Opinions

Fraaie sf-film met indrukwekkende panoramische vista's van een vernietigde aarde.

Oblivion deed me soms denken aan andere films, zoals 2001, Alien, Solaris en ja, zelfs Star Wars. Het lijkt elementen te hebben geleend en daar een eigen verhaal van te hebben gebreid.

Tom Cruise deed het aardig voor zijn doen en ook de andere acteurs stelden niet teleur. Verder niet zoveel over te zeggen; een degelijke sci-fi film. Wel met een verwarrend einde, maar na een uitleg te hebben gelezen valt het een stuk beter op zijn plek.

Wordt bij elke herkijk leuker. De laatste keer dat ik Office Space zag was 9 jaar geleden en toen gaf ik een 3,5*, de eerste keer was ergens in de jaren '00 en toen kreeg ie maar 3*.

Nu opgehoogd naar een 4*.

De personages zijn leuk, het troosteloze van de jaren '80/90 corporate office cubicles is goed neergezet,

Het ligt er allemaal soms iets té dik bovenop, op het flauwe af, maar het heeft z'n charme.

Inderdaad een soort The Big Lebowski, hij wordt beter als je hem vaker ziet. Het haalt het niveau van TBL natuurlijk nooit maar Office Space is een luchtige, makkelijk wegkijkende cult comedy die exemplarisch is voor de tijd waarin het uitkwam. Of om met de woorden van Sam Elliott in TBL te spreken: "Sometimes, there's a movie, well, it's the movie for its time and place. It fits right in there."

Aandoenlijke film die ons kennis laat maken met het nijlpaard-achtige supervarken Okja.

Meteen wordt duidelijk dat deze film een aanklacht is tegen de vlees-/bioindustrie en de manier waarop er met dieren om wordt gegaan.

De film laat twee 'kampen' zien: Het Animal Liberation Front wordt gezien als de geweldloze good guys, de vleesindustrie als de harteloze, zakelijke bad guys die politiegeweld niet schuwen.

Het mag dan een film zijn die met een knipoog genomen kan worden, maar het wordt hiermee wel erg zwart-wit beeld neergezet, terwijl vrijwel elke eco-activistische organisatie (zo ook het ALF) ook wel een schaduwzijde heeft (bijv. het gebruik van geweld, vernieling of extreme uitspraken).

Neemt niet weg dat de vleesindustrie wat mij betreft behoorlijk ingeperkt mag worden ten behoeve van dierenwelzijn en milieu.

Visueel ziet het er prachtig uit. De lompe Okja (uit de koker van animator Erik-Jan de Boer) beweegt zeer natuurgetrouw en ook is hij naadloos geïntegreerd in live-action omgevingen. Vooral de interactie met menselijke acteurs is uitstekend gedaan.

Het over-the-top spel van de Engelstalige acteurs (Tilda Swinton, Jake Gyllenhaal, Shirley Henderson) werkt wel erg op de zenuwen en maakt de film op een vervelende manier kluchterig en kinderachtig. Dat had de film eigenlijk niet nodig.

Alles wat zich in Amerika afspeelde was een allegaartje van stijlen: soms was het ontroerend, soms kluchterig, soms grappig. Het begin in Zuid-Korea en het einde waren wat mij betreft de beste delen van de film.

Een mooi geanimeerde film die nergens opzienbarend spannend of meeslepend wordt, maar rustig voortkabbelend het verhaal vertelt. Hier en daar grappig, soms aandoenlijk en dan weer een beetje traag, maar altijd is voelbaar dat er met veel passie aan deze film is gewerkt.

Voor een film uit 1991 voelt de animatie en tekenstijl nergens gedateerd aan, en de Ghibli-kwaliteit is alom aanwezig. Van de prachtige schilderachtige achtergronden van het platteland tot de subtiele karaktertrekjes die elk personage uniek maken.

Het lijkt me geen film voor iedereen, maar ik beschouw het als een klein kunststukje op animatiegebied. Gek genoeg is de film (Engelse dub) pas 25(!) jaar later in Amerika uitgebracht. Je zou toch verwachten dat na de massale omarming van latere box office hits als Spirited Away, de rest van hun oeuvre met terugwerkende kracht ook snel uitgebracht zou zijn...

Goede film voor zijn tijd, maar de film is merkbaar gedateerd als het gaat om de romantiek en liefde; Terry weet het hart van Edie te veroveren, ondanks dat hij medeplichtig is aan de dood van haar broer en dat voor haar verzwijgt. Wanneer hij later alsnog toegeeft dat hij medeplichtig is, is ze aanvankelijk overstuur en boos, maar smelt ze later alsnog wanneer hij haar voordeur intrapt en hardhandig beetpakt en kust. Want, zo weten filmkijkers, dan smelten vrouwen en raken ze overmand door de liefde. Die Hollywoodse filmromantiek is in het licht van #metoo nogal zuur om te zien.

Echter draait de film vooral om de havens van NY, waar de mobster Johnny Friendly de scepter zwaait en er een omerta geldt. Dat is een stuk boeiender en beter uitgewerkt, en ook de reden dat de film toch een relatief hoog cijfer van mij krijgt. Het acteerwerk van de jonge Brando en de oudere Lee J. Cobb zijn uitstekend en houden de film hoog.

Een teleurstelling. Aan het acteerwerk en de ensemble cast lag het niet; DiCaprio's rol als acteur (met zijn stuntman buddy Brad Pitt) die op hun retour zijn en de hele Hollywood-setting waren uitstekend, maar ik hoopte dat het geheel aan plotlijnen tot een ontknoping zou leiden die alles bij elkaar zou brengen. Dat bleek niet het geval.
Ik had niet verwacht dat Tarantino de geschiedenis zou herschrijven door de Manson-hippies bij Rick Dalton ipv Sharon Tate te laten inbreken, want als die moorden al niet eens plaatsvinden in de film, wat is dan het nut geweest van de toevoeging van Sharon Tate/Roman Polanski en de Manson familie? Het gaf de film naar het einde toe een zekere spanning (want we weten allemaal wat er écht is gebeurd), maar dit alternatieve einde was gewoon underwhelming.

Voor mijn gevoel had Tarantino ook veel scènes kunnen schrappen of inkorten, want ze droegen weinig bij aan de film. We zien wat scènes met Margot Robbie (wiens rol als Sharon Tate nietszeggend is), we zien wat Hollywood-filmshoots die te lang worden uitgesponnen, een paar humoristische dialogen maar qua schrijfwerk wordt nergens het niveau gehaald van Reservoir Dogs / Pulp Fiction of zelfs Inglourious Basterds.

Vandaar dat Once Upon A Time van mij het laagste cijfer krijgt van alle films die Tarantino geregisseerd heeft. Alleen Four Rooms (1995) heeft een lager cijfer (2,5*), maar dat was een vierluik in samenwerking met drie andere regisseurs en tel ik daarom niet mee.
Dus kunnen we, ondanks de hoge production value en prima cast wel stellen dat dit Tarantino's slechtste film ooit is. Dat klinkt misschien wat negatief, want het is nog geen onvoldoende, maar voor een productie van dit formaat, met zo'n cast en zoveel potentieel had ik er veel meer van verwacht.

Misschien draai ik ooit nog bij en heb ik iets over het hoofd gezien, maar ik kan er nu niet meer van maken dan een schamele 3*.

Hoewel het misschien een wat overhypete film is (voor zover ik heb meegekregen) was het een leuke kijkervaring.

Ik had aan het begin geen idee waar de film heen zou gaan, maar uiteindelijk raakte ik er prima in en was het ondanks de lange speelduur voortdurend spannend en entertaining.

Props voor de sterke rollen van Leonardo diCaprio (een soort washed up revolutionary met The Dude-achtige trekjes) en Chase Infinity als zijn dochter.

En hoewel ik Sean Penn een doorgaans vervelende acteur vind, was hij in zijn karikaturale rol als Sgt. Lockjaw prima te doen.

Verder weinig zin om inhoudelijk in te gaan op een eventuele link met het huidige Amerika; het zal allemaal wel. Ik zag het meer als een soort tijdloze, algemene revolutie die puur diende als vehikel voor de vader-dochter relatie. Het is bovendien gebaseerd op een boek uit 1990.

Het maatschappijkritische element in de film verviel bovendien vrij snel omdat hier een vrij karikaturale variant van revolutionair activisme werd getoond, met dito antagonisten.

Kortom, het was geen superbijzondere film (ik heb wel eens beter gezien van PTA), en had zeker wel korter gekund, maar toch krijgt ie een nette 4*.

Ongetwijfeld zal Oppenheimer het goed doen bij de Oscars; een sterrencast, één van de meest gevierde regisseurs van dit moment, een biografisch portret van een markant figuur, cinematografie van Van Hoytema en een sound design dat in de bioscoop goed tot zijn recht komt.

Het was ook zeker een beleving, visueel en auditief. Cillian Murphy knalt van het scherm als de onpeilbare Oppenheimer, de Trinity-test was indrukwekkend in beeld gebracht en de cinematografie was erg sterk.
Maar toch, het is en blijft Nolan; dat betekent dus een lange zit, volgepropt met zware dialogen op hoog niveau waarbij voorkennis onontbeerlijk is. Er wordt van je verlangd dat je behalve chronologie ook weet wie wie is en dat je alles in de juiste context kunt plaatsen. Gelukkig heb ik gisteravond de documentaire To End All War gekeken waardoor ik al in grote lijnen Oppenheimers levensloop kende en de film redelijk kon volgen.

Uit de docu bleek dat de briljante Oppenheimer ook een naïeve en een gedweëe kant had, die (ondanks zijn kennis en briljante werk) ook verkeerde inschattingen maakte die hem na de oorlog reputatieschade opleverde.

Ik vond het jammer dat Nolan niet in staat bleek om echt in het hoofd van Oppenheimer te duiken. Het blijft in dialogen en emotie vaak afstandelijk. Aan de ene kant is het te prijzen dat Nolan niet verzandt in melodramatisch sentiment, maar als dat betekent dat je als kijker nooit emotioneel wordt meegezogen, dan is dat ook niet ideaal.
Het laatste half uur, met de hoorzittingen en de gevolgen daarvan duurden mij ook te lang; het hoogtepunt van de film lag toch bij de geslaagde Trinity-test. Alles wat daarna kwam was mosterd na de maaltijd.

Kortom, technisch een indrukwekkende film die op alle vlakken mooi gemaakt is, maar verzuimt een emotionele connectie met het publiek te maken. Wel één van Nolans betere films.
Ook alle lof voor de vertolkingen van Cillian Murphy, Robert Downey Jr. en Emily Blunt.

Voor nu een 4-*

Overlord is een betere film dan ik had verwacht; een kruising tussen Inglourious Basterds en een verfilming van het spel Wolfenstein.
Prima geacteerd, leuke tongue-in-cheek humor en een knallende openingsscene waardoor je meteen de film ingezogen wordt.

Het moment dat de hoofdpersoon in het ondergrondse nazi-complex op de bizarre experimenten stuit doet de verwachtingen hoog oplopen, helemaal wanneer het gevonden superkrachtenserum bij een soldaat en daarna nazi-korporaal wordt ingespoten. Daarom is het wel jammer dat er uiteindelijk een vrije tam en anticlimactisch eindgevecht uitrolt, dat wat mij betreft nog een veel absurder en grootser had gemogen. Zoals bij bijvoorbeeld het personage Tetsuo in Akira het geval was.

Het jongetje voegde weinig toe aan het verhaal en de hoofdpersoon was ook een slappe eikel (de nazi niet willen martelen voor belangrijke informatie? Ga toch weg, achterlijke pacifist. Geen belangrijke bevelen opvolgen omdat je een jongetje wil redden, daarmee een missie in gevaar brengen die van cruciaal belang is voor het doorgaan van D-Day? Túúrlijk.) maar de overige rollen waren prima. Leuk ook dat de zoon van Kurt Russell sprekend op zijn vader lijkt.