Opinions

Wel interessant om te zien hoe die meeting is gegaan. Ook bijzonder dat blijkbaar de precieze, realtime duur is aangehouden voor de film. De privé-gesprekken (die natuurlijk niet genotuleerd waren) klinken realistisch en overtuigend.

Verder biedt de film inhoudelijk niet veel nieuws de nazi's zijn de baddies, ze besproken o.a. een nieuw effectieve manier om joden efficiënt te vermoorden, behalve dan dat er soms nog verrassend veel kritiek was van verschillende deelnemers op bepaalde beslissingen, al dat had eerder betrekking op de taakverdeling of bestuurlijke/organisatorische zaken dan op morele bezwaren.

Verder heel degelijk gefilmd. Geen drama, geen opschmuk, gewoon, feitelijk en to the point. Filmtechnisch dus niet heel opzienbarend, maar historisch belangrijk. Ik heb de versie uit 1984 niet gezien maar misschien wel grappig om eens te kijken of er grote verschillen zijn.

3,5*

Fijne film waarin Jonah Hill en Miles Teller prima hun rollen vertolken.
Wel is er ontzettend veel afgekeken van Scorsese, vooral die gestileerde, kleurrijke slow-mo shots gelardeerd met popmuziek. Voeg daaraan toe wapens, drugs, geld en luxe en je krijgt er al snel een Wolf on Wall Street-gevoel bij.

Het ogenschijnlijke gemak waarmee de twee hoofdrolspelers successen boeken wordt met een flinke dosis humor verteld.
Dat maakt het een vlotte en luchtige film, maar tegelijkertijd mist het ook een beetje spanning en diepgang. De onvermijdelijke downfall was ook weinig verrassend en voelde afgeraffeld en gehaast.

Al met al keek het lekker weg maar veel meer dan een 'Scorsese light' was het niet.

Visueel mooie film met veel dromerige bokeh-shots, prominente popnummers en slowmotion, die veel overeenkomsten heeft met de audiovisuele stijl van de serie Euphoria.

Het drama is realistisch neergezet en de ontwrichting in het gezin is goed voelbaar. Niet in de laatste plaats door het sterke acteerwerk van o.a. Taylor Russell (dochter Emily) en Sterling K. Brown (vader), maar de overige castleden deden het ook uitstekend.

Wel vond ik de film soms wat too much qua visuals. De eerdergenoemde dromerige cinematografie met lichtflitsen, blur en flitsende popsongs zijn style over substance. Niet erg af en toe, maar de film had wat dat betreft korter gekund. Nog liever had ik dan gewoon inhoudelijke dialogen gezien ipv steeds maar weer sfeershots.

Alsnog een goede film, maar daardoor toch een volle punt aftrek.

Mysterieuze film die misschien qua horrorgehalte meer creepy is dan echt eng (vooral de eerste helft), maar naarmate het mysterie zich meer openbaart, vervalt die horror (op wat jumpscares na) maar ben je toch benieuwd naar de ontknoping.

Interessant ook dat je van alle personages even een segment krijgt. Beetje Tarantino-achtig van opzet. Goed acteerwerk van Josh Brolin en Julia Garner.

Het segment met het jongetje Alex was niet zozeer eng, maar wel aangrijpend omdat het deed denken aan real life child abuse (waarbij kinderen vaak meer in zichzelf gekeerd raken), waar natuurlijk ook in de film sprake van was, maar dan op een "andere" manier.

Maar goed, los daarvan zat er een hoop (bedoelde en onbedoelde) humor in de film, dus goed mee vermaakt.

Een kleine 4*

Ooit eens iets over gelezen in de VPRO gids vroeger. Nu ik net het eerste seizoen van de nieuwe tv-serie heb gezien, wilde ik toch wel eens weten of de film dezelfde gave sfeertje heeft.

Het begint zeker niet slecht. De sets ogen allemaal wat gedateerd (en lang niet zo indrukwekkend als de serie) maar het onheilspellende sfeertje zit er wel in.
De film focust op drie verschillende theme parks; naast West World zijn er ook nog Roman World en Medieval World, maar die vond ik vrij irrelevant in het verhaal. Wat mij betreft had het zich allemaal enkel in Westworld af mogen spelen.

Halverwege verliest de film echter zijn spanning en vaart, met als dieptepunt het veel te lange en kolderieke saloongevecht, met een irritant muziekje eronder. Als daarna de robots op hol beginnen te slaan wordt het weer spannender, zeker als Yul Brynner met z'n glazige ogen de achtervolging inzet, maar eenmaal ondergronds -met het eindeloze rennen door de gangen- miste het toch wel drama en emotionele spanning. De uiteindelijke climax vond ik teleurstellend.

Wel spijtig, want het concept vind ik op zich supervet; robots die zelfbewust worden (of 'rogue') en dan afwijken van hun gescripte paden is wel iets dat zich goed leent voor sci-fi films en series. Gelukkig weet de tv-serie meer te doen met het gegeven en is die een stuk onderhoudender gefilmd.

Het zal niemand ontgaan zijn dat er heel wat buzz is rondom de terugkeer van Brendan Fraser en zijn performance in The Whale, goed voor een Oscar-nominatie met een mogelijke kans op winst. Ik zag een paar interviews met hem over zijn leven en vond hem wel sympathiek als mens, dus de film leek me wel sowieso een must-see.

En inderdaad, Brendan Fraser is overtuigend en sterk in de rol van Charlie. Ik gun hem een Oscar, het zou de kroon zijn op zijn terugkeer in Hollywood.
Helaas ben ik minder enthousiast over The Whale als film. De film is gebaseerd op een toneelstuk en zodoende speelt het zich allemaal af op één locatie (Charlie's appartement) met een kleine cast. Zoals met veel van dat soort films/toneelstukken betekent dat dat het plot uitsluitend vooruit gestuwd wordt door de onderlinge dynamiek tussen de personages en hun dialogen/acties op die locatie (i.t.t externe gebeurtenissen). Op zich geen probleem, maar het maakt de bewegingsvrijheid van het plot beperkt en de onvermijdelijke expositie om ons te kunnen binden aan de personages leidt vaak tot geforceerde situaties of dialogen. Personages verlaten de woning, komen al dan niet op willekeurige tijdstippen terug, alleen, samen of toevallig tegelijkertijd zodat dit leidt tot diverse plotontwikkelingen, onthullingen of emotionele uitbarstingen.

En dan staat of valt het verhaal eigenlijk met de personages; het probleem is dat sommige personages volstrekt ongeloofwaardig of oninteressant zijn. Met name de opdringerige missionaris Thomas vond ik een ongelooflijk slecht geschreven personage. Zijn houding en acties waren totaal onbegrijpelijk en onrealistisch.
Dan dochter Ellie, haar karakter en houding t.o.v. Charlie vond ik vreemd, zeker gezien het feit dat zij hém opzocht en hem al jaren niet gezien had. Op een of andere manier zouden wij op het eind moeten rooten voor haar en haar relatie met Charlie, maar ik vond haar nog steeds vreselijk tot het laatste moment.
Eigenlijk vond ik alleen Liz een overtuigend en consistent personage.

Het is moeilijk uit te leggen, maar The Whale laat precies zien waarom ik een beetje een hekel heb aan die 'één-locatie'-films: het wordt al snel geforceerd en onnatuurlijk, en emoties zijn all over the place; natúúrlijk is er nog een scène met de moeder van Ellie om expositie en closure te geven voor Charlie, natúúrlijk komt Thomas nog een keer terug om zijn ware aard te laten zien, natúúrlijk komt Ellie nog eens langs (toevallig op het moment dat Charlie net sterft), natúúrlijk passeren in 1 interactie alle denkbare emoties de revue, niet omdat het natuurlijk is, maar omdat 'wrijving' het nu eenmaal 'spannend' maakt. Het ene moment wordt er gescholden, het andere moment liggen ze bij elkaar, om vervolgens weer de deur uit te stormen.
Het einde was ook walgelijk melodramatisch. Het witte licht, het symbolische naar haar toe lopen, het gedicht, de zee....Tekstboek-Hollywood melodrama.

Dus ja, het wordt rooten voor Brendan bij de Oscars, maar als film deed het me weinig.

2,5*

Ik ben er niet heel erg van onder de indruk eigenlijk. Het is op zich wel aardig gefilmd en goed geacteerd, maar teveel style over substance. DuVernay kiest ervoor bepaalde sleutelscènes dik aan te zetten met slowmotion, symboliek en dramatisch aangezette muziek, in plaats van rauwe, harde werkelijkheid. Ook de gebruikte filmtechniek (zeer veel close-up en medium shots met een 'shallow depth of field') vond ik storend: scherp gesteld op de persoon in beeld, maar voor- en achtergrond onscherp.

Deel 1 en 2 vond ik wel interessant qua hoe het allemaal tot een veroordeling heeft kunnen leiden, maar deel 4 was dan weer te zweverig en ging te lang door met die isolatie van Korey en zijn hallucinaties en flashbacks/dromen.

Opvallend was trouwens hoe vaak de naam Trump viel en hoe passief-agressief kritisch de serie zich uitlaat over de advertentie van Trump destijds waarin hij opriep tot de doodstraf voor de daders. Weliswaar een opportunistische advertentie van een conservatieve zakenman, maar anno nu hooguit "relevant" omdat Trump nu toevallig president is, waardoor Ava DuVernay geen kans onbenut laat om hem daarop aan te vallen. Ik ben zeker niet pro-Trump, maar om die advertentie met de kennis van nu te veroordelen vind ik te makkelijk. Het was immers voor Trump (laat staan de buitenwereld) toen nog niet duidelijk dat de vijf onterecht waren veroordeeld.

De politiek-activistische agenda van DuVernay schijnt wel vaker door in haar werk; net als Selma -een biopic over Martin Luther King- is ook dit weer een onderwerp waarin ze institutioneel racisme ten overvloede kan aankaarten. Hoeveel onrecht de Central Park Five ook is aangedaan, kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat DuVernay maar wat graag dramt over het Grote Kwaad dat institutioneel racisme heet.

Toch vind ik het wel een interessante kijkervaring vanwege de enorme clusterfuck die ontstaan is door de foutieve veroordeling van de vijf. Dat er iets goed mis is met het Amerikaanse rechtssysteem is wel duidelijk. Niet alleen de manier van verhoren (hoewel de controversiële ondervraagmethode Reid inmiddels niet meer is toegestaan, volgens mij), maar ook het kromme gegeven dat, om voor vroegtijdige vrijlating in aanmerking te komen, je expliciet verantwoordelijkheid moet nemen voor je 'misdaad', iets wat voor een onschuldig veroordeelde natuurlijk een onmogelijk dilemma vormt.

Voor wie geïnteresseerd is in een soortgelijke justitiële clusterfuck, raad ik de documentaire Making a Murderer aan.

Een film waarvan je nou eigenlijk nooit weet waar het naar toe wil. Gaat het nu om de drumpassie van Andrew, de omgang tussen Andrew en zijn tirannieke orkestleider Fletcher of om het afzien van Andrew in zijn weg naar succes?

J.K.Simmons gaat in zijn rol als een drill instructor te werk, altijd adrem en zijn studenten tot het uiterste drijvend, net zoals Sgt. Hartman in Full Metal Jacket. Woede-aanvallen, gooien met wat maar voor handen is, verbaal en fysiek geweld; hij deinst nergens voor terug. Dat levert een vlotte, intense film op waarbij je een haat-liefdeverhouding met Fletcher opbouwt. Enerzijds begrijp je zijn gedrevenheid als orkestleider, anderzijds vraag je jezelf af of zijn Marine Corps-gedrag niet te ver gaat als studenten huilend afdruipen.

Later in de film breekt Andrew en stopt hij met drummen en lijkt de film weer een andere wending te nemen, waardoor ik totaal niet meer kon voorspellen hoe het af zou lopen.
Uiteindelijk vond ik het ook moeilijk te beoordelen hoe de verstandhouding tussen Andrew en Fletcher is tegen het einde. Zag ik nou een blik van bewondering en respect, of speelde de woede en wraaklust van Fletcher nog een rol van betekenis?

Hoe dan ook, een boeiende maar soms moeilijk te doorgronden film. Misschien nog eens een herkijk waard.

Beetje apart om hierop te stemmen, omdat het een om een aflevering van een televisieserie gaat, maar vooruit.

Black Mirror weet telkens interessante science fiction werelden te scheppen met futuristische technologie naadloos geïmplementeerd in iets dat nog sterk lijkt op onze hedendaagse maatschappij. Een soort sf-Twilight Zone zal ik maar zeggen.

Wel vond ik het verhaal hier soms warrig verteld en is de uiteindelijke ontknoping wat vergezocht. Het goede acteerwerk en de gelikte productie maken het echter zeker niet saai om naar te kijken.

Mooie film met een prima hoofdrol van Reese Witherspoon.
Natuurlijk is de vergelijking met Into the Wild snel gemaakt, maar behalve twee mensen moederziel alleen in de natuur, houdt de overeenkomst snel op. Waar Into the Wild een verslag is van hoe iemand in de natuur probeert te overleven met tragische gevolgen, is Wild een verhaal van iemand die een lange hike onderneemt in een poging tot zichzelf te komen en uiteindelijk haar woede en verdriet leert accepteren. Ander thema, andere insteek.

De flashbacks naar haar verleden (soms korte scenes, soms alleen geluid) geven haar personage wat meer achtergrond en een goede indruk van waarom ze de tocht onderneemt. Het werkt sowieso stukken beter dan wat gemijmer via een voice-over, maar het zorgt er wel voor dat het heden (de trailtocht zelf) nogal als losse flarden aanvoelt. Daardoor werden de eenzame momenten minder sterk benadrukt.
Flauw vond ik dat bij bijna elke ontmoeting met een man een soort (seksuele) dreiging werd gecreëerd. Alsof ze bij elke ontmoeting ten prooi kan vallen aan grote, boze, seksbeluste mannen, die erop uit zijn om haar te verkrachten. Geen wilde dieren, maar wilde mannen zijn het grote gevaar! Iets zegt me dat de feministische schrijfster dat beeld in haar boek maar wat te graag heeft benadrukt. Gelukkig wordt dat beeld ook vaak genoeg ontkracht in de film en komt het hooguit tot een gevalletje seksuele intimidatie.

Verder een prima film met een fijne sfeer en zonder noemenswaardige minpunten. Alleen wel irritant dat El Condor Pasa én What's Going On nu inderdaad in mijn hoofd zitten.

Herkijk, en nog steeds niet mijn ding. Lynch heeft gewoon betere dingen gemaakt. Wild at Heart heeft een gemaakte campiness die me gewoon niet aanstaat. De boze moeder, het moordplan, de ontelbare seks-scènes, de Wizard of Oz referenties...gaap. Het is allemaal wel typisch Lynchiaans, dus af en toe wat dromerige shots en een prima cast met veel bekende Lynch-acteurs, maar het verhaal trok me niet en de pacing vond ik gewoon slecht. Wel leuk waren de roadmovie-elementen, maar verder is het maar een matige film die nergens echt weet te raken.

Disclaimer: ik heb een hekel aan de meeste Dreamworks films, met uitzondering van Shrek (iig deel 1 en 2).

Ik ging er volledig blind in met het idee dat The Wild Robot van een indie animatiestudio was, dus toen ik het Dreamworks-logo zag vreesde ik het ergste. Ja, ik ben biased, nou en.

In de eerste 15 minuten probeerde het te hard om grappig en cute te zijn, met een flauwe, langdradige reeks slapsticky interacties met de dieren in het bos. Denk aan de cuteness van Wall-E gecombineerd met Big Hero 6 Baymax' klunzigheid. Het voelt een beetje als een versmelting van verschillende robot-animatiefilms, maar dan in een nieuw (Dreamworks)jasje. Beter goed gejat dan slecht bedacht, zeg maar.

Na het moeizame begin krijgt het verhaal iets meer vorm en ziel als Roz de robot moet zorgen voor een eendekuiken samen met een vos die trouwens verdacht veel weg heeft van Nick Wilde uit Zootopia.
Sommige momenten voelen afgeraffeld en gehaast aan. Het is allemaal ergens wel aandoenlijk op een oppervlakkig niveau, maar een gevoelige snaar raken deed het niet. Haast alsof er bepaalde thema's moeten worden afgevinkt, zonder dat er echt tijd wordt besteed aan emotionele binding met de personages.

De animatie en stijl zijn trouwens wel prachtig, het heeft door de fuzzy aquarelrandjes iets schilderachtigs en ambachtelijks. Visueel dus een stuk fijner om te kijken dan eerdere Dreamworks films.

Ik kwam er bij de credits trouwens pas achter dat het gebaseerd was op een boek. Ben benieuwd of het boek erg afwijkt van de filmversie? Qua illustratiestijl in ieder geval wel...

3*

Weliswaar aan de zoet-sentimentele kant, maar Jessie Buckley is wel een heel fijne actrice om naar te kijken, ook in Chernobyl en I'm Thinking of Ending Things.

De film is een ode aan country en doorspekt met talloze fijne nummers en beelden van Glasgow en Nashville. Audiovisueel is er (dus) weinig op de film aan te merken.

Waar de film wel tekort schiet is vooral in de personages om Rose-Lynn heen. Zo vond ik de rol van Susannah tijdens het kijken wat vaag; waarom wil ze zo graag dat Rose-Lynn doorbreekt? Is ze simpelweg zo filantropisch of ziet ze in Rose-Lynn misschien iets wat ze zelf zo graag had willen zijn? Haar overenthousiasme en pushy gedrag deed me denken dat er meer achter zat.

Ook is nooit duidelijk waarom Rose-Lynn liegt tegen haar over haar eigen kinderen. Het maakt haar onsympathiek terwijl er niet eens echt een reden voor is.

De boodschap van de film lag er soms te dik bovenop ('het geluk heb je thuis al') maar overall geen slechte film.

3,5*

Een korte en warme film, bedoeld voor kinderen, maar gelukkig niet zo vreselijk zoetsappig als Piglet's Big Movie (2003). Het is allemaal inhoudelijk misschien niet heel spectaculair, maar er zitten wat creatieve animatietechnische vondsten in verwerkt die het geheel naar een hoger plan tillen. Bijvoorbeeld hoe boektekst een rol speelt in de tekenfilmscènes, het krijtgetekende liedje of het mooi geanimeerde honinglied. Dat maakt dat deze Pooh-film wat verfrissender en creatiever is dan zijn voorgangers.

Christopher Robin (de live-action film uit 2018) vond ik trouwens nog een tikkeltje leuker en aandoenlijker, maar wat 2D-animatiefilms betreft is dit tot nu toe de leukste versie van Winnie the Pooh die ik gezien heb.

Ik denk dat ik rond mijn basisschooltijd The Witches voor het laatst heb gezien.

Destijds vond ik het een leuke film, spannend, soms eng maar gewoon een heel kijkbare kinderfilm.

Jaren later bij deze kijkbeurt valt wel op hoe low-budget alles is. De sets en visagie ogen goedkoop. Het is grotendeels wel veel practical effects (een pluspunt) en de Jim Henson puppetry is aandoenlijk, maar veel meer dan dat heeft de film niet te bieden. Volgens mij was het boek toch echt beter.

3*