Opinions

De film heeft een interessant uitgangspunt en een interessante cast (John Goodman en Mary Elizabeth Winstead) en weet toch lange tijd wel te beklijven. Er zitten wel wat opzichtige plot twists in die spelen met de perceptie van de kijker, die zichzelf continu afvraagt of Howard goede intenties heeft of simpelweg een een doomsday complotdenker en kidnapper) is.
Het dieptepunt in de film was de cheesy musical montage en het nogal suffe personage Emmett. Toch kon dat in het grotere geheel nog door de vingers worden gezien, ware het niet dat tegen het einde de film compleet ontspoort in een over the top alien science fiction debacle.

Nu blijkt dit een indirect vervolg te zijn op Cloverfield (wat ik niet wist), maar dan nog vind ik het concept te vergezocht en compleet de plank mis slaan.
Wel een prima rol van John Goodman, dus toch een (magere) 3*.

1917 houdt het midden tussen Apocalypse Now en Saving Private Ryan. Net als in die films staat in 1917 een man met een missie centraal, die bijna als een toeschouwer de gruwelijkheden en waanzin van de oorlog gadeslaat.

Het plot mag dan eenvoudig zijn, de kracht zit hem vooral in de cinematografie, de muziek en sound design, en de prachtige set pieces, die allen een soort surreële vibe hebben. De vlucht uit de door flares opgelichte spookstad is daar een mooi voorbeeld van.

Eigenlijk wel jammer dat ik de film niet in de bioscoop heb gezien, ondanks mijn prima tv en soundbar komt ie daar waarschijnlijk het beste tot zijn recht.

Maar goed, ik ben niet alleen maar positief; het tempo gaat er af en toe uit en de 'reis' deed wat gekunsteld aan, alsof de regisseur vooraf een aantal sfeervolle set pieces en visuals in zijn hoofd had en die één voor één afvinkte. Slagveld met kraters en lichamen, check. Verlaten boerderijtje met neerstortend vliegtuig, check. Dramatische belichte spookstad, check. Een wild river ride met idyllische kersenbloesems, check. Drukke loopgraven aan de frontlinie, check. De hoofdrolspeler wandelende zo van de ene set piece in de andere. Niet super realistisch misschien, maar wel een visueel indrukwekkend en knap gefilmd avontuur.

Herkijk, leuk om Cillian Murphy weer terug te zien in een vroege rol.
28 Days Later was voor zijn tijd aardig vernieuwend, met een indrukwekkende opening waarin Murphy ronddoolt in het totaal verlaten Londen. Erg memorabel.

Boyle's stijl is rauw en gritty en leent zich goed voor dit soort films; hoewel beeldkwaliteit en geluid nogal te wensen overlieten vanwege het filmen met crappy digitale camcorders, weet Boyle toch wel mooie shots te produceren.
De eerst helft van de film is verreweg het boeiendst, waarin ook Brendan Gleeson zijn opwachting maakt.
Het tweede deel zakt de film wat in als ze bij het huis aankomen met de militairen en het meer een soort wraakplot wordt met de militairen als antagonisten.

Had hier en daar wel iets minder rommelig gefilmd kunnen worden, het acteerwerk had soms wat strakker gekund en qua plot had er meer gedaan kunnen worden, maar voor een low-budget film is dit wel bovengemiddeld.

3,5*

Herkijk. Ik was de eerste keer al niet heel positief over dit vervolg, maar deze 2e kijkbeurt maakt het er ook niet (veel) beter op.

Het is een rommelig geschoten film, met veel plotelementen die onlogisch, onduidelijk of gewoonweg oninteressant zijn. Er zijn wat schrikmomenten en wat spannende momenten, maar het verhaal gaat alle kanten op zonder veel diepgang of opbouw.
De intro is nog wel oke, waarin Robert Carlyle voor een moreel dilemma staat: doet hij een poging zijn vrouw te redden van de infected, of rent hij weg om zichzelf te redden. Dat gaf de indruk dat er misschien iets gedaan zou worden met het thema moed/lafheid/opoffering, misschien lag een redemption arc in het verschiet. Zeker als later blijkt dat zijn vrouw toch nog leeft (vanwege immuniteit), levert het een interessante plotontwikkeling op omdat hij zijn kinderen verteld had dat ze dood was. Maar zodra ze hem infecteert en zelf ook sterft wordt daar derhalve niks meer mee gedaan. Zonde.

We volgen daarna niet alleen twee saaie kinderen waar we geen enkele band mee ontwikkelen, we krijgen ook te maken met Amerikaanse sniper Dolby (Jeremy Renner) die besluit bevelen te negeren en zijn post te verlaten om willekeurig een paar mensen te redden die op het punt staan gedood te worden door het leger. Nogal een cliché, de lone soldier die gewetensbezwaren krijgt en daarom de "held" van het verhaal wordt. Had van mij allemaal niet gehoeven, Rose Byrne had ook best die rol op zich kunnen nemen in het verhaal.

Maar goed, verder dus behoorlijk underwhelming. Danny Boyle is nu wel terug van weggeweest met het derde deel, 28 Years Later, ben ik wel benieuwd naar.

2,5*

Aparte, ietwat onconventionele horror. Danny Boyle heeft een manier van editen die je moet liggen. Ik ben er op zich geen fan van maar deze film heeft zo zijn goede en slechte momenten.

Wat me het meest bij zal blijven is de cinematografie en de mooie omgevingen.

Het verhaal had niet veel om het lijf maar het was soms behoorlijk vermakelijk. Een soort coming-of-age met "Urukhai" zombies en een bad-ass Ralph Fiennes die van skull-art zijn hobby heeft gemaakt.

De minpunten:

De pacing was af en toe rommelig en vreemd. De cameravoering bij de "kill-shots" had wat weg van een game; de editing is soms vervelend Danny Boyle stijl en het horrorgehalte, ondanks de soms gory shots, was aan de lage kant.

Natuurlijk zijn we massaal zo gewend geraakt aan dit soort zombies na series als The Walking Dead dat het op dat vlak weinig verrassend is. De iets intelligentere "alpha" zombies vond ik een beetje lame, een soort Urukhai dus.

Kwalitatief was "Years" wel mooier geschoten dan 28 days later. En sowieso beter dan de meer mainstream 28 Weeks Later, die ik niet als een waardige sequel beschouw.

3,5*

Helaas weet de film niet echt een snaar te raken. Misschien omdat de romance wat teveel doet denken aan een onrealistische jongensfantasie: een ietwat kneuzerige twintiger raakt aan de praat met een Franse 33-jarige vrouw wanneer ze buiten staat te roken tijdens haar lunchpauze. De vonk slaat blijkbaar over met dat eerste awkwarde moment en een affaire is geboren. Wat zij precies in hem ziet blijft de hele film een raadsel; hij komt groen en saai over en bovendien is zij way out of his league.

De film lijkt te willen zinspelen op een cultureel verschil in relaties; in Amerika is het not done om een buitenechtelijke affaire te hebben, in Frankrijk is een huwelijk veel opener. Nogal kort door de bocht in mijn ogen, maar goed.

Verder dan dat komt de hele film niet echt. Het gegeven dat de hoofdpersoon een beginnende schrijver is komt in de film nauwelijks aan bod. We zien hem geen letter schrijven en van zijn potentiële talent zien we niets. Ook zijn persoonlijkheid is moeilijk te plaatsen; is hij nou onzeker en een struggling writer of weet ie wel degelijk waar hij mee bezig is? Aan de ene kant kan ie sympathiek overkomen, aan de andere kant ook weer stijf en saai.

Wel mooi geschoten beelden van New York trouwens, maar dat is dan het enige wat me een beetje kon bekoren. Bovendien hebben andere films dat al vaker en beter gedaan.

Zeer matige young adult actie/rampenfilm die heel erg inspeelt op thema's als familie en liefde. Voorspelbaar, vlak en weinig echte diepgang. Leuk voor als je 15 bent, maar als je wat ouder bent, vallen de zwakke punten des te meer op.

Het hoort misschien bij het genre, maar het had wel erg veel raakvlakken met The Hunger Games:

- een dystopische wereld

- een virus/ramp of bedreiging heeft het menselijke ras nagenoeg uitgeroeid

- een totalitair, militair regime regeert met ijzeren vuist

- een jonge hoofdrolspeler m/v die een jonger broertje of zusje moet redden uit de klauwen van het regime

- een knappe tegenspeler die fungeert als love interest (soms twee voor een spannende driehoeksverhouding)

- een scala aan bijrollen die qua karakter, leeftijd en etniciteit zo divers mogelijk zijn

- een battle arena, oorlogsgebied of survivor-setting

Dus ja, weinig verrassends en niet veel soeps.