Opinions

Als je Groundhog Day kruist met een post-apocalyptische SF-variant van Full Metal Jacket en Bill Murray vervangt door Tom Cruise, krijg je deze verrassend leuke film uit de koker rollen. De film lijkt eerst een beetje kluchterig te beginnen met Tom Cruise als majoor die door een 'misverstand' wordt gerekruteerd als gewone soldaat en van daaruit aan het voorfront belandt met alle gevolgen van dien. Daarna neemt het plot een verrassende wending wanneer hij opnieuw wakker wordt op de legerbasis en weet hij in een soort videogame-achtige toestand van respawnen en trial-and-error steeds 'verder' te komen in de strijd tegen de buitenaardse Mimics.

Ondanks de herhalingen weet de film een vlot tempo aan te houden en zakt het nergens in. Daar waar het nodig is worden kleine tijdsprongen genomen om de kijker te laten wennen aan de vertelstructuur, maar ook wordt de kijker nog regelmatig verrast door bepaalde delen weg te laten en andere delen voor het eerst te laten zien. De snelle montage maakt het vaak ook erg grappig.

Sowieso de leukste (recente) film van Tom Cruise.

Leek me wel interessant, dit drama met Mads Mikkelsen, die altijd wel indrukwekkend acteerwerk laat zien in zijn films.

Ook hier weet hij de film te dragen, een typisch Deens drama met een interessante doch ietwat absurde hook. De rollen worden verder uitstekend ingevuld door Sidse Babett Knudsen (die ik herkende uit Westworld) en Rolf Lassgård.

Toch kon ik niet zo heel veel met het plot. Het bood wel wat ruimte voor menselijk drama en ontroerende momenten dochter ontmoet biologische vader, Jørgen blijkt ongeneeslijk ziek maar ik vond het niet interessant genoeg uitgewerkt, het bleef inhoudelijk nogal aan de oppervlakte.
Ook vond ik het een beetje rommelig qua montage en sommige shots zelfs op het amateuristische af (de oog-closeups, de dieren aan de muur... iets waarvan een filmstudent zou zeggen dat dat lekker symbolisch is).
Ben ik trouwens de enige die dat 'ik wil niet dood'-meltdown momentje van Rolf Lassgård een beetje over the top en lachwekkend vond? Had wel wat subtieler gemogen.

Desalniettemin geen slechte film, met name door het verder prima acteerwerk.
Kleine 3,5*

Prima acteerwerk van Kayla (Elsie Fisher) als ongemakkelijk, sociaal onhandig meisje dat de overstap gaat maken naar van middle school (8th grade) naar high school.

In Eighth Grade zien we al die typische dingen voorbij komen die er in het hoofd van een onzeker en impopulair tienermeisje omgaan: verliefd zijn op die ene jongen, erbij willen horen, sociaal ongemakkelijk zijn, zich afzetten tegen haar vader en bang zijn voor het onbekende.

Elsie Fisher weet dit alles goed en overtuigend neer te zetten met haar nerveuze trekjes en wazige blikken.

Kayla's belevenissen worden fragmentarisch en zonder al teveel context verteld. Er is weinig daadwerkelijke omgang met medescholieren en we zien vooral veel close-ups en montages van Kayla op haar telefoon met twitter/instagram-posts in beeld die haar activiteit op social media laten zien; veel scènes worden overstemd door muziek dus je zit eigenlijk alleen maar in het hoofd van Kayla zonder veel mee te krijgen van de wereld om haar heen.

Hierdoor duik je echt in Kayla's gedachtenwereld; de wereld van een tienermeisje is nu eenmaal erg klein en self-centered.

Op zich dus een slimme stijlkeuze, maar ik had liever een meer 'standaard' highschool-film willen zien met een uitgewerkt narratief. Meer dialogen, meer verhaal, meer structuur en inhoud. Omdat het geschreven is door Bo Burnham hoopte ik ook op meer humor en absurditeiten.

Nu was het vooral braaf, vlak, traag en langdradig en duurde het erg lang voor de film een beetje op gang kwam. Burnhams debuut is leuk geprobeerd, maar niet spectaculair.

Elemental voelt aan als een net-niet Pixar. Miste de kracht van Inside Out, en qua verhaal een beetje eenvoudig.

Het idee is aardig en biedt genoeg mogelijkheden, maar er zaten wat dingen in die ik slecht vond uitgewerkt, zoals het subplot met de dam/overstroming en de relatief kleine rol die de elementen aarde en wind (en de weinige side characters in die elementen) toebedeeld kregen.

Ook de wereld zelf (Element City) had wat meer uitgediept kunnen worden; thema's als uitsluiting, "racisme" en tegenstellingen in de samenleving komen wel aan de orde, maar slechts oppervlakkig.

Maar goed, het draait om Ember en de relatie met haar vader en de bruisende Wade. Het heeft zijn momenten en weet af en toe wel te ontroeren, maar echt raken deed het me niet. Daarvoor was het allemaal wat te simpel.

Ook jammer vond ik de soms wat vreemde visuele mix van realisme en stilisme. De elementen (het samenspel van water en vuur als Ember en Wade knuffelen) zijn prachtig gemaakt, maar de wereld om hen heen (met name het stromende water) vond ik dan weer té fotorealistisch waardoor het botste met de gestileerde personages.

Net geen 3,5*, dus een 3*

Oef, zware tegenvaller.

Ik ben bekend met het (vroegere) werk van Baz Luhrmann en weet dat hij bombastische, drukke films heeft gemaakt met veel camera- en montagetrucjes.

Ik had echter niet verwacht dat Elvis zó vervelend zou zijn. Het is voornamelijk style over substance; dat er musical montages in voorkomen met verplichte nummers uit Elvis' repertoire valt te verwachten, het is een muziekbiografie. Het probleem is alleen dat Luhrmann (zeker in het begin) amper de tijd neemt om een fundering te leggen waarin we de personages (en vooral Elvis) leren kennen. Daardoor blijft er heel de tijd een onpersoonlijke afstand tussen de kijker en Elvis als mens, en kijken we nooit echt dieper dan de stijlicoon die we allang kennen.

Het gekozen vertelperspectief, namelijk vanuit een inmiddels oudere Tom Parker die terugblikt op Elvis' leven, helpt daar ook niet aan mee. Tom Hanks maakt overigens een karikatuur van die vent (met tenenkrommend accent) dus het begint meteen al slecht.

Vooral de eerste 20 minuten waren vermoeiend: drukke montage, chronologisch all over the place, gelardeerd met een overdaad aan voice-over van Colonel Parker. Visueel laat Luhrmann heel veel zien, maar wat heb ik aan die kitsch? Ik zie liever een paar goede dialoogscenes en het prille begin van Elvis carrière dan een voice-over die in vogelvlucht zijn opkomst laat zien. De film neemt nooit pas op de plaats om te vertellen wie Elvis is, waar hij vandaan komt, hoe hij denkt, hoe hij is als mens.

Zo nu en dan zijn er wat interessante scenes (bijv. met zijn moeder, zijn vader, en Parker) die een inkijkje geven in hoe hij is privé, maar deze zijn er te weinig; het gros van de film bestaat uit druk gemonteerde highlights van zijn carrière (zijn Hollywood-carrière is daarentegen opvallend summier behandeld). Dan is het, nog geen drie kwartier na de officiële kennismaking met Parker in het spiegelpaleis, alweer 1968.

De slotact, met zijn comeback, wurgcontract in Vegas en zijn downfall zijn het interessantst, met zowaar een mooie, emotionele overgang naar de echte Elvis die zijn bekende versie van Unchained Melody ten gehore brengt, maar het blijft allemaal afstandelijk en fragmentarisch van aard, alles van de hak op de tak.

Luhrmann kan visueel fantasierijke (hetzij kitscherige) dingen maken, maar het is geen acteurs-regisseur, of iemand die uberhaupt geïnteresseerd is in de mens achter de Elvis persona. Wat dat betreft deed zelfs het matige Bohemian Rhapsody het beter.

Tot slot, wel props voor Austin Butler voor de geloofwaardige vertolking van Elvis. De moves en looks waren prima, het had zoveel slechter kunnen zijn. Jammer alleen dat -zoals gezegd- hij weinig kans kreeg om te shinen in dialoogscènes.

2,5*

Ja, apart. Het doet Lynchiaans aan, met een mysterieus getint doppelganger-verhaal en dito symboliek, maar dan in de stijl van Villeneuve. Is voor een eerste kijkbeurt misschien niet meteen helemaal te doorgronden (ik ga niet beweren dat ik alles snap), alhoewel het qua plot minder complex is dan een gemiddelde Lynch-film.

Wat in ieder geval wel werkt is de fragmentarische vertelstijl in combinatie met de stijlvolle gele belichting. Het speelt zich weliswaar af in deze wereld, maar het voelt als een alternatieve werkelijkheid, dystopiaans en vervreemdend. De onheilspellende muziek doet je al snel vermoeden dat er iets staat te gebeuren, waardoor je geboeid blijft kijken.

Jake Gyllenhaal is zoals gewoonlijk weer goed bezig en weet de dubbelrol overtuigend neer te zetten.
Het einde met de grote spin vond ik niet zo; hij kwam al eerder voor in de film, maar hij reageerde alsof ie betrapt was, wat vooral over kwam als een flauwe grap, alsof de film zichzelf ineens niet meer serieus nam.

In mijn hoofd was ie leuker dan ie daadwerkelijk is.

De anarchistische, dystopiaanse setting en aankleding vind ik nog steeds leuk bedacht en hebben iets Mad Max-achtigs. Het is allemaal aardig in beeld gebracht, met creatief in elkaar geknutselde sets en matte paintings, maar het oogt tegelijkertijd ook enorm gedateerd en voelt soms levenloos aan.

Ter vergelijking: Blade Runner kwam een jaar later uit maar was qua sets, sfeer en special effects veel sfeervoller en levendiger.

Iets wat me deze keer enorm opviel en stoorde was de vreselijk slechte pacing. Het begon al met een lange, vrij saaie intro met Lee van Cleef en een droge introductie van Snake, die pas op gang komt zodra Snake tegenover Hauk komt te zitten.

Snakes missie heeft hier en daar wat leuke of grappige stukjes maar de actiemomenten zijn weinig aan. Dialogen gaan soms veel te lang door, personages lopen continu van hot naar her en dat haalt de vaart uit de film, waardoor het aanvoelt als dikke stroop door een trechter.

De meeste personages waren weinig memorabel en de bad guys (onder leiding van Duke, zogenaamd een charismatische superleider) stelden al helemaal geen zak voor. Hoewel de vergane straten van NY vol verwilderde gevangenen een gevoel van dreiging en gevaar moesten uitstralen, voelde het nergens onheilspellend aan.

Dat gezegd hebbende is Snake Plissken wel een stoer hoofdpersonage, maar er had meer met hem gedaan kunnen worden. Het einde was wel grappig, maar dat kan de film niet redden.

Verlaagd van 3,5* naar 2,5*

Ja, wat moet je ervan zeggen. Het is leuk voor de ESF-fans (ondanks enkele ongeloofwaardige ESF-situaties) en zeker de (brave) cameo's van bekende gezichten als Graham Norton en enkele oud-kandidaten zijn leuk voor de kenners. De cameo's van oud-kandidaten zijn overigens samengepropt in één scene, dat meer aanvoelt als een geforceerd sing-along ESF-promofilmpje. Waarschijnlijk was dat nodig om de medewerking en financiering van Jon Ola Sand (executive producer van het ESF én deze film) te garanderen en gebruik te kunnen maken van het 2019-podium en het Eurovisie-logo?

Hoe dan ook, de film zelf is verder nogal raar en lang niet altijd grappig. Dat het ESF en Europa/IJsland vanuit een nogal Amerikaans perspectief worden benaderd is tot daaraan toe, maar ook werkt de film op primair niveau niet echt. Will Ferrell vind ik sowieso al nooit echt grappig, maar ook vind ik hem veel te oud voor zijn rol. Rachel McAdams kan er nog mee door, maar is als tegenspeelster dan weer te jong voor Ferrell.

Het was allemaal wel zoals ik verwacht had, maar eerlijk is eerlijk, het had ook véél slechter gekund.

Een 2,5*

Had wel zin om deze film te kijken op mijn nieuwe 50" tv. Bergbeklimmen, grote vista's met besneeuwde bergtoppen, lawinegevaar en dat alles met een 'waargebeurd'-sausje leek me een prima recept voor een spectaculaire rampenfilm.

De film begint vrij rustig. Er wordt tijd genomen om de personages te introduceren en te leren kennen, hetzij oppervlakkig. Meestal is dit een beetje geforceerd opgezet om de kijker mee te laten leven, dus hier bekroop me al een gevoel van "who cares".

Wel leuk om alvast wat indrukwekkende omgevingsbeelden te zien van het base camp en Nepal zelf.

Als de beklimming eenmaal van start gaat, komt er wat meer vaart in de film.

Het probleem is alleen dat de groep nogal groot is en te midden van alle hectiek en sneeuwstormen weet je al gauw niet meer zo snel wie wie is of waar ze zich op de berg bevinden. Ik vond het proces van de aftakeling ook vrij onduidelijk; waarom hebben ze ineens een zuurstoftekort en waarom zijn ze het ene moment nog in orde en het andere moment stervende van uitputting? Het leek qua chronologie slecht gemonteerd te zijn.

Verder vond ik de shots op de berg vaak wel mooi gedaan, maar soms was de belichting wat 'off' waardoor het greenscreen-effect duidelijk zichtbaar was.

Het wel en wee van de expeditie was interessant gezien het waargebeurde verhaal waar het op gebaseerd is, maar ik had er meer van verwacht.

Het multiverse-concept komt de laatste jaren steeds vaker in een of andere vorm terug, met name in The Avengers-films en andere superhelden-origin stories (Dr. Strange, Spider-Man). Het concept van parallelle universums is niet nieuw, maar het lijkt wel weer trendy te zijn geworden. Ik zie hierboven reacties dat de film niet iedereen kan bekoren, blijkbaar moet je van multiverse-gekkigheid houden.

In Everything Everywhere All at Once wordt het concept opnieuw bezocht en er een eigen unieke draai aan gegeven, met een zeer sterke Michelle Yeoh in de hoofdrol.

Wat begint als een dramafilm over een strenge Chinees-Amerikaanse familie in een wasserette ontaardt al snel in een bizar inter-universeel spektakel.

Het is creatief, over-the-top, vol humor, actie (martial arts) en toffe visual effects in overdrive, die op een aantal punten wel te absurdistisch wordt en doordraaft in abstracte ideeën of (al dan niet visuele) flauwe grapjes.

Daarnaast was de speelduur ook te lang (had makkelijk een half uur korter gekund) en kregen sommige grappig bedoelde universums iets teveel aandacht.

Maar voor wie van multiverses houdt, is dit zeker een kijkbeurt waard. De sterke cast (niet alleen Michelle Yeoh, maar ook Ke Huy Quan, James Hong, Jamie Lee Curtis en Stephanie Hsu) is uitstekend, visueel geweldig en de diverse uitstapjes naar andere stijlen (bv. animatie) is altijd een plus.

4*

Fraai geschoten sci-fi film die zich lekker rustig afspeelt in mooie, moderne sets.
Ava is een prachtige verschijning (wat mij betreft een terechte Oscar voor Visual Effects) en overtuigend neergezet door Alicia Vikander. Ook de andere rollen (van Gleeson en Isaac) zijn prima gespeeld.

De ontmoetingen (of zoals de film ze noemt: sessies) met Ava zijn de spil van de film. Het is dan ook tijdens deze gesprekken dat het plot zich langzaam ontvouwt en de sinistere kant naar boven komt. Niet alleen omdat we de AI van de mysterieuze Ava leren kennen (wat al fascinerend is op zich) maar ook de beweegredenen en plannen van Nathan.
De power cuts die soms plaatsvinden geven de film een soort onderhuidse spanning mee die ik ergens wel fijn vond.

Hoewel de ontknoping van de film op zich wel mooi was (de ontsnapping van Ava dankzij Caleb en de daarop volgende fatale confrontatie met Nathan), haalde het ook een beetje de vaart uit de film.
Desalniettemin een indrukwekkende film die ik misschien nog een keer wil herkijken.

Laten we wel wezen, The Exorcist mag dan een klassieker in zijn genre zijn, maar echt eng is het vandaag de dag niet meer.

Enkele scènes zijn nog wel aardig creepy (de droom van Karras, de uitdrijving zelf en de flitsen van dat enge gezicht), de film heeft nog een beklemmend sfeertje, maar tegenwoordig valt vooral op hoe traag met name het eerste uur is. De introductie van Father Karras en Merrin, het gedoe en onderzoekjes bij de dokter, de dialogen met William Kinderman...het had allemaal wel wat vlotter gemogen.

Het is dat ik de film al een paar keer gezien had en dus wist wat ik kon verwachten, maar vroeger vond ik 'm spannender en vooral enger.

De visagie en makeup (van Regan) is soms prima, andere keren weer over the top. De meest spraakmakende scènes met Regan (die bij velen wel bekend zijn) zijn soms zelfs onbedoeld lachwekkend.

Toch wil ik de film niet afdoen als slecht. De kwaliteit is onmiskenbaar en zeker voor zijn tijd is dit een toonaangevend hoogtepunt in de filmgeschiedenis.

Deed me niet veel. De film begint vrij rustig en redelijk sfeervol, de cinematografie lijkt best in orde, maar je hoopt als de ellende losbarst toch op iets meer dan alleen een flatgebouw en een monotone Zuidas-achtige omgeving. Het voelt steriel en kunstmatig (en hoewel het voor futuristisch moet doorgaan mist het gewoon creativiteit).
Het moment supreme van de invasie weet de film amper een gevoel van urgentie op te wekken. De paniek voelde niet echt (slecht geregisseerd denk ik), de pacing was traag waardoor de spanning regelmatig doodsloeg, de schaal van vernietiging en chaos bleef beperkt tot een paar cityscapes en explosies in de verte, met wat geschreeuw van mensen op straat.
Dat die twee met hun bloedirritante dochters opgescheept zitten maakt de boel er niet leuker op. Ze zijn non-stop aan het janken maar voegen bijna niks toe aan het verhaal.

De twist is 'oke', maar niet heel wereldschokkend. Ik dacht alleen maar 'oh, oke'. Maar de film geeft ons amper diepgang en persoonlijkheid, of iemand om voor te rooten dus uiteindelijk maakt het allemaal ook niet zoveel uit wie wat is en wie de 'oorlog' overleeft.
De cgi was overigens ook af en toe behoorlijk low-budget, zeker met die trein op het eind.

Tot slot, Michael Peña vind ik een prima acteur, maar hier was hij vrij kleurloos en saai.

2,5*

Zo'n 15 jaar geleden heb ik Eyes Wide Shut een keer gezien en toen deed de film me niet zo heel veel. Ik kon de meeste Kubrick-films wel op waarde schatten en sommige van zijn films vond ik geweldig, maar Eyes Wide Shut viel daar altijd buiten. Ik vond Tom Cruise toen weinig aan, ik vond het vaag, traag en pretentieus, de climax underwhelming en ging er met heel andere verwachtingen in.
Je zou kunnen zeggen dat ik toen nog jonger was, dat ik de film niet op waarde kon schatten door gebrek aan levenservaring, maar dat is het ook niet. Ik begréép de film wel, maar de onderliggende boodschap raakte me gewoon niet.

Met deze herkijk kon ik het verhaal nu in een bredere context plaatsen en beter focussen op de vele emoties van de hoofdrolspelers: schaamte, wroeging, spijt, lust, verlangen, angst, afkeer; het komt allemaal langs in allerlei soorten. De ruzie tussen Tom Cruise en Nicole Kidman vormt hierbij de rode draad. De naïeve en trouwe Tom Cruise versus de verlangende maar wegkwijnende Nicole Kidman. Kidman overacteert wel een beetje als ze dronken of stoned probeert te doen, maar haar dilemma (haar ontmoeting met de marinier en het daarmee gepaarde verlangen en de angst van vastroesten in een huwelijk) vond ik wel heel erg sterk en geloofwaardig verwoord. Ik denk dat er geen huwelijk of relatie is waarin niet minstens één van de twee partners een keer in de verleiding is geraakt of het verlangen heeft gehad naar iets nieuws.

En met die boodschap weet Kubrick me deze keer wél te raken. Want ja, recht uit het leven gegrepen. Omlijst door een niet zozeer realistsch, maar wel stijlvol scenario en mooi geschoten scènes met dito score zet hij een film neer die beklemmend en bevreemdend werkt, soms alsnog een tikkeltje pretentieus is, maar onmiskenbaar een meesterwerk.

Verhoogd van 2,5* naar 4*