Opinions

Vermakelijke horror/thriller met enkele goede schrikmomenten, maar ook wat komische noten.
De film weet het eerste half uur aardig wat mysterie en spanning op te bouwen als je nog niet weet hoe of wat, maar wanneer het complot zich openbaart (kennissen en vrienden spelen onder één hoedje om donkere mensen (althans hun lichamen) te gebruiken voor morbide slaaf/host-operaties) is het grootste deel van de spanning wel verdwenen en rest zich een 'get out alive' survival/escape plot. Het weet daarna niet erg meer te verrassen en moet het dan wat meer hebben van de (niet onaardige) comic relief.

Het stijgt wel boven de gemiddelde horror-thriller uit vanwege het raciale thema-randje, maar is ook geen hoogvlieger te noemen.

Rustige indiefilm die met sfeervolle beelden en weinig dialoog toch veel weet te zeggen.
Niet dat het prekerig is of in-your-face (op één personage na die zichzelf iets te graag hoort filosoferen) maar het spook-kostuum straalt een bepaalde treurigheid en melancholie uit waardoor je zijn gevoel goed meekrijgt.

Met soms creatieve montage en transities wordt het passeren van tijd treffend weergegeven.

Uiteindelijk gaat de film een kant op die eventjes een beetje verwarrend wordt de film gaat plots terug in de tijd naar de 19e eeuw waardoor hij de geschiedenis/bouw van het huis en alles daaromheen meemaakt tot aan zijn eigen leven maar de eindscène maakt de cirkel wel weer mooi rond wat mij betreft.

4*

Intrigerende true crime documentaire, die verder niet heel uniek of anders is dan de meeste docu's in zijn genre, maar toch wil je weten hoe de vork in de steel zit en of ze de grote vragen kunnen oplossen.

Franklin Floyd is het zoveelste gewetenloze monster dat op zijn beurt weer het product is van (seksuele) mishandeling en verwaarlozing. Zo zie je maar dat het een vicieuze cirkel is die generaties lang nog leed kan veroorzaken.

Verder niet echt een beoordeling voor te geven, omdat een documentaire als deze bijna altijd staat of valt bij hoe bizar en interessant het onderwerp is. Daarom een gemiddelde 3,5*.

Droge, zwarte komedie die gaandeweg steeds vreemder wordt (hoewel het voor Koreaanse begrippen nog wel raarder en zwarter kan). Ook zijn er hier en daar wat kluchtige elementen zoals het verstoppertje moeten spelen, maar daar heb ik me niet zo aan gestoord.

Vooral het eerste deel vond ik vermakelijk, hoewel er behoorlijk de tijd wordt genomen voor sommige scènes. In het tweede deel bij de man in de kelder ontspoort de situatie en gaat het een richting op die ik wat minder boeiend vond.

Het is lekker absurd, droog en soms satisfying, maar het weet me niet genoeg te grijpen om enthousiast over te worden.

Een 3,75*

Vreselijke gebeurtenis. Gek genoeg had ik nog nooit van dit gijzeldrama gehoord dus ik was erg nieuwsgierig naar de ontknoping, uitgaande van het ergste, maar hopend dat de gijzelaars er relatief ongeschonden uit zouden komen.

Helaas was de ontknoping een drama en bleek de 18-jarige Silke Bischoff gedood te zijn tijdens het vuurgevecht, en de andere gijzelnemer zwaar gewond, om maar niet te spreken van de 15-jarige jongen die in de bus vermoord is omdat hij zijn zusje beschermde (mede te danken aan een inschattingsfout van de politie).
Dat beide daders levend ingerekend zijn en dat dat monster genaamd Dieter Degowski zelfs in 2018 nog vrij is gelaten vanwege 'goed gedrag' (wat ik sowieso een achterlijke regeling vind) is stuitend.

Hoe pers en publiek zich bemoeiden met de situatie is heden ten dage ondenkbaar, en het ogenschijnlijk ontspannen sfeertje (evenals het mede-onderhandelen en zelfs meerijden als gijzelaar) is op zijn zachtst gezegd vreemd te noemen. Ramptoerisme is iets van alle tijden, maar in dit geval was er toch sprake van een vuurwapen-gevaarlijke situatie. Dat hersenloze ramptoeristen dan een beetje lachend erbij stonden te kijken alsof ze in een real-life film zaten is volslagen idioot.

De documentaire zelf vond ik, hoewel meeslepend, soms wel wat rommelig qua montage. Wel goed dat (i.t.t. talking heads docu's) er nagenoeg 100% nieuwsbeelden zijn gebruikt, waardoor je echt meeleeft alsof het live is, maar daardoor waren sommige ontwikkelingen wat verwarrend gemonteerd.
Er werd bijvoorbeeld behoorlijk lang stilgestaan bij de persmomenten bij de bus, maar van de ontknoping is amper beeld, laat staan een mondeling verslag. Daardoor bleef ik als kijker toch met vragen achter; hoe heeft de politie hen kunnen benaderen, hoe is het vuurgevecht verlopen en waarom zijn de daders levend ingerekend terwijl ze eerder nog aangaven zichzelf van het leven te willen beroven?

3,5*

Ik heb Gladiator zo'n 12 jaar geleden eens gezien, en mij is vooral de veldslag van de eerste 20 minuten bijgebleven. Daarom een herkijk, om het eens fatsoenlijk te kunnen beoordelen.

De kijkervaring van Gladiator is heel wisselend. Sommige shots zijn prachtig om te zien (met name als ze in daglicht geschoten zijn), maar sommige zijn weer verschrikkelijk kitsch (met kleurenfilters en hoog contrast, bijvoorbeeld droomscènes).

De acteurs zijn volgens mij veel te strak geregisseerd. Zo erg zelfs dat alle natuurlijkheid uit het acteerwerk verdwenen is. Elke blik, elke snik en trillende onderlip is uitgedacht, lijkt het wel.

Over trillende onderlippen gesproken, waarom vond Ridley Scott het nodig om elke dialoog zo vol drama te proppen? Elke zin werd met de grootst mogelijke emotie uitgesproken, danwel vergezeld van waterige oogjes en moeilijke blikken. Als daar dan ook nog eens veelvuldig het sentimentele gekweel van Hans Zimmers score erop losgelaten wordt, is het gewoon veel te veel.

Joaquin Phoenix is een prima acteur, maar door eerdergenoemde strakke regie verwordt zijn personage tot een bordkartonnen, eenzijdige karikatuur. Russel Crowe doet als Maximus gewoon zijn ding, niet slecht maar ook niet heel opzienbarend.

Ik ben geen groot fan van lange gevechtsscènes, alhoewel ik een goed gechoreografeerde scène wel kan waarderen. In Ben-Hur was de chariotscène erg goed (voor die tijd althans) en hoewel die in Gladiator er niet voor onder doet, merkte ik dat laatstgenoemde het meer moet hebben van de suggestie d.m.v. montagetrucs. Dat haalde de glans er wel vanaf.

Kortom, ik ben niet bepaald enthousiast of lovend. Een eenvoudige 3* krijgt ie van mij.

Oef, zelfs een film waarbij alles draait om twee vechtende titanenbeesten weten ze het nog saai te maken. Of misschien wel omdat de menselijkheid en ziel er compleet uit weg is gelaten. In plaats daarvan hebben we wat cliché good guys en bad guys die het allemaal wat duiding mogen geven. Iets met Hollow Earth, een supercharged Thor wapen, Mecha-Zillas in Hongkong en weet ik het wat.

Hollow Earth (en hoe ze erheen reizen) is trouwens volslagen ridicuul. Er zijn geen autoriteiten die leiding geven. Geen wetenschappers die nauwkeurig monitoren. Geen voorbereidingen of tests met die HEAVs vehicles, geen zuurstofhelmen, geen protocollen? Astronautentraining tegen G-krachten? Nee joh, doe niet zo moeilijk. Gewoon riemen om en gaan met die banaan. Neem gelijk dat doofstomme kind mee, komt vast wel van pas. Want ja, iemand moet met Kong kunnen communiceren... Dat ie handigerwijs gebarentaal kan en HOME kan mompelen maakt hem nu een soort uit de kluiten gewassen, harige Super-ET.

Dan maar verstand op nul en kijken naar de battles. Ja sorry hoor, maar ik vind het gewoon zonde van al dat animatie/CG-talent dat dan in zo'n studio voor een hongerloontje overuren maakt om alles te maken, terwijl de schrijver in één avondje vlak voor de deadline nog even lui zijn verhaal in elkaar flanst.

Als de gevechten nu nog eens iets nieuws brachten, maar na de zoveelste neon-verlichte wolkenkrabber die instort heb je het ook wel gezien. Dat Hong Kong uiteindelijk van de wereldbodem is gevaagd, who cares. Zolang Kong nu maar lekker in Hollow Earth kan leven. Nemen de mensen die daar in de observatiepost werken nu elke dag de intercity naar hun werk of hoe gaat nu precie... oh daar rollen de credits al, laatmaar.

2*

Geen heel spannende docu qua opzet, maar inhoudelijk interessant genoeg om de aandacht erbij te houden.

David Miscavige en zijn directe handlangers hadden natuurlijk allang vervolgd moeten worden wegens afpersing, mishandeling, kidnapping en human trafficking en de ""religie"" had allang zijn belastingvrije status moeten kwijtraken. Dat dat nog niet gebeurd is, is een gotspe, maar goed, dat is hoe de wereld in elkaar steekt. De rijke elite houdt kwaadaardige praktijken in stand, of het nou Wall Street, religie of politiek is, geld en macht bepaalt.

Ik heb wel besloten vanaf nu geen enkele film van Tom Cruise te zien in de bioscoop, want ik ga niet indirect de Scientology-kas lopen spekken. Ik kan ook niet wachten tot die gek van zijn voetstuk valt en exposed wordt voor wat ie is: een narcistische slavendrijver met een perverse honger naar macht en aanzien.

Eén vraag die de docu niet behandelde, maar wel nog steeds speelt: waar is Shelley Miscavige eigenlijk, de vrouw van David, die in 2007 voor het laatst in het openbaar is gezien?

3*

Ik vond het wel verfrissend om te zien hoe in een Japanse blockbuster veel intensiever wordt gefocust op het menselijk drama, en soms zelfs even de actie en spektakel 'on hold' wordt gezet om het verhaal wat diepgang te geven. Natuurlijk is het geen complete karakterstudie of bijzonder diepgravend, bij vlagen zelfs melodramatisch, maar het voelt al meteen tien keer beter dan een gemiddelde Hollywood-rampenfilm.
Ik heb zelf weinig tot niets van de Godzilla-films gezien, dus geen idee hoe Gojira -1.0 zich verhoudt tot zijn broertjes.

De actie en special effects zijn prima te pruimen, als je bekijkt met welk budget ze moesten werken is het onderste uit de kan gehaald. De film is verder redelijk voorspelbaar omdat -tot vervelens toe- dat hele battle plan wordt uitgelegd en we ook Shikishima's schuldgevoel en bewijsdrang niet bepaald subtiel krijgen doorgespeeld.
Dus het kakte hier en daar wel even in, maar overall was het zeker een leuke kijkervaring.

De plottwist op het eind (dat Noriko toch nog leefde) had niet gehoeven, iets te feel-good naar mijn smaak.

3.5*

Finchers werk heeft me altijd al gefascineerd. Veel van zijn films zijn wel vaak doorspekt met een grimmige sfeer en een continu voelbare spanning, denk hierbij aan The Game, Panic Room, Seven en Fight Club.

Ook Gone Girl heeft die karakteristieke Fincher-feel. De geweldige score van Trent Reznor draagt hier zeker aan bij.

Ik begreep dat Gone Girl gebaseerd is op het gelijknamige boek dat ik niet gelezen heb, dus ik kan de film niet beoordelen op het plot. Maar omdat de schrijfster ook het screenplay heeft geschreven vermoed ik dat het een getrouwe adaptatie is, dus vind ik dat ik het plot er best wel bij mag betrekken.

Om te beginnen vond ik het plot erg intrigerend en verrassend, zowel in uitvoering (chronologie) als ontwikkeling. In uitvoering vooral omdat het initiële mysterie al vrij snel (na een uur) ontrafeld werd en het daarna meer leek te focussen op de morele en maatschappelijke aspecten van de verdwijning, zoals de schuldvraag en het publieke imago. Niet bepaald een standaard verdwijningsverhaal dus. In ontwikkeling vooral omdat de film een aantal aparte plottwists bevat waarmee het huwelijk van de twee in een ander daglicht komt te staan.

Ben Affleck acteerde wel aardig in deze film. Hoewel hij naar mijn idee nog steeds niet dat jeugdige van zijn eerdere films is ontstegen vind ik dat hij met zijn recentere films (The Town, Argo en nu Gone Girl) wel wat meer laat zien dan in bijvoorbeeld Clerks of Good Will Hunting.

Rosamund Pike vond ik eerst wat stijfjes, maar in latere scènes liet ze op overtuigende wijze wat meer interessante kanten van haar personage zien. Ze heeft een ijzingwekkende ultieme psycho-bitch uitstraling die goed past bij haar personage.

Neil Patrick Harris kan ik helaas in serieuze rol nog niet echt op waarde schatten, daarvoor doet hij me (nog) teveel denken aan Barney uit HIMYM. Des te meer omdat zijn personage daar soms net even iets teveel van weg had, being suited up and all.

Wel vond ik de film iets te lang doorgaan. Het laatste half uur had ik geen idee hoe de film nog verder zou moeten en vond ik het hoogst tijd dat er een eind aan gebreid werd.

Het boek vond ik geweldig toen ik het jaren geleden las. Ik vond het qua humor on par met The Hitchhiker's Guide to the Galaxy.

Nu is er dan een serie van Good Omens gemaakt. De trailer deed al verdacht campy aan, maar ik was toch nieuwsgierig naar wat ze ervan gemaakt hadden. Neil Gaiman himself was tenslotte de showrunner, hoewel dat natuurlijk geen garantie is voor succes. Aan het materiaal kan het in ieder geval niet liggen.

Het is allemaal getrouw aan het boek (voor zover ik kan me herinneren) en veel materiaal uit het boek zit erin verwerkt. De Britse humor is volop aanwezig, maar de toon van de serie is me te kinderachtig, alsof het een fantasy-jeugdserie voor 12-jarigen is. Het neemt zichzelf niet serieus, maar om er dan weer zoiets camps van te maken?

De matige special effects tillen het ook niet echt naar een hoger plan en geeft het soms zelfs een low-budget 'made-for-Saturday-morning' feel.

Erg jammer, want Sheen en Tennant zijn goed gecast als Aziraphale en Crowley. Aziraphale blijft de hele serie wel wat irritant awkward doen, maar elke keer dat Crowley in beeld verschijnt is het genieten. Voor de rest is het allemaal te flauw om 6 afleveringen lang te boeien. Het heeft soms z'n charme, maar niet meer dan dat.

Scott probeert met deze film volgens mij de charme van het wijnland Frankrijk te onderstrepen, en hoewel hij daar met mooie Franse landschappen en een prachtige wijngaard en château wel in slaagt, slaat hij toch wel erg vaak de plank mis. De ene keer lijkt de film komedie te willen zijn, maar wordt het hooguit flauwe klucht (dat autootje, de zwembadscène, de Franse stereotiepe driftigheid en joie de vivre), de andere keer probeert het wat serieuzer te zijn (Max' keuze tussen zijn oude leventje en zijn heropbloeiende passie voor wijn, wel of niet het huis verkopen), maar het drama wordt nergens écht ontroerend of interessant.

Daarnaast krijgen heel veel personages onnodig veel screentime, terwijl zij irrelevant zijn voor het verhaal. Neem bijvoorbeeld de secretaresse met haar constante gezanik aan de telefoon, de jonge collega die stiekem zijn plek overneemt, de andere jonge collega met een Wall Street-attitude die ook even komt kijken in de Provence en kort aanpapt met een nichtje van Max dat plots op zijn stoep staat. Wat moet je daar als kijker mee? Waar wil de film naar toe? Ik had nooit het idee dat ze echt onderdeel uitmaakten van het plot. Hoewel zijn nichtje nog het meest relevante bijpersonage is, is ook haar rol vrij nietszeggend en nutteloos.

Dan het romantische aspect van de film. Cotillard is één van de leukere personages in de film en heeft het meeste in te brengen. Wat mij betreft had de film op dit vlak nog de meeste potentie.

De romantiek ontstaat misschien op een wat knullige manier, maar op zich wilde ik daar wel in meegaan. Alleen ook hier mis ik iets. Een goede ruzie, dilemma's, een strijd, iets dat een romantisch plot wat pizzazz kan geven. Het kabbelt maar voort, terwijl ik na 1 kwartier al wist hoe de film zou eindigen. Geef ons dan op zijn minst een spanningsboog!

Ik had liever gezien dat de film focuste op Max die de wijngaard leert kennen, het maken ervan, meehelpen met de oogst, het koesteren van herinneringen. In plaats daarvan veel gezeur met het beurs-thuisfront wat totaal niet boeide, wat cliché musical montages met foute Franse popmuziek en chansons en teveel randzaken.

Dus ja, ik ben niet echt positief, maar compleet afkraken wil ik de film nu ook weer niet, mede door de mooie, serene beelden van het dorp en het huisje die een lust voor het oog waren. Af en toe waande ik me even in de Provence en wou ik dat ik ook zo'n lui Frans leventje kon hebben...doet de film toch nog íets goed.

Ik heb Grease nu inmiddels iets van 3 keer gezien: één keer op de middelbare school bij Muziek, één keer op tv en een keer achter mijn computer, en nu na jaren een herkijk met mijn vriendin (op haar verzoek).

En ja, wat moet ik ervan zeggen. Het is nog steeds niet mijn ding. De liedjes zijn wel oké, maar ik kan weinig met die uberblije, theatrale klucht eromheen. Het romantische plot tussen Danny en Sandy (en dat 'akkefietje' tussen Kenickie en Rizz) zijn al mager, maar de pacing van de film is all over the place. Een straatrace hier, een danswedstrijd daar, het voelt allemaal een beetje als los zand en het verhaal is niets meer dan een gammele kapstok om een paar catchy liedjes op te hangen.

Sommige scenes didn't age well: de #metoo in de auto met Sandy en het feit dat Sandy haar look aanpast om Danny te veroveren is een bedenkelijke boodschap voor meisjes die vandaag de dag als discutabel zou worden bestempeld.

Dus nee, het mag dan wel een fanbase hebben onder musicalliefhebbers, maar er zijn heus wel betere musicals te vinden.

Leuke docu over de totstandkoming van We are the world, de beroemde hitsingle die uiteindelijk voor de oplossing van hongersnood heeft gezorgd en een sterk, economisch onafhankelijk Afrika.

Nee maar even serieus, het is wel bijzonder om te zien dat zoveel topartiesten destijds samenkwamen om dit te doen en bereid waren om vrijwillig een nacht door te halen om dit voor elkaar te krijgen. De sterke impromptu speech van Bob Geldof vooraf droeg wel bij aan het gevoel van 'hier doen we het voor'.

Dat de sessie geplaagd werd door wat technische mankementen, onzekere zangers, té zelfverzekerde zangers die per se Swahili in de tekst wilden (looking at you, Stevie Wonder) en vele re-takes was ook wel interessant. Het is wat dat betreft een wonder dat het nog gelukt is.

Het lied is misschien niet iedereens smaak, en wat sentimenteel (wat wil je ook met Lionel Richie en MJ als songwriters), maar toch, het is wel een uniek hoogtepuntje van de jaren '80.

Helaas zijn er al best veel van deze mensen overleden maar om enkele artiesten van weleer hun zegje te zien doen over hoe zij het beleefd hebben was ook tof.

3.5*

Je kan er lang of kort over lullen, maar het komt er eigenlijk gewoon op neer: je moet er van houden. Musicals gaan vaak gepaard met theatrale uitspattingen, maar zelfs voor een musical vond ik de vertelwijze van The Greatest Showman te sprookjesachtig en feelgood. Het geheel doet soms denken aan Moulin Rouge, met eigentijdse popsongs en dito theatrale opzet, maar dan (gelukkig) minder irritant.

De eigentijdse liedjes en dansjes vond ik niet passen in de historische setting. Ik had misschien liever een Les Misérables-achtige benadering gezien. Het is een stijlkeuze en nergens slécht uitgevoerd, maar het is gewoon niet mijn smaak.

Hugh Jackman doet het wel goed en weet de film wel te dragen. De overige castleden zijn ook prima, maar geen enkel personage heeft echte diepgang. Het verhaal rond P.T. Barnum circus met freak oddities (dat op zich interessante materie is) is dan ook volledig verbasterd tot een vehikel voor dans en zang. Er had dus wel meer in gezeten.

Mijn eerste (cynische) ingeving was: "vast weer zo'n typische roadmovie met twee personages die qua karakter en achtergrond verschillen en gedurende de film naar elkaar toe groeien. Natúúrlijk valt de Academy voor zulke feelgood-films. Zeker met een achtergrond van racistisch Amerika in de 60's is ook nog eens heel actueel om een dergelijke thema extra in het zonnetje te zetten, zeker door een Academy die ervan beticht wordt #sowhite te zijn."

Qua verwachtingen zat ik er niet heel erg naast. Ja, het ís een roadmovie, er ontstaat inderdaad een amicale band tussen Tony Lip en Dr. Shirley en de racistische toon ligt er af en toe behoorlijk dik bovenop. De film heeft een duidelijke boodschap en steekt die niet onder stoelen of banken. Ook wordt er niet geschuwd om flink te spelen met de emoties en verwachtingen van de kijker.

De films probeert hier en daar opvallend op de emoties in te spelen en een duidelijke boodschap mee te geven. Het voelt een beetje als goedkoop scoren.

Toch deerde dat me niet. In al haar eenvoud wist de film me toch te ontroeren. Het is sympathiek gebracht (hoe Tony Lip opkomt voor Dr. Shirley en hoe ze elkaar tot inzicht laten komen) en bij vlagen zielig of juist grappig. Nou én dat sommige zaken wat rooskleuriger zijn weergegeven en emoties er zo dik bovenop liggen. Het is een feel-goodfilm pur sang en het wérkt, net zoals Forrest Gump of Shawshank Redemption destijds werkten (die beide ook zeer goed werden ontvangen door de Academy).

Of het daadwerkelijk Oscarwaardig was, daar valt over te discussiëren. Persoonlijk hou ik meer van ambivalente films met een diepere boodschap, maar een goed gemaakte feel-goodfilm kan ik op zijn tijd heus waarderen. Niet in de laatste plaats door het prima acteerwerk van Viggo Mortensen en Mahershala Ali.

Hèhè, eindelijk eens een Marvel-film die weet hoe het wél moet. Guardians heeft in tegenstelling tot voorgaande Marvel-films een flinke dosis humor en zelfspot, leuke of aandoenlijke personages en vermakelijke dialogen. Chris Pratt doet het goed, de sidekicks Rocket, Groot en Drax zijn een leuke aanvulling en hun onderlinge geouwehoer houdt de vaart er lekker in.

Dat moet ook wel, want het verhaal rondom de Orb en de Infinity Stone is maar weinig aan. Ronan is een nietszeggende bad guy, een soort gothic Darth Maul zonder enige persoonlijkheid.

Ook bij enorme battles en actiescènes raak ik doorgaans vrij snel verveeld, en dat is ook hier niet anders. Hoewel ze prachtig gemaakt zijn, duren ze vaak veel te lang en is enige spanning ver te zoeken. Omdat de film zichzelf gelukkig niet al te serieus neemt, neem ik dat allemaal op de koop toe.

Hoewel de cast me grotendeels wel kon bekoren, vond ik John C. Reilly een miscast. Met Glenn Close is daarentegen weer veel te weinig gedaan, wat een verkwisting van haar acteertalent.

De meest vermakelijke Marvel-film tot nu toe. Net geen 4* waard, maar voor een Marvel/SF-actiefilm bovengemiddeld leuk.

Guardians Vol. 2 is eigenlijk meer van hetzelfde. Niet beter, maar ook niet veel slechter dan het eerste deel. Veel dezelfde humor (soms geslaagd, soms niet), Groot is als baby-Groot wat schattiger dan eerst maar nog steeds zijn er veel subplots die mijn aandacht doen verslappen. Andere partijen (vooral bad guys) die dan weer iets willen van de Guardians, wat weer resulteert in een of andere battle vol lasers, vliegen en explosies. Het is allemaal nogal 'whatever', dus dan zit je maar te wachten tot de scene voorbij is, want na 5 minuten heb je zo'n battle ook wel weer gezien.

Het hoofdplot met vader Quill is echter ook weinig verheffend. Kurt Russell is natuurlijk prima om in je film te hebben, maar heel veel leuks wordt er ook niet mee gedaan.

Dus ja, ik kan niet zeggen dat ik enorm onder de indruk ben. Het was bij vlagen vermakelijk, maar duurde allemaal weer veel te lang.

3,25*

Knap gemaakt, met de beste stopmotion-animatie die ik ooit (in een feature film) heb gezien. Qua sfeer en design leek het me sowieso al de moeite waard om te kijken, maar was vooral benieuwd of het inhoudelijk ook sterk zou zijn.

Deze versie van het verhaal is een stuk duisterder en schuwt ook onderwerpen als leven en dood niet (itt Disney's verbasteringen), en zoals het Del Toro betaamt zitten er ook weer leuke fantasierijke versies van de bekende Pinokkio-wezens in; de walvis en de blauwe fee zijn een stuk enger en mysterieuzer dan bij Disney.

De setting, het Italië van de jaren '30 met Mussolini als Il Duce was mooi vormgegeven en gaf het verhaal wat gravitas. Al met al was het verhalend dus prima in orde.

Ook de voice acting was uitstekend, al vond ik de stemmen van Ewan McGregor en David Bradley wat afleiden omdat het me te herkenbaar was. Maar goed, verder niks op aan te merken. Pinocchio was wel goed gecast, precies de juiste kinderstem.

Ik zou nu bijna nog ter vergelijking de live-action van Disney willen kijken, die vreselijk zoetsappig schijnt te zijn. Maar waarom zou ik mezelf kastijden. Eerst maar eens de making of van deze film bekijken; altijd interessant om te zien hoe dit soort animatiefilms gemaakt worden.

4*