Opinions

Het originele verhaal van Hachiko is ontroerend en mooi tegelijk; niet alleen belichaamt Hachiko ultieme trouw en loyaliteit, het feit dat de hond jarenlang is blijven wachten op zijn baas die nooit meer terugkeerde is ronduit zielig te noemen.

Het is een verhaal dat zich prima leent voor een verfilming, maar dan wel trouw aan het waargebeurde verhaal. Dus opgenomen in Japan, met Japanse acteurs in een jaren '20 setting.
Door het gegeven te verplaatsen naar een hedendaagse, Amerikaanse setting wordt dit hele verhaal in één klap ongeloofwaardig gemaakt. Niet alleen de manier waarop Hachi naar Amerika komt is geforceerd (hij wordt door een Japanse monk op transport gestuurd, blijft per ongeluk achter op het station van een klein Amerikaans dorpje en wordt per toeval meegenomen door de eerste de beste reiziger?), ook het feit dat hij in een gezin wordt opgenomen maakt het uitgangspunt heel anders.

Ik verbaasde me over hoe laks men omging met de hond; hij werd nooit in huis gelaten, sliep 's nachts in een koud schuurtje, werd nooit aangelijnd, kon dus te pas en te onpas weglopen en behalve zijn baasje was er niemand die écht naar hem omkeek.
Wanneer Mr. Parker dan plots overlijdt, neemt zijn dochter de zorg voor de hond op zich, maar in plaats van hem te verzorgen, laat ze hem zómaar vrij om hem vervolgens op straat te laten zwerven. Welk weldenkend mens stuurt haar hond zomaar de straat op om hem aan zijn lot over te laten? Dat grenst aan verwaarlozing, wat wettelijk strafbaar is. Totaal ongeloofwaardig dus. In een Japanse 1920-setting had ik dat veel beter kunnen plaatsen, maar niet in een moderne Amerikaanse samenleving.
Dat de vrouw van Dr. Parker jaren later terugkeert naar het dorp (blijkbaar heeft ze nooit eerder haar dochter bezocht?), wetende dat haar dochter de hond heeft overgenomen en zich dan zich niet afvraagt waarom Hachi dag en nacht buiten rondzwerft rond het station is al helemaal belachelijk te noemen.

Wat dus een prima (mierzoete) tearjerker had kunnen zijn, is met deze verfilming een volkomen onlogisch verhaal geworden dat finaal de plank misslaat.

Halloween is ook weer zo'n (horror)klassieker die ik nooit eerder heb gezien, dus vanavond was wel een geschikte avond om het eens een kans te geven.

Ik heb er gemengde gevoelens over. Carpenter weet een sinistere sfeer neer te zetten met als setting de ogenschijnlijk vredige suburbs gepaard met spannende muziek. De opbouw is langzaam maar doeltreffend, met goed camerawerk en lange shots.

Ook de subtiele maar enge verschijningen van Michael Myers werken goed, maar ondanks de suspense deed het me allemaal niet bijzonder veel. Het plot is flinterdun en ook vond ik de rol van Donald Pleasence magertjes in het geheel.

De locatie waar het zich afspeelt is wat beperkt; het was extreem low-budget, maar toch had het allemaal wat meer substantie en verhaal mogen bevatten.

Ook de moorden en de uiteindelijke ontknoping vond ik niet heel bijzonder of uniek, al respecteer ik wel dat Halloween een trendsetter is geweest in het genre.

3,25*

Een typische Woody-film, alhoewel het (net als de meeste Woody's uit de 80's en 90's) niet het niveau evenaart van Annie Hall en Manhattan. Maar goed, het is Woody in zijn hoogtijdagen, dus hoe dan ook een leuke kijkervaring.

De cast is indrukwekkend, met veel bekende namen. Michael Caine, Dianne Wiest, Carrie Fisher, Max von Sydow. Het enige dat een beetje uit de toon viel, was -uitgerekend- Woody's rol, die een beetje los leek te staan van de rest van het verhaal. Zijn scènes behoorden wel tot de grappigste van de film (met een paar geniale quotes), maar dat wil niet zeggen dat de dramatischere scènes niet goed waren. Woody's schrijfwerk tilt het geheel naar een hoger plan.

Wel vond ik het allemaal wat stoffig en gedateerd aandoen; niet alleen de aankleding van sets en kleding, ook die eeuwige jazzy deuntjes waar Woody zijn films mee doorspekt. Ik had af en toe het idee naar een jaren-'70-film te kijken.

Kortom, zeker één van de betere uit zijn oeuvre, maar geen meesterwerk.

Ontzettend knap gemaakt, met mooie parkours-scenes en verbluffende gevechten en special effects. Qua adrenaline heeft het bijna dezelfde impact als films als The Raid of Mad Max: Fury Road; aan één stuk door actie, explosies, hectiek en chaos.

Nu is actie en een hoop vuurgevechten niet nieuw, maar door de 'first person view' stijl voelt het alsof je een goed in elkaar gezette trailer van een 3d-schietspel met ultrarealistische graphics aan het kijken bent. In dat opzicht dus een -voor mij- nieuwe filmervaring.

Dat wil echter niet zeggen dat de film per se het predikaat 'goed' verdient. De personages zijn -met uitzondering van een vermakelijke Sharlto Copley- best wel stompzinnig; vooral de bad guy Akan met zijn lame telekinetische krachten lijkt zo weggelopen uit een slechte Final Fantasy game.

Ook het verhaal is eigenlijk maar vergezochte onzin, maar dat de pret van het spektakel niet drukken.

Als je een beetje bent opgegroeid in de 90's en wat van de hardcore-hype hebt meegekregen, dan zul je misschien uit nostalgie nog wel wat plezier aan deze film hebben, maar verder is het maar een voorspelbaar plot met matig uitgewerkte personages. Dat het acteerwerk ook niet al te best is maakt het er ook niet beter op.

Er worden flink wat filmcliché's tegenaan gegooid (talentvolle jongen die in een neerwaartse spiraal terecht komt, foute vrienden/familie, drugsverslaving, rip deals gone bad en alles wat daarbij komt kijken) maar de dramatische pay-off en diepgang blijft uit. Het einde is dan ook ronduit teleurstellend, haast alsof er geen tijd meer was om een fatsoenlijk einde te filmen.

2,5*

Op één of andere manier had ik nog nooit van "Kai" gehoord, dus het was wel interessant om te zien hoe zo'n internetsensatie ontstaat en hij met zijn 'charisma' en "free spirit" en muzikaal talent viral gaat. Vooral het begin, met zijn heldendaad en rise to Hollywood fame, is boeiend.

Wat ik wel miste was een dieper kijkje in de persoon Caleb, zijn 'ware aard' en de omstandigheden van die moord op de oudere man.
Ook van de interviews met zijn moeder en neef had ik meer willen zien. Ik snap nu nog steeds niet precies waarom er nou gebeurd is wat er gebeurd is, maar misschien is dat wel omdat er simpelweg geen pasklare antwoorden zijn. Maar als je het verhaal dan toch vertelt, zorg er dan op zijn minst voor dat er iets meer antwoorden komen dan dat het vragen oplevert.

Dus ja, interessante eerste helft waarin vooral de vraag is "hoe eindigt dit verhaal" (als dit langs je heen is gegaan) en een wat onbevredigende (maar niettemin verbazingwekkende) tweede helft met een afgeraffeld einde.

3*

Net als Django Unchained is dit weer een uitstapje naar de 19e eeuw, maar altijd zie je de hand van Tarantino erin terug. De dialogen, de humor, de cast en muziekkeuze zijn onmiskenbaar Tarantino en vervelen eigenlijk bijna nooit.

Het valt me op dat Tarantino sinds Kill Bill veel meer lijkt te focussen op esthetiek en cinematografie. Natuurlijk was dit talent ook al zekere mate te bespeuren in Reservoir Dogs, Pulp Fiction of Jackie Brown, maar zijn recentere films zijn toch meer een lust voor het oog. De besneeuwde landschappen, de aankleding van de sets en de cameravoering zijn prachtig en tillen de film naar een hoger niveau.

De personages zijn zoals altijd weer kleurrijk en interessant, hoewel ik hier erg veel overeenkomsten bespeurde met personages uit vorige films. Het voelt haast alsof Tarantino uit gemakzucht maar een paar personages heeft hergebruikt. Zo vond ik Tim Roths personage een één-op-één kopie was van Dr. King Schultz (Django Unchained) en Hans Landa (Inglourious Basterds), beiden vertolkt door Christopher Waltz.
Samuel L. Jackson had dezelfde trekjes als Jules Winnfield (Pulp Fiction) en Michael Madsen was eigenlijk gewoon cocky Mr. Blonde (Reservoir Dogs) in een Southern jasje.

Ook vond ik de film qua verhaal net iets minder krachtig dan het had kunnen zijn. Het verrassingselement van de film de vergiftiging van de koffie die leidt tot escalatie had eigenlijk niet op dat moment al verklapt moeten worden aan de kijker, want na deze ontknoping dooft de film langzaam uit, met een anticlimactisch einde tot gevolg. Het eerste deel van de film was -hoewel langgerekt- scherper en leuker dan het tweede deel.

Toch verdient dit wel een mooie plek als de het oeuvre van Tarantino zou rangschikken van goed naar sl...minder goed, want The Hateful Eight stelt zeker niet teleur.

Probeert grappig en scherp uit de hoek te komen, maar de grappen vallen vaak ontzettend dood.

Ik had juist gehoopt op een animatiefilm met scherpe, grove humor (denk aan een goede Family Guy-aflevering), maar het ontstijgt nauwelijks het niveau van flauwe, Amerikaanse poep- en piesgrappen.

Zonde, want de film is op zich mooi en knap gemaakt.

Het leukste van de film waren de scènes met de groene mortal souls die 'gemarteld' werden met doodgeslagen cola en een pizzakraam zonder pizza. Als de film meer van dat soort humor had gehad, was het misschien nog wat geworden.

Een prima misdaadfilm met een Texaans sfeertje.

Jeff Bridges is deze rol wel op het lijf geschreven, al vind ik dat hij vaak getypecast wordt als south-western gast, getuige zijn eerdere films Crazy Heart en True Grit. Hij doet het uitstekend, maar ik ken die maniertjes nu wel een beetje.

Dat ze het criminele duo een menselijk karaker wilde geven is plotmatig wel te begrijpen, maar terwijl Tanner nogal clichématig de gestoorde wildebras is van de twee, is Toby teveel neergezet als een nobele, geweldschuwende good guy. Iemand met zijn intellect en levenshouding maakt het wat moeilijker te begrijpen dat ie zich laat meesleuren in het criminele circuit.

Daarentegen maakt dat wel dat de film geen platte Bonnie en Clyde-hunt wordt, maar de slotscène juist een ietwat ongebruikelijke confrontatie wordt. Ik moest daarbij denken aan de legendarische scène in Heat, waarin Pacino en DeNiro (respectievelijk agent en crimineel) even een tête-à-tête hebben.

Door het simpele plot kakt de film soms een beetje in, maar de actie en sfeervolle scenery maken een hoop goed. De Oscarnominaties vind ik wat overdreven, then again, ik heb wel raardere nominaties gezien.

Visueel is het allemaal zeker een indrukwekkend spektakel (met name in de tweede helft en het slot), maar met het vage sci-fi verhaal kon ik echt helemaal niets. Het boeide me gewoon niet.

Door de setting in een vrij oninteressant highschool-cliché te gieten, verslapte mijn aandacht na een half uur al, iets wat de onmiskenbaar knap gemaakte visuals niet recht konden breien. Zonder emotionele binding kun je nog zoveel mooie shots in beeld toveren, maar dan wordt het niets meer dan style over substance. Ik keek er naar, maar het raakte me gewoon niet. Er wordt dan nog wel getracht een emotionele lading mee te geven, maar dat is in Hello World niet meer dan een teen-angsty liefdesverhaal.

Daarmee deed het me ook denken aan de films van Shinkai (Your Name, bijvoorbeeld); visueel ongeëvenaard, maar inhoudelijk vaak zweverig en pathetisch, helemaal met die vreselijke popliedjes er tussendoor.

Een andere film die ik me opkwam tijdens het kijken (met name vanwege één specifieke scene) was Mind Game van Studio 4°C, maar dat was naast vette animatie ook gewoon lekker gestoord en grappig (en dus een leukere kijkervaring).

Puur voor de animatie krijgt ie nog 3*. Misschien een aanrader voor de liefhebber, maar niet aan mij besteed.

Apart dat deze film zoveel verdeeldheid oproept. Ik denk dat dat door twee dingen komt: verkeerde marketing (slechte trailers, verkeerde bioscopen) waardoor het publiek verkeerde verwachtingen heeft, en een 'engste film ooit'-hype die dankzij social media al heel snel kan omslaan in verdeeldheid, waardoor mensen niet meer onbevangen aan de film beginnen. Je ziet het bij veelbesproken recente films als Mother! en La La Land, (die op zichzelf echt niet zo slecht zijn als sommige mensen beweren). Mensen delen dan met gemak 0,5* uit alsof iets 'de slechtste film ooit' is, wat natuurlijk onzin is.

Om Hereditary af te straffen op slechte marketing en een overtrokken hype is gewoon niet eerlijk. Het is een prima psychologisch drama -met een occulte en horrorachtige climax- die dankzij een beklemmende sfeer toch wel een spannende kijkervaring oplevert. Als je de film kijkt in een drukke Pathé-zaal vol 16-jarigen (dat is al horror opzich) word je constant afgeleid en uit je kijkervaring getrokken, maar kijk je de film in je eentje in een donkere kamer, dan komt Hereditary prima tot zijn recht.

Het acteerwerk was uitstekend, Toni Collette -niet mijn favoriete actrice- zet een uitstekende rol neer als flippende moeder, Haar Jesse Klaver-lookalike zoon doet het ook uitstekend. Gabriel Byrne vond ik weinig aan; opzich een goede acteur, maar zijn rol was vrij vlak.

Het laatste half uur voltrekt er zich een horrorfinale waarin alle registers worden opengetrokken. Op zich wel lekker creepy horror, maar de climax was over the top en niet heel bevredigend. Voor mij had het occulte en sektarische plotelement niet gehoeven, want het ging daarmee een richting in die mij niet echt aansprak.

Heretic is zeker geen horror te noemen maar kan af en toe best creepy zijn. Ook regelmatig tongue-in-cheek en een paar platgetreden horror tropes.

De schrijvers proberen ook duidelijk af en toe clever uit de hoek te komen (Hugh Grants ontleding van religies, bijvoorbeeld), maar verwacht geen enorme diepgang of bijzonder intellectuele dialogen.

Hugh heeft er duidelijk wel zin in deze voor hem ongebruikelijke rol. We kennen hem allemaal als de sullige good guy van de 90s, maar hij kan met zijn mimiek en inmiddels oudere kop ook best wel creepy overkomen als het moet. Om nou te zeggen dat hij heel overtuigend serial killer vibes gaf, dat ook weer niet.

Een aardig tussendoortje, maar verder geen meesterwerk.

Wel props trouwens voor dat ene maquetteshot, deed me denken aan Hereditary met het poppenhuis.

3*

Een kleurrijke film die het onderwerp schoonheid en vergankelijkheid op een nogal pompeuze manier laat zien.

Een poëtische mijmerende officier van justitie komt telkens met opendeur-uitspraken ("het meest fascinerende aan het sterrendom is dat het een mismaaktheid is, als een kanker") en gekunstelde dialogen doen de film gewichtiger lijken dan het onderwerp toelaat. Want hoeveel woorden de film er ook aan vuil maakt, zo uniek en diepzinnig is het thema niet. Ja, roem is vergankelijk en schoonheid is oppervlakkig, maar heb je nu echt twee uur nodig om die boodschap over te brengen?

Na de zoveelste musical montage van een fotoshoot en beelden van giebelende schoolmeisjes in Japanse popcultuur-omgeving wist ik het wel. Het was allemaal veel te zweverig en langdradig gemonteerd.

Visueel weet de film soms wel indruk te maken, maar inhoudelijk was ik er na een half uur al op uitgekeken.

Misschien niet de origineelste film, en af en toe wat teveel push en pull (vooral van haar kant) maar het werkte allemaal wel en ook het einde was goed; de chemie tussen de 2 hoofdrolspelers is voelbaar, de seks niet overdreven of gekunsteld. Niet het meest diepgaande plot, maar keek prima weg.

Het blijkt toch wel een rode draad in Payne's films (About Schmidt, Sideways, Nebraska, The Holdovers) te zijn: vaak draait het om een wat starre, eigenwijze, weinig sociale man die langzaam maar zeker de mensen om hem heen (beter) leert kennen en zodoende iets leert over het leven en zijn eigen, vaak minder sterke eigenschappen.

Paul Giamatti heeft zo'n soort rol al eens eerder geslaagd mogen spelen in Sideways, dus ook in The Holdovers is deze rol op zijn lijf geschreven.

De film heeft verder een aardige cast, de overige rollen zijn allemaal prima ingevuld. Niet alles werkt even goed en sommige subplotjes of personages leiden nergens toe (dus waarom zit dat er uberhaupt in?), maar goed, het draait uiteindelijk om de relatie tussen Hunham en Angus, en die wordt netjes 'afgesloten'.

Vermakelijk kerst-tussendoortje.

3,5-*

Ik heb zelden zo'n duffe romantische film gezien als The Holiday. Het talent van uitstekende acteurs en actrices worden misbruikt om een geforceerd en zoetsappig liefdesverhaal te vertellen.

Films als Love Actually en The Notebook mogen dan ook zoetsappig uit de hoek komen, maar die hebben nog leuke, relatable personages en humor om het op te leuken.

Cameron Diaz is vanaf het eerste moment al niet te harden; haar personage is ronduit irritant en kluchterig geschreven. Jude Law wordt gemakzuchtig neergezet als de perfecte vader en gentleman (en ach, nog weduwnaar ook, dan moét ie wel perfect zijn), maar Cameron Diaz heeft werkelijk geen één kwaliteit die haar sympathiek maakt. De ontmoeting met Jude Law is niet alleen ongeloofwaardig maar ook nog eens tenenkrommend slecht geschreven. Waar de meeste romantische films nog een beetje pit en humor gebruiken om de zoetsappigheid te doorbreken, is het hier alleen maar een hoop gezapigheid.

Kate Winslet is een stuk beter te pruimen en wordt in haar verhaallijn wordt nog bijgestaan door een prima Eli Wallach. Maar er wordt zo weinig leuks mee gedaan. Zelfs Jack Black (in zijn meeste rollen humoristisch en uitbundig op zijn 'eigen' manier) werd in deze film gereduceerd tot een saaie, humorloze daap.

Als kijker zit je dan ruim twee uur te kijken naar een film over mensen die not the least bit interesting zijn. Wat een drama.

Ik heb Grave of the Fireflies heel lang geleden al eens gezien (in 2003) en toen vond ik hem wel goed, maar niet geweldig, want (zo schreef ik ergens) "ik miste een verhaal". Ik gaf hem twee jaar later op MM 'slechts' een 3,5*.

Nu na 16 jaar heb ik de film herkeken en ik moet zeggen, ik ben er een stuk positiever over dan toen. Het hartverscheurende verhaal van de twee kinderen ráákt je gewoon en met name de aandoenlijke Setsuko is overtuigend neergezet in zowel haar gedragingen als animatie.

Net als andere Ghibli's uit de jaren '80 (Kiki's Delivery Service en My Neighbour Totoro) is de sfeer subliem. De landelijke taferelen, tegen de achtergrond van het einde van de Tweede Wereldoorlog, de vuurvliegjes, de dorpjes. Het zijn de kleine dingen die ik 16 jaar later veel meer op waarde weet te schatten.

Sterker nog, deze film hoort wat mij betreft wel in mijn Ghibli top 5 thuis.

Daarom een dikke punt opgehoogd naar 4,5*

Ik had toen de film uitkwam me al ingelezen in de familiehistorie van Gucci (in het bijzonder de moord op Maurizio) dus qua verhaal was het niet echt een verrassing.

Wel wist ik nog niks over de rest van de familie en de onderlinge strijd. Ja, behoorlijk excentrieke familie dus. Stuk voor stuk bijna karikaturen van Italianen.

Nou ja, dan kom ik gelijk aan bij de olifant in de kamer: dat de volledige cast bestaat uit Amerikanen/Engelsen die een slecht Italiaans accent opzetten dat all over the place is. Geen enkel moment kreeg ik de indruk met echte Italianen te maken te hebben. Van iedereen had zelfs Jared Leto nog het meest Italiaanse trekjes, maar die was dan weer continu aan het overacteren. Hij kán wel acteren, maar het probleem is dat ie van zichzelf ook vindt dat ie het kan. En dan krijg je dit soort karikaturen. Google Paolo Gucci maar eens en zoek de 100 verschillen. Blijkbaar dacht hij ook in een komedie te spelen. Misschien had Scott hem daar even op moeten wijzen.

De rest van de sterrencast, hoe goed ik ze ook vind in andere rollen, komt hier ook niet weg met de vreselijke Italiaanse accenten. Het lijkt wel alsof ze hun best niet deden. Wat was Ridley Scott thinking? Maak dan een Italiaanstalige film met echte Italianen, dubbel de waardering en accolades voor vooruitstrevendheid. Dit soort "white-washing" kan in deze tijd echt niet meer.

En tot slot, de film duurt ook gewoon weer veel te lang, zoals de meeste van Scotts films. Een paar misplaatse muziekkeuzes minder, wat minder lallende Leto en je hebt zo weer een kwartier bespaard. Boof.

3*

Leuk uitgangspunt, maar heeft een veel te lange opbouw met een hoop 'dode' momenten tussendoor. De found footage-vermelding vond ik wat makkelijk, want het genre is voornamelijk bekend geworden door The Blair Witch Project en daarna al talloze malen gekopieerd. Het haunted house-principe was echter veelbelovend, want het schijnt echt een ding te zijn met Halloween in de VS.

Het probleem met de film is echter dat er teveel tijd wordt gestopt in nutteloze gesprekken in de camper, terwijl ze on the road zijn op weg naar hun volgende thrill. De tussenstops bij de haunted houses zijn wel aardig (hoewel rommelig gefilmd en nogal van de hak op de tak), maar je denkt toch telkens dat de film ergens naar toe gaat werken; en -zo blijkt later- gaan ze naar Blue Skeleton. Wanneer het laatste kwartier dan eindelijk zover is, lijkt het aanvankelijk spannend te worden, maar de uiteindelijke ontknoping is een flinke anti-climax. Het is warrig, niet spannend en nogal lame. Ik had er meer van verwacht.

De sterkste stukjes waren de haunted houses in het midden van de film, de creepy shots van de clowns en het dollface-meisje. Voor de rest was het niet eng genoeg en miste het een goede afsluiter.

Beklemmend sfeertje met een grappig concept, maar niet altijd even sterk uitgewerkt. De minimalistische cellen zijn lekker dystopisch qua vormgeving, maar ik heb het idee dat er wel iets meer ingevuld had mogen worden. Nu lijkt het alsof alles om eten draait. Hoe zit het met buitenlucht, activiteiten en bv. sanitaire voorzieningen? Misschien niet heel relevant voor de boodschap van de film, maar het helpt het concept net iets geloofwaardiger te maken.

Voor een verticale cel die een allegorie is voor de maatschappij, zou ik ook verwachten dat (behalve teveel eten en te weinig overlaten) er (met zo'n open schacht) veel meer herrie zou zijn en er ook continu rommel (of uitwerpselen) door de schacht zou vallen. Opvallend was dat er wel af en toe een 'jumper' was, maar toen de twee op hun missie naar beneden gingen, sprong er niemand of gooide niemand iets naar beneden.

Maar goed, dat even terzijde. De eerste helft was aanzienlijk leuker, waarin het systeem beetje bij beetje duidelijk wordt. Niet heel subtiel allemaal, maar vermakelijk. De tweede helft vond ik zwakker, het einde deed me ook niet zoveel. Daarvoor was het allemaal net even te afstandelijk en (christelijk) symbolisch.

3*

Boek 1 gelezen, film 1 gezien en nu was het toch eindelijk eens tijd voor deel 2 (en binnenkort 3.1 en 3.2).

Om maar met de pluspunten te beginnen: de cast heeft een aantal sterke acteurs (m/v) die het geheel naar een hoger plan tillen: Jennifer Lawrence natuurlijk, maar ook Donald Sutherland en (als nieuw gezicht in de reeks) Philip Seymour Hoffman.

Ook het hele verhaal rondom de districten en het (stille) verzet tegen het totalitaire regime zijn boeiend en maakt de serie thematisch interessant.

De Hunger Games zelf, met die trainingsruimtes en gevechten in de jungle, vind ik daarentegen niet zo heel veel aan. Bij vlagen wel spannend, maar vaak overdone (de vloedgolven, gifwolken, cgi-apen en force fields) en voorspelbaar.

Daarnaast merk je dat toch ook dat de film -ondanks het volwassen thema- gebaseerd is op een boekenserie gericht op een jonger publiek. Het zit hem in de manier waarom de personages met elkaar praten of overleggen. Elke gedachte wordt expliciet uitgesproken of uitgelegd (wat vooral te zien is bij de bad guy Snow, die eigenlijk weinig meer is dan een bordkartonnen James Bond slechterik). Daar kan de film niks aan doen, maar het maakt wel dat het nooit mijn ding zal worden.

Ben ik trouwens de enige die Peeta een zeurderige daap vind, zowel het personage als de acteur die hem speelt? Hij mist een bepaalde uitstraling (net als Gale overigens) en is maar weinig interessant. Enige romantiek tussen Katniss en Peeta/Gale slaat dus voor mijn gevoel compleet plat en daardoor leefde ik weinig mee.

Een stuk donkerder en volwassener dan de vorige 2 films, waarbij de arena achterwege wordt gelaten en het vooral nog draait om het motiveren van de rebellie tegen het Capitol door het maken van propagandafilmpjes met Katniss in de hoofdrol als de Mockingjay.

De film heeft meer een politieke lading, met het verzet als middelpunt; vergaderingen, plannen om Snow te dwarsbomen en tripjes naar vernielde districten voor het schieten van nieuw materiaal.
Persoonlijk vond ik daarom dit deel de beste van de trilogie. De arena-actie in de vorige films was soms nogal over the top en voorspelbaar. Het verzet tegen de dictatuur vond ik toen al een veel interessanter aspect en dat staat nu veel meer centraal. Julianne Moore en Philip Seymour Hoffman kunnen hier bovendien schitteren en dat maakt het zeer kijkbaar.

Wel blijf ik de chemieloze liefdesverhouding tussen Gale, Katniss en Peeta een stoorzender vinden in het grotere geheel. Peeta mag dan wel een centrale rol spelen in het plot, ik blijf hem een weinig overtuigend personage vinden. Ook Gale, die continu jaloers en drammend doet over hoe Katniss meer voor Peeta lijkt te voelen wordt snel irritant.

Het einde van deel 1 is nog vrij open; we zien dat Peeta terug is, maar duidelijk niet zichzelf. We weten dan nog niet wat voor implicaties dit heeft voor de verloop van het verhaal. Het maakte me dus wel nieuwsgierig naar part 2.

Met hoge verwachtingen begon ik aan part 2, na een positieve kijkervaring bij part 1. De koers die de trilogie opging beviel me steeds beter dus ik was benieuwd hoe het allemaal zou eindigen.

Helaas wist Part 2 de verwachtingen niet geheel waar te maken. We naderden uiteraard de ontknoping en hoewel de film net als Part 1 een stuk donkerder is dan Catching Fire, deed het mij gevoelsmatig een stuk minder.

Tijdens de invasie leren we wat nieuwe personages kennen (de meesten daarvan zijn karakterloze cannon fodder) en hoewel het middenstuk van de film een aantal spannende actiescènes bevat, betrapte ik me erop dat het me weinig deed als er iemand dood ging.

Het einde vond ik eigenlijk maar matig. De manier waarop de overwinning van de rebellen werd afgehandeld was vrij tam en ook eventuele plot twists kwamen niet echt als een verrassing; ik kreeg in Part 1 al lichtelijk het vermoeden dat Alma Coin een verborgen agenda had en haar nieuw verworven macht als rebellenleider zou gebruiken voor slechte doeleinden.

Ook de slotscene viel tegen en hoewel het eerst behoorlijk duister leek te eindigen met een getraumatiseerde Katniss, werd dat al snel ingeruild voor een zonnige weide met een mierzoet gezinstafereel. Niet heel spraakmakend dus.