Opinions

Vroeger een keer gezien, later nog eens herkeken en blijkbaar heeft ie zo lang niet op de site gestaan dat ik 'm nog geen cijfer had gegeven. Dus even opnieuw gekeken voor een verse beoordeling.

Toen ik nog in mijn anime-ontdekkingsfase zat, vond ik dit een heel gave korte film, lekker vreemd en surrealistisch. Nu, 15-20 jaar na de eerste kijkbeurt, vind ik 'm een beetje overrated en te random om de volle 34 minuten gefascineerd te blijven. Nog steeds creatief gemaakt en conceptueel interessant, maar de wow-factor is wel weg.

3,5*

Een aparte film met een heel eigenzinnig karakter. Het was een vreemde mix van droge komedie, buddy cops on a case, 70's hommage, slapstick en actie, waarbij het plot van ondergeschikt belang leek te zijn aan de interactie tussen Holland March en Jackson Healy. Het leek ook elementen te lenen van films als The Big Lebowski, Pulp Fiction, Boogie Nights en Inherent Vice, maar misschien zie ik dat er zelf teveel in.

Ik vind het daarom heel moeilijk om de film te beoordelen. Heb ik nu een film gezien die als The Big Lebowski steeds beter wordt bij elke kijkbeurt en die de potentie heeft om een cultfilm te worden, of is het toch een 'gewone' bovengemiddelde misdaadkomedie met een lichtelijk absurd plot?

De chemie tussen Ryan Gosling en de inmiddels obese Russell Crowe is hoe dan ook heel sterk. Beiden hebben laten zien dat ze voldoende comic value bezitten en een film als deze kunnen dragen. Angourie Rice (de dochter van Holland March) acteerde ook wel goed, hoewel haar personage soms vrij onuitstaanbaar was; kinderen in films die te eigenwijs doen en te volwassen praten voor hun leeftijd irriteren mij al snel.

In de film gebeuren er af en toe dingen waarvan ik me afvroeg waar ik in godsnaam naar zat te kijken, vooral tijdens over the top actie en humoristische scènes. Het lijkt een beetje van alles te willen doen. Soms slaagt dat en soms niet.

Het zal het dan ook zeker qua niveau niet halen bij eerder genoemde films, maar ik heb me het grootste deel van de film wel prima vermaakt.

Natuurlijk was dit dé Titanic-film voordat Cameron zijn allesovertreffende versie maakte. Eerlijk is eerlijk, voor zijn tijd en gezien de technische mogelijkheden is deze helemaal zo slecht nog niet.

Wat me echter opviel was dat er geen enkel personage echt de hoofdrol heeft. Er zijn veel verschillende personages die geen van allen écht memorabel zijn. Daardoor heeft de film weinig emotionele impact en kon ik voor niemand rooten. Het lijkt soms zelfs meer een uiteenzetting dan een dramafilm.

Alleen al daarom is Camerons versie beter: Jack en Rose blijken een onmisbare schakel in het geheel en vormen als het ware de lijm van het verhaal, waarin de Titanic niet meer dan (letterlijk en figuurlijk) een vehikel is voor het persoonlijke leed van de passagiers.

Ook de ramp zelf is in Camerons versie (vanzelfsprekend) veel beter weergegeven. Natuurlijk kan ik een film uit 1958 niet afrekenen op special effects, maar Cameron wist de hectiek en rumoer tijdens het zinken effectiever en dramatischer weer te geven.

Geen slechte film op zich, maar thank god dat er remakes bestaan.

Jake Gyllenhaal speelt een ambitieuze, gedreven 'nightcrawler'. Met zijn uitgemergelde gezicht (hij is vele kilo's afgevallen voor de rol) en donkere, diepliggende ogen zet hij een prima Lou neer.

De mooie shots van LA, zowel dag en nacht, zijn een lust voor het oog. Cinematografisch is de film dik in orde. Maar waar de film echt mijn aandacht greep was tijdens de scene in het restaurant, waar we leren dat Lou behalve een sluwe zakelijke kant ook een behoorlijk creepy, duistere kant heeft als hij Nina vertelt wat hij van haar wil. Zijn egocentrische houding en kalme maar dwingende toon tijdens dat gesprek maakten van Lou ineens een psychopatisch figuur, en net als Nina was ik behoorlijk freaked out door hem.

Dat ie er alles voor over heeft om breaking news stories te brengen en dat hij verder ook geen enkele empathie toont naar anderen toe, wordt al snel duidelijk. De manier waarop dat in de climax tot uiting komt vond ik echter wat flauwtjes. Zijn 'nieuwsproject' in het laatste half uur erg spannend is, maar de manier waarop dat geheel 'wrapped up' wordt (dat zijn werknemer heel toevallig wordt doodgeschoten) vond ik net even iets te gemakzuchtig.

Ook wordt er helaas met de creepy stalking en emotionele chantage richting Nina niet zoveel meer gedaan en daardoor komt eigenlijk de film vrij gezapig ten einde. Opvallend daarbij was dat de slotscène behoorlijk luchtig was ten opzichte van de rest van de film.

De sfeer, de snelheid van de film, de spanning en de uitstekende Gyllenhaal maken de film zeker wel de moeite waard om te zien, maar helaas is het geen meesterwerk. Net geen 4*.

In "1984" schetst Orwell zeer vindingrijk een dystopiaanse maatschappij met een totalitair regime. Zeker voor die tijd was het creatief geschreven en ook van grote invloed geweest op toekomstige boeken en films. Wel was het af en toe wat droog geschreven en vond ik Animal Farm leuker om te lezen.

Dan de film; die volgt het boek trouw in zowel plot als sfeer. De grauwe, zielloze wereld is met zorg vormgegeven en in beeld gebracht.

Wel denk ik dat het voor de niet-lezer waarschijnlijk een vrij vage en onduidelijke film zal zijn. Het is namelijk vrij fragmentarisch en cryptisch verteld. Soms had een voice-over of wat meer emotie in Winstons gezicht een hoop kunnen verduidelijken. Waar het boek de mogelijkheid heeft om Winstons gedachten te begrijpen, is dat in het medium film toch vaak wat lastiger.

Daarnaast is het ook gewoon wat te vervreemdend en emotieloos allemaal; enerzijds versterkt dit het unheimliche gevoel, anderzijds maakt het de film ook een zware zit. Ik denk dat de film wel een (goede) remake kan gebruiken.

3*

Ik heb maar weinig films gezien waarin zoveel slecht geschreven personages tegelijk zaten.

Het lijkt me toch enigszins belangrijk voor een romantische komedie om personages te hebben waar de kijker zich mee kan identificeren, maar die zitten vooral niet in deze film.

Ashton Kutcher is vooral heel saai en standaard (zoals in elke andere film met hem in de hoofdrol) en Natalie Portman heeft met haar labiele 'ik-ben-zo-onafhankelijk-en-emotieloos-oh-nee-toch-niet-laat-me-alleen-nee-grapje-ik-hou-toch-van-je' gedrag een verschrikkelijk hoge irritatiefactor. Ze hebben qua karakter totaal geen pluspunten, geen redeeming qualities of wat dan ook.

Dat geldt ook voor de bijrollen. Niemand kwam positief naar voren en het boeide me daarom totaal niet hoe het met hen afliep. Voor mijn part kregen ze allemaal ebola in dat ziekenhuis van ze, dan hadden ze er nog iets van kunnen maken.

Als ik als kijker voor niemand kan rooten, dan blijft er nog weinig over. Ook de humor was namelijk ver te zoeken. Een enkele grap is nog wel geslaagd, maar het gros is vooral extreem niet-grappig.

Ik vind het onbegrijpelijk dat Natalie Portman na een prima film als Black Swan dit soort projecten oppikt. Dat je iets luchtigers wil om af te wisselen, oke, maar hou dan ook een béétje de kwaliteit in het oog. Want No Strings Attached sloeg de plank op alle fronten mis.

Het bijbelse verhaal van Noah is sowieso al een wat ongeloofwaardig fantasieverhaaltje in Genesis, maar wat Aronofsky ervan gebreid heeft is werkelijk te ridicuul voor woorden.

Het enige mooie aan de film zal ik maar vast noemen, de IJslandse landschappen waar de film is opgenomen. Alle andere shots waren voornamelijk pure kitsch, vermengd met een grote dosis CGI om het wanstaltige verhaal tot leven te wekken.

De kwaliteit van de CGI was zelfs slecht te noemen, ik kon mijn ogen niet geloven. Ik dacht soms dat ik naar een 15 jaar oude film zat te kijken.

Het stompzinnigste aan de hele film is dat er elementen bij zijn verzonnen die het wat meer een action fantasy Warcraft-blockbustergevoel geven: de stenen golems (die belachelijk dom zijn vormgegeven, met hun mismaakte loopjes, emoties en stemmen), de mensenlegers van Tubalcain die als antagonist moeten fungeren om het geheel wat spannender te maken.

De film had er goed aan gedaan om er niet zulke onzin bij te verzinnen. Een existentialisch, filosofisch drama was kwalitatief misschien veel beter geweest, hoewel dat dan waarschijnlijk niet zo'n succes was geweest in de bioscopen.

Gelukkig wordt de film nog een beetje staande gehouden door de sterrencast. Het acteerwerk van Russell Crowe, Jennifer Connely en Emma Watson is prima; er zit wat emotioneel overacteerwerk in, maar ze doen hun best met de slechtgeschreven teksten die hen gegeven zijn.

Het samenspel tussen Jennifer Connely en Russell Crowe deed me soms wat denken aan A Beautiful Mind: Noah die om de haverklap gestoorde hallucinaties en visioenen heeft en zijn vrouw die zich om hem bekommert ("You're sick, John!").

Wel mee vermaakt, deze recht-voor-zijn-raap actiefilm. Zeg maar een ietwat vreemde mix van American Beauty, Taken en John Wick, maar dan zonder sterk verhaal; het dient alleen als een vehikel voor de actie.

Bob Odenkirk steelt de show. Niet dat dat zo moeilijk is, want de rest van de cast krijgt amper een rol van betekenis; Connie Nielsen, Michael Ironside en Christopher Lloyd (toch geen onbekende namen) spelen zulke kleine rollen dat ik me afvraag waarom ze eigenlijk kwamen opdraven.

De vechtpartijtjes en gory shoot-outs zijn wel erg satisying, met een lekkere over-the-top choreografie en tongue-in-cheek humor.
Vooral de shoot-out op het eind is een prima climax, waarin een stokoude Christopher Lloyd nog even gezellig meedoet.

Wat me wel opviel, is dat er nul komma nul spanning in de film zit. Hutch Mansell weet altijd precies wat hij moet doen, doet alles nagenoeg foutloos en wint schijnbaar moeiteloos. En als hij dan al een steek- of schotwond oploopt wordt dat schoongedept met wat ontsmettingsmiddel, en that's it. Met zo weinig op het spel kun je afvragen of dat een gemis is, maar ach, soms is dat ook wel eens lekker ongecompliceerd.

3,5*

Boeiende film met een kille, deprimerende sfeer.

De interacties tussen mensen zijn vervreemdend, koud en afstandelijk. We zien Amy Adams wegvluchten in het manuscript dat ze toegestuurd krijgt van haar ex-man, en zo speelt zich de inhoud van de novel zich af als een parallel verhaal.

Hoewel het plot van het manuscript an sich al spannend is, is het vooral interessant door de symboliek en raakvlakken met het echte leven en het huwelijk tussen Susan en Edward dat nogal pijnlijk eindigde. De ietwat verontrustende editing in het begin wekte bij mij de indruk dat het een duistere mindfuck thriller zou worden, maar uiteindelijk bleek het die kant niet op te gaan.
Het einde hoewel anticlimactisch vond ik onverwacht maar doeltreffend.

Sterk acteerwerk ook van Jake Gyllenhaal, Amy Adams en Michael Shannon.


4*

Ik wou eerst een 4* geven omdat ik het een mooie, rustige film vind met vele mooie shots van de uitgestrekte omgevingen, begeleid met mooie pianodeuntjes. Maar uiteindelijk is het toch een 3,5* geworden, omdat ik toch vind dat de film hier en daar tekort schiet.

Een inkijk in het nomadenleven in de VS is interessant, en helemaal omdat het gros van de cast wordt gespeeld door mensen die in werkelijkheid zelf ook nomaden zijn, rondtrekkend van seizoensbaan naar seizoensbaan, overnachtend in hun camper (RV) en grotendeels zelfvoorzienend zijn.

Het roept vragen op over hun positie in de maatschappij, het gebrek aan sociale vangnetten, hun levensvreugde, of ze eenzaam zijn of wat ze hebben meegemaakt.

Waar de film echter tekort schiet is in de band met de mensen die Fern ontmoet. Het zijn vluchtige contacten, sommige mensen ziet ze weer terug, anderen niet, en hoewel er een nomadencommunity is die af en toe samenkomt, leren we geen van de nomaden écht goed kennen. Zelfs Swankie en Linda May, waar Fern langer mee omgaat, krijgen amper betekenisvolle screentime. De film geeft ons niet de kans om mee te leven met de mensen / personages en hun gevoelens. Behalve dan af en toe met de fictieve Fern; af en toe lijken we iets van eenzaamheid te kunnen bespeuren in haar ogen.

Dan de seizoensarbeid die ze doen, van bietenverwerken tot schoonmaker en inpakker bij een Amazon distributiecentrum. De film staat amper stil bij de slechte werkomstandigheden en lonen van seizoensarbeiders (zie ook dit artikel), terwijl veel nomaden dat werk verafschuwen. Van de donkere kanten van dit werk is in de film niks te zien. Fern doet haar werk moeiteloos, zonder te klagen of af te zien. Geen sociaal commentaar whatsoever. Hierdoor lijkt de film het nomadenbestaan bijna te willen romantiseren.

En verder...gebeurt er eigenlijk niet zo heel veel. Fern ontmoet wat mensen, doet wat baantjes, ziet wat mensen opnieuw en maakt (korte) vriendschappen, maar uiteindelijk gaat ze weer door, op naar de volgende overnachtingsplek. Ja heel mooi die vrijheid, maar iets meer structuur en drama had wel gemogen. Nu is het niets meer dan een (te) romantische ode aan de nomaden in South Dakota.

Nope is een vreemde eend in de bijt, voor een science-fiction en/of horror; de setting, het verhaal, de personages... Je kan zeggen van Nope wat je wil, maar het is in ieder geval origineel te noemen. Tegelijkertijd komt Nope door haar originaliteit en quirkiness ook lang niet altijd goed uit de verf. De personages trokken me niet (inclusief de protagonist Daniel Kaluuya), het plot was absurd en het tempo zakte enkele keren behoorlijk in. Maar het ergste: het was gewoon niet zo leuk om te kijken. Ik kon mijn aandacht er niet bij houden en het interesseerde me weinig hoe het afliep. Het horror-element was niet bevredigend. En dat terwijl de elementen los van elkaar (de 90s sitcom met een doorgedraaide chimpansee, de stuntpaarden-ranch en filmsets, het treurige pretparkje van een uitgerangeerd kindsterretje) op zich wel potentie hadden. Maar het ontvouwde zich tot iets wat me uiteindelijk niet veel deed.

Dus helaas, ik had er meer van verwacht. Van Jordan Peeles films vond ik dit de minste tot nu toe.

Best wel een misbaksel van een film, eigenlijk.

Ik hoopte vooraf dat de film niet zou vervallen in al teveel gedramatiseerde dialogen en onjuistheden, maar helaas bleek het erger dan verwacht: sommige dialogen zijn veel te dik aangezet (of geheel fictief) en het proces is zo erg dumbed down, dat het gewoon vervelend werd om naar te kijken. Alles werd in hapklare brokken opgediend, het voelde haast aan als een belediging van het intellect van de kijker.

Russell Crowe was nog wel het beste aspect van de film, Michael Shannon (die ik ook hoog heb zitten) kon nergens echt lekker shinen, en Rami Malek is ronduit een miscast.

Je kan beter een documentaire of de echte beelden van het proces bekijken, dat is leerzamer en interessanter dan deze fictieve Hollywood-meuk.

2,0*