Opinions

Het is misschien geen heel verrassende boodschap en inhoudelijk is het wat voorspelbaar, maar het heeft wel wat om door de ervaringsdeskundige bij uitstek, de wijze natuurexpert David Attenborough in de 'slotact' van zijn leven nog even gewaarschuwd en tegelijkertijd aangemoedigd en zelfs gerustgesteld te worden dat we het anders moeten doen, het anders kúnnen doen en dat het ondanks alles nog steeds niet te laat is om het tij te keren.

Natúúrlijk is er geboortebeperking nodig, natúúrlijk moeten we minder vlees eten, natuurlijk moeten we minder regenwoud kappen en minder vissen. Dat is zo klaar als een klontje. Maar voor het intelligentste organisme op aarde zijn we tegelijkertijd ook het meest egoïstische, het meest arrogante en het wreedste wezen dat ooit bestaan heeft. Het doemscenario dat halverwege geschetst wordt, met massale opwarming, ontbossing en massasterfte lijkt me dan ook het meest voor de hand liggend. Ergens hoop ik het nog mee te maken; het is een geruststellende gedachte dat ik zou kunnen meemaken dat de mensheid vergaat, alsof je als laatste het licht uit mag doen in het Grote Verhaal van de mensheid.

Maar David Attenborough weet de kijker ook weer even die positieve noot mee te geven op het eind, en in dat opzicht is deze docu ook wel weer voorspelbaar. Ondanks alle doemscenario's is er toch nog dat sprankje hoop. Attenborough is nu eenmaal een goedzak en geeft 'ons' duidelijk liever een boodschap van hoop mee dan een boodschap van onheil. Dat zwakt misschien ook een beetje het gevoel van urgentie af, alsof we dan allemaal weer even in slaap worden gesust met 'het komt wel weer goed'.

Hoe dan ook, een mooie kroon op het levenswerk van Attenborough; voor iemand die nog zo goed ter been is en zo helder van geest is het te hopen dat ie nog even bij ons blijft, maar mocht hij genoodzaakt zijn te stoppen met documentaire-maken, dan kan hij in ieder geval met trots terugkijken op dit slotstuk.

Ah, The Office. Eén van mijn favoriete series. Gervais had goud te pakken met 'obnoxious boss' David Brent. De faux-documentairestijl was verfrissend en de awkwarde situaties waren het toppunt van Britse humor.

Misschien is de stijl van filmen en de awkarde humor inmiddels wat gedateerd geraakt, maar de film weet de geest van de originele serie niet echt te raken. Dat komt ook vooral omdat de film eigenlijk te bewust is van wat The Office zo succesvol maakte. Alle ongemakkelijke momenten zijn extra aangedikt. De reacties van collega's zijn teveel in your face.
Wat ook opvalt is dat de docu-stijl nu veel meer aanvoelt als een gewone film; zo wisselt de camera continu van kijkrichting waar in feite maar 1 camera zou moeten zijn.

Daarnaast mist de film ook wat personages om voor te rooten. Een Tim of een Dawn. De Gareth-kloon die ze uit de kast hebben getrokken is het net niet. Alles draait om David Brent en zijn bandleden en dat begint vrij snel te vervelen.

Soms valt Gervais ook een beetje out of character met David Brent en doet hij een beetje als Andy uit Extras, dan weer als zichzelf. Toch is David Brent wel fijn om te zien ondanks al zijn flaws.
Verrassend genoeg heeft de film tegen het einde wel een soort omkeerpunt en neemt men het meer voor Brent op en lijken ze hem zelfs te accepteren voor wie hij is. Het komt wel een beetje uit het niets en er is niet echt een reden voor, maar het geeft de toch wel sneue en zielige film een feelgood einde.

Wat mij betreft was The Christmas Special al de perfecte afsluiter van de serie.

Om maar met deur in huis te vallen: het probleem van Deepwater Horizon is dat het gebaseerd is op een (recente) waargebeurde ramp, waarvan veel nabestaanden en slachtoffers nog in leven zijn. Waarschijnlijk dat de makers daarom ervoor gekozen hebben om met de film een passende ode te brengen aan de 'helden' van Deepwater Horizon, in plaats van een 'no strings attached' popcorn-blockbuster.

Niet dat er geen spektakel te zien is -daarover straks meer-, maar je merkt toch dat men vooral heeft getracht de personages die gebaseerd zijn op de betrokkenen zo heroïsch mogelijk neer te zetten (terwijl BP manager Vidrine tot onmiskenbare bad guy wordt gebombardeerd). Topacteurs als Kurt Russell en John Malkovich proberen te maken van hun rollen wat ze kunnen, maar ze zijn eenzijdig geschreven en hebben geen enkele diepgang.

De eerste helft van de film maken we kennis met eerdergenoemde helden die werkzaam zijn op het platform. Via opzichte expositie wordt duidelijk wie wie is en volgen er vele dialogen volgestouwd met allerlei technische details over de beslissingen die genomen moeten worden, de stand van zaken (wel of geen cement test), de gevolgen van die keuzes en gebekvecht tussen de werkman en de managers van BP.

Hoewel de film probeert spanning op te bouwen naar de ramp, is het geen bijster interessante eerste helft. Probeer van zulk droog technisch jargon maar iets spannends te maken.

Ruim een uur later (voelde langer) gaat de boel goed mis en worden we -om het maar even oneerbiedig te zeggen- getrakteerd op spektakel. Qua visual effects is het mooi en overtuigend gedaan. De explosies, de vlammenzee en de chaos zijn voelbaar en maakt een hoop goed van de saaie eerste helft.

Is Deepwater als rampenfilm dan wel geslaagd? Mjoah, al had ik liever een fictieve variant van een dergelijke ramp gezien met iets meer creatieve vrijheid. Nu voelt het toch behoorlijk als een film die erg de voet op de rem hield uit respect naar de slachtoffers en nabestaanden.

Matige film, die nergens een romantische snaar weet te raken.

Ryan Reynolds is nergens sympathiek of leuk. Ook acteert hij alsof hij zich permanent verveelt en de vrouwen zijn, op April na, amper interessant te noemen.
Niet alleen is de hele aankleding strontvervelend (de Clinton-campagne, who gives a flying crap?), ook heb ik nooit het idee gehad dat de film zich afspeelde in de jaren '90, op enkele referenties zoals Nirvana en mobiele telefoons na.

De film duurt bovendien veel te lang en heeft weinig tot geen humor of aandoenlijke momenten. Als per slot van rekening ook nog eens blijkt dat uberbitch Emily de moeder blijkt van hun dochter, is dat ook nog eens een 'teleurstelling'. Ik zeg 'teleurstelling' omdat ik eigenlijk na 20 minuten al geen hol meer gaf om de personages, wie met wie eindigt of waarom.

Een vage reeks korte films onder het mom van porno = kunst. Een aantal min of meer bekende regisseurs hebben eraan meegewerkt, waaronder Gaspar Noé.

Hieronder een korte breakdown van alle films:

Balkan Erotic Epic

Een segment van Marina Abramovic, een artyfarty kunstenares die zich bezighoudt met performance art.

In deze korte film bespreekt zij seksuele rituelen uit de Balkan, die te maken hebben met bijgeloof. Denk aan het penetreren van een brug door een boer (na een gaatje te hebben geboord), of het in de vagina stoppen van een vis, die een nacht laten zitten en de volgende ochtend vermalen in koffie, en die laten opdrinken door de man. Het is een beetje knullig uitgebeeld, maar met de lelijke animatiestukjes erbij maakt het het wel lachwekkend.

1,5*

Hoist

We zien een ontbossingsmachine (zo'n bomentrekker) en in de bomentrekker, tussen de bewegende mechaniek, ligt een naakte neger (met mos en zand op zich) die masturbeert door zijn lul tegen een draaiende schijf te houden. Ondertussen groeit er een megagrote plantknol uit (in?) zijn anus. Hij liever dan ik.

1*

Death Valley

Een desolaat, verlaten woestijnlandschap. Er is nog net geen voorbij rollende tumbleweed te zien. Een stoere, ferme knaap komt aanlopen en trekt zijn kleren uit, en gaat vervolgens 8 minuten lang aan zijn lul zitten sjorren. Het tenenkrommende is dat hij a) gedurende die 8 minuten niet eens zijn lul hard kan krijgen b) ook nog eens kijkt met een blik van 'het lukt niet' en c) amper klaarkomt. Ik zat ongeveer zo:

0*

House Call

Een porno-scene uit de jaren '70 (denk ik?) van een dokter die op bezoek gaat bij een vrouw. Het '''bijzondere''' aan de korte film is het gebruik van onheilspellende, gloomy muziek. Weer eens wat anders dan batsgeluiden. Verder niet heel veel aan.

1,5*

Sync

Een korte reeks supersnel gemonteerde seksscenes, op de maat van een percussionistisch muziekstuk. Wel mooi gemaakt. Wat mij betreft het beste segment, al is dat geen grote eer, getuige de rest van de segmenten.

3,5*

Impaled

Larry Clark (regisseur van Kids en Ken Park) houdt een pornocastingsessie waarbij hij een aantal jongemannen interviewt. De uitverkorene (een verlegen, haast androgyne gozer) mag vervolgens een praatje maken met verschillende porno-actrices en een keuze maken wie hij ter plekke wil neuken. Er komen een aantal best mooie, jonge porno-actrices voorbij, maar hij kiest schijnbaar liever voor een een oude 'hag' van 40 jaar. Helaas. Daarna gaan ze batsen, incl. anale seks, dat niet helemaal 'vlekkeloos' verloopt.

Maar wel een grappig segment omdat al die jongens worden ondervraagd en daarbij grappige dingen zeggen.

2*

We Fuck Alone

"Dit segment is niet geschikt voor epileptici", waarschuwt Gaspar Noé (Irreversible) ons, terwijl het stroboscoopeffect allang aan de gang is; maar liefst een kwartier lang zie je beelden van een jong meisje dat masturbeert met een teddybeer en een jongen die zich aftrekt met een opblaaspop. Dit alles onder een VOORTDUREND stroboscoopeffect. Na een tijdje went dit wel, maar het is niet echt fijn kijken.

1*

Allemaal dus lachwekkend, raar of gewoon superlame. Ik zou het niemand willen aanraden, tenzij je in een melige latenight-dronkenbui bent en met meerdere mensen (niet je ouders).

Mooie dramafilm, met prima acteerwerk en enkele ontroerende scènes. Soms ook mooi geschoten, met name een specifieke close-up van Madeleine waarbij er langzaam wordt ingezoomd op haar ogen.

Het plot neemt soms een wat flauwe wending bedreigingen aan de deur, steen door de ruit en niet alles is even goed uitgewerkt, maar de chemie tussen de twee hoofdrolspeelsters is sterk. Uiteindelijk vond ik het allemaal niet heel spannend, en ook de climax vond ik een beetje tegenvallen. Begreep ook niet echt waar die hele angst voor het uit de kast komen nou op gebaseerd was. Was er reden om aan te nemen dat hun kinderen en directe omgeving er afwijzend tegenover zouden staan?

3,5*

Ruiger, grappiger en leuker dan Bohemian Rhapsody, om maar een vergelijkbare film te noemen.

Ik wist niet veel van Mötley Crüe (nooit veel van geluisterd), dus hun verhaal en de bandleden waren nieuw voor me (behalve drummer Tommy Lee, en dan ook alleen maar om zijn seksvideo met Pamela Anderson destijds).

De film weet de vaart er goed in te houden, heeft een aantal goed gefilmde scenes en weet de sex, drugs & rock 'n roll-sfeer prima neer te zetten. Af en toe is het tijdsbeeld niet helemaal overtuigend; de leden van Mötley Crüe zijn prima, maar bijvoorbeeld in het publiek zie je veel hedendaagse kapsels voor iets dat zich in de jaren '80 en '90 afspeelt.

Wel weer leuk dat de film zichzelf niet al te serieus neemt, met het doorbreken van de fourth wall en de vlotte montage. Ook de voice-over draagt daaraan bij, al is het gebruik van voice-over wel een beetje afgezaagd en overdone.

De Netflix-films die ik tot nu toe heb gezien waren allemaal middelmatig, maar deze vond ik goed te pruimen.

Het moest een keer gemaakt worden natuurlijk, een ode aan één van de beste slechtste films (en regisseurs) ooit. Tommy Wiseau is natuurlijk een markant figuur die een eigen film verdient.

Het is geen komedie die alles rondom The Room ridiculiseert -daarvoor is de werkelijkheid al ridicuul genoeg- maar ook niet echt een dramafilm te noemen, dus ergens vond ik de film een beetje tussen wal en schip vallen. De film focust op de productie en shoot van The Room en gebruikt daarbij Greg Sestero als point of view. Jammer dat hij qua persoonlijkheid weinig interessant is (en minder dapig overkomt dan de real-life Greg), waardoor hij als filmpersonage ook niet zo spannend is. James Franco daarentegen weet Tommy Wiseau wel aardig te imiteren.

Verder heb ik niet echt veel nieuws geleerd over de productie en ook het einde vond ik wat gemakzuchtig. Ik weiger te geloven dat het hele publiek tijdens de première continu in een stuip lach en dat Wiseau een staande ovatie kreeg.

Ik moest af en toe denken aan Tim Burton's Ed Wood -die ándere slechtste regisseur ooit-, die ik qua vorm geslaagder vond dan The Disaster Artist. Een heel ander soort film, veel absurder van opzet, maar misschien daarom wel passender dan deze rechttoe rechtaan vertelling.

Ik heb nog nooit een boek van Stephen King uitgelezen, maar wel een aantal van zijn boekverfilmingen gezien; van de corny mini-series The Langoliers en It tot het betere werk: Carrie, The Shining, Misery en The Shawshank Redemption.

Zijn boeken hebben me nooit echt aangetrokken. King zal ongetwijfeld een goede schrijver zijn, maar ik heb weinig op met zijn hang naar het paranormale. Toch ben ik van plan om ooit nog eens The Shining en It te lezen.

Het zien van Doctor Sleep nodigt me echter niet uit tot het lezen van zijn vervolg op The Shining. Op zich is het gegeven van Danny Torrance als volwassen man met trauma's en een drankprobleem interessant (prima gespeeld door Ewan McGregor), maar met stoom-inhalerende vampieren en vage shine-trucjes kan ik echt he-le-maal niks. De vampieren (aangevoerd door Rebecca Ferguson) lijken overgewaaid uit een cheesy 90's B-horrorfilm en hebben zo'n typische tekenfilmschurk-arrogantie: ze wanen zich onverslaanbaar, doen alles met een muhahahaha-lach en gedragen zich als karikaturale typetjes.

Dan nog het tienermeisje Abra Stone (de debuterende Kyliegh Curran), die net als Danny ook the Shine heeft (en misschien nog wel sterker is dan Danny zelf). Dat een klein meisje met Danny moet samenwerken om het Kwaad te verslaan vind ik een cliché van de bovenste plank, die bovendien het interessantere plot (de issues en ontwikkeling van Danny) naar de achtergrond doet verdwijnen.

Duidelijk is te zien van Flanagan een balans heeft proberen te zoeken tussen het trouw zijn aan de Shining-boeken van King en de stijlvolle film van Kubrick. Ook al is Kubricks verfilming niet geheel trouw aan het boek, zijn film is technisch hoogstaand en een cinematografisch meesterwerk te noemen. De verlaten gangen van het Overlook hotel (met Danny op zijn driewieler) staan menig filmkijker in het geheugen gegrift, alsmede het besneeuwde doolhof en natuurlijk Jack Nicholsons onvergetelijke rol. Flanagan kon bijna niet anders dan verplicht (doch dankbaar) gebruik maken van de unieke cinematografie en sets die Kubrick heeft neergezet. En dát doet Flanagan wel overtuigend. Het hotel is herkenbaar en lijkt bijna 1-op-1 overgenomen uit The Shining. Ook filmtechnisch zijn er enkele "Kubrickiaanse" shots die eer doen aan de grote meester en er zijn wat fan-service momenten met "bekende" personages uit de eerste film.

Echter voelt Doctor Sleep daardoor juist des te meer aan als een vreemde samensmelting tussen de twee boeken van King, de verfilming van Kubrick en de persoonlijke stijl van Flanagan. De grote boosdoener is daarin dus vooral het eerdergenoemde plot met de cheesy vampiers, dat zo erg uit de toon valt met Kubricks origineel en het oorspronkelijke verhaal rond het hotel dat ik soms dacht te kijken naar slechte fan-fiction.

Tot slot, ik keek de Director's Cut en die duurt maar liefst 3 uur. De film begint stroef en veel scènes duren te lang of voegen weinig toe. Het is allemaal lang niet zo beklemmend en mysterieus als The Shining, dus het voelt soms gewoon aan als een te trage horrorfilm die teveel van het boek wil vertellen en daardoor focus mist.

Een nipte 3*.

Edit: hoe meer ik erover nadenk, hoe meer kitsch ik deze film (en het boek) ga vinden. Die vampieren met glinsterende ogen, die stoom die ze opsnuiven, de uitleggerige sfeer van wie wat wil en waarom, de overdadige fanservice, het is allemaal zo in-your-face, zonder enige mysterie. Eerder een soort fantasy-light Harry Potter-sfeertje dan een horrorfilm. Waarom is men hier op MM zo tevreden over? Ik maak er toch een 2,5* van.

Bovendien: Stephen Kings mening en pennenwerk is niet zo heilig voor mij. Hij vond Kubricks verfilming slecht, pende vervolgens zelf een scenario voor een (naar het schijnt) matige miniserie en schreef bijna 40 jaar later een geforceerd Shining-vervolg met fucking vampiers. Dat geeft te denken...

Ik was aanvankelijk van plan om dit deel te skippen omdat ik Marvel-moe aan het raken was, maar ik heb er toch geen spijt van dat ik dit 'tussendoortje' in de Marvel-reeks heb gekeken. Doctor Strange is misschien wel de grootste verrassing in de Marvel-reeks tot nu toe.

Guardians of the Galaxy was al een welkome afwisseling na een reeks saaie origin-films en sequels (Hulk/Thor/Iron Man 2), Ant-Man was ook prima, maar Dr. Strange weet ook positief te verrassen, door een goede cast te combineren met een leuk concept (denk The Matrix/Family Guy's Road to the Multiverse), geslaagde humor en mooie special effects. Nu is elke Marvel-film wel doorspekt met cgi en gevechten, maar in Dr. Strange wordt er ook echt iets leuks mee gedaan en spreken de cgi-effecten echt tot de verbeelding. Het spelen met tijd-ruimte en gebouwen die in en uit elkaar vouwen is al eens eerder gedaan in Inception, maar dit is next level en nog steeds verfrissend.

Bij dezen ook een shout out naar Benedict Cumberbatch en Tilda Swinton die met hun performances de film naar een hoger niveau tillen. Een nette 3,75*.

Een quirky comedy, zo zou ik dit omschrijven. Met een aantal sterke grappen, vooral door de uitingen en gedragingen van een uitstekende Leonardo diCaprio, die als ietwat neurotische professor leuk uit de hoek komt. Hoewel ik het eerste deel van de film nog aan het aftasten was naar wat voor film ik zat te kijken, was dat deel wel het leukst. Enkele rake observeringen over hoe de media en politiek zaken uitlichten en hoe de bevolking daarop reageert. Met wat gevatte dialogen of opmerkingen.

Maar ook vond ik niet alles goed uitgewerkt. Een aantal grappen en personages werkten gewoon niet. Quirkiness is leuk als het een goede grap oplevert, maar alleen quirkiness is niet voldoende. Een beetje dezelfde stijl als McKay's Ron Burgundy-films; ik snap ergens wel wat de bedoeling was van een scene, maar het is dan gewoon niet grappig genoeg.

Vaker was het echter gewoon de onsamenhangendheid van de scenes, wat rare sprongen in de tijd die matig uitgewerkt waren en enkele onnodige personages die wel screentime kregen maar geen wezenlijk onderdeel van het plot uitmaakten.

Dat maakte dat de film af en toe inkakte, met subplotjes die niet zo relevant waren. Ook duurt het (mede daardoor) allemaal net iets te lang, had een stuk korter gekund.

3,5*

Deed denken aan een mix van The Truman Show, Black Mirror, The Handmaid's Tale en Total Recall. IK lees her en der ook dat het lijkt The Stepford Wives, maar die heb ik niet gezien.

Verreweg het sterkste aan de film vond ik de performance van Florence Pugh. De rol van Onwetende Protagonist lijkt haar op het lijf geschreven, iemand die langzaam maar zeker erachter komt dat er iets niet helemaal pluis is met waar ze zich in bevindt. In die zin zag ik raakvlakken met haar rol in Midsommar.

Het concept is leuk uitgevoerd in de film, alhoewel het de nodige vragen oproept over hoe zoiets irl zou werken (de vrouwen zullen praktisch onttrokken zijn aan de samenleving, worden ze niet als vermist opgegeven, wat als ze thuis vastgebonden in bed worden gevonden of er gebeurt iets in het huis, waarom bevindt de simulatie zich in een afgelegen woestijngebied terwijl het geen reallife locatie nodig heeft, waarom leven de bedenker en zijn right hand man ook in de simulatie om de boel te runnen, hoe kunnen mensen doodgaan irl als ze in de simulatie sterven, etc.)
Maar goed, suspension of disbelief, niet teveel bij nadenken, anders vallen de plotholes teveel op.
Cinematografisch zat het prima in elkaar. De visuele hallucinaties waren mysterieus en de muziek werkte sfeerverhogend.

Het personage van Chris Pine vond ik wat minder. Ja, hij kan een creep spelen, maar het lag er allemaal wat te dik bovenop.
Ook het einde vond ik zwak en weinig creatief, met die achtervolging door de 'minions' in rode pakken en de evil "Dr. Goebbels" die gemakzuchtig het leven laten met een botsing. En waarom besluit Franks vrouw ineens om haar man dood te steken omdat zijn simulatie in elkaar stort terwijl ze hem al die tijd steunde?

Heb daardoor het idee dat de schrijfster misschien iets te weinig heeft uitgedacht hoe alles precies werkt, waardoor er wat onlogische onderdelen in het plot zijn gekropen. Had daarom misschien beter gewerkt als een 1-uur durende Black Mirror episode. Maar alsnog heb ik me er genoeg mee vermaakt.

3,5*

Drop Dead Gorgeous is echt zo'n titel die totaal langs me heen is gegaan in de 00's (toen ik begon met "bewust" films te kijken). Ik las net dat het destijds geen commercieel succes was maar het een cultstatus heeft gekregen, maar je komt de titel maar weinig tegen in lijstjes van must-sees uit de 90s. Tot voor kort, toen ik een podcast luisterde over films uit de jaren '90 en Drop Dead Gorgeous genoemd werd.

Eerlijk is eerlijk, Drop Dead Gorgeous is geen geniale film; het is niet van het kaliber The Big Lebowski of Office Space (om maar twee medecultfilms uit die tijd te noemen), maar heeft zeker charme. De film is over the top, tongue-in-cheek, bij vlagen flauw (met grappen die nu in het woke tijdperk niet meer door de beugel kunnen) maar heeft ook een aantal scherpe, quotewaardige one-liners die de film dat beetje extra geven.

Tel daarbij op de acteerprestaties van de jonge meiden (o.a. Kirsten Dunst, Denise Richards en Birttany Murphy) en je hebt gewoon een heel vermakelijke kijkervaring.

De mockumentary-stijl had wel wat overtuigender gekund, het concept werd nogal gemakzuchtig toegepast en miste het realisme dat je zou zien als een filmcrew écht mensen op de voet volgt.

Daarnaast vond ik de geïnterviewde mensen niet echt naturel antwoorden, het voelde te scripted.

3,75*

Druk heeft een 'leuk' uitgangspunt, maar het laat zich wel raden wat voor uitkomst hun experiment gaat hebben. Wat dat betreft is het allemaal niet heel verrassend, maar het is onderhoudend door het prima acteerwerk.

De huiselijke situaties en de gevolgen van hun drankgebruik had soms wat meer uitgediept mogen worden. Het bleef allemaal redelijk aan de oppervlakte, om vervolgens flink overboord te gaan met een wat te dramatisch einde d.w.z. het drama met Tommy. Maar goed, het wordt nergens vervelend of saai om te kijken.

Ja, slecht en vervelend. Jaren geleden eens geprobeerd, toen na een half uur uitgezet, maar nu weer een poging gedaan. Met moeite doorgekomen.

Bij vlagen zijn er nog wel interessante stukjes, maar grotendeels is het vrij cheesy qua script, bevat houterig, zielloos acteerwerk, plotholes, slechte pacing, veel expositie (via voice-over en inner monologues), verouderde special effects en goedkoop ogende kostuums en sets.

Het verhaal deed me ook niet veel. Ik heb de boeken niet gelezen, maar ik begrijp dat deze versie van Dune veel van het source materiaal heeft aangepast of weggelaten en dat de film beter had kunnen zijn als de studio's zich er niet mee hadden bemoeid. De wereld lijkt me ook veel te complex om in 2 uur te vertellen.

Hoe dan ook, het is duidelijk één van Lynch' slechtste films. Ik ga de nieuwe Dune nog wel een kans geven, misschien dat een moderne verfilming door Villeneuve de Dunesaga beter weet te vertalen naar het witte doek.

Dune: Part One is sowieso al vele malen beter en visueel mooier dan de oude Dune-verfilming uit 1984 en de miniserie. Niet eens omdat het nieuwer en eigentijdser is met meer CGI mogelijkheden, maar vooral omdat de unieke visie van Villeneuve (Arrival, BR2049) zich perfect leent voor Dune. De set pieces zijn gaaf, de belichting is dramatisch en ronduit indrukwekkend.

Niets ten nadele van Lynch -die heeft ook een unieke visie- maar zijn Dune kwam -zoals bekend- totaal niet goed uit de verf.

En dat terwijl opvallend veel sleutelscenes uit de originele verfilming bijna 1 op 1 te zien zijn in deze verfilming. Beide versies zijn ongeveer 2,5 uur lang, maar waar de 1984-versie soms traag en saai werd, weet Dune: Part One het verhaal meeslepender te vertellen (en dat terwijl hooguit de helft van het 1e boek verteld wordt.)

Tegen verwachting in was het dus een boeiendere zit dan ik had verwacht. Voorlopig een ruime 4*. Benieuwd naar deel 2.

4,25*

Visueel weer erg mooi, maar best een teleurstellend tweede deel. Het plot was me al in grote lijnen bekend door de Dune van Lynch uit 1984, al schijnt Dune Part Two ook af te wijken van de boeken.

Deel 1 kon ik nog wel waarderen om de visuals, maar deel 2 is meer van hetzelfde en daardoor regelmatig vrij saai. Al het acteerwerk en de bekende namen in de cast ten spijt, was het vooral pretentieus, vaag en emotioneel afstandelijk. De meeste acteurs acteren zonder zichtbare passie. Christopher Walken bijvoorbeeld lijkt er totaal geen zin meer in te hebben. Maar dat kan ook aan het schrijfwerk liggen.

Voor het plot hoef je dit ook niet te kijken, dat is flinterdun en voorspelbaar. Alles draait namelijk om Paul Atreides en de profetie van de messias die de Fremen naar vrijheid leidt. En guess what, Paul is die leider en weet de Fremen voor zich te winnen, wordt de Duke van Arrakis en verslaat de Harkonnen.

Mijn grootste bezwaar is dat de film erg fragmentarisch is geëdit, vaak overstemd door stemmige muziek of dramatische slowmotion. Dan lopen ze weer hier, dan weer een gevechtje daar, dan weer naar een of andere tempel om een elixir te drinken. De acties van Paul worden ingegeven door stemmetjes in zijn hoofd (een soort Force), visioenen en een vage 'calling'. Paul is een saai personage, een teen-angsty Gary Stu; worstelt met zijn lot, doet ondertussen alles foutloos, overleeft alles door plot armor, is de held en dan ook eens met nul gevoel voor humor. Zelfs de romance tussen Paul en Chani is dodelijk voorspelbaar.

Dus ja. Een soort humorloze Star Wars met zand. It's coarse, irritating and it gets everywhere.

Productie-technisch prima, maar het doet me emotioneel helemaal niks.
3*