Opinions

Ik heb lange tijd geen interesse gehad in dit vervolg; ik zag destijds een trailer langskomen maar vond het een onnodig vervolg en vermoedde dat het teveel zou leunen op de eerste film.

En inderdaad, het leunt behoorlijk op het origineel. Met flashbacks, cameo's van de oude cast, de soundtrack, de 'Choose life' quote en verwijzingen naar het plot van deel 1 (het jatten van het geld door Mark), waar deze film op voortborduurt, wordt er handig ingespeeld op de nostalgiefactor. Niet alleen nostalgie voor de liefhebbers van het origineel, maar ook nostalgie en verlangen naar vroeger, toen de toekomst nog voor ons lag. De midlifecrisis speelt de gehele vriendengroep parten.

Qua plot stelt het niet al te veel voor. Ze zijn allemaal 20 jaar ouder en elkaars paden kruisen weer als Mark Renton terugkeert naar Edinburgh na een leventje in Amsterdam.
Begbie en Sick Boy blijken nog een appeltje te willen schillen met Mark, Spud is gewoon zichzelf maar nog steeds junkie en snel geld scoren is nog steeds 'on their minds'. Drugsgebruik speelt in deze film overigens minder een rol.

Deel 1 had iets fris en jeugdigs, deel 2 voelt een beetje als vergane glorie en verloren jeugd. Wat dat betreft had het natuurlijk nooit kunnen tippen aan deel 1. En dat hoeft ook niet, een vervolg kan ook gewoon leuk zijn op zichzelf. Ondanks het stroeve begin en de snel irriterende Danny Boyle montagestijl, bleek T2 uiteindelijk wel een aardige film. Niet opzienbarend, niet baanbrekend, maar de leuke cast en Edinburghse beelden maken het prima kijkbaar.

3,5*

Pas bij de credits kwam ik erachter dat dit verhaal waargebeurd is en het notabene een autobiografisch verhaal betrof van de regisseuse. Een indrukwekkend en triest verhaal ook, en heel goed gespeeld door Laura Dern en Isabelle Nélisse, die overtuigend haar 13-jarige versie vertolkt.

De fragmentarische vertelstructuur is soms wat rommelig aandoend, vooral als ze af en toe ook de vierde muur doorbreken (als ware het een interview) maar ergens past dit ook wel weer bij het ophalen van herinneringen; door brieven terug te lezen en mensen te spreken komen gaandeweg herinneringen terug en komt ze tot het besef dat ze wel degelijk slachtoffer was van de mensen die dit haar aan deden.

Dapper van Jennifer Fox om dit persoonlijke verhaal op deze manier te vertellen. Zeker gezien de nog steeds actuele #metoo-beweging is dit een aanrader omdat het inzicht geeft in hoe subtiel het grooming proces inwerkt op de slachtoffers en hoe dit soms pas jaren na dato tot uiting kan komen.

Hoewel de opzet van de film (contact met de geestenwereld en boze demonen) an sich niet heel origineel is, is het feit dat de jongeren dit gebruiken als een soort tripmiddel wel een interessante invalshoek. Wel apart dat ze precies weten hoe het contactmaken werkt en dat ze weinig onder de indruk lijken van de overledenen die ze zien, maar goed.

Alles loopt echter enorm uit de klauwen wanneer een minderjarig broertje ook mee wil doen met de 'séance'; ik vreesde eerst dat dit ging betekenen dat het een soort It zou worden, waarin het groepje jongeren samen het probleem moesten oplossen, maar gelukkig focust de film mooi op de hoofdrolspeelster, die worstelt met haar eigen trauma. Deze rol was trouwens erg sterk vertolkt door relatieve nieuwkomer Sophie Wilde.

Goed sfeertje, met een paar geslaagde gore-scènes en enkele schrikmomenten. Niet overal even geslaagd, maar het viel me zeker niet tegen.

Een krappe 4*.

Mja, Ted 2 is eigenlijk maar een gemakzuchtig tweede deel. Ted is nog steeds knuffelbaar en leuk, maar de poep-, wiet- en spermagrappen zijn gewoon proletenhumor en halen de potentie van de film omlaag. Seth, ik richt me even persoonlijk tot jou: er is echt niets mis met wat intelligentere humor. Alles beter dan steeds maar weer vervallen in cheap laughs om een jong publiek te bekoren.

Schattige rol van Amanda Seyfried. Mark Wahlberg daarentegen is een houten klaas zonder enig acteertalent of comedic value. Hij doet zijn ding als sidekick, maar daar is alles mee gezegd.

Cameo's van Jay Leno, Liam Neeson en een veel te kleine rol voor Morgan Freeman zijn gewoon een verspilling van talent. Daar had meer mee gedaan kunnen worden.

Qua plot vond ik het human/property-rechtbankdrama wel leuk bedacht, hoewel een stom subplot met oude rivaal Donny weer enorm afleidt van de leukere scenes.

Tell Me Who I Am vertelt het bijzondere verhaal van twee eeneïige tweelingbroers waarvan de één door een verkeersongeluk zijn geheugen kwijt is, waardoor hij volledig afhankelijk is van zijn broer om zijn verleden opnieuw te leren kennen. Dat verleden blijkt dus een donkere kant te hebben die zich niet meteen openbaart.

De kijker wordt lang in het duister gehouden over wat er precies gebeurd is. De broers kiezen voorzichtig hun woorden en doen er lang over om tot de kern van het verhaal te komen. Dat lijkt een bewuste keuze van de regisseur, die tevens door een langzaam opbouwende montage zijn best doet om de kijker op het puntje van zijn stoel te laten zitten. Het werkt wel, maar de opzet voelt daardoor behoorlijk gekunsteld aan. De vele tussenshots van het landhuis en de reconstructie van bepaalde scènes versterkten dat gevoel.

Ook de slotact waarin Marcus aan Alex vertelt wat hen is overkomen, voelt geforceerd. Het is weliswaar een oprecht gesprek en integer in beeld gebracht zonder veel opsmuk, maar door de zorgvuldig ingerichte studiosetting bekruipt me tóch een gevoel van voyeurisme en effectbejag als je dit op camera vastlegt en aan de kijker toont. Maar goed, is dat ook niet de essentie van een documentaire?

Hoe dan ook, een tragisch verhaal, dat me ondanks het trage karakter wel aangreep.

Ugh, vermoeiend. Megalomane Nolan met zijn manische God-complex is duidelijk weer bezig geweest.

Ik was Nolans gimmicky gegoochel met chronologie, tijd, alternatieve dimensies en dromen al jarenlang zat, maar Tenet spant de kroon.

Zelden zo'n vervelend drukke en nodeloos ingewikkelde film gezien. Het grootste deel van de tijd moet je in hoog tempo proberen uit te vogelen wat er gebeurt en waarom. Wat komt er zoal voorbij: plutonium, Oekraïne, een opera house, tijdmachines, inversed physics, kernwapens, wapenhandel, Siberië, freeports, het einde van de wereld, CIA, vliegtuigen, het kan niet op. Nolan wil vooral veel teveel in één film stoppen en verwacht bovendien dat de kijker alle voorkennis heeft en aandacht om alles in één keer kan bevatten.

Het zou misschien nog de moeite van het uitvogelen waard zijn als we enigszins konden meeleven met de personages of als er nog wat menselijkheid in de film zat, maar het is allemaal zo serieus, afstandelijk en saai. Zielloos.

De protagonist (John David Washington) is een grijze muis en heeft zo weinig persoonlijkheid, dat ik me geen enkel moment kon inleven in hem of in zijn missie. Het deed me soms denken aan een vreemd soort James Bond-film, maar dan nog kleurlozer en grauwer.

Nolan vond ik vroeger best oké als regisseur. Na zijn prima debuut Following kwam het indrukwekkende Memento. Nog steeds één van mijn favoriete films. Relatief kleinschalig, sfeervol en pakkend. Less is more.

Sinds Hollywood hem echter ontdekt heeft (en hij die vreselijke Batman-trilogie maakte) moet alles groot, groter, grootst. De stunts moeten spectaculairder, de actie sneller, de sets groter, het plot ingewikkelder, de sfeer duisterder...Maar ondertussen vergeet hij het publiek erin mee te voeren.

Ging hij maar een keer terug naar zijn eerdere werk en weer interessante indie films maken. Want tegenwoordig is er geen ruk meer aan.

1,5*

Visueel is het één van de mooiste animaties die ik heb gezien, met adembenemende shots van Tokio in de regen, die soms aan Blade Runner deden denken. De naadloze blend tussen 2D animatie en 3D animatie is een lust voor het oog, maar het verhaal deed me niet zoveel. Het begon allemaal wel leuk en aardig met Hodaka die zijn eerste baantje krijgt en het Sunshine Girl-plot was in het begin ook wel oke, maar na een uur begon de verveling toe te slaan. Het is allemaal nogal zoet en die vreselijk oppervlakkige en vage J-popliedjes tussendoor zijn enorm storend en geven de film een gekunstelde, commerciële vibe. Animeseries hebben ook altijd J-popliedjes in de credits en dit was eigenlijk net zoiets. Het doet afbreuk aan de film.

Dus ja, eigenlijk krijgt ie alleen voor de visuals een 3,5*, maar ik zou hem niet zo snel nog een keer opzetten.

3,25*

Eén van mijn favoriete films uit mijn jeugd weet nog steeds te imponeren. Qua effecten is het bijna tijdloos te noemen en ook de achtervolgingen en actie-scènes zijn anno 2016 nog steeds indrukwekkend.

Deel 1 is nu hopeloos gedateerd, met een cheesy 80's sfeertje en special effects die de tand des tijds helaas niet hebben doorstaan. Terminator 2 heeft daar vrijwel geen last van. De cgi is voor die tijd bijzonder goed, maar je wordt er niet mee doodgegooid zoals dat tegenwoordig in films gebeurt.

Met recht een filmklassieker en één van de beste sci-fi actiefilms ooit gemaakt. De theatrical cut is trouwens wel velen malen beter dan de extended special edition.

Wat een ongelooflijke travestie is dit deel, nog erger dan deel 3.

Het leek soms wel alsof ik naar een parodie zat te kijken waarin alles uit deel 1 en 2 belachelijk werd gemaakt en notabene alle slechte humor en one-liners uit zijn gepikt. Het ergste was nog wel het feit dat ze de eerste twee delen gebruiken om de geschiedenis te herschrijven en retconnen, zodat het verhaaltechnisch één grote rotzooi wordt.

Natuurlijk hadden T1 en T2 hun paradoxen en zwakke punten, maar met dit deel wordt de franchise gewoon hardhandig de nek omgedraaid. Vooral het feit dat John Connor tot badguy is verworden is gewoon idioot en totaal niet logisch.

Emilia Clarke doet het op zich niet slecht, maar heeft niet het charisma van Linda Hamilton. Net als bij haar medespelers stelt het slechte script haar niet in staat om enige diepgang in haar personage te laten zien.

Mijn conclusie: laat de Terminator-franchise rusten, stop met uitmelken en als je nostalgie-cravings hebt, haal dan gewoon weer T2 uit de kast. Want Genisys is gewoon mislukt, optyfen ermee.

Zeer slecht en onlogisch vervolg op T2 dat (zoals de overige slechte sequels) een enorme misser is gebleken.

Ik weet niet wat James Cameron bezielde om John Connor in de eerste paar minuten al af te maken als een lame plot device om een oninteressanter personage te introduceren maar één ding is zeker: deze nieuwe richting is bijna zo belachelijk als Genysis. Dat het bestaan van Skynet en Judgment Day met deze film nooit gebeurd zouden zijn is een verkrachting van de bovenste plank. En dat allemaal om de franchise een nieuwe richting op te duwen, met een nieuwe verzetsstrijder.

En waarom eigenlijk? De nieuwe personages zijn stuk voor stuk zielloos en saai. De augmented human Grace is een tomboy zonder memorabele persoonlijkheid, en Dani een nikszeggende, inwisselbare vrouw waarvan nog steeds niet duidelijk is waarom nou ZIJ de verzetsleidster van de toekomst zou worden.
De bad guy is dit keer een Terminator model Rev-9 (whatever the fuck that is) en kan vooral heel veel morphen en regenereren. Geavanceerder dan de T-1000, maar dan zonder het charisma van Robert Patrick. De special effects, hoe knap gemaakt ook, deden me niet steil achterover vallen.

Misschien romantiseer ik T2 wel teveel, maar de kracht van T2 zat hem in het perfecte samenspel der elementen: de band tussen John en de T-800, het naderende onheil (Judgment Day), de stoere rol van Linda Hamilton, de 'onverwoestbare' T-1000, de prachtige special effects...En belangrijker, de film voelde als een organisch, logisch vervolg dat met hart en ziel is geschreven. Met het einde van T2 was het verhaal verteld. Het was af. Dat vond ook Cameron zelf, maar Hollywood-bloed kruipt waar het niet gaan kan en Cameron besluit dan om toch een geforceerd vervolg te schrijven dat niks nieuws weet te bieden.
Dark Fate leunt ongezond veel op de nostalgiefactor, maar die is nergens te bekennen omdat niemand meer de uitstraling van vroeger heeft. De Terminator-franchise is vergane glorie en zal nooit meer hetzelfde zijn.
Arnold Schwarzenegger is veel te oud om nog een geloofwaardige Terminator te spelen, dus moesten er allerlei plotconstructies worden verzonnen om zijn aanwezigheid in Dark Fate te verklaren. Linda Hamilton probeert nog wel een powervrouw te spelen, maar is vooral heel vervelend en ook haar doorrookte stembanden doen de film geen goed.

Voor mij eindigt de franchise na T2, punt. Wat Cameron kan, kan ik ook: gewoon doen alsof de rest niet gebeurd is.

2* (en dat is nog royaal)
Edit: toch 1,5*, want kom nou.

Ik weet zéker dat ik in onderstaande recensie dingen ga schrijven die ik in één van mijn vorige recensies van Wes Andersons films ook al heb geschreven. Dat komt simpelweg omdat zijn films grotendeels éénheidsworst zijn qua stijl. De volgende review is daarom met terugwerkende kracht toepasbaar op alle films van Wes Anderson en alle films die hij in de toekomst nog gaat maken:

Elk shot, hoe kort ook, is een visueel gestileerd kunststukje. Prachtige symmetrie, belichting, camerawerk en zorgvuldig uitgewerkte details in elke set. Daarbij is vaak een bijzondere combinatie te zien van toneelachtige 2D sets en ruimtelijkere scenes.

De film heeft een sterrencast, waaronder grote namen als Bill Murray, Adrien Brody, Willem Dafoe, Tilda Swinton, Owen Wilson, Saoirse Ronan en Jason Schwartzman. En enkele nieuwe namen die op dit moment hot zijn.

Het script zit boordevol detail, elke dialoog is vol spitsvondigheden. En juist dat maakt dat je overrompeld wordt en murw raakt van het spervuur aan namen, plaatsnamen en achtergronddetails.

En dan slaat (toch) de verveling toe; het is bijna zonde gezien de tijd en aandacht die aan de film is geschonken. Maar het is gewoon altijd hetzelfde verhaal in al zijn films": mooi gemaakt, artistiek ontzettend verantwoord, maar regelmatig ook TE VEEL. Niet álles hoeft altijd maar delicaat en artsy te zijn.

Nu het cijfer. Ik kan moeilijk heel laag geven, omdat de film kwalitatief goed is. Alles lager dan 3,5* is gereserveerd voor films die middelmatig, lelijk, stom, cliché of zelfs (extreem) slecht zijn.

The French Dispatch doet eigenlijk weinig echt fout, Wes Anderson is een meester in zijn vak, maar omdat de film toch soms moeilijk is om doorheen te komen, geef ik met enige tegenzin een 3,5*. Voor de moeite. Misschien dat ie ons allemaal een keer verrast en volgende keer een blockbuster gaat maken. Ik hoop erop.

Ai, wat een matige film.

Niet eens zozeer vanwege het geriatrische thema (June Squibb zet namelijk nog een sterke rol neer met goede screen presence), het zijn vooral de vreselijke bijrollen en het rommelige plot die de film doodslaan. De kleinzoon en moeder zijn onuitstaanbaar en nergens grappig en in een poging de kleinzoon wat diepgang te geven wordt er een halfbakken subplot ingestopt waarin hij worstelt met het vormgeven van zijn leven.

De hele film door zijn er rare scènes die door moeten gaan voor 'grappig' en 'quirky' maar die in de context van de film makkelijk weggelaten hadden kunnen worden (vader die met navigatie klooit op een kruispunt, scootmobiel jatten in verzorgingstehuis, Thelma die telkens mensen op straat denkt te herkennen). Het sloeg echt nergens op.

Daarnaast is de pacing all over the place. Soms gaan scènes te lang door (in het verzorgingstehuis), of er wordt niks interessants mee gedaan (Thelma valt ergens in the middle of nowhere en heeft hulp nodig van Ben).

Uiteindelijk komt het nog enigszins tot een samenhangend einde maar ertussenin zat vooral een hoop niksigheid.

2,5*

Normaal heb ik het niet zo op biopics maar deze was sowieso al bovengemiddeld interessant door de persoon Stephen Hawking en het onderwerp wetenschap.

Mooi vond ik hoe de relatie met zijn vrouw uitgewerkt is en hoe we vanuit haar perspectief de zware taak van de verzorgster te zien krijgen. Wel is het jammer dat daardoor de prestaties van Hawking (zijn werk, theorieën en intelligentie) een beetje naar de achtergrond verdwenen. Het zou leuk zijn geweest als we wat meer van zijn bevindingen uitgelegd hadden gekregen. Ik snap wel dat ze er geen wetenschappelijke uiteenzetting van konden maken (dat wordt immers veel te ingewikkeld voor de gemiddelde kijker) maar iets meer diepgang op dat vlak had van mij wel gemogen.

Eddie Redmayne heeft goed gestalte gegeven aan Stephen Hawking. Zijn trekjes, het verloop van de spierziekte en alle lichamelijke ongemakken die ermee gepaard gaan zijn heel geloofwaardig neergezet. Alhoewel dit soort rollen natuurlijk ontzettende Oscarbait zijn, vind ik dat hij het wel heeft verdiend.

Ik weet niet waarom ik nooit eerder de moeite heb genomen om The Thing te kijken, maar wat een toffe klassieker is dit eigenlijk. De setting, een bemand onderzoekstation op Antarctica, leent zich perfect voor een beklemmende horror (de sneeuwstorm en de isolatie van de crew dragen daar ook aan bij), maar ook het concept is origineel en spannend; omdat The Thing iedereen kan imiteren, viert de paranoia hoogtij. Wie is de Mol in een horrorjasje, zou je kunnen zeggen.
De practical effects zijn knap gemaakt (voor die tijd), echter soms ook hopeloos gedateerd door de stopmotion-animatie. Desalniettemin leveren de shots van slijmerige, openbarstende lichaamsdelen prima vermaak op, maar Carpenter weet alles wel zo te regisseren dat het nergens verzandt in een B-horrorfilm.

Eén van de betere klassieke horrorfilms die ik heb gezien.

4,25*

Vroeger één of twee keer gezien op tv, nu een herkijk om te kijken of het nog stand houdt.

De film was eigenlijk nog precies zoals ik me herinner, van silent hitman Mr. Shush (Steve Buscemi) tot de The Man With the Plan (Christopher Walken), die zeer memorabel zijn.

Nu viel me echter ook de clichématige uitbeelding van de onderwereld op, die eerder in een B-film thuishoort. De Man with the Plan, Mr. Shush, de mafiosi en de misfits in Jimmy's crew zijn stuk voor stuk typetjes te noemen. Sterker nog, Jimmy (Andy Garcia) zelf is ook een doorsnee Italiaans-Amerikaanse gangster, en lijkt zo weggelopen uit Godfather deel 3.

Het romantische subplot in deze film is ook uitermate zwak. Gabrielle Anwar is niet alleen irritant oppervlakkig, ook is de romance tussen haar en Jimmy totaal ongeloofwaardig. Moet ik echt geloven dat een ogenschijnlijk intelligente, upper-class vrouw zich het hof laat maken door een Italiaanse mafia-gladjakker met cheesy versiertrucs? Er ontwikkelt zich een liefde die hooguit gebaseerd is wat vluchtige dates en zwoele blikken. Geloofde er geen ruk van.

Dan nog het overbodige subplot met crackhoertje Lucinda (wederom een cliché typetje) wiens relatie tot Jimmy vaag blijft en die alleen maar dient om Jimmy's arc af te ronden.

En toch is Denver wel een beetje een guilty pleasure. De sterke cast helpt daarin mee. Het is niet briljant in uitvoering, vaak cliché, cheesy en gedateerd, maar toch een plezierig misdaadsausje en enkele memorabele scènes.

Was een 3,5*, nu een magere 3*.

Ja, had van mij allemaal niet gehoeven, al die mythische figuren in esoterische dimensies met hun oersaaie gebral over oorlog en koninkrijken en interdimensionale teleporting. Gaap. Niet alleen is Asgard een aaneenschakeling van kitscherige cgi-omgevingen, de personages zijn allemaal strontvervelend en hun onderlinge conflicten hebben me geen enkel moment geboeid. Hun kostuums zijn lelijk, Thor's hamer lijkt wel een goedkoop, plastic Intertoys-prul en sommige special effects werden in de jaren '80 nog mooier gedaan.
Het moment dat Thor wordt verbannen naar de Aarde en daar wordt aangezien voor psychiatrisch patiënt gaf af en toe nog wat gelegenheid tot grappige scènes, maar ook daar had veel meer in gezeten.

Wel apart dat zo'n sterrencast zich leent voor zo'n kutfilm. Stellan Skarsgard, Anthony Hopkins en Natalie Portman staan gewoon voor lul met zo'n slecht onzinscript. Maar goed, in het kader van het kijken van alle MCU-films was dit een 'moetje'. Je zal maar betaald hebben voor een bioskaartje. Die twee uur van mijn leven krijg ik nooit meer terug, maar ik heb tenminste 12 euro bespaard.

Waarschijnlijk gooit deze film zulke hoge ogen vanwege nostalgie, of het feit dat dit een BBC-productie is met documentarische en educatieve elementen over de vernietigende gevolgen van kernwapens.

Ik lees over mensen die dit een extreem deprimerende film vinden en dagenlang hebben liggen huilen, nou, dan ben ik maar een robot, maar ik kan niet zeggen dat dit emotioneel (als film) veel met me doet.

De montage is rommelig, het plot is extreem fragmentarisch en het is niet altijd duidelijk wie wie is of waar ze zijn.

Eerlijk is eerlijk, voor een low-budget tv-film is de production value nog best oke: de gevolgen zijn aardig in beeld gebracht. De kapotte gebouwen, de al dan niet verkoolde lichamen, de massagraven (hier en daar gebruik gemaakt van archieffoto's), de hongersnood, de ziektes.

Ook al is het best interessant om te zien, het was als film geen geweldige kijkervaring.

2*

Vaak irriteer ik me een beetje aan Frances McDormand, al heeft meer te maken met hoe ze in het echt is (namelijk vervelend en raar). Toch vind ik haar een sterke actrice, zoals ze ook in deze film laat zien.

Bij Sam Rockwell heb ik toevallig hetzelfde euvel (hij heeft een kop die me niet bevalt), maar na het zien van deze film kan ik 'm wel als acteur wel beter waarderen.

Three Billboards wordt weliswaar een drama genoemd, maar bevat ook geslaagde komische noten. Het is allemaal wat tongue-in-cheek af en toe, maar weet je vaak ook te ontroeren, wat vooral te danken is aan de sterke performances van Woody Harrelson, Frances McDormand, Sam Rockwell en (in een bijrol) Peter Dinklage.

Ook de pacing van de film kijkt prettig weg; het neemt de tijd om personages neer te zetten maar het voelt nergens traag of saai.

Enige minpunt vond ik dat sommige (minder belangrijke) personages erg overdreven als comic relief werden gebruikt, wat vooral opviel bij "domme blondjes" (de vriendin van Hayes' ex, de secretaresse van Welby). Had wel wat subtieler gemogen. Gelukkig overstemt deze rare keuze de film verder niet.

Interessante docuserie met een bizar plot dat zo gemonteerd is dat het elke episode weer voor een nieuwe plottwist zorgt.

Joe Schreibvogel, a.k.a. Joe Exotic a.k.a. The Tiger King is een excentriekeling (net als zijn collega-dierenhouders trouwens, die allemaal in meer of mindere mate excentriek of ronduit gestoord zijn) en met zijn karakter en persona absoluut leuk kijkvoer. Een soort flamboyante, gay Mike Myers met een mullet.

De vraag is alleen of 7 episodes niet teveel van het goede is. Het murder-for-hire plot wordt al vrij vroeg aangestipt, maar de opbouw naar de juicy details is soms inhoudelijk wat langdradig, met veel interviews en beelden van youtube reality shows, politieke campagnes en onderlinge vetes. Op zich interessant en een hoog "wtf-gehalte", maar ook regelmatig het gevoel van "aapjes kijken" zonder diepere betekenis.

De montage is wat gekunsteld en episodisch zodat de plot-twists optimaal effect hebben. Dat voelt wat manipulatief en doet me twijfelen aan de intenties van de makers: willen jullie een maatschappelijk probleem aankaarten of gewoon trash-tv maken?

Een vergelijkbare true-crime docuserie was Making a Murderer, en die was in dat opzicht wel stukken oprechter. Steven Avery was i.t.t. Joe Exotic een relatief normale kerel die verwikkeld raakte in een bizarre opeenstapeling van juridische toestanden, en de opbouw had ook zijn nodige "wtf-momenten", maar die serie diende een hoger doel: het aantonen van fouten in het Amerikaanse strafrechtsysteem.

The Tiger King heeft niet echt diezelfde maatschappelijke relevantie. Ja, misschien de boodschap dat het houden van exotische dieren zorgt voor dierenleed, verwaarlozing, misbruik en dat de meeste houders op het randje van de wet opereren (of zelfs illegaal bezig zijn), maar die boodschap wordt overstemd door de persoonlijke levens van de individuen die aan het woord komen en met hun persoonlijkheden alle aandacht opeisen; er wordt veel meer stilgestaan bij de persoonlijke vetes onderling (Carole Baskin vs Joe Exotic), de bizarre cult-achtige status van de dierenhouders (Doc Antle,) Joe Exotic's politieke aspiraties en onbetrouwbare zakenpartners als Jeff Lowe.

Dat maakt The Tiger King eerder popcornvermaak met een hoog meme-gehalte dan een serieuze maatschappijkritische documentaire die je écht aan het denken zet. Neemt niet weg dat het zeer vermakelijk en boeiend is om een keer gebingewatched te hebben.

Wel even goed om deze docu gezien te hebben vlak voor ik Oppenheimer ga zien. Het was interessant, met enkele mooie animaties en beelden, maar bleef inhoudelijk behoorlijk aan de oppervlakte. Een paar extra (diepere) interviewfragmenten met Oppenheimer had de docu niet misstaan. Ik heb niet het idee dat ik Oppenheimer goed heb leren kennen, maar goed, hij was wel een gereserveerde en complexe man.

Zijn intelligentie, zijn stem en eloquente taalgebruik maken van hem wel een indrukwekkend figuur.

Ben benieuwd wat Nolan van zijn levensverhaal gebakken heeft. We gaan het zien.

3,5*

Goede performance van Andrea Riseborough, die overtuigend een alcoholistische vrouw neerzet wiens leven na het winnen van een loterij is ontspoord.

Mooi verteld, zonder al teveel poespas. Hier en daar wat clichématige dingen (confrontaties met dorpsgenoten (tot een aanranding aan toe), de white knight savior die toch iets goeds/moois in haar ziet) maar desalniettemin een sterk portret van een vrouw wiens beslissingen voor een hoop persoonlijke problemen hebben gezorgd.

Toch vond ik niet alles even sterk. Het cold turkey afkicken bijvoorbeeld gaat haar iets te makkelijk af. Ook het moment dat ze lijkt in te zien dat haar mentaliteit écht moet veranderen was me iets te plotseling, zeker gezien haar jarenlange alcoholmisbruik. Uiteindelijk komt het wel tot een aardige redemption arc, met een emotioneel doch een iets te sprookjesachtig happy end.

Oscarnominatie wel verdiend, ondanks enige controverse naar het schijnt.

4*

Aardige actie/sci-fi met een altijd wel vermakelijke Chris Pratt.
Qua budget en special effects/cgi hebben ze veel uit de kast getrokken en dat ziet er allemaal ook prima uit. Origineel zijn de aliens niet, maar ze zien er mooi uit.

Het plot is vergezocht, met wat plotholes hier en daar, maar als je daar niet teveel bij stilstaat, is het best te doen.

Wel vond ik de film aan de lange kant, soms wat inkakken en het slotstuk (in Rusland) waar ze met een klein team nobodies op eigen houtje een stealth black-op missie gaan uitvoeren vond ik gehaast en wat plichtmatig aanvoelen. En tot slot een grappige, subtiele, of toch niet zo subtiele, verwijzing naar climate change. Red de poolkappen, want je weet nooit wat er in die permafrost zit verstopt.

De film deed me trouwens vaak denken aan andere sci-fi/horrorfilms: het eerste deel had vooral Edge of Tomorrow en Starship Troopers vibes, in het slotstuk deden de set designs weer sterk denken aan Alien en The Thing. De originaliteitsprijs krijgt het niet, maar het heeft nog wel genoeg eigen smoelwerk door alles wat eromheen zit.

Kortom, een niet onvermakelijke verstand-op-nul-film met verwijzingen naar alom bekende sci-fi flicks en een aardige cast.

3,25*

Duidelijk geen documentaire, eerder een soort lange promo-film die bedoeld is om interesse te kweken in Tony Robbins' mega-churchachtige seminars. Er worden dan ook geen kritische vragen gesteld door de maker, geen andere kant belicht. We zien alleen maar de pure extase en positieve reacties van de "geholpen" mensen uit het publiek.

Daarnaast een aantal bizarre sessies met mensen uit het publiek (de ene suïcidaal, de ander een slachtoffer seksuele mishandeling) waarbij Tony Robbins ter plekke een aanpak bedenkt en toepast zonder enige professionele kennis of kunde. Het resulteert in een platte, en onverantwoordelijke 'behandeling' van mensen die eigenlijk baat zouden hebben bij consequente en langdurige therapie om te kunnen 'genezen' van hun problemen. Tony Robbins doet het met wat grof taalgebruik en misogynistische en ronduit schadelijke huis-, tuin- en keukenpsychologie, waardoor het idee ontstaat dat psychologische problemen in een paar dagen definitief kunnen worden verholpen.

Desondanks is Robbins razend populair in zijn aanpak en schatrijk geworden met zijn seminars, wat aantoont dat er (met name in de VS) nog een lange weg te gaan is voor dit soort onverantwoordelijke guru's uitgebannen zijn.

2*/5

Wat een teleurstelling. Na al die hype over de recordopbrengsten en positieve kritieken had ik verwacht dat deze film mij ook echt zou verrassen op één of andere manier. Tom Cruise' eigen stunts kan ik altijd wel waarderen en ik heb bewondering voor het feit dat ie een vliegbrevet heeft. Als acteur is zijn range wat beperkt, maar ook daarin vind ik hem tegenwoordig wel te pruimen.

Om te beginnen bij het origineel: Top Gun (1986) vond ik een middelmatige jongensfilm; wat actie, wat rivaliteit en explosies. Een doorsnee 80's blockbuster, zeker geen hoogvlieger op dramatisch vlak.

We zijn inmiddels 36 filmjaren verder; op het gebied van filmtechniek, cinematografie en acteerwerk is er heel wat veranderd, het genre actiefilm is 'volwassen' geworden, Tom Cruise idem dito. Dus ik verwachtte op zijn minst een 'volwassen' actiefilm, met wat meer lagen, wat meer verhaal en drama. En moderne, eigentijdse actie.

Nou, met de actie zit het wel goed; het is mooi gefilmd, de vliegscènes ziet er goed en overtuigend uit. Chase scenes, check. Raketten, check. Explosies, check.

Maar verder heeft de film niets om het lijf. Er is amper een plot, en script en montage waren tenenkrommend slecht. Soms leek de film een lange parfumreclame (alle shots met Jennifer Connelly), de film barst van de lelijke crossfades, de dialogen bestaan uit niets meer dan platitudes of macho gelul. Personages hebben geen diepgang of arc en zelfs het "nostalgische" weerzien van Maverick met Iceman voelt gehaast en afgeraffeld. Het personage van Val Kilmer sterft zelfs off-screen en die plotlijn is van geen enkele betekenis voor het verhaal.

En het ergste van alles: het is nooit spannend. We zien het team tot in den treure de missie oefenen, dus weten precies wat er moet gebeuren (en alles wordt 100x uitgelegd) dus als uiteindelijk de echte missie begint, weten we precies wat ons staat te wachten. Wat dat betreft heb ik liever een M:I film met creatievere stunts óf een over-the-top actiefilm die zichzelf niet zo serieus neemt.

Dus ja, kan iemand mij uitleggen waarom iedereen zo wegloopt met een matig vervolg op toch al een matig origineel?

2.5*

Bijzondere documentaire over een spraakmakende schietpartij in Austin, Texas, 1966.

De rotoscoping animatie was even wennen, en hoewel knap geanimeerd vind ik het soms rommelig en niet altijd even mooi, mede doordat er een mix van verschillende stijlen werd gebruikt.
Maar eenmaal verder is het een meeslepend relaas, verteld vanuit de slachtoffers en betrokkenen, waar hun ervaringen en soms heldendaden duidelijk worden verteld.

Tegen het eind was de reveal van de werkelijke gezichten van de betrokkenen mooi en ontroerend; ergens hoopte ik al zoiets, dus mooi dat ze dat hebben gedaan. Alleen jammer dat niet iedereen meer leefde, had graag Rita's kant van het verhaal gehoord.

3,75*

Ik had er meer van verwacht. Eerlijk is eerlijk, voor de tijd is het wel een indrukwekkend gemaakte rampenfilm, met de wolkenkrabber realistisch geintegreeerd in de San Francisco skyline.

De brand is niet overal even realistisch (waar kwamen al die explosies en steekvlammen vandaan?) en de rook had zwarter gemogen, maar nogmaals, voor die tijd niet slecht.

Het is alleen qua pacing en spanning nogal een tegenvaller. De opbouw is langzaam (hoewel de brand relatief snel uitbreekt) en als de brand eenmaal een gevaar vormt is er bijna nooit een gevoel van urgentie. Als het al escaleert (en mensen sterven), is het vaak ook vrij knullig in beeld gebracht.

Verder waren er behoorlijk wat stukken die korter konden; klim- en klauterwerk, telefoongesprekken, evacuatie...Het haalde de vaart uit de film, die met ruim 2,5 uur ook veel te lang was.

Paul Newman deed het wel leuk, Steve McQueen vond ik daarentegen vrij saai en kleurloos. Ik kon al helemaal niks met de andere personages. We leren ze soms wat persoonlijker kennen, maar ik vond niemand interessant genoeg om voor te rooten. Nou, Fred Astaire misschien nog een beetje.

Gelukkig werd er 14 jaar later wél de perfecte skyscraper-film gemaakt: Die Hard; blijkbaar geïnspireerd op het boek Nothing Lasts Forever, dat weer geïnspireerd was door The Towering Inferno. Dus ja, ergens moeten we The Towering Inferno wel dankbaar voor zijn.

Een bizar slechte low-budgetfilm, maar wel eentje die zo zelfbewust over the top is, dat het weer leuk wordt. Niet voor niets een cultfilm geworden. Het acteerwerk is extreem overdreven, de special effects zijn spotgoedkoop in elkaar geknutseld, de pacing en editing zijn all over the place en enige logica is er niet.

Ben wel heel benieuwd naar de remake met Peter Dinklage.

Bij Toy Story 3 had ik heel erg het gevoel dat de serie 'volwassen' was geworden en dat ook wilde uitstralen. Kinderen worden ouder, tijden veranderen, we nemen afscheid van het oude en het leven gaat door. Soms ontroerend, soms grappig als vanouds en daarmee een prachtige nostalgische afsluiter van de serie.

En dan tóch nog een deel 4, waarvan ik niet verwacht dat die ooit nog zou volgen. Natuurlijk had ik enige argwaan ("is dit uitmelkerij?"), maar was ik ook nieuwsgierig naar wat Pixar er nu weer van gemaakt heeft. Kwalitatief zit het namelijk (bijna) altijd wel goed bij Pixar.

Eerlijk is eerlijk, het is geen sléchte film te noemen. De visuals zijn wederom prachtig en zelfs weer een sprong voorwaarts ten opzichte van deel 3, dat al een enorme sprong was ten opzichte van deel 1 en 2. Weggeblazen ben ik echter nergens. Sterker nog, het is voor het eerst dat ik een Toy Story-deel echt wat vind tegenvallen.

Dat zit hem vooral in het plot van de film. Waar deel 3 de 'afsluiter' was, is deel 4 het ietwat overbodige nakomertje dat wezenlijk niets toevoegt. Niet alleen zit het minder creatief in elkaar, ook is het rommelig en langdradig opgezet. Speelgoed raakt telkens kwijt of opgesloten, de andere toys moeten telkens fratsen uithalen om de anderen te redden. Het is eigenlijk een herhaling van zetten, terwijl de emotionele diepgang en het verrassingselement ontbreken.

De nieuw toegevoegde toys zijn soms leuk en aandoenlijk (Forky), soms middelmatig (Gabby, Duke Caboom) en soms ronduit stom (Ducky en Bunny, Giggle McDimples). Bo Peep heeft trouwens een girl-power transformatie ondergaan die in de media weliswaar breed werd uitgemeten maar die ik niet heel opzienbarend vond. Tot slot hadden de old-school personages uit de vorige delen vaak maar een kleine, nietszeggende rol.

Misschien is het meest spraakmakende van de hele film dan misschien nog het einde, waarin Woody besluit om samen met Bo als 'vrije' toy door het leven te gaan en zijn vrienden vaarwel te zeggen. Dat is wellicht wat out of character voor iemand die zo loyaal is geweest naar Andy en Bonnie, maar het is wel de enige mate van karakterontwikkeling die van enige betekenis is, mocht er -god verhoede- nog een vijfde deel komen.

Op zich een prima gemaakte biopic met veel bekende gezichten. Het is vooral onderhoudend door de rol van Bryan Cranston, met hier en daar wat drama en humor. Ook wel leuk om Louis C.K. een keer te zien acteren in een (redelijk) serieuze rol.

Het was een rare toestand in Hollywood destijds, met die blacklist en het comité met hun haat tegen alles wat communistisch was. Dat sommige hoogstaande figuren zo gedreven waren in het opsporen en berechten van 'commies' dat logica en verstand op een tweede plek kwamen te staan. De film weet deze gekke tijd prima weer te geven (hetzij wat fragmentarisch) en biedt een interessant kijkje in deze rumoerige periode.

Vond dit eigenlijk best een goede film, ondanks wat ik hier lees.

De psychologie erachter vond ik wel interessant en ook goed geacteerd. De film is vrij traag en moet het vooral hebben van de onderhuidse relatiecrisis die ontstaat vlak na de lawine die in het restaurant tijdens een gesprek én later bij op de kamer met vrienden tot uitbarsting komt.
Hoe de vrouw zich realiseert dat hij wegrende en daardoor op hem afknapt; niet alleen omdat hij zich niet om zijn gezin bekommerde maar vooral dat hij later ontkende te zijn gevlucht en de man die in denial is (uit schaamte) en geconfronteerd wordt met zijn eigen 'gebrek aan mannelijkheid'. De pijnlijke gesprekken worden sterk gebracht en hoe de man probeert om te gaan met zijn afstandelijk geworden vrouw zijn ook prima gedaan.

Jammer alleen dat het einde erg teleurstellend is; de "reddingsscène" (een soort final test van de vrouw) vond ik een gekunstelde manier om de man een soort overwinning te geven en de busscène was eigenlijk totaal overbodig en dubbelop, omdat we niet per se hoeven te zien hoe de vrouw achteraf 'fout' zat omdat zij óók vluchtte zonder haar kinderen.

De huilscene was trouwens (onbedoeld?) grappig en pathetisch. Ik kon in ieder geval weinig sympathie voor hem opbrengen.

Twister is een film die destijds een hoop stof deed opwaaien als spectaculaire rampenfilm maar die ik nooit in de bios heb gezien. Hooguit een paar keer op tv. Vandaag, 27 jaar na de release, een herkijk; en eigenlijk was het wel wat ik ervan verwacht had. De effecten kunnen er nog aardig mee door. Het is allemaal ook weer niet súperspannend, maar het doet zijn ding.

Qua verhaal is eigenlijk alleen de romance tussen Bill en Jo een beetje te behappen, maar het is behoorlijk cliché en weinig relevant. De overige personages (een hoop bekende acteurs) spelen amper een rol van betekenis in het plot (wat halfbakken comic relief, een matige bad guy, een gechoqueerde verloofde). Ze dienen puur om het plot wat body te geven maar het draait natuurlijk alleen maar om het natuurgeweld.

Soms waren dat best spannende scènes, maar soms was het ook net even wat te rommelig en inconsistent gefilmd.

Ik ben er niet bijzonder van onder de indruk, maar het had zijn momenten. Goed genoeg om mijn placeholder cijfer te verhogen van 2* naar 3*.

Begint aardig, Daisy Edgar-Jones doet 't goed in de hoofdrol, ze ziet er goed uit, heeft uitstraling en kan goed acteren.

De visuals zijn prima in orde en er zitten ook wel wat aardige actiemomenten in. Geluid was wat hard in de bioscoop, maar sound design was verder uitstekend.

Waar de film minpunten scoort is in het zwakke plot en hoe de film omgaat met subplots en bijrollen. Qua plot heeft het sowieso al niet veel om het lijf; twee teams chasen tornado's, en daarbij hebben ze verschillende belangen. Wat dat betreft is het een herhaling van Twister. Niets is echter wat het lijkt, dus daarin probeert Twisters een beetje origineel te zijn (voor zover dat kan).

Er zijn nog wat subplots, maar die leiden eigenlijk nergens toe. Natuurlijk hoef je niet elk subplot of elke bijrol uit te diepen, maar met veel personages wordt helemaal niets interessants gedaan. Kates moeder, Javi, de investeerder, ik kon er niet zoveel mee.

Verder miste ik wat humor en luchtigheid. Bij rampenfilms kun je twee kanten op: of je neemt het niet zo serieus en maakt gewoon een grappige, over-the-top film, of je gaat de dramatische kant op. Deze film leek meer het laatste te willen, maar wist op dat vlak niets interessants te doen. En dan hou je eigenlijk een halfbakken film over. Het had (veel) slechter gekund, maar dit was het allemaal dus net niet. Een kleine 3,5*

The Two Popes wilde ik vooral zien vanwege Hopkins en Pryce en hun nominaties voor de Oscars.

Inhoudelijk verwachtte ik geen superspannend verhaal en ik ben ook inderdaad nergens echt verrast. Het is af en toe zelfs wat saai en langdradig, al weet de regisseur van Cidade de Deus af en toe wat leven in de brouwerij te gooien qua muziekkeuzes en montage. Mooie shots van het "Vaticaan" ook en een nagebouwde Sixtijnse Kapel.

Het camerawerk vond ik bij sommige dialogen dan weer te losjes: een onrustige handheld camera met storende kadrering draagt niet bij aan het goed kunnen volgen van een dialoog.

Het acteerwerk stelde nergens teleur. Beide acteurs leveren een topprestatie en leken zelfs wel wat op de pausen in kwestie.

Wel leuk om een inkijkje te krijgen (hetzij fictief en gedramatiseerd) in de beweegredenen en achtergronden van de pausen (met name Bergoglios/Franciscus' verleden met de Vuile Oorlog was interessant) maar er wordt niet al teveel kritiek geleverd op hun standpunten en wereldbeelden. Ratzinger wordt vooral neergezet als de stugge conservatieveling, waardoor Bergoglio vooruitstrevend lijkt, maar om te zeggen dat Bergoglio de RK kerk nou helemaal heeft omgevormd en een radicaal ander beleid is gaan voeren, nee.

Hoe dan ook, verder een tamme, ietwat droge film die nergens echt weet te raken.