Opinions

Lost Ark vond ik altijd al het minste deel van de reeks, en hoewel ik Indiana wel leuk vond toen ik de serie voor het eerst zag, vind ik Lost Ark bij de herkijk eigenlijk best matig.

Deze keer viel me goed op hoe slecht en gedateerd de film eigenlijk is. Sommige scenes duren veel te lang, de gevechten zijn cheesy en slecht gechoreografeerd, de film is hier en daar slecht gemonteerd, de flauwe kluchterige situaties, de kinderachtige Nazi's-karikaturen en matige acteerprestaties.

Het enige leuke vind ik de chemie tussen Indiana Jones en Marion en de score van John Williams. Verlaagd van 4* naar 3*. In mijn herinnering zijn Temple of Doom en Last Crusade leuker, maar ik denk dat ik die bij een herkijk ook niet meer zo goed zal vinden als de eerste keer.

Des te erger dan. Complete teams werken hieraan, brainstormsessies tot diep in de nacht met "take away chinese" vergaderingen en dan is een eBay racestuur het beste idee dat ze konden verzinnen (notabene nog een red herring ook)? Daar had dus veel meer ingezeten, thanks for proving my point

Tegenwoordig is een foute, slecht geschreven onzin-rampenfilm niet compleet zonder Dwaynegod als de ultieme stoere bink-met-een-klein-hartje.

Johnson maakt met zijn charisma dit soort films net even iets kijkbaarder maken dan de meeste genrefilms, zoals ook Peytons eerdere, net zo foute, San Andreas.

De special effects zijn wisselend. Het is vast weer een hoop werk geweest, maar tegenwoordig is alles mogelijk met de juiste middelen en een groot budget, dus van instortende gebouwen en ontploffende heli's raak ik niet meer zo onder de indruk. Leuk, maar niet meer dan dat.

En daar is dan ook alles mee gezegd, want verder zijn het schrijfwerk, de pacing en character development van bedroevend laag niveau.

Vrijwel alle personages zijn ééndimensionaal en volkomen irrelevant. Vreemd genoeg komen de personages in het begin van de film nergens meer terug in het verhaal, wat hun screentime volkomen nutteloos maakt.

De grappen die voor 'humor' door moeten gaan zijn niet meer dan onderbroekenlol gericht op simple-minded tienerpubliek en het einde is misschien wel één van de flauwste eindes die ik in tijden heb gezien.

Dus ja, ook al heb ik me vermaakt omdat alles zo stompzinnig was, ik kan voor dit soort pulp niet veel hoger geven dan een 2*.

A Real Pain is een mooie film; vooral door de aanwezigheid van Kieran Culkin, die het spelen van getroubleerde personages met charisma tot een kunst heeft verheven. Jesse Eisenberg, die de film schreef en regisseerde (zijn passieproject blijkbaar), is ook uitstekend als de ingetogen tegenhanger.

De film had wat raakvlakken met bijvoorbeeld Sideways, al zijn er genoeg van dit soort films waarin de vriendschap of relatie tussen 2 reisgenoten (vaak tegenpolen die op elkaar aangewezen zijn) getest wordt. Qua opzet is de film dan ook niet heel erg origineel, maar tegen de achtergrond van een Pools-joodse heritage tour in Polen (met o.a. een bezoek aan gedenkplekken, en in het bijzonder kamp Majdanek) is het dan wel weer redelijk uniek.

De sociale dynamiek tussen Benji (Culkin) en David (Eisenberg) is vermakelijk en schuurt soms lekker, al vond ik het qua drama aan de milde kant blijven. Behalve een emotioneel moment op het dak van een hotel waarin David aan Benji vertelt hoe hij over hem denkt komt het nergens tot een échte uitbarsting en heeft het einde niet de impact waar ik toch een beetje op hoopte. Er had wel wat meer in gezeten.
Daar staat tegenover dat Kieran en Jesse samen uitstekend acteren en i.c.m. de cinematografie en muziek is het toch een mooie kijkervaring.

4*

Ik was verrast dat deze film eigenlijk helemaal niet zo slecht was als het gemiddelde me deed geloven.

Natuurlijk, de film is een vergezocht fantasy/postapocalyptisch hybride actie/drama, maar de cast is behoorlijk sterk en ook cgi-effecten zijn opvallend goed voor een film uit 2002 (uitzonderingen daargelaten).

De film is echter ook niet bepaald een meesterwerk te noemen; ik kan niet precies zeggen waar dat aan ligt. Misschien de nogal haastige introductie, met een flauwe quick montage over de ontstaansgeschiedenis van de drakenplaag. Of de vrij saaie eerste helft van de film, dat zich voornamelijk afspeelt op één grotendeels ondergrondse locatie. De set is best groot en mooi gemaakt, maar het verhaal grijpt je nog niet. Pas als de eerste draak in de lucht te zien is, begint het een beetje tot de verbeelding te spreken. Vooral als grote silhouetten zich aftekenen op de grauwgrijze lucht is het indrukwekkend om te zien. Iets minder wordt het als ze vuur spuwen, dan lijkt het net een slechte game-animatie.

Het verhaal weet echter uiteindelijk nergens écht te raken, en met uitzondering van het best wel aardige eindgevecht, is het het vaak vooral gewoon net niet.

Erg grappig trouwens om een nog piepjonge Jack Gleeson (Joffrey Baratheon) in een kleine rol te zien.

Elegante film met een bepaalde statuur, die hooggehouden wordt door de sterke cast, waaronder Anthony Hopkins en Emma Thompson.

Hopkins speelt voortreffelijk de rol van Mr. Stevens, een butler die waardigheid en plichtsgevoel zo hoog in het vaandel heeft staan dat zijn persoonlijke en emotionele ontwikkeling achter lijkt te zijn gebleven. Zijn vermogen om emoties te tonen wordt telkens op de proef gesteld en de komst van Miss Kenton maakt het er niet makkelijker op. Dit alles speelt zich af in de voordagen van de Tweede Wereldoorlog, waarbij het huis het toneel is van beslissingen die de koers van het land (en Europa) bepalen.

Wat deze film echter zo bijzonder maakt (en het oorspronkelijke boek, waarschijnlijk) is dat Stevens nooit echt lijkt te ontdooien. Zelfs wanneer miss Kenton toenadering zoekt en tot slot in huilen uitbarst kan hij het niet opbrengen om enige compassie te tonen, hooguit een standaard beleefd antwoord. We komen ook nooit echt te weten in hoeverre hij hiermee worstelt. Of hij echt probeert een beetje menselijkheid te tonen, of dat hij zijn plichtsbesef zwaarder vindt wegen.

Het mag zo nu en dan wat traag en rustig zijn, en qua verhaal heeft het niet zo ongelooflijk veel om het lijf, maar het zoeken naar wat er nu werkelijk in Stevens hoofd omgaat is wat de film intrigerend en onderhoudend maakt. Het sublieme acteerwerk van Hopkins is daarbij van grote waarde.

De film is niet voor iedereen -als kind had ik er vast niet zoveel aan gevonden- maar wie dit soort Engelse aristocratische drama kan waarderen is het de moeite waard.

Als Game of Thrones-fan kan ik het niet laten om ook even op te merken dat er maar liefst 3 acteurs uit de serie meedoen: Lena Headey (Cersei), Peter Vaughan (Maester Aemon) en Rupert Vansittart (Lord Yohn Royce).

Aandoenlijke film waarin Brendan Fraser als aan lager wal geraakte acteur werk vindt via Rental Family, een agentschap dat acteurs "uitleent" op aanvraag om mensen te helpen bij familieproblemen. Door een rol te spelen en zo de schone schijn te bewaren (bijvoorbeeld bij een schijnhuwelijk of een sollicitatiegesprek).

Een hoop deceptie dus, en dat leidt tot op zich interessante ethische dilemma's en zelfreflectie.
De film weet op zich een mooie balans te vinden tussen dat dilemma (en mogelijke gevolgen), sentiment en wat luchtigere momenten.

Het probleem dat ik wel heb met de film is dat er verwacht wordt dat we meeleven met de personages (o.a. Philip en Aiko). Philip is een goedzak met een hart van goud, maar ook vrij naïef in het aannemen van dit werk.
Hij kan het goed bedoelen ("we maken echt connectie en helpen mensen"), maar dat kan al snel averechts werken. Want het is natuurlijk ontzettend onethisch om een kind in de waan te laten dat haar biologische vader weer terug is, met als gevolg dat (vroeg of laat) dat kind "weer" haar vader moet missen. Nu leunt de hele film daar ook op, en hoe dit opgelost wordt, maar daar laat de film juist wat steken vallen.

Alle personages komen tot inkeer, maar waar de film het zich makkelijk vanaf maakt is wanneer Mia achter de waarheid komt dat Philip niet haar vader is. Instant trauma natuurlijk. Het wordt alleen behandeld alsof ze erachter komt dat Sinterklaas niet bestaat, terwijl in werkelijkheid zo'n leugen onvergeeflijk is. De verlatingsangst, bindingsangst en emotionele impact op een kind worden te makkelijk weggewuifd. Mia neemt het verrassend goed op, vergeeft het haar moeder en Philip en kan er zelfs grapjes over maken.
Nu is het even lullig, maar straks lach je erom! Wat zeg je? Verlatingsangst die zich manifesteert op latere leeftijd? Pffrt, hoe kóm je erbij?

De film ontwijkt dus de harde confrontatie: Philip zoekt haar op en praat het uit en kan zonder gewetenswroeging contact houden, en zelfs Rental Family vindt zichzelf opnieuw uit. Eind goed, al goed.

Dus ja, misschien was het anders een te zwartgallige film geworden, maar goed. Ik vond het los van bovenstaande best aardig om te zien. De mooie beelden van Japan, de nederige cultuur en Brendan Fraser maken het een aangename kijkervaring.

3,5*

Interessante documentaire met realistisch geënsceneerde beelden, nagespeeld door de daadwerkelijke duikers die destijds geholpen hebben met de reddingsactie. Het claustrofobische aspect en het gevaar van die onderwatergangen zijn goed voelbaar en het is allemaal goed te volgen met 3D animaties waar wat zich ongeveer bevindt.

Gecombineerd met de authentieke beelden van buiten de grot en de interviews met de betrokkenen geeft het een goed inkijkje in de complexiteit van de operatie en wat voor zware taak het reddingsteam te wachten stond.

Het mag wel een klein wonder heten hoe de jongens (en hun coach) allemaal gered zijn en dat alles zo (relatief) goed is afgelopen, ondanks 1 slachtoffer van de Thai Navy. Ook wel ontroerend om te zien hoe dankbaar iedereen is en de duikers allemaal vereerd worden en de lof krijgen die ze verdienen.

4*

Sowieso qua natuurbeelden een van de mooiste films die ik ooit heb gezien. Het maakt het een waar visueel spektakel, dat gepaard met de prachtige soundtrack en audio design een prachtig geheel vormt.

De speelduur van de film mag dan lang zijn, maar wordt nergens echt vervelend of saai. Hoewel de film het grootste deel van de tijd gaat over Leo die moet zien te overleven in de ongerepte natuur is er ook een aantal spannende actiemomenten. Hoe toevallig ook dat Leo in de uitgestrekte landschappen telkens weer vriend en vijand tegenkomt weten die momenten wel de vaart in de film te houden.

Wel moet ik zeggen dat de suspension of disbelief tot het uiterste gerekt wordt als het gaat om DiCaprio's fysieke uithoudingsvermogen. In het begin was DiCaprio na een gapende wond in z'n schouders van een berenklauw, gebroken been (?) en opengereten hals ten dode opgeschreven, maar weet hij toch te herstellen en zijn krachten te hervinden. Hij legt kilometers af, ontsnapt meerdere keren aan indianen, wordt meegesleurd in rivieren, valt in een ravijn, maar weet alles te overleven.

Het verhaal is op zich niet heel diepgaand en deed me hier en daar zelfs denken aan Braveheart en Dances with Wolves (maar dan minder zoetsappig of Hollywood). Het wraakplot is bevredigend maar wat mij betreft niet het sterkste deel van de film. Bovendien vond ik Fitzgerald niet echt een bad guy pur sang; sterker nog, ondanks zijn egocentrische karakter opportunisme begreep ik wel dat hij voor zichzelf koos (ten koste van anderen), hoe gewetenloos hij ook wordt neergezet.

Kortom, degelijke film, prachtige beelden, maar niet zonder zwakke punten.

Het heeft eigenlijk weinig zin om een film van Nijenhuis te beoordelen op de criteria die een film tot een film maken. Want dat is alsof je de hardloopprestaties van een paralympiër afzet tegen Usain Bolt.

Niet dat Nijenhuis een paralympiër is. Nee, hij is eerder een enorme trol die dondersgoed weet dat hij ongelooflijke rotzooi maakt. Hij zal wel genieten van de gedachte dat gerenommeerde filmrecensenten zich tegen wil en dank moeten buigen over de drek die hij in de bioscopen uitstort.

Het begint al met de titel: Rokjesdag. Wat nou rokjesdag? Een eye-catchende titel die hooguit fungeert als een gammele kapstok voor een verhaal dat in wezen gewoon draait om een zooitje onbeholpen mensen op een tapasspeeddate. Voor de vorm gooit Nijenhuis hier en daar nog wat upskirts in de film om de boel aan elkaar te lijmen.

Ik kan niet zien wat er in zijn hoofd omgaat als hij zijn film regisseert of de boel in de montagekamer in elkaar flanst, maar bewust of onbewust weet Nijenhuis alles fout te doen wat je als filmmaker fout kunt doen.

Zo is de montage zo slordig en rommelig dat er geen touw aan vast valt te knopen. De verhaallijnen van alle personages worden haastig geïntroduceerd maar komen amper tot bloei. Niet dat ik diepgang verwacht in een Nijenhuis-film, maar hij doet ook nooit moeite om iets van substantie in zijn films te proppen.

Eigenlijk is dit alles gewoon zonde van de subsidies en het acteertalent. Want een aantal acteurs in de film is helemaal zo slecht nog niet (Martijn Fischer, Carly Wijs, Loek Peters), maar ze kunnen weinig doen met hun onnatuurlijke teksten.

Ook verschrikkelijk vond ik de opzichtige sluikreclame van Lexa, wat ik trouwens niet snap, want datingsites kwamen er niet bepaald genadig vanaf in de film.

Toch wel weer leuk dat ik weer eens een dikke 0,5* mag geven aan een film. Geeft toch een soort voldoening na die verspilde anderhalf uur.

Mooi drama met een aantal prachtige shots en aangrijpende momenten.
Hoewel ik Cleo (Yalitza Aparicio) soms wat underwhelming vond acteren, was de doodgeboren-babyscene daarentegen weer zeer overtuigend geacteerd en gefilmd. Ook het Corpus Christi bloedbad was goed in beeld gebracht; het stond sterk in contrast met de rustige huiselijke scènes, maar dat maakte de impact des te groter.

Het is aan de trage en ingetogen kant, maar als je er de tijd voor neemt en je gewoon laat meevoeren is het een prima kijkervaring. Het zwart-wit had voor mij niet gehoeven; sterker nog, kleur was soms misschien zelfs mooier geweest. Als het beeld qua contrast nou bijzonder contrastrijk was of veel had gespeeld met licht/donker, dan was het passend geweest, maar dat vond ik hier -uitzonderingen daargelaten- niet echt het geval. Toch heeft Cuarón hiermee verder een uitstekende film afgeleverd.

Ik had voor het zien van de film eigenlijk andere verwachtingen, namelijk een plot waarin de ontsnapping centraal zou staan. In plaats daarvan is de tijd die ze in de Room doorbrengen relatief kort en concentreert de film zich halverwege op de aanpassing van Jack en Joy op de buitenwereld.

Aan de ene kant had ik een film die zich puur focust op de ontsnapping uit de kamer een stuk spannender gevonden, maar dan zou het een vrij standaard thriller zijn geworden.
Aan de andere kant vond ik het goed dat het leven na de ontsnapping wordt belicht, aangezien de film daarmee meer inhoud en plotmogelijkheden krijgt.

Alleen wordt er met dat gegeven niet zoveel gedaan. Sterker nog, de film zakt in de tweede helft behoorlijk in. De angel is eruit en het wordt meer een psychologisch drama met vrij weinig spraakmakende ontwikkeling. Jack leek prima met de nieuwe leefsituatie om te gaan, terwijl de moeder zich slechter wistt aan te passen. Omdat we de wereld echter door Jacks ogen zien, krijgen we weinig mee van hoe de moeder rehabiliteert.
Ook de overige subplots (de grootvader die Jack niet aan kon kijken, de rechtszaak met de ontvoerder) werden amper verder uitgewerkt.
Het einde heeft een sterke symbolische betekenis, maar is verder niet bijzonder verrassend.

Toch vond ik het een mooie film door de voortreffelijke acteerprestaties van de hoofdrolspelers. Ik ben er alleen nog niet uit of ik de Oscar voor Brie Larson heel terecht vind. Ik vond het spel van Jacob Tremblay eigenlijk indrukwekkender en had wat mij betreft best genomineerd mogen worden.

Eindelijk eens deze klassieker gezien, maar ik vond hem eigenlijk best tegenvallen. Het begint op zich aardig met dat onheilspellende deuntje tijdens de credits, en ook het gehorige New Yorkse appartement geeft het een beklemmende sfeer, maar de film wordt nergens echt eng of spannend. Al vrij snel wordt duidelijk dat er iets met dat oudere echtpaar is, en wanneer het blijkt dat Rosemary in haar slaap is verkracht door haar man, terwijl zij iets droomde over een sektarisch ritueel
waarbij Satan haar verkracht laat de rest van het plot zich wel raden.

Af en toe weet de film wel een onheilspellende sfeer op te roepen (de muziek draagt daar een steentje aan bij), met name aan het eind wanneer Rosemary angstig op zoek gaat naar Dr. Hill maar daarna ontvouwt zich een vrij tam en anticlimactisch slot zonder verdere verrassingen.

Heb me hier prima mee vermaakt. Als je een beetje bekend ben met Indiase cinema (Bollywood/Tollywood) dan weet je dat het (vaak) doorspekt is met Indiase cultuur, dans en muziek. Nu viel dat laatste in RRR alleszins mee, maar in plaats daarvan werden we getrakteerd op een flinke dosis melodrama, over-the-top slow-mo actie, kitscherige title-screens en cgi dieren. Je moet RRR niet met een westerse, nuchtere bril op gaan zitten ontleden en analyseren, dit moet je gewoon omarmen en ondergaan (al zijn er genoeg over-the-top Hollywood actiefilms, dus zo onbekend zijn we er niet mee).

Kernwaarden als trots, dapperheid, zelfopoffering, strijd en kracht vliegen je om de oren, heroïsche slow-motion shots van de helden in spé tegen een achtergrond van vuur en spektakel.

Het is uberkitsch, maar daarom ook zo vermakelijk.

De historische achtergrond van het Britse koloniale tijdperk geeft de film bovendien een interessant internationaal tintje, al hoef je geen The Crown-taferelen te verwachten; de Britse kolonisten zijn gereduceerd tot brute, empathieloze slechteriken (nuja, het waren ook geen lieverdjes) en van enige karakterontwikkeling is geen sprake. Het draait om goed (inheemse cultuur) tegen kwaad (de bezetter), meer hoef je niet te weten. Het interne conflict tussen de twee hoofdpersonen (á la Infernal Affairs / The Departed) is weliswaar voorspelbaar, maar geeft het nog wat sjeu mee op weg naar de onvermijdelijke overwinning van het goede.

Ondanks de 3 uur durende zit heb ik me nergens verveeld. Ik vraag me wel af hoe hoog ik de film zou ranken als ik vaker Indiase films zou kijken, vooralsnog is het de leukste Indiase film die ik heb gezien.

4*

Mooie anime over een bijzondere vriendschap tussen twee jonge tekentalenten. De dynamiek tussen de twee meisjes was interessant, al ging het tweede deel van de film een kant op die ik niet verwachtte.

Het thema rondom tekenen was weer eens wat anders, en ook visueel was het een genot om te zien; vooral de achtergronden waarbij weersinvloeden (zon, regen, sneeuw) en seizoensveranderingen prachtig zijn geanimeerd.
Het tweede deel van de film vond ik qua plot wat minder tragisch is het natuurlijk wel, maar ik vond het eerste deel leuker al doet dat bij een korte film als dit niet af aan de kijkbeleving.

3,75*