Opinions

Deze Ghibli-film is qua tekenstijl behoorlijk anders dan zijn voorgangers. Een welkome afwisseling, want die vorige stijl begon ik aardig zat te raken.
De animatie is door zijn eenvoud (schetserig en ambachtelijke pastelkleuren) erg passend bij de eenvoud van het verhaal. Met weinig penstreken scheppen ze herkenning en sfeer in omgeving en emoties. Erg tekenend hiervoor is bijvoorbeeld de manier waarop Kaguya boos wegrent in haar droom. De woede en onmacht die zij voelt zijn terug te zien in het gehaaste, vlotte lijnwerk.

Kaguya als baby'tje is erg schattig en de bamboesnijder en zijn vrouw zorgen voor een luchtig begin van de film. Wel is het allemaal erg traag, rustig en braaf.

Het tweede deel van de film, met de wat oudere Kaguya is plottechnisch interessanter (de vijf aanbidders), maar ontzettend voorspelbaar en repetitief. Hier zakte de film enorm in en begon ik me gewoon te vervelen. Het animatiewerk is niet meer zo spraakmakend en ook het camerawerk vrij statisch en rechttoe-rechtaan.

Het slot komt nogal uit de lucht vallen (badum tssch) en hoewel het een beetje lachwekkend overkwam (ik kreeg er een soort middeleeuws fanfare-idee bij) sluit het de film mooi af. De boodschap ligt er ontzettend dik bovenop (zoals bij elk sprookje) en de symboliek druipt er vanaf, maar hier kreeg ik wel even hetzelfde magische gevoel dat ik bij sommige eerdere Ghibli-films ervaarde. Helaas is het te weinig om het saaie middenstuk goed te maken.

Hoewel het een mooie poging was om een traditioneel sprookje te vertellen, wordt de film de das omgedaan door de te lange speelduur en het repetitieve middenstuk. De production value is echter erg hoog. Daarom toch nog een (magere) 3,5*.

De laatste Miyazaki dus. Ik ging de film kijken zonder enige voorkennis, al ben ik wel bekend met zijn werk en dat van studio Ghibli.

Zoals we gewend zijn, zien we ook in deze Ghibli productie weer prachtige animatie met mooie landschappen, wolkenvelden, (vliegtuig)techniek, rook en regenbuien etc. Ook de sound design, met name van belang voor het geloofwaardig neerzetten van historische vliegtuigen, is van hoog niveau.
Miyazaki heeft zich helemaal kunnen uitleven met zijn passie voor vliegtuigtechniek.

Even los van het feit dat The Wind Rises is gebaseerd op het leven van een bestaande Japanse vliegtuigontwerper, is het vooral interessant als anime-films historische gebeurtenissen in de film verwerken, zoals de Great Kanto Earthquake van 1923 (ja, die moest ik even opzoeken )
Het geeft een film net iets meer gravitas dan een compleet fictief verhaal.

Technisch gezien is het dus allemaal in orde, maar het verhaal deed me niet zo heel veel. De romance met Nahoko en de ontwikkeling daarvan was wel aandoenlijk, maar Jiro zelf was eigenlijk best een saaie daap. Halverwege kakte de film ook wat in. Tegen het eind pikt het tempo weer op, maar het einde was ook weer niet pakkend genoeg.

Op zich een mooi geschoten film met een indrukwekkend verhaal, gebaseerd op ware gebeurtenissen.

Ik heb me redelijk vermaakt, vooral door het sterke acteerwerk van Leonardo DiCaprio en Lily Gladstone. Al was het weer eens een lange zit. Is te verwachten met Scorsese misschien, maar het verhaal was nu ook weer niet zo razend complex dat daar 3,5 uur voor nodig was.

Het leven in Oklahoma in de jaren '20 en de Osage cultuur zijn goed neergezet en met eerbied voor de taal en rituelen. Wat dat betreft voelt dit (meer dan ooit) aan als een passieproject voor Scorsese (hij maakt zelfs even zijn opwachting in een cameo).

Maar toch, ondanks al die production value miste ik iets. Ik denk toch dat het een combinatie is van het rechtlijnige en weinig verrassende verhaal en de te lange speelduur. Daarbij vond ik de film teveel focussen op DeNiro en DiCaprio (en hun plannetjes), terwijl Lily Gladstones personage Mollie vooral in de 2e helft sterk onderbelicht blijft.

Dus ja, een bescheiden 3,75* dan maar.

Mja, erg mooi gemaakt allemaal, maar qua verhaal te zweverig - en met name in het begin te chaotisch - waardoor ik een beetje mijn interesse verloor. Je kan ook teveel symboliek in een film stoppen (en dat overladen met Japanse popmuziek) waardoor alles maar voortduurt en halverwege aan waarde inboet. De film bewandelt teveel zijpaden door eerst te beginnen met een soort komisch Trading Places-plot dat later verwordt tot een soort tijdreis/kosmische-ramp/droom/herinneringen-verhaal. Sorry hoor, maar dan raak je me kwijt.

Maar die plaatjes van Tokyo, de sneeuw, het verkeer, de regen en timelapses zijn een lust voor het oog. Minder zweverige onzin eromheen en het was een perfecte film geweest.

Best een aardige biopic over hoe de vader van de Williams zusjes hen coachte in hun jeugd. Aanvankelijk had ik enige weerzin om aan King Richard te beginnen, omdat ik het Will Smith niet gun na zijn achterlijke akkefietje bij de Oscars, maar daar kan ik de film of de zusjes Williams niet op afrekenen, die hun medewerking aan de film hebben verleend.

Ik heb verder helemaal niks met tennis, en behalve wat bekende tennissers zegt het me allemaal niet zoveel, maar dat maakt niet uit; de film had net zo goed over basketbal, voetbal, curling of biatlon kunnen gaan want de boodschap is toch in principe hetzelfde. Geloof in jezelf, doorzettingsvermogen, niet naast je schoenen lopen, blabla. Dat soort sportieve dingen.

Qua drama vond ik het wel vermakelijk. De nodige struggles in Compton, maar niks opzienbarends. Zelfs wat té rooskleurig, romantisch en (zelf)verheerlijkend gebracht, met de nodige verplichte Oscarbait-scènes, maar ik vond het geen vervelende zit. Richard Williams was een stugge man, maar een goedbedoelende vader met een klein hart. Verder heeft de film af en toe mooie beelden, wat humor en prima acteerwerk (ja, Will Smith draagt tóch de film, of je dat nou wil of niet.)

Wat ik wel miste was iets meer verdieping over het tennisspel zelf. Wat maakte Venus en Serena zo goed, waardoor onderscheidden ze zich, wat was hun impact op de sport? Ik snap dat het een ode is aan hun vader, maar toch, het had iets meer diepgang mogen hebben.

3,5*

Schattige, knap gemaakte animatiefilm die in principe wel de meeste hokjes afvinkt van het feel-good kerstfilm genre.
De animatie is visueel prachtig, hoewel de tekenstijl soms iets té karikaturaal en overdreven cartoonesk is. En qua belichting / kleurgebruik had het (zeker voor een 2D-animatie) wel iets meer 'klassiek' 2D-animatie mogen ogen. Het hoeft niet allemaal zo realistisch van mij.

De setting (Smeerensburg) en het plot zijn een leuke origin story van de kerstman, maar het verhaal mist wel een paar "beats" waardoor het aan kracht inboet: van het luxe rijkeluisleventje van Jesper zagen we weinig in het begin (waardoor zijn character arc minder sterk uit de verf komt), de (romantische) relatie tussen Jesper en Alva is slecht opgebouwd en voelt geforceerd aan en de ontknoping werkt niet helemaal omdat niet duidelijk is waarom ze nou boos zijn op Jesper (nou en dat hij het uit eigenbelang deed, gaat toch om het resultaat?).

Niet dat dat allemaal uitmaakt, want uiteindelijk wordt het netjes afgerond, maar het maakt op die manier minder emotionele impact. De kindertjes waren cute, het idee is allemaal hartverwarmend dus ideaal voor een avondje kerstfilm-kijken.

Ik kan een boekwerk schrijven over wat ik allemaal mislukt vind aan deze film, maar dan maak ik er teveel woorden vuil.

Laat ik beginnen met het positieve: qua visuals is het prachtig om te zien, afgezien van de lelijke intro en een aantal matige green screen shots. Het gevecht tussen King Kong en de skullscrawler eindbaas is knap werk, dus ik snap wel waar de Oscarnominatie vandaan komt.

Inhoudelijk is het echter één groot prutswerk. Ik verwacht heus geen diepdravend Apocalypse Now of filosofisch gemijmer over mens versus natuur, maar de regisseur weet aardig wat onzin in één film te douwen. Het omschrijft zich het beste als een Michael Bay/Zack Snyder-achtige montage van slowmotion, helicopter, explosies en fantasiewezens.

Veel gebeurtenissen in de film zijn plottechnisch volstrekt onlogisch; de meeste plotontwikkelingen zijn alleen maar opgezet om van setpiece naar setpiece te kunnen gaan. Een confrontatie met Kong en helicopters, een groots gevecht met skullcrawlers op een kerkhof, een ander gevecht met Kong in een vlammenzee; het slaat allemaal nergens op, maar het levert wel brute eye-candy op.

Toch is het geen basis om een film op te bouwen. Het voelt namelijk als een vreemde mix van spectaculaire scenes uit verschillende films of computergames, maar nooit als één strak geheel.

Het team dat op Skull Island gedropt wordt bestaat uit een bijeengeraapt zooitje Vietnam-soldaten, een stoere kolonel, een fotografe, een soort actieheld in strak shirt met onduidelijke skills, Walter Sobchak (terug in 'Nam) en wat karakterloze wetenschappers. Ze gaan op een zelfmoordmissie (want zodra je als legercommandant akkoord gaat om met helicopters door een onweersbui gaat vliegen, doe je gewoon niet meer mee; de enige wetenschapper die tegen was, werd tijdens de film door niemand serieus genomen en later genadeloos uit elkaar getrokken door pterodactyls) en maken continu domme keuzes waardoor alles weer in de soep loopt. Ik had dan ook grote moeite om me te bekommeren om het welzijn van de teamleden.

Ik vraag me eigenlijk af waarom de sterrencast (Goodman, Larsson, Hiddleston) zich hiervoor leent. Artistiek zullen ze er weinig bevrediging uit kunnen halen en voor een paycheck hoeven ze dit ook niet per se te doen. De enige reden die ik weet is die van Samuel L. Jackson: hij wilde gewoon nog één keertje in een film volmondig 'bitch, please!' kunnen roepen.

Wel een mooie anime, hoewel ik andere verwachtingen had toen ik eraan begon. Ik wist niet veel van de film, behalve dat het zich afspeelt rond de Tweede Wereldoorlog in/om Hiroshima.

De film heeft een wat fragmentarisch karakter met 'losse' scenes die soms niet meer laten zien dan wat alledaagse dingen. In het begin is het door de episodische opzet wat lastig te volgen, maar als je er eenmaal in zit lukt dat prima.

Het alledaagse leven is mooi vormgegeven, met traditionele Japanse gebruiken. Ook leuk dat het artistieke karakter van Suzu in de film terugkomt middels tekeningen en schilderachtige omgevingen.

Ik vond de film naar het einde toe wel steeds dramatischer worden (ook omdat je weet dat het moment van het bombardement dichterbij komt) maar de film wist mij wel te verrassen in hoe het dingen vertelde (of juist niét vertelde). Door de focus meer op Suzu zelf te leggen en minder op de oorlogsgebeurtenissen kreeg de film een originele insteek.