Opinions

Toen deze film destijds uitkwam dacht ik: Páddington, gatverdamme. Ik had al een hekel aan die beer als kind en we zitten nu in een decennium waarin allerlei (tekenfilm)figuren hun opwachting maken in live-action 3d-films, zoals Scooby-Doo, Alvin and the Chipmunks, Yogi Bear en de Smurfen. Films die matig tot slecht werden ontvangen.

Van Paddington had ik dus al geen hoge verwachtingen, maar ik liet mij vertellen dat het heus wel een leuke film was. Toch maar opgezet, en inderdaad, het is eigenlijk een heel charmante film. Er zit leuke Britse humor in en een aantal creatieve visuele vondsten, en het is allemaal zeer warm en kleurrijk aangekleed.

De visual effects zijn ook geweldig en erg realistisch. Met name de berenvachten zijn prachtig gemaakt en ook hoe ze reageren op water is adembenemend.

Enige minpunt is dat het af en toe verzandt in een kluchtig gerommel. Niet alleen het huiselijke gestuntel van Paddington zelf, maar ook het subplot met Nicole Kidman als slechterik. Onnodig flauw en kinderachtig. Het mag dan een familiefilm zijn, maar ik had graag gezien dat ze dit soort cliché's achterwege hadden gelaten.

Ik weet nog dat ik de eerste Paddington onverwacht best goed vond, vanwege de mooie animatie en de ontwapenende Paddington. Gewoon een hartverwarmende feel-goodfilm.

Paddington 2 heeft dat ook allemaal; wederom is alles weer hartverwarmend en aandoenlijk (Paddington voorop), met een aantal leuke momenten en personages, maar toch. Ik vond het teveel vervallen in kluchtige grappen en grollen en zoetsappigheid.
Ik weet niet meer zo goed of Paddington 1 dat ook had (in mijn herinnering viel dat wel mee), maar ik vind dat deel 2 wel echt wat pit ontbeert en brutaler had gemogen.
Het is natuurlijk een familiefilm, dus daar moet ik het ook niet teveel op afrekenen.

Desalniettemin een knap gemaakte animatie (pluspunten waren de pop-up animaties van Londen en de Wes Anderson-achtige ontsnapping uit de gevangenis), met prima acteerwerk van de hele cast vol bekende Britten.

Een kleine 4*

Gooi alle cliché's van Love Actually, Alles is Liefde, Mannenharten, Hartenstraat en Alles is Familie bij elkaar en je krijgt dit soort ongeïnspireerde meuk, maar dan nóg slechter geproduceerd.

Ik heb me nog nooit zo gruwelijk verveeld als bij deze halfslachtige Sinterklaas-romcom. De personages, de verhaallijnen, de pogingen tot humor; het boeit me allemaal geen ene flikker en er zit nergens een greintje originaliteit in. Zelfs de cast bestaat uit gezichten die we al tien keer eerder hebben gezien in soortgelijke rollen. Wat een verschrikking.

Ik doe het niet vaak, maar ik geef dit een welverdiende 0,5*, opdat ze maar eens leren dat dit soort films gewoon nooit meer gemaakt mogen worden. Dat zou pas echt een pak van mijn hart zijn.

Montmartre:

Man in auto, vrouw valt flauw, stom gesprek, geen afronding.

2*

Quais de Seine:

Liefde op het eerste gezicht tussen moslima en pukkelpubertje, saai en nietszeggend. Erg abrupt einde.

1,5*

Le Marais:

Homo in werkplaats, vervelend gesprek, stom plot. Gaat nergens over. Gelukkig lekker kort.

1*

Tuileries:

Steve Buscemi op metrostation, beetje flauw, kluchterig, maar wel een afgerond geheel.

3*

Loin de 16e:

Spaanstalige babysitter, kort, dus geen plotontwikkeling, maar wel goeie sfeer.

3,5*

Porte de Choisy:

Raar, vaag en absurd op een stomme manier.

1*

Bastille:

Fransman met terminaal zieke vrouw, wel goed verteld.

3,5*

Place des Victoires:

Juliette Binoche worstelt met het verwerken van overleden zoontje, op zich aangrijpend, maar had minder metaforisch mogen wezen.

3*

Tour Eiffel:

Grappig verhaal, beetje flauw maar goed gemimed

3,5*

Parc Monceau:

Nick Nolte met irritante stem, niet heel boeiend

3*

Quartier des Enfants Rouges:

Maggie Gyllenhaal die aan de drugs is, sfeervol geschoten, maar abrupt afgelopen.

2,5*

Place des Fetes:

Mooiste filmpje van allemaal, herkenbare emotie en wat realistischer

4*

Pigalle:

Bob Hoskins aan het bakkeleien met oudere dame, beetje flauw.

2,5*

Quartier de la Madeleine:

Elijah Wood met zijn vervelende hoofd, vampier-horror met romantisch tintje. Stom.

2*

Pere-Lachaise:

Bekvechten op Pere Lachaise, leuke setting.

4*

Faubourg Saint-Denis:

Natalie Portman met een blinde daap. Leuke omgeving, verhaal beetje vaag en stom.

2,5*

Qauartier Latin:

Gesprek tussen oudere man en vrouw in scheiding, best leuk, aardig geacteerd.

3,5*

14e Arrondissement:

Vrouw op zichzelf in Parijs, leuk verhaaltje met voice-over.

4*

Lijkt me wel chill, een beetje in je eentje gratis je tijd kunnen doorbrengen op een all-you-can-eat/drink/do-ruimteschip. Het deel waarbij ze zichzelf lekker vermaken met oa dinner dates, bezoekjes aan de bar en hun suite zijn dan ook satisfying om te zien. De twee hoofdpersonen zijn ook leuk om te zien en doen het verder prima.

Natuurlijk is Aurora doen ontwaken uit haar cryoslaap moreel ontzettend fout, maar daar wordt niet al te moeilijk over gedaan; ook al is Aurora haar leven afgepakt, ze vindt het vást wel weer in haar hart om Jim te vergeven. Jim is immers een knappe en gevoelige jongen en gewoon eenzaam (en geil). Zelfs de kapitein kan er begrip voor opbrengen, want ja, een verdrinkende man trekt altijd iemand mee. Moet kunnen dus, toch? Als jij het zegt, Hollywood.

Los daarvan was het wel gewoon een vermakelijke film. Het laatste deel met al die 'spannende' en dramatische actie had van mij niet gehoeven; een wat filosofischere insteek en meer gemijmer over de zin(loosheid) van het leven had ik prima gevonden.

Mooie en integere film met een aantal sterke scènes.
Over het terugvinden van een jeugdvriend, een zekere aantrekkingskracht en de vraag: wat als het leven anders was gelopen?

Waarschijnlijk doe ik de film tekort met bovenstaande samenvatting, want ik vind het lastig om het te omschrijven. Daarom begin ik eerst maar even met een gemakzuchtige vergelijking: het deed me in de verste verte wat denken aan Before Sunrise/Sunset met een vleugje Bridges of Madison County. Ben ik gelukkig in mijn huidige leven? Wat als ik een andere keuze had gemaakt, was ik dan gelukkiger geweest? Hoe had mijn leven er dan uitgezien?

Wat Past Lives onderscheidt van deze films is het feit dat er een extra laag inzit vanwege Nora/Na Youngs Koreaanse roots. Ze is op jonge leeftijd van Korea naar Amerika geëmigreerd en heeft een heel leven opgebouwd in de VS met haar man Arthur.
Wanneer ze Hae Sung opnieuw ontmoet, spreekt ze uitsluitend Koreaans, en daarmee is ze de speelsere Na Young, terwijl ze met Arthur alleen maar de Amerikaanse, ietwat nuchtere Nora is.
Het Koreaans fungeert als een overgang naar die 'andere' gevoelswereld, die aan de ene kant de band en chemie met Hae Sung versterkt, maar afstand creëert richting Arthur.

Een interessant gegeven, al is het niet echt duidelijk waarom Nora en Hae Sung nog zoveel voor elkaar voelen; Nora emigreerde immers op haar 12e, dus hebben ze elkaar alleen als kinderen gekend. Als ze als twintigers een tijdje videobellen, ontwikkelen ze wel gevoelens voor elkaar, maar de vraag is hoe betekenisvol dat is zonder fysieke liefdesrelatie. Nora's abrupte afscheid hakt er wel in, maar toch vond ik het geen ontzettend sterke basis voor het gevoelsdilemma anno nu.

En toch...Nora's relatie met Arthur is wat uitgedoofd en verveeld. De spanning en romantiek is eruit, of misschien is dat er nooit écht geweest en zijn ze alleen uit praktische overwegingen bij elkaar. Wat ook blijkt uit een gesprek als ze samen in bed liggen. Arthur is sowieso heel onzeker over zichzelf en hun relatie. Zij verzekert hem dat ze van hem houdt, maar echt voelen doe je dat als kijker niet. Sowieso is ze niet zo heel expressief.

Arthur vindt het prima dat Nora haar jeugdvriend ontmoet, maar dat is niet van harte.
Het avondje uit met zijn drieën aan de bar was dan ook ongemakkelijk en de spanning was goed voelbaar. Arthur vond het niet leuk om erbij te zitten (begrijpelijk) al speelde de taalbarrière daarbij natuurlijk ook een rol. Als Nora en Hae Sung dan gemakshalve in het Koreaans verder praten en hun gevoelens op tafel gooien, voelt Arthur zich helemaal het vijfde wiel.
Hoe dan ook, mooi gefilmd en wat mij betreft het sterkste deel van de film.

Het einde sloot er mooi op aan: Nora die huilend terug komt lopen van het misschien wel definitieve afscheid van Hae Sung. Wat haar tranen écht betekenen, daar kunnen we over speculeren, maar dat het de film naar een hoger plan tilt, staat vast.

4*

De langzame opbouw en het makke plot laten al snel zien dat het hier gaat om een doorsnee tv-film, maar een rits aan ervaren acteurs tillen het geheel naar een hoger niveau.

Er wordt van je verwacht dat je weet waar de zaak om draait en wie Phil Spector is. Gelukkig had ik er al eens iets over gelezen, anders had ik de eerste 10 minuten niet makkelijk kunnen volgen.

Zoals vaker met films over excentrieke figuren (zoals ook Behind The Candelabra over Liberace) is de kans aanwezig dat de hoofdpersoon waar het om draait wordt neergezet als een karikatuur. Gelukkig doet Al Pacino dat niet, maar het scheelt soms niet veel.

Helaas laat de film maar weinig zien over de rechtszaak zelf en focust het meer over gebakkelei tussen een advocate en haar collega over of Phil Spector al dan niet de moord gepleegd heeft. Dankzij Helen Mirren is dit soms wel leuk om te zien, maar het is het niet wat ik ervan had verwacht. Misschien hoopte ik teveel op een rechtbankdrama à la A Few Good Men. Ook het einde liet me onbevredigd achter, zo abrupt was het afgelopen. Kon beter dus.

Vaak genoeg op tv gezien vroeger, maar ik kwam hem weer eens tegen en vond het tijd voor een herkijk.

Het is natuurlijk een ietwat gedateerd 90's Hollywood-rechtbankdrama dat enigszins sentimentele Oscarbait mag lijken, maar de sterke hoofdrollen van Tom Hanks en Denzel Washington maken de film goed kijkbaar. Ik snap dus wel waar de waardering en Oscar-nominaties vandaan komen. Het was één van de eerste films die het onderwerp HIV/AIDS-discriminatie bespreekbaar maakten in de mainstream media en het zal aardig geholpen in de positieve beeldvorming rondom homoseksualiteit in het algemeen.

Filmtechnisch vond ik het allemaal niet heel bijzonder. Opvallend waren de vele close-up 'blik-in-de-camera'-shots, blijkbaar een handelsmerk van Jonathan Demme. Achteraf besefte ik dat deze ook in Silence of the Lambs veel te zien waren, maar door de onderhuidse spanning kwamen de close-ups daar beter tot hun recht. In Philadelphia vond ik het weinig toevoegen.

Herkijk na vele jaren. En eigenlijk denk ik er nog steeds vrijwel hetzelfde over: het is een mooi gemaakte, avontuurlijke film die technisch uitstekend in elkaar zit, met goed acteerwerk, een mooie score en special effects, maar is het daarmee echt een leuke film om te zien? Mwa, gaat. Na een uur ben ik er wel klaar mee. Het is gewoon een te lange zit die een stuk korter had gekund.

Het plot is gewoon niet zo boeiend, de humor is vaak wat flauwig, de meeste personages zijn niet súperleuk (vooral Will Turner heeft nul persoonlijkheid) en alles is doordrenkt met een typisch avonturenfilm-sausje.

Johnny Depp en Geoffrey Rush maken er echter nog wel iets leuks van, vond ik. Dus ja, kijkbaar, bij vlagen vermakelijk, maar de hype (en het enorme uitmelken met vervolgdelen) was wat overdreven.

Een 3* verdient ie echter ook weer niet, verhoogd naar 3,5*

Het hele concept van de film leunt uiteraard op nostalgie en herkenning, maar wordt helaas vernaggeld door de schandelijk slechte inhoud. Al in de intro wordt pijnlijk duidelijk dat de humor in Pixels ver te zoeken zal zijn; flauwe grappen die vaak compleet de plank mis slaan en alleen maar irritatie opwekken. Ik heb hardop gezucht en gefacepalmd bij zowat elke grappig bedoelde opmerking.

Degene die dit geschreven heeft zou strafrechtelijk vervolgd moeten worden voor deze misdaad tegen de goede smaak. Je hoort wel eens dat de meeste scripts ,die in Hollywood bij filmbazen terecht komen, nooit het daglicht zien en in de prullenbak verdwijnen.

Met dat in het achterhoofd kan ik er niet bij hoe dit script ooit groen licht heeft gekregen.

Is er dan niemand die denkt dat dit rotzooi is? Het schijnt echter dat de film een box office success is geweest, waarschijnlijk omdat nietsvermoedende bezoekers gelokt werden door de nostalgische factor.

Het had een prachtige ode kunnen zijn aan de arcade games van weleer, vol humor en geslaagde referenties naar games. In plaats daarvan wordt het een door kinderachtige kutgrappen gelardeerde ellende die nergens scherp uit de hoek kan of durft te komen.

Het enige lichtpuntje aan de film is misschien Peter Dinklage, waarvan ik me echter afvraag waarom hij zich überhaupt heeft geleend voor een dergelijke film. Datzelfde geldt voor Sean Bean en Brian Cox. Konden ze echt geen betere rollen krijgen of was hun paycheck gewoon de moeite waard?

Wat mij betreft verdient Pixels de titel slechtste film van het jaar en misschien wel Slechtste film van deze eeuw.

Edit: net even de short 'Pixels' gezien en dat is qua effecten en originaliteit al stukken beter dan dit gedrocht.

Vroeger op de basisschool heb ik een keer een spreekbeurt gehouden over Pompeï, met de uitbarsting van de Vesuvius en hoe een dorpje volledig onder een laag lava bedolven werd. Vooral de gipsen beelden van de verkoolde inwoners vond ik toen erg fascinerend.

Ik had nog nooit eerder een film gezien over Pompeï dus stiekem hoopte ik op een spectaculaire rampenfilm. Helaas heeft de regisseur een aantal films op zijn naam staan waar ik zo mijn wenkbrauwen bij frons, maar ik wilde Pompeii het voordeel van de twijfel geven.

Bij de intro was ik positief verrast. Misschien kwam het mede doordat Kit Harington erin meespeelt, maar ik zag behoorlijk wat overeenkomsten met Game of Thrones. De manier van filmen, de omgevingen, de sets. Grote kans dat Anderson zich heeft laten inspireren door deze serie, maar als de film er beter van wordt, zie ik het probleem niet.

Helaas houdt de vergelijking na de intro al snel op en werd het steeds meer een derderangs Gladiator.

Want meteen valt op dat cliché na cliché zich opstapelt. Het plot is ontzettend simpel van opzet en de personages zijn totaal niet uitgediept. Aan de ene kant heb je de stereotiepe, kwaadaardige senator Corvus (een nogal matige rol van Kiefer Sutherland), aan de andere kant de engelachtige verschijning Cassia (Emily Browning). In het midden het stoere personage Milo (Kit Harington) die niet veel meer hoeft te doen dan als een stoere mute met abs voor zich uit te staren.

Het politieke geneuzel, de gladiatorengevechten en het 'liefdesverhaal' voorafgaand aan de ramp boeiden mij totaal niet en zorgde er alleen maar voor dat de rampenaspect minder aandacht kreeg dan het verdiende.

Waar het liefdesverhaal en het relationele conflict in bijvoorbeeld Titanic goed is uitgewerkt, door o.a. de chemie tussen de hoofdrolspelers en het acteertalent, ontbrak in Pompeii de chemie volledig.

Toen de uitbarsting dan eindelijk zijn intrede deed, leek het weer even wat interessanter te worden, maar de special effects vielen -uitzonderingen daargelaten- behoorlijk tegen. De green screens waren nogal obvious en soms was het kleurgebruik zo kitscherig dat het leek alsof ik naar The Hobbit zat te kijken.

Ik miste aan het eind vooral nog iets van een overzicht van de nasleep van de ramp, hoeveel mensen er omkwamen, hoe Pompeï er nu bij ligt; een soort afsluiter die terugblikt en het verhaal in perspectief plaatst.

Ik wist van tevoren vrijwel niets over deze film, alleen dat Emma Stone een soort monster van Frankenstein-achtig meisje speelde en dat ie het goed deed in award shows (inclusief Oscarnominaties) dus ik ging er redelijk blind in.

Een ietwat vreemde film (al is dat met Lanthimos als regisseur meestal het geval), waarschijnlijk niet iedereens cup of tea, maar als je het eenmaal gewend bent, is het erg leuk en bijzonder. Ik vraag me af hoe het boek is, of dit dezelfde excentriciteit heeft of dat dit voornamelijk Lanthimos' creatieve input is geweest.

In het begin vond ik Bella's kinderlijke gebrabbel een beetje irritant, maar gelukkig vergroot haar vocabulaire al snel en wordt Bella een leuker en interessanter personage. Emma Stone doet het wat dat betreft erg leuk. Met Emma heb ik meestal een beetje dat Tom Cruise-effect (wie ze ook speelt, ik blijf altijd de actrice Emma Stone zien) maar hier verdween dat gevoel gaandeweg steeds meer naar de achtergrond.

Het leukste vond ik hoe ze telkens alles rationaliseerde, van haar vreemdgaan tot haar seksuele escapades in Parijs, en hoe ze de frustraties en wanhoop van de mannen om haar heen gewoon heel droog pareerde.

Props ook voor Mark Ruffalo, normaal erger ik me altijd aan zijn droopy gezicht, maar als het personage Duncan Wedderburn kon ik hem erg waarderen om zijn comic value.

Er zitten een paar stukjes in die ik wat vond inkakken: vooral al dat gedoe op het cruiseschip vond ik te lang duren. De speelduur had dus iets korter gekund, maar vermakelijk was het wel.

Voor nu een dikke 4*

Mooi geschoten en rustig verteld, maar ondanks dat had ik toch af en toe een fragmentarisch gevoel. Er worden nogal wat sprongen gemaakt in de tijd en als kijker wordt er van je verwacht dat je zelf dingen invult wat betreft de tijdsgeest (de 1920's), het ranchleven en (onderdrukte) homoseksualiteit in die tijd.

Gelukkig had ik al vrij snel door dat Phils gemene, homofobe pesterijen en jaloezie vooral een worsteling met zijn eigen onderdrukte verlangens en persoonlijke issues waren en dat maakt zijn houding al een stuk beter te begrijpen.
De beschrijving van de film deed een spannender verhaal vermoeden dan het uiteindelijk werd. Ja, er is wat conflict en onderhuidse spanning in het gezin maar het bleek uiteindelijk meer een karakterstudie dan een drama.
Zeker niet slecht, maar ik heb wel eens spannendere films gezien.

Maar goed, de cast en het acteerwerk zijn goed en ook visueel zit het prima in elkaar. Een nette 3,5* dus.

Het origineel vond ik al als kind supervet. Het was weliswaar een jaren '80 actiefilm met over the top actie, maar Predator zat net even iets beter in elkaar zit dan de gemiddelde Schwarzenegger-flick. De sfeervolle jungle, de angstaanjagende antagonist en hoge production value maakten het tot een waar spektakel.

Dit vervolg is echter niet meer dan een zwakke, campy B-film, met een setting waar de Predator totaal niet in thuishoort. De introscène alleen al is lachwekkend onrealistisch, waarin agenten in een vuurgevecht zijn verwikkeld met karikaturale drugsbendes. Niet alleen staan veel agenten erbij alsof ze op vakantie zijn (zonnebrillen en petjes), ze gedragen zich ook onprofessioneel en roepen de meest debiele dingen. Het dieptepunt is Danny Glover, een agent die zich als roekeloze mongool in de strijd mengt, alle protocollen negerend en met gevaar voor zichzelf en anderen een gewapende bende te lijf gaat met enkel een shotgun. Rrright.

Het zet de toon voor een film waarin werkelijk niets klopt. De personages zijn stuk voor stuk irritant (Bill Paxton bijvoorbeeld), het plot loopt voor geen meter en de ontknoping is te ridicuul voor woorden. Als ik niet beter wist, zou ik denken dat ik naar een mislukte parodie aan het kijken was.

In de context van de oorlog in Oekraïne is het erg interessant, vooral de aanloop ernaar toe met telefoongesprekken van Macron met Poetin en Zelensky, in een poging te deëscaleren en de spanningen weg te nemen. Ook het moment van de invasie zelf en de reactie van Macron en zijn team is boeiend om te zien.

Daarna wordt het gaandeweg -als de oorlog verder escaleert en sancties tegen Rusland en olie/gas/graancontracten besproken worden- een beetje droge kost. Belangen worden afgewogen, er worden diplomatieke spelletjes gespeeld, maar dat klinkt allemaal spannender dan het is. Ik zou er geen geduld voor hebben.

Desalniettemin is het wel interessant om te zien hoe dat soort onderhandelingen en interacties tussen wereldleiders en instituten gaan in de praktijk. We kennen de formele kant, maar zien hier ook de informele omgang met elkaar.

De documentaire kwam juni 2022 uit dus de oorlog was nog vers; inmiddels zijn we ruim 2 jaar verder en is er veel meer gebeurd (hoewel verrassend weinig veranderd aan het front). De docu is daarom nu al wat gedateerd, maar dat is nu eenmaal onvermijdelijk tijdens een lopend conflict.

Sterke rol van Carey Mulligan in een actuele #metoo-film met enkele interessante verrassingen.

Soms komisch getint (met name tijdens adremme dialogen met Bo Burnham), soms duister en confronterend. Enkele mooi gestileerde shots tillen de film eveneens naar een hoger niveau. Ondanks enkele iets mindere scenes was het einde -hoewel ietwat vergezocht- wel bevredigend.

Soms leek de film iets te willen roepen dat 'alle mannen (met macht) zijn predators' maar uiteindelijk is het vooral afrekenen met de toxische cultuur waarin misbruik en de gevolgen ervan vaak worden gebagetelliseerd of onder het tapijt worden geschoven.

4*-

Het uitgangspunt lijkt wel wat op Battle Royale en The Hunger Games; mensen krijgen een vrijbrief van de autoriteiten om elkaar af te slachten. Zo ook in The Purge-serie, al is het in deze film een vrijwillige deelname. Begeef je je in die 12 uur durende Purge op straat, dan ben je vogelvrij verklaard en een lopende schietschijf.

Het concept -hoe stompzinnig ook- is best leuk en belooft dus lynchpartijen en totale anarchie. De countdown naar the start van de jaarlijkse purge begint al spannend als de hoofdpersonages kort aan ons worden voorgesteld als ze voorbereidingen treffen om de nacht door te komen.

De daadwerkelijke Purge is met lekker veel expliciete gore getoond, en als de eerste slachtoffers gemaakt zijn, lijkt het lekker uit de hand te lopen.

De hoofdpersonages kruisen elkaars paden en trekken daarna samen op. Daar gaat het script- en plotgewijs af en toe de mist in; sommige personages zijn ronduit irritant, zeggen of doen domme dingen en dat maakt sommige stukken minder spannend. Waarom neemt die Sergeant die onbenullen uberhaupt op sleeptouw? Ze zijn een blok aan zijn been en er is geen enkele reden voor hem om zijn leven voor hen te wagen.

Wat ik ook jammer vond was dat het geweld voornamelijk werd uitgevoerd door een bende bountyhunters en een groep special forces van de overheid, maar de meeste individuen blijven veilig binnen met de deuren gebarricadeerd. Ik had wel wat meer bendes en partijen en lone gunmen in het straatgeweld willen zien. Een werknemer die zijn baas kapotschiet, meer onschuldige slachtoffers, brute lynchpartijen, enz.

De production value is hoog en het wordt gelukkig nergens een campy B-film (op de over the top gala-scene met rijkelui na). Het script en plot is soms wat zwak, met hier en daar wat onnodige cliché's en jumpscares, maar verder keek het aardig weg.