is visueel en muzikaal een mooie en sfeervolle animatie die me qua onderwerp en thema aanspreekt, maar naderhand een wat vreemde nasmaak achterliet. Ofwel dit is een film die zó goed is en gelaagd is dat ik hem niet meteen kon doorgronden, of een film die toch wat noten mist en net niet helemaal lekker uit de verf komt.

Thematisch, visueel en muzikaal is zoals gezegd alles prima. De personages zijn aandoenlijk en spreken tot de verbeelding, de Great Before en After zijn fantasievol en bijzonder vormgegeven en het heeft in bepaalde scenes weer die fijne 'Pixar-magie'.
Maar soms lijkt het alsof de film teveel tegelijk wil doen en een mengelmoes aan (platgetreden) wegen bewandelt om tot de kern te komen, terwijl geen van die wegen volledig is uitgewerkt. Zo is bijvoorbeeld de Vroegtijdige-Dood-Om-Een-Levensles-Te-Leren een bekend concept, denk aan A Christmas Carol of It's A Wonderful Life. Het rare is echter dat Joe niet bijzonder arrogant of egoïstisch is, hooguit naïef en verblind door zijn passie. Laat hij nu echt alles ten koste gaan van zijn passie? Ik kreeg in het begin namelijk niet die indruk, pas toen hij als kat in allerijl probeerde terug te komen naar zijn eigen lichaam viel op dat hij anderen minder ziet staan. Hij is geen echter Ebenezer Scrooge die met de neus op de feiten gedrukt hoeft te worden. Een andere vertelmethode is de Freaky Friday/Trading Places-achtige body switch. Van gedaante verwisseld worden en op die manier een ander beeld van jezelf krijgen. Ik vond het een beetje aanvoelen als een sleetse comedic gag die niet paste bij de sfeer van de film.
Dan wil Pixar ook nog eens een geheel nieuwe conceptuele wereld creëren met The Great Before, dat heel mooi en magisch is, maar zo nodeloos ingewikkeld met mentors en earth passes en lost souls, sparks en flow states en wat al niet meer. En dan nog die zweverige types die een brug vormden tussen Aarde en The Great Before...Ik vond het soms wat onnavolgbaar. Het mag best wel diepgang hebben, maar nu leek het alsof 10 verschillende schrijvers allemaal hun eigen ideeën in het script mochten verwerken zonder dat er iemand was die zei 'goh, zullen we eens wat schrappen..?'

De boodschap van de film lijkt te zijn: ga niet teveel op in je passie, geniet van de kleine dingen des levens. Leef je leven vandaag, er is meer dan je toekomstdroom. Maar waar ik me zo over verbaasde: genieten van je passie voor jazz is toch ook een mooi iets? Dat Joe helemaal op kon gaan in zijn muziek is ook iets waar je voor kunt leven. Joe was misschien hooguit een beetje te verwachtingsvol van het 'willen doorbreken', maar zo 'off' was hij qua levenstijl helemaal niet. If anything vond ik Dorothea Williams een stuk arroganter overkomen. Liet Joe echt mensen links liggen? Dat wist de film dan niet helemaal duidelijk te maken. Ondertussen werden wel bijv. beurshandelaren op de hak genomen als 'lost souls' die de zin van het leven kwijt waren, maar had dan als hoofdpersoon een beurshandelaar genomen. Dan was het allemaal net even wat contrastrijker geweest.

Dus ja, ik weet het niet. Ik hink op twee gedachten. Niet perfect in zijn boodschap vertellen, maar voor de mooie visuals toch een nette 4- voorlopig.

Sterke film. Vaak ben ik wat huiverig voor films over slechthorend/doof zijn omdat doof/slechthorend worden (of zijn) in films vaak een beetje simplistisch of onvolledig wordt weergegeven, en dan met name de psychologische effecten ervan. Het is een rouwproces, zeker voor plotsdoven. Dat doet Sound of Metal echter best goed; de ontkenningsfase, ongeloof, verdriet, woede, de (valse) hoop op verbetering en uiteindelijk, een soort van acceptatie. Alle fasen van het rouwproces komen voorbij.

Het enige dat ik een beetje kort door de bocht vond was het moment dat hij een operatie krijgt, die implantaten aangemeten krijgt en voor het eerst hoort dat het lang niet zo mooi en ideaal klinkt als hij hoopte; blikkerige robotstemmen, als een slechte telefoonontvangst. Zijn verbazing (hoe goed geacteerd ook) vond ik niet realistisch; in werkelijkheid gaat er toch minstens een consult met de audioloog aan vooraf en wordt er ruim van tevoren duidelijk gemaakt dat het geluid nooit zo zal klinken als vroeger. Echter snap ik dat dat bewust is weggelaten om het dramatische effect van de teleurstelling te versterken.

Qua plot liet het zich hier en daar al wat raden (zo dacht ik wel dat zijn relatie niet meer hetzelfde zou worden nadat Lou vertrok en dat Ruben uiteindelijk de boodschap van Joe zou accepteren ("je bent hier om te leren omgaan met je doofheid en niet om je gehoor te fixen") maar desondanks is het een mooie, ingetogen film die door het sterke acteerwerk en goede sound design wel een stevige indruk achterlaat.

4*