Opinions

Ik had al eens iets over Cabin in the Woods gehoord, maar verder ging ik er blanco in.

Het uitgangspunt is weer eens wat anders dan de gemiddelde slasher-horror en de ludieke manier waarop het allemaal in beeld wordt gebracht is verfrissend. Het is allemaal tongue-in-cheek, cliché's worden hier en daar op de hak genomen en er wordt wat gespeeld met de verwachtingen in dit slashergenre. Nu is dit in principe al vaker gedaan in bijv. Scream en slechte spoofs als "Shriek If You Know What I Did Last Friday the Thirteenth", maar dit zit dan weer een stuk leuker in elkaar met de Westworld-achtige setting.

Ik was alleen niet overal even geboeid want de personages zijn verder vrij irritant of saai. Ook had ik het idee dat er soms meer in had gezeten qua ideeën. De CGI is overigens ook behoorlijk slecht.

Al met al wel vermakelijk, zeker de tweede helft.

3.5*

Wat begint als een interessant kijkje aan de 'andere kant' van een 911-telefoontje, ontaardt het laatste half uur in een ongeloofwaardige slappe dertien-in-een-dozijnthriller met een ontzettend stompzinnig einde.

Het eerste half uur maken we kennis maken met de Hive, de operatiekamer van het nationale alarmnummer waar alle telefonisten de inkomende telefoontjes beantwoorden. Dit is veruit het spannendste deel van de film, vanuit technisch oogpunt en spanningsboog.

Ik verwachtte dat de film zich zou focussen op de emotionele impact van het werk op een 911-operator, maar in plaats daarvan krijgen we te maken met een kidnapping. Niet erg, want ook dit is spannend in beeld gebracht.

Wat me helaas opviel is dat de film gaandeweg steeds ongeloofwaardiger wordt. Operators die zich met elkaar bemoeien, elkaar telkens aankijken om te zien wat er aan de hand is en collega's die erom heen gaan staan (hebben die lui geen telefoontjes te beantwoorden?) maken dat de film aan realisme inboet.

Met name het politiewerk is zo inefficiënt en langzaam dat het lachwekkend wordt. Ik heb nog nooit zulk slecht speurwerk gezien, what a bunch of fuckin' amateurs.

Met als dieptepunt dus het laatste half uur. Wat de makers gedacht moeten hebben toen zij dit schreven, geen idee. Maar het verpest de hele film en maakt dat een potentieel memorabele film is getransformeerd tot een vergeetbare politiethriller.

Zoals enigszins verwacht voelt deze vervolgfilm anders dan de serie die eraan voorafging. Een speelfilm geeft aan de ene kant wat meer ademruimte om onderbelichte zaken uit te diepen, maar dan moet er wel echt nog wat te vertellen zijn. En als dat niet zo is, dan wordt het vooral een lege, trage, bij vlagen saaie film.

En daar zit het probleem: er zit geen spanning meer in Jesses arc. Er is geen antagonist meer, geen love interest, geen spannende klopjacht. Het tempo is eruit, wat met name merkbaar is in bijvoorbeeld de langdurige montage waarin Jesse zoekt naar geld en daar in de problemen komt. Of een wat geforceerde western-achtige schietpartij met de mannen van het lassersbedrijf (wederom om geld) of het uitje met Todd. Hooguit leuk om enkele serie-personages weer hun opwachting te zien maken, maar inhoudelijk heeft El Camino dus niet zo heel veel meer te bieden.

Voor wie nog met Breaking Bad afkickverschijnselen kampte, is het een snelle fix; alsof je na een flinke methverslaving nog even keertje badzout gaat snuiven om het af te leren. Niet helemaal hetzelfde, niet zo lekker als het originele werk, maar het doet wat het moet doen, afronding geven aan Jesses arc. Van mij had El Camino echter niet gehoeven.

Matige, dertien-in-een-dozijn thriller. Ik heb het origineel niet gezien, maar deze remake was apart beschouwd niet al te best. Een veroordeelde crimineel met een opgezet zuidelijk accent die tien stappen vooruit kan denken iedereen telkens te slim af is? Alsof hij bovennatuurlijk gaven bezit.

Het was het qua montage af en toe niet om aan te zien. Veel hak-op-de-tak scènes, lelijk camerawerk, onlogische cuts en grote verschillen in pacing. Zeker het weinig subtiele einde op de boot was rommelig gefilmd en duurde veel te lang.

Het enige leuke was hoe Cady af en toe wist te fucken met de advocaat en zijn familie. En Juliette Lewis deed het wel goed. Wat dat betreft was het eerste deel nog wel oke, maar over het algemeen is dit wel één van Scorseses slechtste films.

Capernaum is een aangrijpende film die de rauwe werkelijk goed weet neer te zetten; armoede, honger, illegaliteit en het leven in illegaliteit en onzekerheid. Wat mij betreft terecht in de prijzen gevallen op Cannes.

De film wordt vooral gedragen door de jonge Zain die realistisch en overtuigend acteert. Verder is ook de jonge zwarte moeder een sterk neergezet personage dat voelbaar maakt hoe onzeker en zwaar de situatie is waar ze in verkeert.

De politieke/humanistische morele boodschap op het eind ligt er misschien wat te dik bovenop en had voor mij niet nog eens uitgesproken te hoeven worden. Maar verder een indrukwekkende film.

Captain America: Civil War is door de samenkomst van de Avengers relatief gezien een van de minder saaie Marvel-films (en sowieso beter dan het eerste deel van Captain America).

Het voelde voor een groot deel als een Avengers-film. Het hele idee van een fittie tussen de Avengers maakte het enigszins interessant. Het hele plot met de Winter Soldier(s) en Daniel Brühl kon me dan weer minder boeien, evenals de overdreven lange car chases en gevechten.

Het eerste uur kakte af en toe dan ook behoorlijk in.

Met de introductie van Spiderman en Ant-Man in de groep leefde de film weer wat op en de Avengers-clash op de (vlieg)basis met supersized Ant-Man was wel het hoogtepunt van de film.

Dieptepunten waren het vervelend brave karakter van Captain America (zoals gewoonlijk) en de overbodige terugkeer van Hawkeye (Jeremy Renner).

Daarna emmert het nog wat door tot de eindconfrontatie, maar toen was ik er alweer klaar mee. Ze moeten echt eens leren hoe ze een film tot onder de 2 uur kunnen brengen.

Eerlijk is eerlijk, het kon slechter.

Op papier is Captain America misschien wel één van de sufste Marvel-actiehelden, die eigenlijk niets meer is dan een supersoldaat on steroids in een apepakkie met een schildje. Desondanks begon de film wel aardig, met name als hij nog een klein, slap ventje is. De grapjes over zijn lengte en belabberde fysiek zijn leuk ("He's making me cry.") maar gaandeweg wordt de film een vreemd rommeltje van slechte montages, lelijke cgi-actiescènes, stomme bijrollen en een matig uitgewerkt plot. Vooral dat intermezzo met die propagandatheatertoer was raar.

De Tweede Wereldoorlog als backdrop was wel verfrissend (beter dan dat mystieke gedoe in Thor) maar dat is niet genoeg om de film te redden.

Chris Evans valt niets te verwijten. Hij deed het goed en heeft ook wel de uitstraling, maar Captain America is eigenlijk op film net zo saai als op papier. Hij is wel nobel en heldhaftig, maar heeft weinig humor en is weinig onderscheidend.

Hugo Weaving doet het als Schmidt/Red Skull wel oke, maar de bad guy Red Skull vind ik moeilijk serieus te nemen.

Eigenlijk alleen maar een tussendoortje zodat we door kunnen naar The Avengers. Next!

Om maar met de deur in huis te vallen: ik vind Brie Larson weinig aan. Ik heb al eens wat interviews gezien waarin ze me tegenstond (en daar ben ik niet de enige in als ik het internet mag geloven), maar ik besloot de film 'blanco' in te gaan zonder vooroordelen. Maar helaas. Ze straalt in Captain Marvel een zelfverzekerdheid uit die eerder arrogant dan cool overkomt. Ze heeft verder weinig charme, geen warme uitstraling en weinig humor, dus ik vond haar als protagonist niet zo leuk.

De eerste helft van de film kon me sowieso niet zo heel erg boeien. Al dat gedoe met Kree en Skrulls in de ruimte deed me niks. Pas als Vers naar onze planeet komt, begint de film wat meer op gang te komen. Zeker wanneer Nick Fury ten tonele verschijnt (Samuel L. Jackson, overtuigend jonger gemaakt in post-productie). Want dat is óók leuk aan de film: dat het zich afspeelt in 1995. Dat betekent dus veel retro 90's grunge en poprocknummers (Nirvana, No Doubt, R.E.M.), oude arcadegames, oude computers met cd's en laadschermen. Dat alles maakt dat de film wat hoger scoort dan de gemiddelde Marvel-film.

Maar een hoogvlieger is het niet. Het zakt vaak in qua tempo, de humor is niet altijd even sterk (uitzonderingen daargelaten) en Brie Larson begon me steeds meer tegen te staan.

Een heel gemiddelde 3*

Aparte film die nogal wisselend in toon is; sommige scenes zijn enigszins komisch (bv. de zoen- en seksscènes), dan weer romcom'y (al het appcontact), andere scènes is er weer een thriller-achtige sfeer.
Daardoor lijkt de film ook gemengde signalen af te geven qua boodschap: moeten we haar vriendin vooraf serieus nemen? Zijn Margots beslissingen te impulsief antwoord: ja vind ik wel, wat zijn onze eigen vooroordelen over Robert? Ging Robert wel een grens over antwoord: ja vind ik wel? Of is het allemaal niet zo diep en kijken we gewoon naar een verhaal over hoe onduidelijkheid/vooroordelen/angsten over elkaars intenties kunnen leiden tot een "dramatische" ontknoping?

De film was als kijkervaring wel oke, er zaten wat leuke stukjes in, maar qua toon was het all over the place. Bovendien vond ik de ontknoping en alles gewoon niet zo heel leuk uitgewerkt.

3,25*

Fraai geschoten serie met indrukwekkende beelden van de ontplofte reactor en overtuigende make-up en special effects.

Hoewel de serie Engels gesproken is, wordt het gelukkig niet gedaan met Russische accenten of dat soort halfbakken trucjes. Het is door de sterke cast en schrijfwerk alsnog voldoende overtuigend.

Leuk spelletje voor als je Game of Thrones een beetje kent: spot de Game of Thrones-acteur. Logisch ook met een Britse cast. Ik herkende er in ieder geval 7...achteraf bleken er zelfs 11 acteurs in mee te spelen.

Om het ingewikkelde wetenschappelijk proces achter de ramp duidelijk te maken voor de kijker is natuurlijk wat expositie nodig, maar dat wordt handig opgelost door vergaderingen en gesprekjes met (onwetende) politici, waar wetenschappers in lekentaal mogen uitleggen wat er fout gaat en hoe het fout heeft kunnen gaan.

Zoals te verwachten van een dergelijke rampenserie is één en ander wel gedramatiseerd, maar het wordt nergens goedkoop sentimenteel of pathetisch. HBO weet het met een zeker respect en waardigheid te behandelen.

Wel moet het drama het vooral hebben van 'moet je zien hoe dodelijk al die straling is en al die onwetende burgers worden blootgesteld aan radioactiviteit'. Na de eerste episode weet je dat wel en zijn de onthullingen en cliffhangers die daarop volgen niet bijzonder choquerend of verrassend meer.

Aandoenlijke kinderfilm met een prachtige animatiestijl. De stem en het uiterlijk van Pooh (en die van de andere dieren) bevielen me wel. Die melancholische uitstraling werkt zoveel beter dan irritant blije Pooh-versies die ik ken uit die oubollige tekenfilms van vroeger.

Ook de charismatische Ewan McGregor is geknipt voor de rol. De interactie tussen Pooh en Christopher zijn hartverwarmend. Net als in Paddington werkt ook hier de animatie vlekkeloos met de live action cast. De Britse, ouderwetse uitstraling maken de film visueel een genot om te zien.

Natuurlijk ontkom je niet aan wat flauwere of ronduit vervelende scènes (zoals de langdradige auto-achtervolging) in een kinderfilm, maar dat wordt goedgemaakt door de rest.

Een 3,75*.

Herkijk na zo'n 16 jaar. Nog steeds een aardige film, met hier en daar een inkakmomentje, maar Orson Welles heeft een goede screen presence en het verhaal is onderhoudend genoeg.

Charles Foster Kane is een markant figuur maar hij blijft altijd een beetje een enigma qua persoonlijkheid.

Het enige wat we over hem zien is een flashback naar zijn jeugd waarin hij door zijn ouders wordt meegestuurd met Thatcher, maar verder zien we niet hoe hij is opgegroeid of wat hem gevormd heeft.

In zekere zin is de ongrijpbare persoonlijkheid van Kane natuurlijk de crux van het verhaal, maar als kijker ben je dan weinig persoonlijk betrokken bij hem en was ik een beetje indifferent en weinig meelevend met Kane als hij strugglet met het vinden van geluk en inhoud in zijn leven. Hij is niet per se onsympathiek, maar wel egocentrisch.

Qua camera- en montagetechnieken is zeker te zien dat dit een bijzondere en innovatieve film is voor zijn tijd. Het spelen met montage en perspectief is vernieuwend en maakt dat de film met recht een klassieker genoemd mag worden.

Voor de unieke filmtechnieken en het spel van Orson Welles geef ik wel een 3,75*, een magere 4.

Op zich een veelbelovend onderwerp, Amerika in een burgeroorlog; lekker actueel met 6 Januari 2021 nog vers in het geheugen, maar het staat en valt natuurlijk met hoe overtuigend je rellen, urban warfare en oorlogsjournalistiek kunt uitbeelden.

Op zich is dat aardig gedaan. Hier en daar wat opzichtige CGI, maar de sets (met name de stedelijke) kunnen er over het algemeen zeker mee door. Ik lees dat het A24's duurste film tot nu toe is, maar soms vond ik het net even tekort schieten en low-budget aanvoelen.

Het wereldje van de oorlogsjournalistiek is wel overtuigend weergegeven. Hoewel het een beetje aanvoelde als een te fanatiek groepje dat het teveel voor de kick doet (het leek soms Twister wel), niet zozeer vanuit journalistiek besef, kon ik er wel in meegaan.

De vertelstijl vond ik wat minder. Soms te mijmerend, soms te artsy, en soms iets te veel gepijnigde blikken van Kirsten Dunst.
Wat mij het meest stoorde was de totaal niet passende muziek die af en toe gebruikt werd om scènes 'on the road' te begeleiden. Rustige country-muziek OF hiphop, te contrasterend voor een film die draait om hectiek, onzekerheid en civiele onrust. Vaak moest ik terugdenken aan het veel betere Children of Men, daar was de spanning nagenoeg constant voelbaar, het tempo hoger, het camerawerk nog sterker.
Dit voelde meer als een soort coming-of-age verhaal (van Jessie als beginner) verpakt in een burgeroorlog-setting, met Lee als de doorgewinterde 'seen-it-all-before' ouwe rot. En dat soort verhalen hebben we inderdaad al eens vaker gezien.

Dat Jessie uiteindelijk het lef vindt om de randen van het gevaar op te zoeken, en beloond wordt met het 'money shot' van de vermoorde president is dan wel prima. Beginner's luck weliswaar, maar vooruit.
Dat Lee in een cliché moment last-minute nog doodgeschoten wordt bij de reddingspoging van Jessie vond ik onnodig.

Wat is dat trouwens met het totaal niet bieden van medische hulp aan collega's? Sammy lieten ze gewoon doodbloeden achterin de auto (eerste hulp anyone?) en ook bij Lee checkten ze niet even of ze uberhaupt nog leefde. Ze gunden haar geen blik waardig. De regisseur ging waarschijnlijk voor het dramatische effect ("Jessie begrijpt nu eindelijk dat er geen plaats is voor emotie in the heat of the moment") maar het kwam heel raar over.

3,5*

Herkijk na ruim 15 jaar en wat blijkt: aan mijn 4* hoeft niks te worden veranderd. De surrealistische, gestileerde aankleding is een gewaagde stijlkeuze van Kubrick, maar voor zover ik me kan herinneren volgt het in grote lijnen het boekplot. Volgens mij was de slang in het boek zelfs nog een tikkeltje lastiger te ontcijferen, in de film was het prima te volgen.

Het doet allemaal vervreemdend en absurdistisch aan (op een Monty-Pythoneske manier) en het jaren '60/'70 tijdsbeeld is volop zichtbaar, maar als je daardoor heen kijkt (of het zelfs weet te waarderen) dan is het een prima kijkervaring. Sommige scènes waren aan de lange kant, maar Malcolm McDowell met zijn karakteristieke kop maakt het zeer de moeite waard.

Pixar weet zoals altijd grafisch een prachtige film op te leveren. De Dag van de Doden biedt genoeg mogelijkheden voor kleurrijke beelden, dus op dat vlak zit het wel goed.

Het verhaal vond ik wat vergezocht; de reden dat de familie al generaties lang niet van muziek houdt, is alleen maar omdat de achtergrootmoeder is verlaten voor een muzikant? Nou, vooruit dan maar. De protagonist vond ik verder vrij saai en écht memorabele personages zaten er niet in. Ook het verloop is wat voorspelbaar, maar door de frisse aankleding is het toch wel leuk om te zien. Zeker het tweede deel -waar het wat emotionele diepgang krijgt- is goed te pruimen.

Coco mag dan wel niet de impact hebben van bv. Toy Story 3, Wall-E of Finding Nemo, toch krijgt deze film krijgt wel een voldoende.

De hoofdrolspelers, Justin Long en Emmy Rossum doen het prima en hebben een leuke chemie met elkaar.

Alleen kon ik er verder weinig mee; het was me te dialoog-heavy. Niet dat daar iets mis mee is, maar het was vaak onnatuurlijk en geforceerd, overdreven 'witty' en speels geschreven, als ware het een hipster fan-fiction van wat iemand denkt dat de ideale date zou moeten zijn.

Beide personages mijmerden er haast filosofisch en dromerig op los, en vooral Dell wordt al snel vermoeiend, met zijn pretentieuze en zelfingenomen geneuzel.

Ik hou meer van natuurlijke dialogen, met soms een ongemakkelijke stilte, wat menselijk contact, wat momenten dat de vonk 'overvliegt'. Dat miste ik hier, behalve wat oppervlakkige 'oh wat is hij/zij lekker quirky' momenten.

Dan het hele droomachtige gebeuren; visueel oogt het prima, met non-chronologische montage, referenties naar dromen en het dromerige kleurenpalet. Heel estethisch verantwoord, maar tegelijkertijd ook te vaag en (bewust?) dubbelzinnig naar mijn smaak. Op den duur werd het gewoon te veel zweverigheid en weinig concreet (laat staan boeiend) plot.

Dus nee, leuk geprobeerd, maar te zweverig, te vaag, en te matig geschreven.

3*.

Companion leent rijkelijk van films als Ex-Machina en Blade Runner 2047. Deed ook wat Black Mirror-y aan, maar is meer een zwarte komedie dan een thriller te noemen.

Verwacht geen grensverleggend verhaal of spectaculaire vfx. De film weet soms wel te verrassen maar het plot is wel hier en daar wel wat silly en vergezocht. Toch heb ik me er prima mee vermaakt, al is het wel beter als je er blind ingaat en geen trailers kijkt of spoilers leest.

3,5*

Conclave is op zich een mooie film. Bedachtzaam gefilmd met oog voor detail. De gebruiken van het overlijden van de paus en het stemproces voor een nieuwe paus lijken me overtuigend in beeld gebracht.

Het plot daarentegen, mja.... Het voelt een beetje aan als een detective-thriller. De schandalen stapelen zich op (de ene kardinaal heeft een kind verwekt bij een zuster, de andere doet massaal aan omkoping in ruil voor stemmen) en bovendien vindt kardinaal Lawrence (notabene in de verzegelde slaapkamer van de overleden paus) een 'smoking gun' die de hele conclaaf op zijn kop zet. De daaropvolgende 'ontmaskering' overtuigt niet en een zuster (Rossellini) die tegenover alle kardinalen uit de school klapt is natuurlijk sowieso ondenkbaar. De uiteindelijke slotact is bovendien vrij voorspelbaar en enigszins ridicuul te noemen. Maar goed, het is een boekverfilming, dus dat is de film niet aan te rekenen.

Dat gezegd hebbende, Ralph Fiennes is een fijne acteur en hoewel het geen megaspannende rol is, is het toch vermakelijk om hem bezig te zien.
Verder is er natuurlijk nog het wondere wereldje van het Vaticaan en de verder uitstekende cast om te bewonderen. Maar een topfilm, nee.

3,5*

The Conjuring 2 is het officiële vervolg op The Conjuring en volgt opnieuw de Warrens als zij worden opgeroepen een zaak in Engeland te onderzoeken.

Na de low-budget spin-off Annabelle (die kort na het succes van The Conjuring werd uitgebracht) neemt James Wan weer de regie op zich en keren ook Patrick Wilson en Vera Farmiga terug in hun rol als Ed en Lorraine Warren.

TC2 volgt in principe hetzelfde stramien als TC1: er zijn paranormale verschijnselen in een woning, het gezin wordt geterroriseerd door een 'inhuman spirit' en de Warrens komen langs om metingen te doen en contact te maken met de klopgeest.

Hoewel de film beter is dan zijn voorganger miste ik hier af en toe ook 'echte' horror. Er zit wel een aantal goede, spannende scènes in, maar over het algemeen zijn de grootste schrikmomenten vrij eenvoudige jumpscares. Een hard geluid, plotseling een eng gezicht in beeld, dat soort dingen. Ik hou meer van onderhuidse spanning, een onvoorspelbaar plot en minder cookie-cutter horror.

De identiteit van de klopgeest is al vrij snel bekend en dat maakt het allemaal wat minder mysterieus of eng.

Qua plot is het verder niet heel verrassend en op momenten kakte het zelfs even in, met name in de slotact van de film. Ook het einde vond ik wat zoetsappig.

Was dus niet zo goed als ik had gehoopt maar wel iets beter dan deel 1 en beduidend beter dan Annabelle.

3,25*

The Conjuring is opmerkelijk in die zin dat het gebaseerd is op een bestaand gezin en de paranormaal onderzoekers Ed en Lorraine Warren. Wat jammer dat er dan een vrij rechtlijnig 'haunted house'-verhaaltje overblijft dat nergens opzienbarend te noemen is.

De film is doorspekt met jumpscares die gekunsteld aanvoelen. Het harde geluid is vaak wat je doet schrikken, niet wat er in beeld verschijnt. Langzaam naar deuren toelopen, veel bange 'wat was dat geluid'-blikken, je kent het wel.
Soms reageren de personages onlogisch op de paranormale verschijnselen. Wanneer de klopgeest een aantal schilderijen met veel kabaal op de grond doet denderen schrikt de moeder zich wezenloos, maar de slapende kinderen worden er niet wakker van. Even later wordt de moeder van de keldertrap geduwd, klapt de kelderdeur hard dicht en ligt ze gewond op de grond, maar in plaats van om hulp te roepen besluit ze eerst uitvoerig rond te schijnen met een zaklamp.

Wanneer Ed Warren en zijn vrouw het huis gaan onderzoeken, komen ze er al snel achter wat er zich in/rond het huis heeft afgespeeld, waarna ze de apparatuur opzetten. Dan begint de demoon/klopgeest helemaal los te gaan, en stapelen de verschijnselen zich op: dichtslaande deuren, het trekken aan haren en het omgooien van objecten. Allemaal dingen die in films als Poltergeist al beter zijn gedaan. De mystiek en suspense rond de oorzaak ervan is dan ook al verdwenen. De duivelsuitdrijving aan het eind is nog wel vermakelijk om te zien, maar ook dat is niet meer dan afgekeken van The Exorcist.

Er zijn wat rare subplotjes die verder niets toevoegen aan de film en slecht uitgewerkt zijn: een verliefde blik tussen de dochter des huizes en een van de assistenten (waarom, als er toch niks mee gedaan wordt?), of een skeptische agent die in huis rondhangt maar niets wezenlijks doet aan het onderzoek (wat doet het personage dan in de film?) en wat gedoe rond de dochter van Ed en Lorraine (wat heeft dat te maken met het huis?). Af en toe dus een rommelige film die weinig toevoegt aan wat we al kennen binnen het genre.

Een crime thriller met een tot in de puntjes uitgewerkt script vol twists. Een beetje Hitchcockiaans met een vleugje The Usual Suspects en zo propvol details dat je echt moet opletten dat je niets over het hoofd ziet.

Het komt soms een beetje gekunsteld over in de manier waarop de film dingen vertelt en laat zien of juist weg laat. Bepaalde blikken en close-ups suggereren dat iéts een grotere rol speelt dan het aanvankelijk lijkt. Je weet dat er een twist aan zit te komen, dat er iets niet helemaal klopt, maar je kan de vinger er niet precies opleggen. En dus besloot ik maar om het over me heen te laten komen.

Halverwege had ik wel soort van 'uitgevogeld' dat Virginia Goodman waarschijnlijk niét Adrians belangen diende getuige de manier waarop ze hem de locatie van het lichaam ontfutselde maar de twist bleek nog iets verder te gaan dan dat. Ik kan niet zeggen dat ik 'blown away' was door de twist, want het was niet heel geloofwaardig hoe het echtpaar deze man om de tuin hebben weten te leiden, daarvoor moet je toch echt een Kasparov zijn die honderd stappen vooruit kan denken, en daar zag ik dat stel gepensioneerde theateracteurs niet écht voor aan maar vermakelijk was het wel.
De makers namen wel een groot risico met de opzet van de film, want ze hadden -voor de oplettende kijker- zo door de mand kunnen vallen.

Aardig gevangenis-/ontsnappingsdrama. Ik had al eerder van de film gehoord maar ik kwam laatst die 'failure to communicate'-scene tegen waardoor ik ineens zin kreeg om hem te kijken.

Ik heb al aardig wat gevangenisfilms gezien, zoals The Shawshank Redemption, The Great Escape, Papillon, Escape from Alcatraz en Escape from Sobibor en ik moet zeggen, Cool Hand Luke viel me niet tegen in het genre, al heeft het me niet weggeblazen zoals sommigen hier. Er is weinig op aan te merken, maar ook weinig om écht enthousiast over te zijn. Gewoon, een bovengemiddelde film.

Paul Newman heb ik trouwens wel hoog zitten als acteur, ik beschouw hem als één van de beste acteurs van zijn generatie. In Butch Cassidy and the Sundance Kid en The Sting was ie een perfect duo met Robert Redford, maar ook hier was ie zeer goed. Het nodigt wel uit om meer films te kijken met hem in de hoofdrol.

De maker heeft benadrukt dat dit geen veganistische of politieke film is en puur het (dieren)leven presenteert zoals het is. Desondanks maakt de film dat je wel bewust wordt van de kille, liefdeloze behandeling van (melk)koeien en kalveren in de veeteelt. En dan is deze boerderij nog relatief ruim van opzet en lijken de melkveehouders nog aardig voor hun vee te zorgen.
Neemt niet weg dat al die zorg en liefde een wassen neus is. De koeien leiden een troosteloos bestaan (daar doen de uitstapjes in de lentewei niets aan af), vergelijkbaar met dat van slavenarbeiders en gevangenen in werk- of concentratiekampen. Ze worden behandeld als producten; compleet leeggezogen tot ze economisch niets meer waard zijn en daarna vermoord. Dat sommige diersoorten zelfs nu nog zo behandeld mogen worden en we tegelijk veel te weinig doen om zuivel en vlees te vervangen door plantaardige alternatieven (of kweekvlees) is te zot voor woorden. Maar goed, de mensheid is wreed, egoïstisch en hypocriet en economische belangen zullen altijd zwaarder wegen dan het welzijn van zogenaamd 'domme' dieren. De huidige opmars van BBB en de machtige agri-lobby laat wel zien dat we nog een lange weg te gaan hebben voordat dierenwelzijn serieus wordt genomen.

Dan de docu zelf: het is knap gefilmd, zonder al teveel poespas. Af en toe een paar mooie shots van de koe(ien) bij zonsopgang of 's nachts in de lentewei. Het is nergens gedramatiseerd, al is de valkuil van de vele close-ups dat we als kijker geneigd zijn om menselijke emoties te willen zien in de ogen van de koe. We zullen nooit echt weten wat ze denken of voelen. Echter vond ik het moment dat de kalfjes van Luna gescheiden werden qua emotie wel goed voelbaar.

Het einde is hard en rauw, maar geen verrassing. Dat de credits afsloten met het nummer Milk van Garbage vond ik dan weer best flauw.

3,5*

Verrassend leuk, deze origin story van Cruella De Vil. 101 Dalmatians (de originele Disney classic) heeft nooit een heel sterke indruk op me achtergelaten, dus ik vind het prima dat ze een oude Disney villain afstoften en in een nieuw jasje (van bont?) hebben gestoken.

En het werkt allemaal wel goed in dit jasje; de humor is leuk, Emma Thompson gewéldig, Emma Stone ook, het plot is een soort Devils Wears Prada maar geeft het weer een eigen draai, de set designs en kostuums zijn mooi, de rest van de cast is ook uitstekend. Weinig op aan te merken.

Op een paar dingen na: de cgi (zowel omgevingen als de honden) zijn regelmatig wat uncanny / greenscreeny en het feit dat Disney haar eigen personages (Jasper, Anita, Roger) gewoon verandert in zwarte personages om maar de inclusiviteit te bevorderen is apart te noemen, maar vooruit, Disney heeft gezien hun racistische verleden nog wel wat in te halen. Deze rollen zijn overigens wél prima ingevuld door de acteurs m/v.

En tot slot, de film had iets korter gemogen, tegen 2 uur was wel mooi geweest.

Al met al, viel me niet tegen, een dikke 4*

Voelde erg aan als tv-film speciaal gemaakt om vertoond te worden op middelbare scholen, binnen een campagne om cyberpesten tegen te gaan. Wat dat betreft had het een wat goedkope 'based on a true story'-feel over zich.

Gelukkig weet Maisie Williams met haar acteerwerk de kijkbaarheid omhoog te schoppen.

Dat het geheel zich in één ruimte afspeelt (zoals Tape of Phone Booth) maakt de film bij vlagen best spannend en ook thriller-achtige elementen en wat twists zijn best goed gedaan.

Hoewel geen topkwaliteit (wat je ook niet moet verwachten bij dergelijke films) ook zeker niet zo slecht als verwacht.