Opinions

Een op het eerste gezicht veelbelovende horrorfilm met zo ongeveer het meest irritante ADHD-kind ter wereld. Ik verlangde zelfs weer even terug naar die vervelende zieligkijkende Haley Joel Osment, die ondanks zijn 'sla-mij'-hoofd nog wel gewoon zijn smoel kon houden.
Essie Davis zet een prima rol neer als de moeder, en weet de angst en andere emoties overtuigend te brengen. Zij was veruit het sterkste element in de film, die verder helaas afgeraffeld aanvoelde. Niet qua horrormomenten, want die waren er genoeg, maar qua plot. De film lijkt bepaalde zaken te willen benadrukken (o.a. de aanwezigheid van de overleden vader, de enge nachtfilms, de buurvrouw) maar doet daar vervolgens te weinig mee.
De omslag van de moeder van angstige vrouw naar bezeten psycho is vrij abrupt en miste nog wat invulling.
Het einde is bovendien een flinke anticlimax en maakt dat je achterblijft met een gevoel dat er veel meer in had gezeten.

Wat een teleurstellende draak van een film.

De poster en de positieve cijfers op zowel IMDB als Moviemeter spraken me aan. Ik verwachtte een spannende heistfilm á la Heat met de visuele flair van Drive, maar niets van wat die films goed maakte, was in Baby Driver te zien.

Dit is echter niet een afkraakrecensie omdat mijn verwachtingen te hoog lagen; Baby Driver is simpelweg een inspiratieloze film zonder enige bezieling.

Het begint al bij de introscène: een 'getaway chase' waarin een jonge knul (een Sven Kramer lookalike) met absurd goede driving skillz ontsnapt aan de politie. Dat zo'n mooiboy uberhaupt al mee mag doen in een professionele criminele bende is al ongeloofwaardig genoeg, maar zijn medecriminelen zijn ook een rare mix van excentrieke clichéfiguren: een lekker wijf, een getatoëeerde Aziaat, een ex-Wall Street makelaar, een neger met haantjesgedrag en een te dikke Kevin Spacey als een soort Joe (de oude vent uit Reservoir Dogs, red.). Ja, die vertrouw je echt een heist toe hoor.

De bende lijkt trouwens behoorlijk de pik te hebben op Baby 'omdat hij zo mute is' en 'alleen maar muziek luistert'. Natuurlijk, als crimineel wil je dat iemand babbelziek is of niet gefocust is op de job. Lijkt mij juist een pluspunt, maar dit fungeert natuurlijk als geforceerde expositie om het personage Baby neer te zetten.

Dit uit zich in allerlei geforceerde dialogen waarin men vooral zijn best doet om elkaar vocaal af te troeven met stoere praatjes. Welke B-tekstschrijver heeft zich hiermee bemoeid?

Muziek speelt een semibelangrijke rol in de film, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat het heel erg style over substance wil zijn; een cop chase hier, een shootout daar, opzwepende muziek eronder en gaan met die banaan. Het is van een niveautje Fast & Furious, zonder enige emotie of inhoud. Als Baby Driver al inhoudelijk wordt, wordt het meteen tenenkrommend corny. Baby's ouders zijn overleden (aw), hij houdt van muziek maken en hij zorgt voor zijn dove pleegvader (aww) en hij is zo lief voor zijn perfect onschuldige serveerstervriendinnetje die hij uit eten neemt (awww) maar hij wordt tegen wil en dank toch weer gedwongen mee te doen met die vervelende criminelen (awwww). Telkens weer wordt benadrukt hoe goedaardig Baby eigenlijk echt is, zodat we als kijker, ondanks alle criminele medeplichtigheid, tóch willen rooten voor een romantisch wegrijden-in-de-zonsondergang einde.

Nou, nee hoor. Want als ik ergens wel doorheen kijk is het gebakken lucht gebaseerde romance van een karakterloze daap en een clueless serveerstertje dat al zijn criminele daden voor lief neemt. Baby is niets meer dan een zielloze Gary Stu; hij kan perfect autorijden, hij ontsnapt aan alles zonder échte kleerscheuren, zijn daden hebben weinig realistische consequenties, hij krijgt zijn love interest en maakt geen enkele karakterontwikkeling door.

Ik heb me kortom kapot verveeld. Het mist de coolheid van Reservoir Dogs, de finesse van Heat en de humor van Ocean's Eleven. Een dikke onvoldoende kan ie krijgen.

Mja. Knap dat Halina Reijn er hoge ogen mee gooit maar het doet me echt helemaal niets. Een plot rondom een (oudere) vrouw die een verlangen heeft (of heeft gehad) naar een andere man kan best interessant zijn (bv. Bridges of Madison County), maar om dat te laten werken moet ik ergens de aantrekkingskracht herkennen of voelen, maar met Nicole Kidman en deze suflul heb ik dat totaal niet.

Nicole Kidman heb ik sowieso nooit echt veel aan gevonden qua uiterlijk, maar tegenwoordig is ze zo gebotoxt dat het gewoon storend is als ze acteert.

Als personage had ik wel iets meer een CEO-karakter verwacht, ik snap dat ze twijfelt aan zichzelf en van binnen een seksbeluste cougar is, maar van buiten leek ze soms ook een onzeker meisje zonder de harde schil waarmee een vrouw als zij naar de top kan vechten. Een vleugje meer Meryl Streep in "The Devil Wears Prada" had Nicoles personage goed gedaan.

De montage is soms wat van de hak op de tak en hoewel Halina Reijn de focus bewust legt op Nicoles gedachten en veel met werkt met close-ups, vond ik het een gemis dat er weinig natuurlijke dialoog in de film zit; de relatie tussen Romy en Jacob (Banderas) speelt zich voornamelijk af in bed, Romy en Samuel hebben genoeg aan wat domme blikken naar elkaar, de seks is uitsluitend master-slave gedoe, een beetje zoals men in Hollywood vindt dat een kinky affaire eruit hoort te zien. Het is een beetje Fifty Shades cliché's, maar dan met een cougar.

Enige pluspunt is dat Halina soms wel creatieve cinematografie laat zien. Kadrering van bepaalde shots is wel leuk gedaan af en toe. Maar als geheel vond ik het niet heel veel aan.

2,5*

Zoals La La Land een romantische ode was aan de musical van weleer, is Babylon een film die de magie van 'the pictures' vereert, een verhaal vertellend dat zich afspeelt gedurende de overgang van stomme film naar 'talkies' en hoe sommige acteurs daarmee omgaan.
Maar Babylon is i.t.t. La La Land veel hectischer, grootser en bombastischer, met vele personages en verhaallijnen die een tijdspanne van zo'n 30 jaar overbruggen.

De geschiedenis van Hollywood blijkt (nog steeds) een rijke bron van inspiratie. We zien studio sets, wilde feesten, opkomsten en ondergangen van sterren en het wel en wee van Hollywood in volle glorie. Het is eigenlijk een beetje afgezaagd, die meta-kijk op Hollywood. Er wordt nog wel een enorm (fictief) verhaal omheen gebouwd, maar een film over Hollywood is toch eigenlijk altijd een vorm van zelfbevlekking, ondanks dat ook donkere kanten van Hollywood aan bod komen. Die zelfbevlekking blijkt ook uit de monoloog van Elinor aan het adres van Jack Conrad (Brad Pitt) over nalatenschap, en de slot-scène waarin allerlei bekende filmshots de revue passeren als een ultieme, maar weinig originele compilatie van de meest iconische momenten.

Ondanks het afgezaagde onderwerp kan het heus nog wel een leuke film opleveren, maar helaas deed het me niet zoveel. Ik vond Margot Robbie geweldig in haar rol, Brad Pitt deed het ook niet onaardig. De rest van de cast was ook prima, maar ik kon gewoon weinig met al die drukte op het scherm. Ja, het is mooi vormgegeven en knap gefilmd, maar het is tegelijk ook een onrustige mix van drama en (flauwe) komedie die notabene met 3 uur eigenlijk veel te lang doorgaat. En die hele Manny vond ik weinig aan.

Opvallend genoeg -maar niet geheel verrassend nu ik hem gezien heb- heeft Babylon weinig Oscar-nominaties gekregen. Geen Best Picture, zelfs geen Best Actor (m/v). De kritieken schijnen behoorlijk verdeeld te zijn.
Voor Production Design en Costume Design maakt het wel een aardige kans, want dat was prima in orde.

Maarja, was dus niet mijn ding. Een 3*, alleen omdat Margot Robbie wél van het scherm spatte en er enkele aardige vondsten inzaten.

Een wat quirky film waarbij de regisseur sterk beïnvloed lijkt te zijn door bekendere regisseurs. Ik weet niet of het de intentie was, maar ik herkende er qua stijl wat Tarantino, Wes Anderson en The Coen Brothers in terug, en dan met name als het ging om de uitgesponnen dialogen, kadrering van shots, de montage en het gegoochel met tijdlijnen. Niet dat deze film zich mag meten met het werk van deze regisseurs, daarvoor probeerde de regisseur te hard.

De film kwam traag op gang, maar het wist me af en toe te verrassen en maakte me nieuwsgierig naar de achtergronden en intenties van de personages. Heel complex en mysterieus bleek het verhaal uiteindelijk ook niet als alles op zijn plek valt, veelal uitgewerkt via flashbacks.

Door deze (te lange) flashbacks was de pacing wat ongelijk en de speelduur is ook aan de lange kant. Ook vond ik sommige achtergrondverhalen niet interessant en voegden ze weinig toe aan het verhaal. Bovendien verklaarden deze scenes niet altijd waarom personages zich op een bepaalde manier gedroegen.

De performances zijn prima, met enkele bekende gezichten, maar als geheel mist de film toch iets. Het voelde een beetje alsof Goddard een paar goede mozaïekfilms heeft gezien en ook zoiets wilde namaken, maar in plaats van eerst een goed verhaal te schrijven en dat in de juiste vertelvorm te gieten, is hij eerst begonnen met de vertelvorm en heeft hij daar een verhaal omheen proberen te schrijven. Het resultaat is een bij vlagen slecht gepaced, gekunsteld plot met een aantal overbodige personages en geforceerde plotwendingen. Af en toe een mooi shot en een aardige soundtrack tillen de film naar de middenmoot, maar laten we wel wezen: dit soort films zijn al vaker en beter gedaan, door veel betere filmmakers.

3.25*

Tergend lange zit en verder nergens echt leuk of spannend.

Het acteerwerk gaat nergens over, de sets, special effects en compositing zijn vaak wanstaltig kitsch en lelijk. Het enige wat enigszins indruk maakte waren de realistische cgi-dieren.

RRR (2022) vond ik echt vermakelijk; over the top maar tenminste nog leuk en verrassend. Baahubali was daarentegen nergens leuk, het verhaal warrig, en veel te langdradig.

Ik stoorde me ook aan een "ludieke" scène waarin een geëmancipeerde vrouwelijke krijger wordt verleid en van stoere krijger wordt gereduceerd tot schaarsgekleed sekssymbool.

En dat de vijandige Kalayeki-stam gewoon acteurs in blackface zijn. Bizar dat dat daar nog gewoon geaccepteerd wordt.

Hoe dan ook, vreselijk slechte film die ik met moeite heb uitgezeten. En dan zou ik nog deel 2: The Conclusion moeten kijken om te zien hoe het afloopt? Ja doei.

1,5*

Een reeks korte Western-verhalen van de Coens, naar het schijnt geschreven in de afgelopen 20-25 jaar.

De Coens zijn met hun films altijd al enigszins quirky en absurd geweest, en The Ballad of Buster Scruggs is daarop geen uitzondering. Het mist (zoals zoveel Coen-films) een zekere mainstream-appeal, maar eigenlijk kun je elk kort verhaal afzonderlijk beschouwen als een intiem kunstwerkje. Stuk voor stuk bijzonder en van hoge kwaliteit; soms tragisch en zwartgallig, dan weer doorspekt met zwarte humor, maar altijd met een dikke knipoog.

Sowieso vond ik elk verhaal uitstekend geacteerd, met eervolle vermelding voor de tragische Harry Melling als Harrington in 'Meal Ticket' en Tom Waits als goudzoeker in 'All Gold Canyon'.

Wat mij betreft mogen ze dit soort omnibusfilms vaker doen, hun schrijfstijl leent zich hier beter voor dan voor een lange speelfilm.

Zo, toch weer een nieuwe film om voor te rooten met de aankomende Oscars.

Ik ging er redelijk blind in en had een veel serieuzere dramafilm verwacht, maar het was eigenlijk verrassend grappig, absurd en tragisch tegelijk.

Om te beginnen, Colin Farrell (die ik nooit echt heel interessant heb gevonden, mede door matige films als Alexander en Phone Booth) heeft een geweldige mimiek die goed werkt in de film en in zijn rol als simpele goedzak; hij deed me ook wat denken aan Kees van Kooten, wat het voor mij een extra komische lading gaf. Komisch zeg ik, hoewel de tragiek ook goed af te lezen is in zijn gezicht. Tragikomisch dan.
De overige rolbezetting, met o.a. Brendan Gleeson, Kerry Condon en Barry Keoghan was ook sterk. Vooral van laatstgenoemde wil ik meer zien, en ik moet me nog steeds wagen aan The Batman, waarin Keoghan The Joker speelt.

De film doet wat toneelstuk-achtig aan, zowel qua dialogen als met de ietwat karikaturale bijfiguren (de politieagent, zijn dommige zoon, de cafébaas, de bemoeizuchtige winkeldame, de oude vrouw).
De film had dan ook net zo goed op een toneel kunnen worden uitgespeeld, echter speelt de film zich af op de prachtige, uitgestrekte Araneilanden. Visueel is het dus ook nog eens een prachtige film, zeker voor zo'n kleinschalig, menselijk verhaal tussen twee (oud)vrienden.

Mooi vond ik de link met de Ierse burgeroorlog die woedde in 1923, vergelijkbaar met hoe de twee vrienden, die ooit samen door één deur konden, met elkaar in onvrede raken. Het mooie is ook dat er voor beide kanten van het 'conflict' iets te zeggen valt; natuurlijk is het bitter, pijnlijk en roept het vragen op of er een oorzaak is voor het plotseling kille (gebrek aan) contact, anderzijds snap je ook wel dat iemand genoeg kan hebben van een vriendschap en een nieuwe weg wil inslaan. Het is de burgeroorlog in het klein.
En aan het eind van de film is het conflict misschien niet opgelost, maar is er een soort wederzijds begrip, genoegdoening, een nieuwe status quo ontstaan. Geen vrede wellicht, maar een voorlopige wapenstilstand.

Kortom, tragikomedie op zijn fijnst. Lang geleden dat ik een 4,5* heb gegeven!

Wat een extreem rare, maar tegelijkertijd ook grappige film.

De eerste helft is het nog spannend en creepy, de tweede helft (alles met Justin Long) wordt het een komische pulp die helaas wel meteen alle spanning uit de film zuigt. De laatste 20 minuten maken ze het helemaal bont: een opeenvolging van gebeurtenissen die slecht in beeld zijn gebracht, qua plot en personages totaal onlogisch zijn en vooral een heel afgeraffeld einde. Ik weet niet wat de maker dacht te bereiken met deze onorthodoxe aanpak, maar het werkte totaal niet en verpestte eigenlijk de hele film. Zonde, want er zitten een paar aardige stukken in.

Dat gezegd hebbende, dat stuk met Justin Long die in het horrorhuis de creepy kelder betreedt en de geheime kamer ontdekt, maar daarna fanatiek gaat zitten googlen en met zijn rolmaat aan de slag gaat, was wel een geniale grap.

Zo, eindelijk eens Barbie aangezet, nu die flauwe Barbie/Oppenheimer-hype van afgelopen zomer is overgewaaid. Tijd om Barbie eens te kijken met een frisse, onbevangen blik. (Oppenheimer trouwens wél al gezien toen ie uitkwam, maar dat terzijde. Behalve hun release date is er gewoon geen verband tussen de films. Nul. Echt, ophouden nu.)

Anyway, Barbie is een frisse film met een aantal heel leuke vondsten en een aantal zwakke punten; om te beginnen met het positieve: de introductie is erg sterk, met leuke visuele grapjes en teksten, en ook het idee dat de ogenschijnlijk perfecte Barbie ineens een existentiële crisis krijgt is een leuk uitgangspunt voor een film over Barbie. De grapdichtheid is hoog en Margot Robbie doet het uitstekend.

Na die introductie en de uitleg van 'Weird Barbie' verwachtte ik dat de film de richting op zou gaan van Toy Story met een vleugje Inside Out (een tiener die opgroeit en pubert en worstelt met mentale issues, waardoor het perfecte droomwereldje van het 'speelgoed' niet meer als vanouds is) maar al snel bleek het meer te richten op het contrast tussen de door vrouwen geleide Barbiewereld en de patriarchie in de Real World. Ken ziet hoe het óók kan en transformeert Barbies thuiswereld naar een patriarchale samenleving waarin vrouwen worden gedegradeerd tot slaafse hulpjes. Helaas ging de film daar iets te lang en veel op door, op het prekerige af, en daardoor werd de film ook minder grappig.
De moeder/dochter-relatie vond ik ook in de tweede helft totaal geen rol van betekenis meer spelen.

Qua cast vond ik zoals gezegd Margot Robbie geweldig. She looks the part and acts the part. Ryan Gosling, hoewel een goed acteur, vond ik geen Ken-uiterlijk hebben, maar deed het leuk.
Wat Michael Cera's rol als Allan precies voor betekenis had, geen idee. Ik kende deze buddy-pop niet en ik vond hem in de film als comic relief slecht uit de verf komen.
Ook Kate McKinnon als Weird Barbie vond ik niet heel leuk gecast, maar dat is meer iets aan haar uiterlijk wat me niet aanstaat.

Kortom, een film met genoeg leuke vondsten om je twee uur mee te vermaken. Niet perfect, maar dat geeft niet; Barbie is goed zoals ze is.

3,75*

Oef, pijnlijk slechte film. Willen ze nu echt dat ik ga rooten voor een romance tussen een naïeve, wereldvreemde vrouw en een draaideurcrimineel met een slecht moreel kompas?

Het scenario is zo tenenkrommend en bizar dat ik niets hiervan serieus kan nemen. Zelfs op het meest fundamentele niveau werkt deze film niet; niet als comedy, niet als drama en niet als romantische film. Het is gewoon stuitend hoe stompzinnig bepaalde scènes zijn, en hoe laag het intelligentieniveau van de kijker wordt ingeschat.

Moet ik nu echt geloven dat iemand die een hulpeloze vrouw alleen achterlaat op een station toch wel een goeie gast is met een klein hartje? Omdat ie een beetje charismatisch kan lachen en 'lekker stoer en rebels' is? Ook al manipuleert hij haar om haar mee te kunnen nemen naar een bruiloft, terwijl zij in al haar naïviteit niet kan inschatten wat hij haar van haar wil? Moet ik het zielig vinden dat zijn vader hem behandelt als de low-life crimineel die hij is? Moet ik haar aandoenlijk vinden om haar 'mooie koppie' terwijl ze in feite alleen maar een irritante, vrouwelijke versie van Joe Black speelt?

Slechte komedie wisselt zich af met quasi-zielige drama, terwijl de film bol staat van de meest onrealistische scenario's. Man, man, man, wat een rommeltje is dit.

Het is verbazingwekkend hoe prima acteurs en actrices zich hiervoor geleend hebben. Rachel Evans Wood schittert nu in Westworld, JK Simmons is een gerenommeerde acteur die hier niets te zoeken heeft en Scott Speedman -een soort budgetversie van Hugh Jackman- doet het ook niet slecht met wat hij aangereikt krijgt. Maar ik kan hier niet meer voor geven dan 1,5*, en dat is nog aan de royale kant.

Ik heb de film zo vaak (deels) gezien op tv, maar nooit echt serieus beoordeeld.

Basic Instinct zag ik altijd een beetje als een gemiddelde 90's-whodunnit, vooral beroemd om dé scène met Sharon Stone, maar nooit meer dan dat. Thrillers zijn ook niet mijn favoriete genre.

Nu ik de film heb herkeken geef ik de film een hoger cijfer, want ook al is het op veel vlakken nog steeds een typische Hollywood-thriller, het heeft inhoudelijk meer om het lijf dan je zou denken.

Dat komt vooral door de sterke chemie tussen Michael Douglas en Sharon Stone. Ook Gus (Nicks partner) vond ik een leuke toevoeging.

Er zitten wel wat personages in die minder interessant zijn, maar dat negeer ik maar even.

De ontknoping vond ik wel aardig; er wordt telkens weer opnieuw gespeeld met verwachtingen van de kijker. Dat ging me echter wel allemaal iets te lang door en zorgde ook voor de nodige verwarring. Sterker nog, ik weet nu nog steeds niet precies wie wat heeft gedaan.

In ieder geval, een puntje erbij. Geen topfilm, maar niet zo slecht als ik ooit dacht. 3,5*

Wat een ongelooflijk lange zit, deze film. En wat heb ik me vreselijk verveeld. Ik maakte de fout om de 3 uur durende versie te kijken, en ik kreeg na een kwartier al spijt.

Qua verhaal is het op zich best te volgen, maar heel spannend of bijzonder is het allemaal niet. Vrijwel elk shot is style over substance, zoals we van Zack Snyder gewend zijn. De beelden zijn soms prachtig, maar vaak ronduit lelijk, vooral als er cgi in voorkomt.

Tel daarbij op de ongelooflijke overdaad aan cgi in actiescènes. De ene beeldvullende explosie is nog niet afgelopen of er volgt een grotere, nóg beeldvullendere explosie. Enige dosering en balans is Snyder vreemd. Hij denkt waarschijnlijk: "alles kan en moet kapot, anders heb je verdulleme toch geen film?!"

Nou, integendeel. Je wordt gewoon murw van al grafisch geweld. Imponeren doet het me niet; het is niet vernieuwend of spectaculair te noemen. Het is gewoon bombastische pulp zonder enige schijn van creativiteit.

Met een inspiratieloze titel als Battle: Los Angeles (of voluit World Invasion: Battle Los Angeles) weet je dat je voor originaliteit niet hoeft te kijken.

Het volgt de grondmissie van een klein platoon dat met hulp van staff sergeant Nantz (Aaron Eckhart) een aantal burgers moeten evacueren voordat de boel ge-airstriked wordt.

Dat betekent vooral veel actie en grondgevechten, maar echt beklijven doet het nooit. Dat komt in de eerste plaats omdat het allemaal nogal kleinschalig blijft. We krijgen nooit echt het gevoel dat de alien invasie verder reikt dan de VS, laat staan LA. Er is geen wereldstad te zien, geen wereldleiders, geen mondiale evacuaties, niks.

Ten tweede zijn de marines compleet inwisselbaar, dus wie er dood ging boeide me geen fluit. De emotionele momenten sloegen ook compleet dood. Aaron Eckhart doet wel overtuigen, maar kan het zwakke script niet redden.

De cgi was teleurstellend in het begin, maar wordt gelukkig naarmate de film vordert steeds beter, met de mooiste shots tegen het einde van de film. Wel jammer dat het design en de eigenschappen van de aliens tegenvielen.

Al met al een weinig originele film die nergens echt in uitblinkt.

Deze versie was niet per se slechter of beter dan de animatiefilm, maar ik vraag me af wat Disney met hun live-action remakes wil toevoegen aan wat toch al prima animatiefilms zijn.

Sowieso komt er altijd (met pratende objecten of dieren) alsnog een hoop cgi aan te pas zodat de remake alsnog uit 80% animatie bestaat. En met teveel cgi wordt het al gauw één grote kitscherige schreeuwerigheid. Veel achtergronden voelden 'green screen' aan en de personages blenden niet overal even mooi in. Het deed me soms wat denken aan de cgi overload in The Hobbit.

Wat wel met echte sets werd gedaan, had soms een beetje een studio-feel, zoals het dorpje in de intro.

Hoewel de film qua plot nagenoeg hetzelfde is als de tekenfilm, vond ik dit toch iets gehaaster aanvoelen. Sommige liedjes (Lumières liedje bijvoorbeeld) zijn ook erg druk en er gebeurt dan zoveel op het scherm dat het bijna overkill wordt. De film wist me meer te raken met rustigere nummers zoals Tale as old as time.

Jammer dat deze versie niet wat meer doet met de menselijke acteurs (ze meer diepte en persoonlijkheid meegeven bijvoorbeeld) en daardoor niet boven de animatieversie uitstijgt. Desalniettemin blijf je kijken omdat je toch wel benieuwd bent naar hoe ze sommige dingen hebben gedaan.

De vierde kijkbeurt inmiddels (de laatste keer was 2012) en hoewel de allereerste kijkervaring de meeste indruk maakte, staat Before Sunrise nog steeds hoog in mijn favorietenlijstje. Ik heb in de 18 jaar na de eerste kijkervaring geen enkele romantische film gezien die een ontluikende liefde zo naturel neerzet.

Hoewel, Wenen zelf is wat te idyllisch en geromantiseerd neergezet, als een rustig, dromerige plek vol kunstzinnige uitingen, onaangetast door tijd of massatoerisme. Daarnaast willen Jesse en Celine in hun gesprekken soms wat teveel filosofisch doordraven en mijmeren.

Desondanks is mijn mening over dit eerste deel na verloop van tijd niet echt veranderd. Nog steeds vind ik de momenten van romantische danwel seksuele spanning mooi in beeld gebracht, en vind ik het einde (met de verlaten locaties waar ze de avond ervoor waren) erg sterk. Wat ik (nog steeds) minder goed vond zijn de wat gekunstelde ontmoetingen met andere personages op straat: het theaterduo, de handlezeres, de poëet. Het zijn wat te excentrieke personages die het romantische avontuur een onnodig sprookjesachtig gevoel geven.

Het is interessant om elke zoveel jaar het drieluik te herkijken en te analyseren in welk opzicht je eigen levenservaring (alsook in de liefde) de kijkervaring beïnvloedt. Ik ben benieuwd hoe dat zal zijn bij de herkijk van Sunset en Midnight.

Herkijk na 9(!) jaar en nog steeds een uitstekende film. Minder sprookjesachtig dan Sunrise (wat positief is), Jesse en Celine zijn ouder en meer door het leven getekend, hun gesprekken zijn minder filosofisch/dromerig en meer grounded in reality, hun desillusie met hun huidige liefdesleven/huwelijk komt sterk naar voren en de chemie tussen de twee is nog steeds heel erg voelbaar. Daarmee inhoudelijk een iets sterkere film dan Sunrise, door de wat 'volwassenere' toon.

Nu ik zelf ouder ben dan de vorige kijkbeurten (in 2005 en 2011) kan ik hun dialogen en struggles ook weer beter plaatsen en meer op waarde schatten. De eerste keer vond ik Sunset een beetje underwhelming, omdat ik op 'meer' hoopte na Sunrise. De tweede en nu dus de derde keer viel het allemaal beter op zijn plek.

Net als An Inconvenient Truth zal dit ongetwijfeld weer aan dovemansoren gericht zijn; de klimaatsceptici die niet willen accepteren dat klimaatverandering bestaat, die zich bedreigd voelen in hun welvaart en leefstijl en liever hun kop in het zand steken. Zoals de (meeste) Republikeinen, de oliemaatschappijen, de voedselproducenten, de lobbyisten die alles doen voor winst.

Gelukkig biedt Before The Flood wel een sprankje hoop, ondanks de verontrustende beelden van alle huidige klimaatproblemen. Door het Parijs-akkoord, en interviews met Barack Obama, Elon Musk en Piers Sellers (ex-astronaut NASA) wordt er toch een bodem van optimisme gekweekt en zien we dat langzaam maar zeker politici en burgers bewuster worden van de klimaatverandering.

Leonardo di Caprio is een prima ambassadeur, omdat hij het doet met volle overtuiging. Hij mag dan 'slechts' een Hollywood-acteur zijn, ik heb de indruk dat hij als klimaatactivist vaker van zich zal laten horen op dit gebied. En dat is hard nodig.

Verder mooi gefilmd. Soms lijkt het wat te verzanden in sentiment, maar blijft het ook vaak nuchter en bij de feiten.

Doet denken aan Before Sunrise, maar dan 'with a mission'. Waar het bij Before Sunrise begon met een vrijwillige impulsactie om Wenen te verkennen, gaat het hier om een gemiste trein waardoor de twee hoofdrolspelers bij elkaar komen.

De film is erg mooi geschoten en kijkt lekker weg. Beide personages zijn niet onprettig om te zien, hoewel misschien iets té knap - ik zou wel eens een film willen zien met gewoon twee doorsnee lelijke mensen die er niet uitzien als fotomodellen. De personages zijn wel sympathiek en je raakt als kijker toch betrokken bij hun persoonlijke sores. Ergens in je achterhoofd heb je een kleine hoop dat ze aan het eind 'bij elkaar' komen.

Hoewel de dialogen redelijk naturel zijn, waren sommige scènes iets te geforceerd. Met name het optreden op een of ander sjiek feestje vond ik wat kluchterig overkomen. Ik kreeg althans de indruk dat de filmmakers iets realistisch wilden neerzetten en dan zijn dat soort scenes niet heel geloofwaardig.

Maar goed, dat doet verder weinig afbreuk aan de film. Het kan zich niet meten met Before Sunrise, daarvoor is het net iets te verschillend, maar het is zeker een fijne film, vergelijkbaar met bijvoorbeeld Once.

Op zich een mooi geschoten coming-of-age film met een aandoenlijke jonge hoofdrolspeler, maar het resultaat is een wat weeïge mix van komedie en drama, tegen een achtergrond van 'The Troubles' in Belfast.

Door het verhaal door de ogen van de jonge Buddy te vertellen, kan de film wegkomen met een wat lichtere toon maar daardoor doet het ook nooit echt aangrijpen. Daarvoor is het mij wat te sprookjesachtig en zoet. Een soort Jojo Rabbit meets Roma, zou je kunnen zeggen.

De omgeving waar het zich grotendeels afspeelt, een klein wijkje in Belfast, is kleinschalig en voelt aan als een toneelset. Het is allemaal wat ingetogen; op enkele mooie aerials van Belfast na heb ik nooit echt het gevoel dat het zich daar afspeelt in een stad die wordt verscheurd door een groot conflict.

Het is niet allemaal rampzalig; de cinematografie is soms uitstekend en er zitten wat leuke scènes in, maar verder heeft het niet veel om het lijf.

Ook zit de film stampvol muziek van Van Morrison, die overigens in Belfast is geboren (en ja, dat moest ik opzoeken). Ik snap dat Branagh het persoonlijk en als ode aan Belfast authentiek wilde houden, maar het is allemaal wat eentonig: het begint met een slowmotion shot, de muziek wordt ingezet, zwelt aan, een montage van beelden volgt, het slotakkoord, bam, volgende scene. Dat trucje wordt een aantal keer herhaald.

Kortom, het is allemaal vrij suffig, oppervlakkig, binnen de lijntjes, bij vlagen zelfs saai. Color me a wee bit underwhelmed.

Bijzondere docu in de zin dat het echt de vluchtende familie op de voet volgt terwijl ze de levensgevaarlijke oversteek maken naar China en uiteindelijk via Laos en Vietnam het veilige Thailand bereiken met de hulp van de dappere pastoor Kim.
Uiteindelijk ook een ontroerend einde wanneer blijkt dat de hele familie gezond en veilig is aangekomen en een beetje is gesetteld. Eind goed al goed, al is dat niet te zeggen voor een vrouw wiens zoon bij een oversteekpoging gepakt werd en naar een goelag werd gestuurd.
Verder unieke beelden (niets is geënsceneerd) van het alledaagse leven (en opvoeding) in Noord-Korea.

Het blijft een bizar land, dat nog steeds, na al die decennia nog steeds in de greep is van het Kim regime. Ik hoop ooit nog mee te maken dat de Kim dynastie uitsterft, dat er een coup wordt gepleegd en die dikzak pijnlijk aan zijn einde komt. Maar als je je burgers zo brainwasht en zo'n sterk systeem van sociale controle in stand houdt, is het nog maar de vraag of dat ooit nog goed gaat komen daar.

Het boek vond ik als kind destijds heel erg leuk, maar dat is al zo lang geleden dat ik me er niet alles meer van kon herinneren.

Ruby Barnhill als Sophie vond ik prima gecast. Ze was gelukkig niet irritant (zoals kindacteurs dat kunnen zijn) en soms zelfs aandoenlijk (vooral in de scene als ze mee terug wil met de BFG).
De BFG zelf vond ik prachtig vormgegeven; ik had heel sterk nog de bekende boekenkaft voor ogen, en deze indrukwekkende CGI-reus was daar een prima 'vertolking' van. Zijn ogen spreken boekdelen en zijn emoties komen goed naar voren. Het maakte de reus geloofwaardig en menselijk.
Datzelfde kon niet echt gezegd worden voor de slechte reuzen; ze waren prima gerenderd, maar veel te cartoonesk. Ze deden me denken aan World of Warcraft orcs.
Ook bij de scenes waarin Sophie samen met de reus in beeld was, vond ik dat Sophie soms niet inblendde met haar omgeving of soms wat schokte als de reus haar meenam op zijn hand. Het blijven lastige shots die zelfs met de hedendaagse computertechnieken nog niet helemaal perfect afgewerkt kunnen worden.

Maar goed, dat is nitpicken. Ik vond de film zeker wel vermakelijk, hoewel het soms wat inzakte. Sommige scenes duurden te lang of er gebeurde te weinig om het spannend te houden.
Zoals vaker met boekverfilmingen is de film een heel andere beleving dan het boek. Wat het boek zo leuk maakte -in mijn herinnering- waren de gesprekken tussen Sophie en de reus, terwijl de film zich meer leek te concentreren op de visuele mogelijkheden. Natuurlijk ontkom je daar niet aan als je een fantasiewereld moet tonen, maar het maakt dat de menselijke interactie en Dahls creatieve schrijfsels wat ondergesneeuwd raakten.

Baymax is één van de liefste, schattigste en meest vertederende sidekicks die ik ooit heb gezien. Een zacht, fluffy Michelin-achtige mannetje met een extreem zachtaardig karakter, wat een geniaal personage. Andere films moeten het hooguit doen met groene aliens (Toy Story) of quirky pinguïns (Madagascar), maar Baymax walst zo over hen heen. Ik was gelijk om. De enige die bij Baymax in de buurt komt is misschien nog Wall-E, voor wie ik ook nog steeds een zwak heb.

Misschien kijk ik nog teveel door een roze bril, maar dankzij Baymax ben ik geneigd alle minpunten van de film te negeren of weg te wuiven. Who cares dat het plot soms wat vergezocht is, of de vriendengroep bestaat uit een clichématig bij elkaar geraapte typetjes (een stoere chick, een ditzy blonde, een niet-zo-stoere neger en een 'Jay van Silent Bob'-achtige slacker)?

Maar eerlijk is eerlijk: de eerste helft van de film, als we kennis maken met Baymax en zijn aandoenlijke manier van spreken en doen, is verreweg het leukst. Daarna wordt het meer een superheldenspektakel dat doet denken aan een kruising tussen How to Train Your Dragon en The Avengers, waar ik persoonlijk toch weinig mee heb.

De film blijft gelukkig wel voldoende boeien door de prachtig gerenderde omgevingen en special effects; grafisch gezien is het een lust voor het oog.

Vooralsnog een 4,5*. Misschien in de toekomst een half puntje eraf, maar nu kan ik dat nog niet over mijn hart verkrijgen.

A Quiet Place meets Day of the Dead-thriller, zo zou ik de film omschrijven. [Edit: en oja, The Happening, inderdaad! Al is deze film wel veel beter)

Deze keer schuilt het gevaar in het oogcontact maken met iets bovennatuurlijks. Een iets andere insteek dan een zombie-epidemie, maar verder is het redelijk volgens het bekende zombie-format uitgewerkt. Een groepje overlevenden (zo divers mogelijk natuurlijk, maar allemaal bordkartonnen personages) komt bij elkaar in een huis en probeert te overleven. Cliché personages worden niet geschuwd; we kunnen de checklist er even bijpakken: een cranky bejaarde, een oudere vrouw, de Asian-American, een stoere cop-chick (die wat rondslet), een boekennerd, een stoere legervent en een dom dik wijf. Uiteraard zit er dan een zwakste schakel in, of een bijdehant figuur die het weer verpest voor de rest.

Redelijk voorspelbaar dus. Helaas wordt het ook nergens echt eng. De film weet soms wel te boeien, maar het einde (de "climax" zogezegd) is niet bevredigend, zelfs behoorlijk corny te noemen.

Wetende dat Sandra Bullock 53 is (en lelijk gebotox'd zelfs) is het raar dat de film ons wil doen geloven dat ze begin 40(?) is en nog 'gewoon' zwanger is. Ze doet het niet slecht, maar ze is qua leeftijd wel een behoorlijk miscast. Daarentegen was het leuk om John Malkovich weer eens te zien.

Lang geleden dat ik een film heb gezien die zo'n positieve indruk op mij achterlaat. Het is vooral een intense film, die door het gevoel van één ononderbroken shot een soort surrealistische sfeer krijgt, hetzelfde gevoel dat je hebt als je een nacht doorgehaald hebt.
Daarnaast voelt het soms gejaagd aan omdat de film nooit stilstaat en er altijd wat gebeurt. Hoewel er wel kortstondige rustmomenten zijn -als de camera even stilstaat- voelen deze nooit aan als een bezinningsmoment. Het geeft een unieke kijkervaring, vergelijkbaar met het droomachtige Russian Ark en het lange openingsshot in Touch of Evil.

Ik verbaasde me over hoe goed sommige dingen gefilmd waren. De cameravoering in de wandelgangen en vooral het shot op straat bij Times Square vond ik bijzonder indrukwekkend gedaan.

Michael Keaton zet als Riggan een geweldige rol neer die wordt ondersteund door een prima cast; Edward Norton, Zach Galifianakis, Emma Stone en Naomi Watts zijn subliem in hun bijrollen.
Met name de interacties tussen Riggan en Mike waren erg vermakelijk.

Wel vond ik dat de film iets te lang doorging. Voor de vliegscene vond ik wat lang duren (en helaas wat minder subtiel dan de telekinetische krachten) en het laatste kwartier was een herhaling van zetten.

Verder kan ik er nog niet zoveel over zeggen. Ik ga me eens inlezen over de film en het later aan een tweede kijkbeurt onderwerpen, want dat verdient de film zeker.

BlackKklansman is een vermakelijke film, maar Spike Lee zou Spike Lee niet zijn als het niet doordrenkt zou zijn met een activistische boodschap over rassenhaat en institutioneel racisme en politiegeweld.

Dat maakt dat ik niet 100% kan genieten van zijn films. Het is cinematografisch en visueel prima (wat dat betreft is hij een begaafd filmmaker), maar telkens wil Lee ons met de neus op de feiten drukken, hoe de verhoudingen zijn tussen wit en zwart, hoe groot het racismeprobleem is, hoe zeer het zwarte ras heeft geleden onder slavernij, racisme en onderdrukking.

Zijn drammerige gepreek is zó weinig subtiel dat ik er murw van word, dat ik denk: maak nou eens gewoon een film die eens niét over rassenhaat gaat. Natuurlijk mag een film de kijker aan het denken zetten, is filmkunst onlosmakelijk verbonden met een boodschap, een confrontatie, maar het lijkt wel alsof zijn hele leven erom draait. Nog los van zijn verheerlijking van de Black Power / Black Lives Matter-beweging.

Dus ja, je moet ervan houden. Als film vond ik het zoals gezegd wel vermakelijk, maar tegen het einde wordt het wat teveel een verhaal van the good guys vs. the bad guys met een feel-good happy end. De bad guys werden toch voornamelijk wat stereotiep neergezet (de opgefokte danwel retarded rednecks, de racistische agent), de good guys als helden who save the day. Dat gaf de film wat teveel een luchtige comedy vibe, terwijl de onderliggende boodschap redelijk serieus te noemen is. Een aparte film dus, met een prima eerste helft en een zwakkere tweede helft.

Visueel is Blade Runner 2049 een pareltje, natuurlijk. De settings, het camerawerk, de special effects en kleurgebruik zijn een lust voor het oog en borduren voort op wat het origineel zo revolutionair maakte. Tegenwoordig zijn we qua visuals al veel gewend, dus die revolutionaire impact zal dit vervolg niet hebben, maar de visuele toon die Villeneuve neerzet is geslaagd.
Hetzelfde geldt voor de muziek, dat in dezelfde stijl als Vangelis' originele score is gecomponeerd en (dus) prima past bij de grimmige wereld.

En toch rammelt er iets: dit vervolg is eigenlijk veel te laat verschenen. Het onvermijdelijke nadeel van veel te late vervolgen (zo ook met Star Wars) is dat het automatisch enorm leunt op de nostalgiefactor en de diehard fanbase die gaat kwijlen bij elke verwijzing naar het origineel. Die fanservice wordt ook gegeven, zoals de soundbites van Rachaels VK-test en de eerste ontmoeting tussen Deckard en Rachael. Ook de "reünie" tussen Deckard en Rachael is hooguit leuk voor mensen die het origineel goed kennen.

De mensen die met dit deel voor het eerst kennis maken met de wereld van Blade Runner worden in het diepe gegooid. Hier en daar is wel wat expositie maar verder hebben deze kijkers geen enkel referentiekader; leg hen maar uit wie Rachael en Deckard zijn, wat hun geschiedenis was en wat er gebeurd is met de replicants destijds.

Dat valt allemaal nog wel te behappen als er een reeks interessante personages met herkenbare emoties wordt neergezet. Helaas kreeg ik nergens een emotionele connectie met de personages. Het is allemaal zo afstandelijk en kil geacteerd dat ik niet zo meeleefde met "Joe" of zelfs Deckard. Als het voor mij als 'kenner' al moeilijk is om iets te voelen voor hen, hoe moet het dan zijn voor de nieuwe kijkers? Voor hen is het vooral een lange zit, want hoe mooi een film ook gebracht wordt, het kan nooit ruim 2,5 uur lang boeien.

Ik heb me prima vermaakt met de film, die met name door het sterke acteerwerk overeind wordt gehouden. Ook op de structuur en de productie heb ik weinig aan te merken. Ik las achteraf dat er nogal een loopje is genomen met sommige feiten (chronologische fouten en aangedikt drama dat ver afstond van de werkelijkheid). Ik wist niet veel van Andre's levensverhaal, dus ik heb me er tijdens het kijken niet aan gestoord maar achteraf gezien wel jammer. Dan heb je de kans om een film neer te zetten over een Nederlands icoon, en dan ga je als schrijver teveel creatieve vrijheid nemen. Ook kwam Rachel er wel erg begenadigd vanaf; als ik de verhalen zo lees vermoed ik dat zij in werkelijkheid best wel een bitch was.

De lof gaat wat mij betreft vooral naar Fischer, die een uitstekende André neerzet. Eén van de betere acteurs die Nederland vandaag de dag heeft. Ook de kleine André (Matheu Hinzen) en Johnny Kraaijkamp (Marcel Hensema) deden het uitstekend.

Viel behoorlijk tegen. Visueel best aardig om te zien, maar inhoudelijk onbevredigend.

Je kan een film volproppen met mooie Queen-nummers, gelijkende acteurs en een knapgemaakte reconstructie van Live Aid, maar daarmee heb je nog geen goede biopic.
Bandleden verworden tot magere bijrollen, conflicten worden in één of twee scènes aangestipt en via muzikale montages wordt plichtsgetrouw een bloemlezing gegeven van de hoogtepunten van Queen-tours zonder de diepte in te gaan. Aardig voor de diehard-fan (die echter alles toch al weet), maar voor de niet-kenner niet meer dan lichtvoetig vermaak zonder iets wijzer te worden.
Er is maar handvol scènes die daadwerkelijk iets van de 'echte' Freddie durven te belichten, maar dat gebeurt zonder er verdere invulling aan te geven. De rest is een verzameling scènes die vlees noch vis is. Een kuis homofeestje hier, een kleine studioruzie daar. Ik heb het idee dat in werkelijkheid nog veel heftiger en spannender was. Waarom is dit zo 'geschikt voor alle leeftijden' gemaakt? Een gemiddelde Queen-docu is veel interessanter dan deze slappe benadering.

Net op het moment dat één van de meest aangrijpende fases van Freddies turbulente leven begint (spoiler: hij krijgt AIDS) wordt er een vreemde keuze gemaakt qua slotact.
In plaats van de laatste jaren te laten tonen (waarin hij privé op zijn kwetsbaarst was, prima voer voor drama) wordt alle focus gelegd op verheerlijking van Freddie middels dat éne legendarische optreden:
een integrale reconstructie van Live Aid '85 waarin Queen haast als de redder van Live Aid wordt neergezet. Bob Geldof met zijn handen in het haar (want de opbrengst valt tegen), maar zodra Queen optreedt, stromen de donaties binnen. Onzin. Ondertussen is het halve publiek in tranen, en zingt iedereen blij mee alsof Queen uit de hemel is neergedaald. Nou halleluja hoor. Het was een goed optreden ja, maar zoals het hier wordt neergezet slaat nergens op.

Los van die zoetsappigheid is het ook gewoon zonde dat dat ten koste gaat van het plot. Als ik Live Aid had willen zien, kijk ik het origineel wel op YouTube. Ik had liever iets van Freddies laatste jaren willen zien (zijn strijd met AIDS) die toch al in duisternis omhuld zijn. Waarschijnlijk wilden Brian May en Roger Taylor daar niet aan uit respect voor Freddie, maar het betekent wel dat we als kijker dus (net als toen) alleen maar een eerbetoon aan Freddie te zien krijgen zonder de rauwe realiteit eromheen. 'Zo had Freddie het ook gewild', zie ik May al roeptoeteren. Nou, ik denk dat Freddie zich kapot zou schamen voor deze middelmatige drek.

Docudrama over de ondergang van Roger Ailes, CEO van Fox News. De film geeft een op zich interessant inkijkje in hoe de #metoo vrouwen over het misbruik van deze man naar buiten kwamen.

Ik heb het hele gebeuren destijds niet heel erg op de voet gevolgd, dus wat dat betreft was het leerzaam, al is het een wat vlakke en niet al te opzienbarende film geworden, die soms zelfs wat prekerig overkomt. De toon is af en toe ook wat warrig: af en toe wordt de vierde muur doorbroken en lijkt het bijna luchtig te worden gebracht, terwijl het voor de rest een film is met een serieuze boodschap.

Wel ijzersterke rollen van met name Charlize Theron (met uitstekende make-up die haar haast onherkenbaar maakt) en Margot Robbie, die in elke film wel iets goeds laat zien. Daarnaast een uitstekende John Litgow (wederom bijna onherkenbaar gemaakt) als de ouwe snoeperd Ailes.

Bombshell zal vanwege het #metoo-statement en het female empowerment thema in goede smaak zijn gevallen bij de Academy, maar als dramafilm is het een forgettable tussendoortje.

Daarom niet goed genoeg voor een 3,5*